### Kapitulli 1: Burri që zgjodhi karrierën në vend të gruas së tij
Anastacia Malcolm ishte në muajin e nëntë të shtatzënisë kur kuptoi se njeriu me të cilin kishte vendosur të kalonte gjithë jetën mund ta linte vetëm pikërisht atëherë kur kishte më shumë nevojë për të. Ajo kishte menduar se lindja e fëmijës do ta ndryshonte Aaron Boltonin, do ta bënte më të përgjegjshëm dhe më të afërt me familjen. Por atë natë, kur dhimbjet filluan dhe ajo i kërkoi të shoqit ta çonte në spital, Aaron i tregoi se për të kishte gjëra shumë më të rëndësishme se gruaja dhe fëmija i tij.
Gjithçka ndodhi në qytetin e vogël të Ashfordit, ku Anastacia dhe Aaron jetonin prej katër vitesh në një shtëpi të bukur me dy kate. Nga jashtë dukeshin si çifti që shumë njerëz do ta kishin zili. Ai ishte një drejtues i ri në një kompani të madhe investimesh, vishte kostume të shtrenjta dhe drejtonte një makinë luksoze. Ajo kishte punuar si arkitekte përpara se të mbetej shtatzënë dhe kishte hequr dorë përkohësisht nga puna, duke menduar se bashkëshorti do ta mbështeste gjatë kësaj periudhe të re të jetës së tyre.
Por njerëzit që i shihnin nëpër restorante apo në festa nuk e dinin se si sillej Aaron kur mbyllej dera e shtëpisë. Për të, pothuajse çdo bisedë kthehej te paratë, pozita e tij në kompani dhe njerëzit që mund ta ndihmonin të ngjitej edhe më lart. Kur Anastacia fliste për foshnjën, për emrat që mund t’i vendosnin ose për dhomën që po përgatiste, ai zakonisht e dëgjonte për disa sekonda dhe pastaj e kthente bisedën te vetja.
— Duhet ta kuptosh se kjo është periudha më e rëndësishme e karrierës sime, — i thoshte shpesh. — Nuk mund të jem gjithë kohën në shtëpi duke folur për pelena dhe krevate fëmijësh.
Anastacia përpiqej të mos e merrte personale. I thoshte vetes se Aaron ishte nën presion dhe se gjërat do të ndryshonin pasi të lindte djali. Ai e kishte pritur me këmbëngulje një djalë, madje kishte zgjedhur vetë emrin Ethan, sepse donte që fëmija të mbante një emër që, sipas tij, tingëllonte i fortë dhe i përshtatshëm për një njeri të suksesshëm.
Megjithatë, gjatë muajve të fundit, Anastacia kishte filluar të ndihej e vetmuar. Aaron rrinte deri vonë në zyrë, e anulonte shoqërimin me të për shkak të takimeve dhe kur kthehej në shtëpi, e kishte mendjen te telefoni. Nëse ajo i kërkonte të rrinte pak me të, ai përgjigjej sikur po i kërkonte të linte gjithçka që kishte ndërtuar.
— Po punoj për të ardhmen tonë, Anastacia. Një ditë do të më falënderosh, — i thoshte, pa e ngritur kokën nga ekrani.
Ajo nuk kërkonte udhëtime luksoze apo dhurata të shtrenjta. Donte vetëm që burri i saj të ulej pranë saj, t’ia vendoste dorën mbi bark dhe të pyeste nëse fëmija po lëvizte. Por edhe ato gjëra të vogla ishin kthyer në kërkesa që Aaron i konsideronte të tepërta.
Në shtëpinë përballë banonte Eric Abraham, një burrë rreth të pesëdhjetave, që jetonte vetëm dhe nuk kishte shumë miq. Fqinjët e konsideronin të çuditshëm. Ai fliste pak, nuk merrte pjesë në festat e lagjes dhe shpesh rrinte në verandë duke lexuar gazetën ose duke rregulluar kopshtin. Disa thoshin se ishte i pasjellshëm, sepse nuk përshëndeste askënd me buzëqeshje. Të tjerë e quanin njeri që nuk donte të kishte punë me askënd.
