Kapitulli i parë
Foshnja që prindërit e pasur e braktisën për shkak të një shenje në fytyrë, por që vite më vonë do t’i bënte të pendoheshin për gjithë jetën
Në një nga spitalet më të njohura të qytetit të Brukfildit, atë mëngjes të ftohtë të tetorit, një foshnjë erdhi në jetë dhe ndryshoi përgjithmonë jetën e disa njerëzve. Prindërit e tij kishin gjithçka që shumë të tjerë vetëm mund ta ëndërronin: një shtëpi të madhe, makina luksoze, një kompani që sillte miliona dollarë dhe një emër që respektohej nga të gjithë. Por, kur panë fytyrën e djalit të tyre për herë të parë, gjithçka ndryshoi.
Melissa Parker ishte shtrirë në shtratin e maternitetit, e lodhur pas lindjes, ndërsa bashkëshorti i saj, Jeremy, qëndronte pranë dritares dhe kontrollonte telefonin. Ai priste lajme nga drejtori i kompanisë së tij, sepse një marrëveshje e rëndësishme duhej të përfundonte atë ditë. Për të, edhe lindja e djalit ishte një ngjarje që duhej të përputhej me planet e tij të përkryera.
Kur infermierja hyri në dhomë me foshnjën në krahë, Melissa u përpoq të buzëqeshte. Ajo e kishte imagjinuar atë moment për muaj të tërë. Kishte blerë rroba të shtrenjta, kishte përgatitur dhomën e bebes dhe kishte zgjedhur çdo detaj sikur po përgatiste një fotografi për revistat e njerëzve të pasur.
Por sapo infermierja e afroi foshnjën, Melissa u tërhoq mbrapa.
Në njërën anë të fytyrës së vogël kishte një shenjë të kuqe, që mbulonte një pjesë të ballit dhe zbriste deri pranë faqes. Ishte një shenjë e lindur me të cilën fëmija do të vinte në jetë, diçka që mjekët mund ta vlerësonin dhe, në varësi të rastit, ta trajtonin. Por në atë dhomë, askush nuk po mendonte për shëndetin e tij. Të gjithë po shihnin vetëm atë që dukej ndryshe.
“Çfarë është kjo?” pyeti Melissa me zë të dridhur.
Infermierja u përpoq t’ia shpjegonte me qetësi se foshnja po merrte frymë normalisht dhe se shenja duhej vlerësuar nga specialistët. Megjithatë, Melissa nuk ia hiqte sytë fytyrës së djalit. Në vend që ta merrte në krahë, ajo tërhoqi batanijen drejt vetes, sikur të kishte frikë ta prekte.
Jeremy e la telefonin mbi tavolinë dhe iu afrua. Për disa sekonda e shikoi djalin pa thënë asgjë. Pastaj fytyra iu vrenjt.
“Jo. Kjo nuk mund të jetë e vërtetë”, tha ai.
Infermierja, Felicity Jason, e cila kishte punuar prej shumë vitesh në maternitet, kishte parë prindër të frikësuar, nëna që qanin nga lodhja dhe baballarë që nuk dinin si të silleshin kur merrnin fëmijën për herë të parë. Por ajo nuk kishte parë kurrë një çift që ta shikonte foshnjën e vet me aq ftohtësi.
“Zoti Parker, djali juaj ka nevojë për ju”, u tha ajo. “Shenja nuk e ndryshon faktin që ai është fëmija juaj. Mjekët do t’ju shpjegojnë gjithçka.”
Jeremy tundi kokën dhe u kthye nga bashkëshortja.
“Melissa, ne nuk mund ta marrim në shtëpi kështu. Mendohu pak. Çfarë do të thonë njerëzit? Si do ta shpjegojmë këtë?”
Ajo nuk u përgjigj menjëherë. Sytë i kishte mbushur me lot, por lotët e saj nuk vinin nga dëshira për ta përqafuar foshnjën. Ajo mendonte për fotografitë familjare, për festat ku do të shfaqej para miqve të saj dhe për mënyrën se si njerëzit do ta shikonin djalin.
“Unë nuk e kisha imagjinuar kështu”, pëshpëriti ajo.
Felicity ndjeu një shtrëngim në kraharor. Foshnja lëvizi pak në batanije dhe lëshoi një të qarë të lehtë. Ishte aq i vogël sa nuk mund të kuptonte asgjë nga ajo që po ndodhte rreth tij. Ai nuk e dinte se dy njerëzit që duhej ta mbronin po diskutonin nëse ia vlente ta merrnin në shtëpi.
“Ju lutem, mbajeni pak në krahë”, tha infermierja. “Vetëm për disa minuta. Ai ka nevojë të ndiejë ngrohtësinë tuaj.”
Melissa e ktheu fytyrën nga muri.
Jeremy, në vend që ta dëgjonte, kërkoi të fliste me drejtuesin e spitalit. Ai ishte mësuar që paratë dhe ndikimi i tij t’i hapnin të gjitha dyert. Nuk e kishte të vështirë të mendonte se edhe këtë problem mund ta zgjidhte me një telefonatë.
Pas pak minutash, në dhomë hyri një mjek i moshuar. Ai i shpjegoi çiftit se shenja e kuqe ishte një ndryshim i lindur në lëkurë dhe se duhej bërë një kontroll më i hollësishëm. Nuk mund të premtonte se ajo do të zhdukej plotësisht, por mund t’u tregonte mundësitë e trajtimit.
Jeremy e ndërpreu.
“Doktor, nuk po ju pyes nëse mund ta trajtoni. Po ju pyes se çfarë mundësish kemi nëse nuk duam ta marrim fëmijën.”
Mjeku heshti për një çast, sikur të mos ishte i sigurt nëse e kishte dëgjuar mirë.
“Ky është djali juaj”, tha më në fund. “Nuk po flasim për një send që mund ta ktheni sepse nuk ju pëlqen.”
Fjalët e tij e zemëruan Jeremy-n. Ai tha se familja e tij kishte të drejtë të vendoste për jetën e vet dhe se nuk do të pranonte që një fëmijë me një shenjë të tillë të bëhej qendra e thashethemeve.
Felicity e mbajti foshnjën më fort në krahë. Ajo kishte rritur vetë një vajzë, Vanessa-n, pasi kishte humbur bashkëshortin në një aksident disa vite më parë. Nuk ishte e pasur dhe as nuk kishte ndonjë shtëpi të madhe. Shpesh punonte turne shtesë për të paguar faturat, por e dinte mirë se sa shumë vlente një fëmijë që kishte dikë pranë.
Ajo e shikoi Melissa-n drejt në sy.
“Një ditë, zonjë Parker, djali juaj do të rritet dhe do të kuptojë se si e keni pritur në këtë botë. Pyetja është nëse ju do të mund ta shikoni veten në pasqyrë kur ai ta mësojë të vërtetën.”
Melissa nuk tha asgjë. Jeremy u largua nga dhoma për të bërë telefonata të tjera.
Atë pasdite, pas disa bisedave me drejtuesit e spitalit dhe punonjësit socialë, çifti mori një vendim që Felicity nuk do ta harronte kurrë. Ata nuk do ta merrnin djalin në shtëpi. Jeremy këmbënguli se nuk dëshironte që emri i familjes të lidhej me këtë situatë, ndërsa Melissa firmosi dokumentet që i kërkuan, pa e marrë as edhe një herë foshnjën në krahë.
Para se të largohej, ajo u afrua te krevati i vogël. Për një çast, Felicity mendoi se ndoshta kishte ndryshuar mendje. Ndoshta do t’i prekte dorën, do t’i puthte ballin ose do ta mbante pranë vetes, qoftë edhe për pak sekonda.
Por Melissa vetëm pyeti nëse shenja do t’i mbetej përgjithmonë.
Kur mjeku i tha se askush nuk mund ta dinte me siguri pa vlerësime të mëtejshme, ajo uli kokën dhe doli nga dhoma.
Foshnja mbeti pas.
Në mbrëmje, spitali ishte qetësuar. Dritat e korridoreve ndriçonin dyshemenë e pastër, ndërsa nga dhomat e tjera dëgjoheshin të qarat e bebeve dhe zërat e prindërve që përpiqeshin t’i qetësonin. Felicity qëndronte pranë dritares së dhomës ku ishte vendosur djali i vogël.
Ajo i kishte vënë një kapuç të butë dhe po i këndonte ngadalë, kur telefoni i saj ra. Ishte vajza, Vanessa, e cila e pyeti nëse do të kthehej në shtëpi në kohë për darkë.
“Nuk e di, zemër. Kam një foshnjë këtu që ka nevojë për pak më shumë kujdes”, iu përgjigj Felicity.
“Atëherë kujdesu për të, mami”, tha vajza. “Unë mund ta ngroh vetë darkën.”
Felicity buzëqeshi lehtë. Vanessa ishte vetëm dymbëdhjetë vjeçe, por kishte mësuar të kuptonte lodhjen e së ëmës. Megjithatë, atë natë Felicity nuk po mendonte vetëm për punën. Ajo nuk mund ta hiqte nga mendja mënyrën se si Jeremy dhe Melissa ishin larguar nga spitali.
Kur e mori foshnjën në krahë, ai pushoi së qari dhe e ktheu fytyrën drejt zërit të saj. Felicity vuri re gishtat e vegjël që iu kapën pas gishtit tregues. Ishte një veprim i zakonshëm për një bebe, por për të dukej sikur ai po kërkonte dikë që të mos e linte vetëm.
“Ti nuk ke bërë asgjë të keqe”, i pëshpëriti ajo. “Dhe nuk do të të lëmë të mendosh se nuk meriton dashuri.”
Ajo e dinte se nuk mund të merrte vendime të tilla vetëm me zemër. Kishte procedura ligjore, kontrolle mjekësore dhe shumë gjëra që duhej të rregulloheshin. Por, ndërsa e shikonte foshnjën, filloi të mendonte për një mundësi që nuk ia kishte thënë ende askujt.
A mund ta birësonte ajo?
Felicity nuk kishte kursime të mëdha. Jetonte në një apartament të vogël në periferi dhe makinën e vjetër e kishte blerë me kredi. Paga e infermieres i mjaftonte për të mbajtur veten dhe Vanessa-n, por çdo muaj duhej të bënte llogaritë me kujdes. Një fëmijë tjetër do të thoshte më shumë shpenzime, më pak gjumë dhe edhe më shumë përgjegjësi.
Megjithatë, ajo nuk mund ta pranonte idenë që ai të rritej duke menduar se shenja në fytyrë ishte arsyeja pse askush nuk e kishte dashur.
Të nesërmen, Felicity kërkoi të fliste me punonjësen sociale të spitalit. I shpjegoi se dëshironte të mësonte nëse mund të bëhej kujdestare e foshnjës dhe, nëse ligji e lejonte, të niste procedurat e birësimit. Punonjësja sociale e dëgjoi me vëmendje, por i bëri të qartë se procesi do të kërkonte kohë dhe se duhej të vlerësohej nëse ajo mund të përballonte përgjegjësinë.
“Do të më duhet të ndryshoj shumë gjëra në jetën time”, tha Felicity. “Por këtë nuk e shoh si arsye për t’i kthyer shpinën.”
Në ditët që pasuan, ajo bëri çdo hap që iu kërkua. Plotësoi dokumentet, paraqiti të ardhurat dhe foli hapur për vështirësitë e saj. Nuk u përpoq të dukej më e pasur se ç’ishte. Nuk premtoi se do t’i blinte djalit çdo gjë që dëshironte. Premtoi vetëm se do të punonte, do ta mbronte dhe do ta donte si fëmijën e saj.
Kur Vanessa erdhi për ta parë për herë të parë, qëndroi pranë krevatit dhe e vështroi foshnjën për disa sekonda.
“Si do ta quajmë?” pyeti ajo.
Felicity kishte menduar gjatë për këtë. Emri Jason i pëlqente, sepse ishte i thjeshtë dhe i fortë.
“Jason”, tha ajo. “Nëse na lejojnë të bëhemi familja e tij.”
Vanessa i preku butësisht dorën e vogël.
“Atëherë do të jem motra e tij e madhe.”
Ato fjalë e prekën Felicity-n më shumë se çdo gjë tjetër atë ditë. Për herë të parë që nga lindja e djalit, ajo ndjeu se e ardhmja e tij mund të ishte ndryshe nga ajo që dukej në fillim.
Por larg spitalit, në vilën e tyre luksoze, Jeremy dhe Melissa Parker po përpiqeshin të vazhdonin jetën sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Ata nuk e kishin treguar të vërtetën te miqtë e tyre. Melissa u thoshte njerëzve se kishte pasur komplikime dhe se foshnja nuk kishte mbijetuar, ndërsa Jeremy i kishte kërkuar avokatit të tij të merrej me çdo dokument që mund të sillte pyetje të pakëndshme.