Aaron nuk e duronte fare. Sa herë e shihte Ericun duke punuar në oborr, bënte ndonjë koment për rrobat e tij të vjetra ose për shtëpinë që kishte nevojë për lyerje.
— Nuk e kuptoj si mund të jetojë dikush gjithë jetën në të njëjtin vend dhe të mos përpiqet të bëhet diçka më shumë, — i kishte thënë një mbrëmje Anastacias. — Mjafton ta shohësh. Nuk ka ambicie.
Anastacia nuk i ishte përgjigjur. Kishte vënë re se, ndonëse Ericu dukej i ftohtë, ai ishte gjithmonë i pari që dilte për të ndihmuar kur dikush në lagje kishte ndonjë problem. Një herë i kishte ndërruar gomën një gruaje të moshuar, ndërsa një herë tjetër kishte ndihmuar një djalë të vogël që kishte mbetur i bllokuar me biçikletë pranë portës së shtëpisë së tij. Nuk kërkonte falënderime dhe nuk fliste për atë që bënte.
Një pasdite, kur Anastacia po nxirrte disa kuti nga makina, Ericu e kishte parë që po mundohej t’i ngrinte vetë. Kishte dalë nga oborri dhe i kishte marrë pa bërë shumë pyetje.
— Nuk duhet të lodhesh kaq shumë në këtë gjendje, — i kishte thënë.
— Faleminderit. Bashkëshorti im është në punë, — ishte përgjigjur ajo, duke u përpjekur të justifikohej.
Ericu e kishte parë për një çast, pastaj kishte kthyer sytë nga kutitë.
— Puna është e rëndësishme, zonja Malcolm, por jo gjithçka që ka vlerë mund të matet me para.
Ajo i kishte buzëqeshur lehtë. Ishte një fjali e thjeshtë, por atë ditë i kishte mbetur në mendje më shumë se shumë fjalë që dëgjonte nga i shoqi.
Javët kaluan dhe dita e lindjes po afrohej. Anastacia kishte përgatitur dhomën e foshnjës, kishte larë rrobat e vogla dhe i kishte vendosur me kujdes në dollap. Në komodinën pranë krevatit kishte lënë një fotografi të saj me Aaronin nga dita e dasmës. Në atë fotografi ai dukej krejt ndryshe, i qeshur dhe i vëmendshëm, me njërën dorë rreth belit të saj dhe tjetrën duke mbajtur duart e saj.
Ndonjëherë ajo e shikonte fotografinë dhe pyeste veten se ku kishte humbur ai njeri.
Një mbrëmje, ndërsa po hanin darkë, Anastacia vendosi ta hapte përsëri bisedën për lindjen. Mjeku i kishte thënë se fëmija mund të vinte në çdo moment dhe se ishte mirë që ajo të mos qëndronte vetëm kur të fillonin dhimbjet.
— Aaron, dua të të kërkoj diçka, — tha ajo, duke lënë pirunin mbi pjatë. — Kur të fillojnë dhimbjet, dua të jesh me mua. Nuk dua të merrem me telefonata dhe me taksi. Dua që ti të më çosh në spital dhe të rrish pranë meje.
Ai vazhdoi të shikonte tabletin për disa sekonda përpara se të përgjigjej.
— E kemi diskutuar këtë. Do të jem aty kur të mundem.
— Kur të mundesh? Aaron, është lindja e fëmijës sonë. Nuk po të kërkoj të shkosh në një festë me mua. Kam frikë dhe dua të kem burrin pranë.
Ai ngriti kokën, i bezdisur nga toni i saj.
— Të gjithë lindin fëmijë, Anastacia. Nuk je e vetmja grua që po kalon këtë gjë.
Ajo mbeti pa fjalë. Nuk priste që ai të sillej si nëpër filma, por as nuk kishte menduar se do ta dëgjonte ndonjëherë një fjali të tillë nga njeriu që kishte zgjedhur për bashkëshort.
— Nuk po të them se jam e vetmja. Po të them se jam gruaja jote.
— Dhe unë po të them se kam një takim vendimtar këtë javë. Nëse gjithçka shkon mirë, mund të marr pozicionin që kam pritur prej vitesh. Nuk do ta rrezikoj për shkak të një hipoteze se kur do të lindë fëmija.