Për ta, çështja duhej të mbyllej sa më shpejt.
Ata nuk e dinin se infermierja që kishin lënë pas po luftonte për t’i dhënë djalit të tyre një shtëpi, një familje dhe një të ardhme. Nuk e dinin se ai do të rritej mes vështirësive, por edhe mes njerëzve që do t’i mësonin se vlera e një njeriu nuk matet nga pamja apo nga paratë që ka.
Dhe mbi të gjitha, nuk e dinin se vendimi i tyre i asaj dite do t’u kthehej njëzet e disa vite më vonë, në një mënyrë që asnjëri prej tyre nuk mund ta parashikonte.
Jason Parker kishte lindur me një shenjë në fytyrë. Por plagën më të madhe atë ditë nuk ia kishte lënë shenja e kuqe.
Ia kishin lënë njerëzit që duhej ta donin të parët.
Kapitulli i dytë
Jason ishte vetëm disa javësh kur Felicity Jason e mori për herë të parë në shtëpinë e saj. Procesi i birësimit nuk ishte i lehtë dhe askush nuk i premtoi se gjithçka do të shkonte sipas dëshirës së saj. Por pas kontrolleve, dokumenteve dhe vlerësimeve të nevojshme, ajo arriti të bëhej kujdestarja e tij, me synimin që një ditë ta birësonte ligjërisht. Kur hyri në apartamentin e vogël me foshnjën në krahë, Vanessa e priste te dera, duke mbajtur një lodër të butë që kishte kursyer paratë e xhepit për ta blerë.
“Mirë se erdhe në shtëpi, Jason”, tha vajza, sikur po priste një mysafir të rëndësishëm.
Felicity nuk kishte mundësi t’i blinte djalit krevatin më të shtrenjtë, rrobat që shihte në reklama apo lodrat që mbushnin vitrinat e dyqaneve. Krevati i parë ishte i përdorur, karroca ia kishte dhuruar një kolege nga spitali dhe shumicën e rrobave i mori nga një shoqatë që ndihmonte familjet në vështirësi. Megjithatë, në dhomën e vogël kishte diçka që nuk blihej me para: dy njerëz që e prisnin çdo ditë me dashuri.
Netët e para ishin të lodhshme. Jason zgjohej shpesh, qante dhe kishte nevojë për kontrolle të rregullta për shkak të shenjës në fytyrë. Felicity e çonte te mjekët, dëgjonte shpjegimet e tyre dhe mbante shënim çdo këshillë. Mësoi se shenja duhej ndjekur nga specialistët dhe se pamja e saj mund të ndryshonte me kalimin e kohës. Ajo nuk i premtoi kurrë djalit se një ditë do të dukej si gjithë të tjerët. I premtoi se nuk do të kishte pse të fshihej për t’u ndier i pranuar.
Kur Jason mbushi tre vjeç, filloi të vraponte nëpër apartament, të hapte dollapët dhe të bënte pyetje pa fund. Ishte një fëmijë kureshtar, që donte të dinte pse binte shi, pse disa njerëz mbanin syze dhe pse zogjtë nuk qëndronin në një vend. Shenja e kuqe në fytyrë nuk e pengonte të luante, por njerëzit shpesh e vështronin më gjatë nga ç’duhej.
Një ditë, Felicity e çoi në park. Jason po luante pranë një grupi fëmijësh kur një djalë pak më i madh e pyeti pse e kishte fytyrën ashtu. Jason preku faqen dhe uli kokën. Një tjetër fëmijë filloi të qeshte, ndërsa nëna e tij e mori për dore dhe u largua pa thënë asgjë.
Jason u kthye te Felicity me sytë e mbushur me lot.
“Mami, a jam i sëmurë?”
Felicity u ul në gjunjë përballë tij dhe ia fshiu faqet me pëllëmbët e saj.
“Jo, zemra ime. Ti ke një shenjë në fytyrë, por kjo nuk do të thotë se je më pak i mirë se të tjerët.”
“Po pse ata nuk duan të luajnë me mua?”
Ajo nuk gjeti një përgjigje që ta largonte menjëherë dhimbjen. E përqafoi dhe i shpjegoi se disa njerëz nuk e kuptonin atë që ishte ndryshe nga ajo që njihnin. Por kjo nuk do të thoshte se ai duhej të ndryshonte veten për t’u pëlqyer atyre.
“Ti nuk mund t’i detyrosh të gjithë të të duan, Jason. Por mos lejo që sjellja e dikujt tjetër të të bëjë të mendosh se nuk vlen.”
Ato fjalë do ta shoqëronin gjatë gjithë jetës.
Kur filloi shkollën, gjërat nuk u bënë menjëherë më të lehta. Disa nxënës e quanin me nofka, ndërsa të tjerë e pyesnin për shenjën para gjithë klasës. Mësuesja e tij, zonja Chelsea Reed, ishte një nga të parat që kuptoi se Jason nuk kishte nevojë për keqardhje, por për mundësinë që të tregonte kush ishte.
Një mëngjes, ajo u kërkoi nxënësve të shkruanin për profesionin që dëshironin të kishin kur të rriteshin. Disa shkruan se donin të bëheshin futbollistë, të tjerë pilotë apo aktorë. Jason qëndroi gjatë mbi fletë, pastaj shkroi me shkronja të mëdha: Dua të bëhem mjek.
Kur mësuesja e pyeti pse, ai u përgjigj se donte të ndihmonte njerëzit që kishin frikë nga ajo që nuk kuptonin.
“Edhe njerëzit që kanë shenja në fytyrë?” e pyeti ajo.
“Po. Sidomos ata që mendojnë se nuk janë të bukur dhe se askush nuk do t’i dojë.”
Chelsea e lexoi fletën edhe një herë. Ajo kishte parë shumë fëmijë që ndryshonin mendje për profesionin e tyre çdo javë, por te Jason kishte diçka ndryshe. Ai nuk po fliste për një dëshirë të çastit. Po fliste për diçka që e kishte ndier në zemër.
Ajo filloi t’i jepte libra shtesë dhe ta inkurajonte të merrte pjesë në aktivitetet shkencore. Kur kishte vështirësi me ndonjë lëndë, nuk e linte të dorëzohej. Jason, nga ana tjetër, kalonte orë të tëra duke lexuar për trupin e njeriut, sëmundjet dhe mënyrën se si mjekët ndihmonin pacientët.
Në shtëpi, Felicity e shikonte duke studiuar në tavolinën e kuzhinës, ndërsa ajo përgatiste darkën ose kontrollonte shpenzimet e muajit. Ndonjëherë i duhej t’i kërkonte të pushonte, sepse qëndronte zgjuar më gjatë seç duhej. Vanessa e ngacmonte duke i thënë se një ditë do të duhej t’i caktonin orar për të dalë nga librat.
“Kur të bëhem mjek, do t’ju blej një shtëpi të madhe”, u thoshte Jason.
Felicity qeshte dhe ia ledhatonte flokët.
“Ne nuk të rritëm që të na blesh një shtëpi. Të rritëm që të bëhesh njeri i mirë. Nëse arrin këtë, për mua ke bërë mjaft.”
Por Jason e dinte se Felicity kishte sakrifikuar shumë për të. Kishte hequr dorë nga pushimet, kishte punuar turne të dyfishta dhe kishte shtyrë blerjet për veten, që ai të kishte libra dhe mundësi për të mësuar. Ai nuk donte vetëm të kishte një profesion të mirë. Donte t’ia kthente asaj gjithë mundin që kishte bërë për të.
Vitet kaluan dhe Jason u bë një nxënës i shkëlqyer. Kur mbaroi shkollën e mesme, mori një bursë që i mundësoi të studionte mjekësi në një universitet të njohur në Boston. Felicity qau ditën kur e përcolli në stacion. Nuk donte që ai ta shihte sa shumë do t’i mungonte, por Jason e kuptoi menjëherë.
“Mami, nuk po iki përgjithmonë”, i tha duke e përqafuar. “Po iki që të mësoj si të ndihmoj më shumë njerëz.”
Vanessa, tashmë më e rritur, i dha një çantë me disa gjëra të vogla dhe një fotografi të familjes së tyre. Në fotografi, Jason qëndronte në mes të Felicity-t dhe Vanessa-s, me shenjën e kuqe të dukshme në fytyrë dhe me një buzëqeshje të gjerë.
“Mbaje këtë me vete”, i tha ajo. “Kur të lodhesh, kujtohu se ke dy njerëz që do të jenë gjithmonë në anën tënde.”
Jeta në universitet nuk ishte e lehtë. Jason duhej të mësonte shumë, të punonte herë pas here për të mbuluar shpenzimet dhe të përballonte ditë kur lodhja i dukej më e madhe se forcat. Disa pacientë gjatë praktikave e vështronin me habi kur e shihnin për herë të parë. Një herë, një burrë i moshuar kërkoi që të vinte një mjek tjetër, sepse nuk dëshironte të trajtohej nga dikush që, sipas tij, kishte nevojë vetë për trajtim.
Jason u largua nga dhoma pa debatuar. Por atë mbrëmje, kur foli me Felicity-n në telefon, i tregoi çfarë kishte ndodhur.
“Po sikur njerëzit të mos më marrin kurrë seriozisht?” e pyeti.
Felicity e dëgjoi deri në fund.
“Ti nuk mund të kontrollosh çfarë mendojnë ata kur të shohin. Mund të kontrollosh vetëm sa mirë e bën punën tënde dhe si sillesh me ta. Mos harro, Jason, një njeri mund të ketë fytyrën më të bukur në botë dhe prapë të mos ketë zemër.”
Ai i mbajti mend ato fjalë dhe vazhdoi.
Në vitin e fundit të studimeve, Jason u përqendrua veçanërisht në mjekësinë pediatrike dhe në trajtimin e ndryshimeve të lindura të lëkurës. Donte të kuptonte më mirë se si gjendje të tilla ndikonin jo vetëm te shëndeti, por edhe te vetëbesimi i fëmijëve. Ai nuk dëshironte që asnjë fëmijë të kalonte atë që kishte përjetuar vetë.
Profesorët vunë re përkushtimin e tij. Njëri prej tyre, doktor Reacher, i ofroi mundësinë të punonte në një projekt kërkimor për përmirësimin e kujdesit ndaj fëmijëve me shenja të dukshme në fytyrë. Jason e pranoi pa hezitim. Punonte deri vonë në laborator, studionte rastet klinike dhe përpiqej të gjente mënyra që familjet të merrnin informacion të saktë dhe mbështetje që në ditët e para pas lindjes.
Kur përfundoi studimet dhe mori licencën për të ushtruar profesionin, Felicity udhëtoi drejt Bostonit për ceremoninë. Ajo veshi kostumin më të mirë që kishte dhe u ul në rreshtat e parë, duke mbajtur një tufë të vogël lulesh.
Kur emri i Jason u thirr, ajo u ngrit në këmbë dhe duartrokiti më fort se kushdo tjetër. Jason e kërkoi me sy në sallë dhe, kur e pa, buzëqeshi. Në atë çast, ai nuk mendoi për notat, bursën apo vlerësimet e profesorëve. Mendoi për gruan që e kishte marrë në krahë kur njerëzit që e kishin sjellë në jetë nuk donin as ta preknin.
Pas ceremonisë, ai e përqafoi Felicity-n gjatë.
“Do të bëhem një mjek që do t’i bëjë njerëzit të ndihen të sigurt”, i tha.
“Ti tashmë ke filluar të bëhesh ai njeri”, ia ktheu ajo.
Jason u kthye në Brukfild pas disa vitesh specializimi dhe nisi punë në spitalin ku kishte lindur. Ishte një vendim i menduar mirë. Ai donte të punonte aty ku kishte nisur gjithçka, edhe pse nuk e dinte nëse një ditë do të përballej me njerëzit që e kishin braktisur.
Me kalimin e kohës, emri i tij filloi të njihej. Pacientët e vlerësonin për mënyrën si i dëgjonte dhe për durimin që tregonte me fëmijët. Ai nuk nxitonte të jepte përgjigje dhe nuk i linte prindërit të largoheshin pa i kuptuar shpjegimet. Kur një nënë qante sepse fëmija i saj kishte lindur me një shenjë të dukshme në fytyrë, Jason nuk i thoshte se nuk kishte arsye të shqetësohej. Ai e dëgjonte, i shpjegonte mundësitë e trajtimit dhe i kujtonte se fëmija kishte nevojë mbi të gjitha për mbështetjen e saj.