Fjala hipotezë i dhembi më shumë se sa donte ta pranonte. Për Aaronin, lindja e djalit të tyre ishte thjesht një mundësi që mund të prishte orarin e tij.
Atë natë Anastacia qau në heshtje, ndërsa ai flinte pranë saj. Nuk donte të telefononte nënën e vet dhe ta shqetësonte, sepse ajo jetonte disa orë larg. As shoqeve nuk u tregonte gjithçka, pasi kishte frikë se do ta shihnin martesën e saj si një gabim. Për kaq kohë kishte mbrojtur imazhin e Aaronit, saqë tani i dukej sikur po pranonte dështimin e vet nëse u tregonte të tjerëve të vërtetën.
Të nesërmen, Ericu e gjeti në oborr duke ujitur lulet. Ajo po përpiqej të bënte sikur gjithçka ishte në rregull, por ai vuri re se kishte sytë e skuqur.
— A jeni mirë? — e pyeti.
— Po, vetëm nuk kam fjetur shumë.
Ai nuk e pyeti më tej. E vendosi zorrën e ujit në anën e tij të oborrit dhe, para se të kthehej brenda, i tha:
— Nëse keni nevojë për ndonjë gjë, më thërrisni. Nuk kam shumë për të bërë këto ditë.
Anastacia e falënderoi. Nuk i tregoi çfarë kishte ndodhur, por për herë të parë pas shumë kohësh ndjeu se dikush i kishte ofruar ndihmë pa i kërkuar asgjë në këmbim.
Dy ditë më vonë, Aaron i tha se duhej të udhëtonte për një takim në një qytet tjetër. Anastacia i kujtoi se mjeku e kishte paralajmëruar se lindja mund të fillonte nga çasti në çast. Ai e mbylli valixhen dhe e siguroi se do të kthehej shpejt.
— Do ta mbash telefonin ndezur? — e pyeti ajo.
— Sigurisht. Mos u shqetëso për çdo gjë.
Por kur u nis, ai nuk e puthi, nuk e përqafoi dhe as nuk e pyeti nëse kishte nevojë për ndonjë gjë para se të largohej. I tha vetëm që të pushonte dhe të mos e telefononte pa arsye, sepse takimi ishte shumë i rëndësishëm.
Anastacia qëndroi te dritarja derisa makina e tij u zhduk në fund të rrugës. E ndjeu foshnjën të lëvizte brenda barkut dhe vuri dorën mbi të.
— Vetëm edhe pak, vogëlushi im, — pëshpëriti. — Shpresoj që ti të mos bëhesh kurrë si babai yt.
Ajo u pendua menjëherë për ato fjalë. Nuk donte që fëmija i saj të vinte në jetë me kaq shumë frikë dhe pasiguri. Donte t’i jepte dashuri, siguri dhe një shtëpi ku të mos duhej të lutej për vëmendje.
Atë mbrëmje, pak pas orës dhjetë, Anastacia po përpiqej të flinte kur ndjeu një dhimbje të fortë në fund të barkut. Në fillim mendoi se ishte një nga ato dhimbjet e zakonshme që e kishin shqetësuar ditët e fundit. U ngrit ngadalë, shkoi në banjë dhe u përpoq të merrte frymë qetë. Por pak çaste më vonë, ujërat i plasën.
Ajo qëndroi e ngrirë për disa sekonda, me njërën dorë të mbështetur te lavamani. Pastaj dhimbja tjetër erdhi më e fortë. E kuptoi se kishte ardhur momenti.
Mori telefonin dhe e thirri Aaronin. Ai nuk u përgjigj. E telefonoi përsëri, duke u përpjekur të mos e humbiste qetësinë, por thirrja kalonte pa përgjigje. Në fund, ai e hapi telefonin.
— Aaron, më kanë plasur ujërat. Duhet të shkoj në spital. Të lutem, kthehu ose më thuaj ku je, që të vijmë të takohemi.
Në anën tjetër dëgjohej zhurmë njerëzish dhe muzikë e ulët. Ai nuk dukej aspak i shqetësuar.
— Anastacia, jam në mes të një takimi. Thirre ndonjë taksi. Do të të marr më vonë.
— Nuk mundem! Kam dhimbje të forta. Të lutem, kam frikë. Është fëmija yt!