Një ditë, një çift i ri erdhi në konsultë me foshnjën e tyre. Babai qëndronte në heshtje, ndërsa nëna nuk mund t’i ndalte lotët. Fëmija kishte një shenjë të kuqe në njërën anë të fytyrës, shumë të ngjashme me atë të Jasonit.
“Doktor, a do të vuajë gjithë jetën?” pyeti nëna.
Jason e pa foshnjën dhe pastaj prindërit.
“Nuk mund t’ju premtoj se gjithçka do të jetë e lehtë”, u tha. “Por mund t’ju premtoj se do t’ju ndihmojmë të kuptoni gjendjen e tij dhe mundësitë që keni. Dhe dua t’ju them diçka tjetër: mos e lini kurrë të mendojë se duhet të fitojë dashurinë tuaj duke u dukur ndryshe.”
Nëna filloi të qante edhe më shumë, por këtë herë burri i saj i vendosi dorën mbi supe dhe e afroi foshnjën pranë të dyve. Jason e kuptoi se ndonjëherë mjaftonte një bisedë e vetme për të ndryshuar drejtimin e një familjeje.
Ndërkohë, jeta e Jeremy-t dhe Melissa-s kishte marrë një kthesë tjetër. Kompania e Jeremy-t vazhdonte të sillte fitime, por ai ishte bërë gjithnjë e më i ftohtë me njerëzit që kishte përreth. Marrëdhënia me Melissa-n ishte mbushur me debate dhe heshtje të gjata. Ata kishin një shtëpi të madhe, por nuk kishin krijuar kurrë familjen që dikur pretendonin se e dëshironin.
Për vite me radhë, Melissa kishte shmangur çdo bisedë për lindjen. Herë pas here zgjohej natën dhe kujtonte dhomën e spitalit, batanijen e bardhë dhe fytyrën e vogël që nuk e kishte mbajtur në krahë. Pastaj përpiqej ta bindte veten se nuk kishte pasur zgjidhje tjetër. Jeremy i kishte thënë shumë herë se kishin bërë atë që ishte më e mira për ta, dhe ajo ishte kapur pas këtyre fjalëve sikur të ishin e vërteta.
Por një pasdite, ndërsa po lexonte lajmet në internet, Melissa pa një artikull për një mjek të ri nga Brukfildi. Titulli fliste për një specialist të njohur që ndihmonte fëmijët me shenja të lindura në fytyrë dhe për një program të ri që po mbështeste familjet e tyre. Në fotografi ishte një burrë i veshur me bluzë të bardhë mjeku.
Melissa ndaloi së lëvizuri.
Ajo e zmadhoi fotografinë. Shenja e kuqe në njërën anë të fytyrës së mjekut i ngjante jashtëzakonisht shumë asaj që kishte parë në maternitet, vite më parë. Lexoi emrin poshtë fotografisë: doktor Jason Jason.
Zemra filloi t’i rrihte më shpejt. Ajo kërkoi datën e lindjes, por artikulli nuk e përmendte. Pastaj gjeti një intervistë ku mjeku fliste për një infermiere që e kishte rritur dhe për motrën që e kishte mbështetur që nga fëmijëria.
Melissa e mbylli telefonin, por pak sekonda më vonë e hapi përsëri.
Në mbrëmje, ia tregoi artikullin Jeremy-t.
“Shikoje këtë njeri”, i tha.
Jeremy hodhi një vështrim të shpejtë.
“Çfarë ka?”
“A nuk të duket se ka diçka të njohur?”
Ai e mori telefonin dhe e vështroi fotografinë më gjatë. Në fillim u përpoq të dukej indiferent, por kur lexoi emrin dhe vendin ku punonte mjeku, iu ndryshua fytyra.
“Nuk mund të jetë ai”, tha.
“Po sikur të jetë?”
Jeremy e vendosi telefonin mbi tavolinë.
“Kanë kaluar shumë vite, Melissa. Nuk kemi asnjë arsye të hapim përsëri atë histori.”
Por atë natë, asnjëri nuk fjeti mirë.
Ditët që pasuan sollën më shumë pyetje sesa përgjigje. Melissa filloi të kërkonte dokumentet e vjetra që kishte ruajtur pas lindjes. Gjeti disa letra të spitalit, një kopje të dokumenteve të nënshkruara dhe datën që nuk e kishte harruar kurrë. Kur i krahasoi me informacionet që arriti të gjente për Jasonin, dyshimi iu kthye në frikë.
Jeremy, ndërkohë, telefonoi një avokat dhe i kërkoi të verifikonte nëse mjeku ishte vërtet djali i tyre. Ai nuk donte të përballej me të kaluarën për arsye sentimentale. Mendonte për emrin e familjes, për kompaninë dhe për atë që do të ndodhte nëse historia e braktisjes bëhej publike.
“Duhet ta takojmë”, tha Melissa pas disa ditësh. “Duhet të dimë të vërtetën.”
Jeremy e pa me një shikim të ftohtë.
“Dhe çfarë do t’i thuash? Që na vjen keq? Që nuk ishim gati? Se u frikësuam nga një shenjë në fytyrën e foshnjës sonë?”
Melissa nuk u përgjigj. Për herë të parë, ajo nuk gjeti asnjë justifikim që mund ta mbronte.
Më në fund, Jeremy pranoi të kontaktonte spitalin. Nuk kërkoi të fliste drejtpërdrejt me Jasonin, por i dërgoi një mesazh administratës, duke thënë se dëshironte një takim privat me doktor Jason Jason për një çështje familjare.
Kur Jason mori njoftimin, nuk e kuptoi menjëherë se kush qëndronte pas kërkesës. Sekretarja i tregoi emrat e personave që kishin kërkuar takimin dhe ai mbeti pa fjalë.
Jeremy Parker.
Melissa Parker.
Emrat që kishte lexuar vetëm në dokumentet e birësimit dhe që Felicity i kishte shpjeguar me kujdes, kur ai ishte mjaftueshëm i rritur për ta kuptuar të vërtetën.
Jason u ul në karrige dhe i mbajti sytë te ekrani. Nuk ndjeu gëzim. As nuk ndjeu dëshirën e menjëhershme për t’i takuar. Brenda tij u kthyen pyetjet që kishte mbajtur për vite me radhë: pse nuk e kishin dashur, a kishin menduar ndonjëherë për të dhe nëse do të kërkonin falje apo thjesht do të përpiqeshin të lehtësonin ndërgjegjen e tyre.
Atë mbrëmje, ai shkoi te shtëpia e Felicity-t. Ajo po përgatiste darkën kur e pa të hynte dhe e kuptoi menjëherë se diçka nuk shkonte.
“Mami, ata më kanë gjetur”, tha ai.
Felicity e la lugën mbi banak.
“Kush, Jason?”
“Jeremy dhe Melissa Parker. Kanë kërkuar të takohen me mua.”
Ajo nuk foli për disa sekonda. Pastaj u afrua dhe e mori për dore.
“Çfarëdo që të vendosësh, unë jam këtu.”
Jason u ul në tryezën ku kishte studiuar dikur për provimet e shkollës. Për një çast, iu duk sikur ishte kthyer në atë fëmijën e vogël që pyeste pse të tjerët nuk donin të luanin me të. Por tani nuk ishte më ai fëmijë. Ishte një mjek që kishte ndihmuar qindra familje dhe që e dinte se e kaluara nuk mund të ndryshohej, sado shumë të dëshiroje.
“Do t’i takoj”, tha më në fund. “Por jo sepse mendoj se më detyrohen një familje. Dua të dëgjoj çfarë kanë për të thënë.”
Felicity ia shtrëngoi dorën.
“Atëherë shko me mendjen tënde të qartë. Mos i lejo të vendosin ata se sa vlen ti.”
Të nesërmen, Jason konfirmoi takimin. Ai nuk u tregoi se sa shumë e kishte prekur kërkesa e tyre dhe as nuk u përpoq të merrte vesh më tepër për jetën e tyre. Donte që biseda të ndodhte pa ndërhyrje dhe pa premtime të bëra përpara kohe.
Jeremy dhe Melissa mbërritën në spital pak para orarit të caktuar. Ai kishte veshur një kostum të shtrenjtë, ndërsa ajo mbante një çantë të markës dhe një shprehje të lodhur në fytyrë. Të dy dukeshin sikur po shkonin në një takim biznesi, jo për t’u përballur me djalin që kishin braktisur.
Sekretarja i shoqëroi drejt zyrës së mjekut.
Kur dera u hap, Jeremy hyri i pari. Melissa e ndoqi ngadalë.
Jason qëndronte pas tavolinës, me një dosje përpara. Ai u ngrit në këmbë, i përshëndeti me mirësjellje dhe u tregoi karriget përballë.
Për disa sekonda, askush nuk foli.
Melissa shikoi shenjën e kuqe në fytyrën e tij dhe sytë iu mbushën me lot. Tani ajo nuk po shihte më një foshnjë që nuk përputhej me pritshmëritë e saj. Po shihte një burrë që kishte ndërtuar një jetë të tërë pa të, një mjek që njerëzit e respektonin dhe një djalë të cilin ajo nuk e njihte fare.
Jeremy u përpoq të thyente heshtjen.
“Jason, ne kemi ardhur sepse duam të flasim për të kaluarën.”
Jason u ul përsëri dhe i pa të dy me qetësi.
“Atëherë filloni nga e vërteta”, tha ai. “Pse më latë në spital?”
Melissa uli kokën. Jeremy hapi gojën, por fjalët nuk i dolën menjëherë.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh, as paratë, as emri i familjes Parker dhe as ndikimi i Jeremy-t nuk mund ta shpëtonin nga pyetja që kishte shmangur gjithë jetën.
Jason po priste përgjigjen. Dhe këtë herë, nuk do të pranonte asnjë justifikim në vend të saj.
Kapitulli i tretë – E vërteta që erdhi shumë vonë
Melissa nuk mund ta ngrinte kokën. Përballë saj qëndronte djali që kishte sjellë në jetë shumë vite më parë, por që nuk e kishte mbajtur kurrë në krahë. Tani ai ishte një mjek i respektuar, një njeri që kishte ndërtuar jetën e vet pa ndihmën e saj. Jeremy, nga ana tjetër, përpiqej të ruante pamjen e një burri që nuk trembej nga asgjë, por duart e shtrënguara mbi gjunjë e tradhtonin.
“Jason, atëherë ishim të rinj dhe nuk dinim si të përballonim situatën”, tha më në fund Melissa. “Ishim të frikësuar. Nuk e dinim se çfarë do të ndodhte me ty dhe si do të ishte jeta jote.”
Jason e dëgjoi pa e ndërprerë. Pastaj hapi dosjen përpara vetes dhe nxori një kopje të dokumenteve të vjetra të birësimit.
“Ju nuk ishit të frikësuar se unë mund të isha i sëmurë. Mjekët ju kishin shpjeguar se duhej të bëja kontrolle të tjera. Ju u frikësuat nga mënyra si do të dukesha dhe nga ajo që do të thoshin njerëzit për familjen tuaj.”
Jeremy u përkul përpara.
“Nuk ishte aq e thjeshtë. Ne kishim një kompani, përgjegjësi dhe një jetë publike. Gjithçka mund të bëhej shumë e ndërlikuar.”
Jason e shikoi drejt në sy.
“Unë isha foshnja juaj. Nuk isha një problem i kompanisë suaj.”
Fjalët e tij e goditën Melissa-n më fort se çdo akuzë. Ajo filloi të qante dhe u përpoq të shpjegonte se gjatë gjithë këtyre viteve kishte menduar për të, se disa net nuk kishte mundur të flinte dhe se shpesh kishte pyetur veten ku ndodhej djali i saj.
Por Jason nuk u prek nga ato fjalë siç ajo kishte shpresuar.
“Unë nuk mund t’ju them se çfarë keni ndier gjatë këtyre viteve”, tha ai. “Por mund t’ju tregoj se çfarë kam ndier unë. Kur isha i vogël, pyesja veten pse nuk më donte askush. Kur fëmijët më tallnin për shenjën në fytyrë, mendoja se ndoshta kishte diçka të gabuar me mua. Nuk e dija se ju ishit gjallë dhe se kishit zgjedhur të jetonit pa mua.”
Melissa mbuloi fytyrën me duar. Jeremy u përpoq të thoshte diçka, por Jason vazhdoi.