Për disa sekonda nuk pati përgjigje. Pastaj zëri i Aaronit u bë i ashpër.
— Nuk mund ta ndërpres karrierën time për një hipotezë, Anastacia. Nuk mund të presësh që gjithë bota të ndalet sa herë që ke një problem?
— Aaron, të lutem, mos ma bëj këtë. Kam nevojë për ty.
Por ai e kishte marrë vendimin. Ia mbylli telefonin dhe pak çaste më vonë e fiku fare.
Anastacia e telefonoi edhe një herë. Telefoni ishte i fikur.
Ajo nuk e dinte sa kohë qëndroi në mes të dhomës, duke u përpjekur të mos panikosej. Dhimbjet po shtoheshin dhe duart i dridheshin aq shumë sa mezi mund ta mbante telefonin. Mendoi të thërriste një taksi, por kishte frikë se nuk do të arrinte ta përballonte rrugën vetëm.
Pastaj iu kujtua Ericu.
Me hapa të ngadaltë arriti te dera, doli në verandë dhe thirri emrin e tij. Në fillim zëri i doli i dobët, por pastaj bërtiti sërish, duke mbajtur barkun me të dyja duart.
Drita e shtëpisë përballë u ndez pothuajse menjëherë. Ericu doli me një xhaketë të hedhur mbi bluzë dhe kaloi rrugën me vrap.
— Anastacia? Çfarë ka ndodhur?
Ajo mezi arriti të fliste.
— Më kanë plasur ujërat. Aaron nuk po vjen. Të lutem, më ço në spital.
Ericu nuk bëri asnjë pyetje tjetër. E ndihmoi të ulej në makinën e tij, mori çantën që ajo kishte përgatitur për lindjen dhe u nis drejt spitalit të Ashfordit. Gjatë rrugës i fliste me zë të qetë, duke i thënë të merrte frymë ngadalë dhe se do të mbërrinin shumë shpejt.
Kur arritën, ai e ndihmoi të zbriste dhe thirri personelin mjekësor. Një infermiere me emrin Jessica erdhi menjëherë me një karrocë.
— Sa kohë kanë filluar dhimbjet? — pyeti ajo.
— Nuk e di saktësisht, ndoshta para dyzet minutash, — u përgjigj Anastacia, duke u përpjekur të kontrollonte frymëmarrjen.
Jessica i bëri disa pyetje dhe urdhëroi që ta çonin në dhomën e lindjes. Kur e pyeti nëse bashkëshorti i saj ishte rrugës, Anastacia uli sytë.
— Nuk vjen. Është në një takim pune.
Infermierja nuk bëri komente. I shtrëngoi dorën dhe i tha se nuk ishte vetëm.
Ericu qëndroi te recepsioni për të plotësuar dokumentet që mund të plotësonte dhe dha numrin e tij të telefonit në rast se nevojitej ndihmë. Ai nuk pretendoi se ishte familjar dhe nuk u përpoq të ndërhynte në punën e mjekëve. Thjesht nuk u largua.
Kur Jessica doli për një moment nga dhoma, e pa atë ulur në korridor, me duart e bashkuara dhe sytë te dera.
— Mund të shkoni në shtëpi, zotëri. Do t’ju telefonojmë nëse zonja Malcolm ka nevojë për ndonjë gjë, — i tha ajo.
Ericu tundi kokën.
— Ajo më kërkoi ndihmë. Nuk do ta lë vetëm tani.
Ndërkohë, Anastacia po përballej me dhimbjet më të forta që kishte përjetuar ndonjëherë. Ajo e thërriste Aaronin në mendje, duke shpresuar marrëzisht se ai do të shfaqej papritur te dera dhe do t’i thoshte se kishte ndryshuar mendje. Por çdo herë që dera hapej, hynte një mjek ose një infermiere.
Në një moment, kur dhimbja e bëri të qante, Jessica iu afrua dhe i tha se po ia dilte shumë mirë. Anastacia ia shtrëngoi dorën.
— A mund t’i kërkoni fqinjit tim të hyjë për pak? — pyeti me zë të dridhur. — Nuk kam askënd tjetër këtu.
Jessica doli dhe foli me Ericun. Ai u ngrit menjëherë, por para se të hynte, pyeti nëse prania e tij ishte e përshtatshme. Kur mori lejen e personelit, u afrua pranë shtratit të Anastacias.
— Jam këtu, — i tha thjesht. — Përqendrohu te vetja dhe te vogëlushi. Pjesën tjetër do ta zgjidhim më vonë.
Ajo e shikoi me sytë e mbushur me lot. Nuk ishte burri i saj, nuk ishte një i afërm dhe nuk kishte asnjë detyrim të qëndronte aty. Megjithatë, ai kishte ardhur pa hezituar, ndërsa njeriu që i kishte premtuar se do të ishte pranë saj në çdo rrethanë kishte zgjedhur ta fikte telefonin.
Anastacia nuk e dinte ende se nata që po kalonte do të ndryshonte jo vetëm martesën e saj, por edhe jetën e Aaron Boltonit. Sepse, ndërsa ai mendonte se po mbronte karrierën e vet, disa dokumente që së shpejti do të përfundonin në duart e tij do t’i tregonin se sa pak e njihte gruan me të cilën jetonte.
Dhe kur më në fund do të mbërrinte në spital, ai nuk do të vinte për ta përqafuar Anastacian apo për të parë djalin e tij.
Ai do të kalonte pranë shtratit të saj, do të ndalonte te infermierja Jessica dhe do të kërkonte diçka që do t’i bënte të gjithë të pranishmit ta shikonin me habi.
Një test atësie.
Aaron Bolton mbërriti në spital pak pas orës katër të mëngjesit. Kishte veshur të njëjtin kostum me të cilin kishte shkuar në takimin e tij, ndërsa në njërën dorë mbante telefonin dhe në tjetrën çelësat e makinës. Nuk dukej si një burrë që sapo kishte marrë lajmin se gruaja e tij po lindte. Përkundrazi, dukej i acaruar që duhej të ishte aty në atë orë.
Gjatë rrugës për në spital, ai nuk e kishte telefonuar asnjëherë Anastacian. Kishte kontrolluar disa mesazhe nga kolegët dhe kishte folur me një person nga kompania, duke u shpjeguar se do të vonohej pak. Për të, vonesa në takim ishte një problem më i madh sesa fakti që gruaja e tij po kalonte një nga momentet më të vështira të jetës.
Kur arriti te recepsioni, pyeti për dhomën ku ndodhej Anastacia. Infermierja e njoftoi se lindja kishte përfunduar dhe se nëna me foshnjën ishin nën kujdesin e mjekëve. Aaron nuk pyeti nëse djali ishte mirë, as nëse gruaja e tij kishte pasur komplikime. Ai vetëm rregulloi mëngët e këmishës dhe kërkoi të fliste me dikë nga personeli.
Jessica, infermierja që kishte qëndruar pranë Anastacias gjatë lindjes, doli nga dhoma. Ajo ishte e lodhur pas një nate të gjatë, por sapo e pa Aaronin, kuptoi se ai nuk kishte ardhur me shqetësimin që pritej nga një bashkëshort.
— Ju jeni zoti Bolton? — e pyeti.
— Po. Ku është gruaja ime?
— Zonja Malcolm është në dhomën e saj me djalin. Lindja shkoi mirë dhe të dy janë nën kujdesin tonë.
Aaron bëri një lëvizje me kokë, sikur sapo të kishte marrë një informacion të zakonshëm. Pastaj, pa kërkuar të hynte për të parë familjen e tij, tha fjalët që e lanë Jessica pa përgjigje.
— Dua t’i bëhet një test atësie fëmijës.
Infermierja e shikoi me habi.
— Si ju lutem?
— E dëgjuat mirë. Dua një test ADN-je për të vërtetuar nëse fëmija është imi.
Jessica u përpoq të ruante qetësinë profesionale, megjithëse kërkesa e tij i dukej e pabesueshme në ato rrethana.
— Zoti Bolton, sapo keni ardhur. Gruaja juaj ka kaluar një lindje të vështirë dhe ka nevojë për pushim. Nëse keni shqetësime të tilla, mund t’i diskutoni me të në një moment më të përshtatshëm. Për çdo test duhet të ndiqen procedurat përkatëse dhe të merret pëlqimi i nevojshëm.
— Nuk kam ardhur këtu për të diskutuar ndjenjat e saj, — u përgjigj ai ftohtë. — Dua të di të vërtetën. Nuk kam ndërmend të rris një fëmijë që mund të mos jetë i imi.
Jessica mori frymë thellë. Nuk ishte detyra e saj të gjykonte marrëdhënien e tyre, por as nuk mund të lejonte që ai ta trajtonte lindjen si një takim biznesi.
— Të paktën, shkoni dhe shiheni gruan tuaj, — i tha. — Ajo ju ka kërkuar gjatë gjithë natës.
Aaron nuk u përgjigj. Kaloi pranë saj dhe hyri në dhomën ku ndodhej Anastacia.
Ajo ishte e mbështetur në jastëkë, me fytyrën e zbehtë dhe flokët e mbledhur pa kujdes. Në krahë mbante djalin e tyre, të mbështjellë me një batanije të bardhë. Kishte kaluar një natë të tmerrshme, por në momentin që e kishte marrë foshnjën në krahë, kishte ndier një qetësi që nuk mund ta shpjegonte me fjalë.
Kur pa Aaronin te dera, për disa sekonda nuk tha asgjë. Një pjesë e saj kishte shpresuar se ai do të hynte duke kërkuar falje, se do t’i afrohej dhe do ta pyeste si ishte. Ajo kishte menduar se, sapo të shihte djalin, diçka brenda tij do të ndryshonte.
Por Aaron vetëm e pa fëmijën nga larg.
— Pse nuk më ke thënë më parë që kishe dyshime për mua? — e pyeti Anastacia me zë të lodhur.
Ajo u hutua.
— Çfarë po thua?
— Mos bëj sikur nuk e kupton. I kërkova infermieres të organizojë një test atësie. Dua përgjigje.
Anastacia e shtrëngoi djalin pranë vetes. Për një çast mendoi se ndoshta nuk e kishte dëgjuar mirë. Burri i saj kishte munguar kur i kishin plasur ujërat, e kishte fikur telefonin ndërsa ajo i lutej për ndihmë dhe tani, në vend që të pyeste nëse ishte mirë, po e akuzonte për tradhti.
— Aaron, ti nuk ishe këtu kur linda djalin tënd. Fqinji ynë më solli në spital dhe qëndroi jashtë dhomës sepse ti nuk u përgjigje. Dhe tani, gjëja e parë që bën është të më akuzosh?
— Mos e përziej një gjë me tjetrën. Unë kam arsyet e mia.
— Cilat arsye?
Ai nxori telefonin dhe i tregoi një fotografi që dikush ia kishte dërguar disa ditë më parë. Në të shihej Anastacia pranë Eric Abrahamit, përpara shtëpisë së saj. Ericu po mbante një kuti, ndërsa ajo po i tregonte diçka me dorë. Fotografia ishte bërë nga larg dhe dukej sikur të dy po bisedonin në një mënyrë të afërt.
— Ma kanë dërguar këtë fotografi. Ti dhe fqinji yt dukeni shumë të afërt. Ai hyn në shtëpinë tënde kur unë nuk jam këtu dhe ti pret që unë të besoj gjithçka që më thua?
Anastacia e kuptoi menjëherë se për cilën ditë bëhej fjalë. Ericu e kishte ndihmuar të fuste kutitë në shtëpi, ndërsa ajo ishte shtatzënë dhe nuk mund t’i ngrinte vetë.
— Ai më ndihmoi sepse unë nuk mund t’i mbaja kutitë. Kaq. Nëse do të ishe në shtëpi herë pas here, nuk do të më duhej t’i kërkoja ndihmë askujt tjetër.
— Pra, tani është faji im?
— Nuk po flas për faj. Po të them çfarë ka ndodhur.
Aaron eci deri te dritarja dhe kryqëzoi krahët. Ai nuk dukej i interesuar të dëgjonte shpjegimin e saj. Në mendjen e tij, fotografia ishte bërë prova që i duhej për të justifikuar dyshimet. Prej kohësh kishte filluar të mendonte se Anastacia nuk ishte më e përkushtuar ndaj tij si dikur. Ajo nuk e lavdëronte më për