“Pastaj ishte Felicity. Një grua që nuk kishte pasuri, nuk kishte një shtëpi të madhe dhe nuk kishte asnjë arsye materiale për të marrë përsipër përgjegjësinë e një fëmije tjetër. Megjithatë, ajo më dha gjithçka që ju nuk deshët të më jepnit. Më dha një shtëpi, më mësoi të mos turpërohesha nga vetja dhe punoi deri natën vonë që unë të mund të studioja.”
Ai mori frymë thellë.
“Unë nuk u bëra mjek sepse doja t’ju tregoja se çfarë humbët. U bëra mjek sepse dikush më mësoi se njerëzit kanë nevojë për ndihmë, jo për gjykim.”
Jeremy uli sytë. Për herë të parë, nuk kishte një përgjigje që mund ta kthente bisedën në favorin e vet.
Pas disa minutash heshtjeje, Melissa u ngrit nga karrigia.
“A mund të të përqafoj?” pyeti ajo me zë të ulët.
Jason mbeti i qetë. E pa gruan që e kishte lindur dhe që tani kërkonte një afërsi që nuk ishte krijuar kurrë mes tyre.
“Jo sot”, iu përgjigj me sinqeritet. “Nuk mund të sillemi sikur jemi familje vetëm sepse tani e dini kush jam. Ju duhet të kuptoni se unë kam një familje. Dhe ajo nuk fillon me ju.”
Melissa u ul përsëri, duke qarë pa zë. Jeremy u ngrit në këmbë dhe rregulloi xhaketën, sikur donte ta mbyllte takimin sa më shpejt.
“Ne nuk erdhëm këtu për të të bërë keq”, tha ai. “Menduam se ndoshta mund të krijonim një marrëdhënie. Jemi familja jote biologjike, në fund të fundit.”
Jason e mbylli dosjen.
“Nëse keni ardhur sepse doni të njihni njeriun që jam bërë, mund të filloni duke pranuar përgjegjësinë për atë që bëtë. Nëse keni ardhur sepse mendoni se suksesi im mund t’ju sjellë diçka, atëherë kjo bisedë përfundon këtu.”
Jeremy u zbeh. Ai nuk kishte pritur që djali i tij t’i fliste në atë mënyrë. Ishte mësuar që njerëzit të përpiqeshin ta kënaqnin dhe që një ofertë e mirë financiare të zgjidhte pothuajse çdo problem.
“Ne mund të të ndihmojmë me fondacionin tënd”, tha ai pas pak. “Kemi mundësi të financojmë projekte të mëdha. Mund të ndërtojmë diçka të rëndësishme së bashku.”
Jason e kuptoi se babai i tij ende nuk po e dëgjonte.
“Faleminderit, por fondacioni im nuk është në shitje dhe as unë nuk jam. Nëse dëshironi të ndihmoni fëmijët, mund ta bëni pa pritur asgjë prej meje.”
Ai u ngrit, duke u treguar se takimi kishte përfunduar. Melissa u kthye edhe një herë nga ai, por këtë herë nuk kërkoi përqafim dhe as nuk u përpoq ta bindte të ndryshonte mendje.
Kur dera u mbyll pas tyre, Jason qëndroi për disa çaste pranë dritares. Ai mendonte se përballja do t’i sillte një ndjenjë çlirimi, por në vend të saj ndiente lodhje dhe një trishtim të vjetër. Nuk kishte fituar asgjë duke i parë prindërit e tij të pendoheshin. E vetmja gjë që mund të bënte ishte të vazhdonte jetën që kishte ndërtuar.
Atë mbrëmje telefonoi Felicity-n.
“Si shkoi takimi?” e pyeti ajo.
“U thashë të vërtetën. Por nuk e di nëse e kuptuan.”
“Nuk është detyra jote t’i detyrosh të kuptojnë, Jason. Ti bëre atë që duhej për veten tënde.”
Ai heshti për pak, pastaj i tha se dëshironte ta takonte të nesërmen. Kishte diçka të rëndësishme që donte t’i tregonte.
Të nesërmen, Jason shkoi në apartamentin ku ishte rritur. Felicity po ujiste lulet në ballkon, ndërsa Vanessa kishte ardhur për drekë. Kur e panë, të dyja u gëzuan. Jason i përqafoi dhe u ul me to në tryezën e vogël të kuzhinës.
“Kam menduar shumë për atë që më thatë gjithmonë, mami”, filloi ai. “Që nuk duhej t’i ktheja dhimbjet e mia në arsye për t’i urryer të tjerët. Dua të bëj diçka që do t’i ndihmojë fëmijët dhe familjet që kalojnë situata të ngjashme.”
Ai u shpjegoi planin e tij. Dëshironte të zgjeronte programin që kishte nisur në spital, duke krijuar një fond për fëmijët me shenja të lindura dhe ndryshime të tjera të dukshme. Fondi do të mbulonte kontrollet mjekësore për familjet që nuk kishin mundësi financiare, këshillimin psikologjik dhe mbështetjen për prindërit që përballeshin me frikë e pasiguri pas lindjes.
“Do të doja që ky program të mbante emrin tënd”, i tha Felicity-t.
Ajo mbeti pa fjalë.
“Jo emrin tim, Jason. Ka shumë njerëz që bëjnë gjëra të mira pa kërkuar të njihen.”
“Unë nuk dua ta bëj për të të njohur njerëzit. Dua ta bëj sepse një ditë ti më more në krahë kur dikush tjetër më kishte lënë vetëm. Dua që fëmijët e tjerë të kenë dikë që t’i presë me të njëjtën zemër.”
Felicity uli kokën dhe fshiu lotët. Vanessa u ngrit nga karrigia dhe i përqafoi të dy. Në atë kuzhinë të vogël, ku dikur kishin numëruar paratë për të blerë ushqimet e javës, lindi një projekt që do t’u ndryshonte jetën shumë familjeve.
Gjatë muajve të ardhshëm, Jason dhe kolegët e tij punuan për të organizuar programin. Një pjesë e fondeve erdhi nga donatorë privatë, ndërsa pjesën tjetër e siguruan përmes bashkëpunimeve me spitalet dhe organizatat bamirëse. Jason nuk pranoi të vendoste në qendër historinë e tij personale. Ai donte që programi të fliste për fëmijët dhe për mundësitë që mund të kishin, jo për dhimbjen që ai kishte kaluar.
Kur lajmi u përhap, Jeremy dhe Melissa e kuptuan se djali i tyre po bënte atë që ata nuk e kishin imagjinuar kurrë. Ai nuk po kërkonte hakmarrje, nuk po përpiqej t’i turpëronte publikisht dhe nuk po përdorte suksesin e tij për t’i goditur. Ai thjesht po ndihmonte njerëzit që kishin nevojë.
Melissa filloi të merrte pjesë në disa aktivitete bamirësie në qytet, por këtë herë nuk u përpoq të shfaqej në fotografi apo të fitonte vëmendjen e të tjerëve. Ajo kontaktoi një organizatë që mbështeste prindërit e fëmijëve me nevoja të veçanta dhe ofroi të ndihmonte në mbledhjen e fondeve. Nuk ia tregoi Jasonit menjëherë dhe nuk kërkoi që ai ta falënderonte.
Jeremy, megjithatë, e kishte më të vështirë ta pranonte atë që kishte ndodhur. Për shumë kohë u përpoq të bindte veten se vendimi i tyre kishte qenë pasojë e rrethanave. Por një ditë, pasi lexoi një letër nga një familje që kishte përfituar nga programi, ku një nënë tregonte se si mbështetja e mjekëve e kishte ndihmuar të mos ndihej e vetme, ai e kuptoi se nuk kishte më ku të fshihej.
Ai i shkroi Jasonit një letër të gjatë. Nuk përmendi kompaninë, pasurinë apo emrin e familjes. Kërkoi falje për mënyrën si ishte sjellë dhe pranoi se kishte vënë krenarinë dhe frikën nga opinioni i njerëzve mbi jetën e djalit të vet. Nuk i kërkoi të krijonin menjëherë një marrëdhënie dhe nuk i kërkoi të harronte të kaluarën. Vetëm i tha se, nëse një ditë Jason do të dëshironte të fliste përsëri, ai do të ishte gati ta dëgjonte.
Jason e lexoi letrën në zyrën e tij. Nuk ndjeu se dhimbja e vjetër ishte zhdukur, por e vlerësoi faktin që për herë të parë Jeremy nuk po justifikohej. Ai nuk iu përgjigj menjëherë. Kaluan disa javë përpara se t’i dërgonte një mesazh të shkurtër, ku i thoshte se mund të takoheshin përsëri, por se besimi nuk ndërtohej brenda një dite.
Takimi i dytë ishte shumë më i thjeshtë. Nuk kishte premtime për para dhe as biseda për suksesin e Jasonit. Jeremy e dëgjoi të fliste për punën, për pacientët dhe për programin që po rritej. Melissa e pyeti për fëmijërinë e tij dhe për Felicity-n, ndërsa Jason u tregoi disa kujtime të bukura nga shtëpia ku ishte rritur.
Ata nuk u bënë menjëherë një familje e afërt. Kishte shumë vite boshllëk mes tyre dhe disa plagë nuk mund të mbylleshin vetëm me një falje. Por, për herë të parë, të dy prindërit e tij biologjikë filluan të kuptonin se nuk mund të kërkonin dashuri pa pranuar përgjegjësinë për të kaluarën.
Një vit më vonë, programi i Jasonit hapi një qendër të re pranë spitalit të Brukfildit. Në ceremoninë e hapjes morën pjesë mjekë, familje dhe fëmijë që kishin marrë ndihmë. Felicity qëndronte në rreshtin e parë, me Vanessa-n pranë vetes. Jason doli në skenë dhe falënderoi të gjithë ata që kishin ndihmuar.
Në fund, ai iu drejtua gruas që e kishte rritur.
“Kur isha i vogël, mendoja se shenja në fytyrën time ishte arsyeja pse prindërit e mi nuk më deshën. Sot e di se shenja nuk ishte problemi. Problemi ishte se ata nuk e kuptonin se dashuria nuk varet nga pamja. Falë një gruaje që nuk kishte shumë para, por kishte një zemër të madhe, unë mësova se familja nuk është vetëm ajo në të cilën lind. Është edhe ajo që të zgjedh, që qëndron pranë teje dhe që nuk të braktis kur jeta bëhet e vështirë.”
Felicity qau, ndërsa salla shpërtheu në duartrokitje. Melissa, e ulur disa rreshta më tutje, e dëgjoi fjalimin me kokën ulur. Ajo nuk kërkoi të dilte në fotografi me të birin dhe as nuk u përpoq ta kthente atë ditë në një mundësi për të fituar faljen e tij. Për herë të parë, e kuptoi se kishte gjëra që nuk mund të bliheshin dhe se pendimi nuk e fshinte të kaluarën.
Pas ceremonisë, Jason shkoi te Felicity dhe e përqafoi fort.
“Ti më dhe jetën që unë nuk do ta kisha pasur kurrë pa ty”, i tha.
Felicity ia ledhatoi fytyrën, pikërisht pranë shenjës së kuqe.
“Jo, Jason. Unë vetëm të dhashë një shtëpi. Jetën e ndërtove vetë.”
Dhe ajo kishte të drejtë. Jason nuk u bë njeri i madh sepse prindërit e tij u penduan, as sepse arriti të fitonte respektin e njerëzve që dikur e kishin gjykuar. Ai u bë njeri i madh sepse nuk lejoi që refuzimi ta kthente në një njeri pa zemër.
Jeremy dhe Melissa vazhduan të jetonin me pasojat e vendimit të tyre. Me kalimin e kohës, marrëdhënia me Jasonin u bë më e qetë, por ai nuk u përpoq të fshinte vitet që kishin humbur. I lejoi të ishin pjesë e jetës së tij vetëm aq sa mund të ndërtohej një marrëdhënie e sinqertë, pa pretendime dhe pa presion.
Jason vazhdoi punën e tij në spital dhe ndihmoi shumë fëmijë që kishin lindur me shenja të ngjashme. Sa herë që një prind hynte në zyrën e tij me frikë dhe pasiguri, ai kujtonte foshnjën që kishte qenë dikur. Pastaj ulej pranë familjes dhe i dëgjonte me durim.
Sepse ai e dinte se ndonjëherë, ajo që një fëmijë ka më shumë nevojë të dëgjojë nuk është se një ditë do të duket ndryshe, por se nuk ka pse të ndryshojë për të merituar dashurinë.
Dhe ndërsa shenja e kuqe mbeti pjesë e fytyrës së tij, ajo nuk ishte më simbol i refuzimit. Ishte një pjesë e historisë së një njeriu që kishte mësuar të shëronte të tjerët pa harruar se kush e kishte shëruar atë të parin.
Fundi.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexo edhe këtë histori:
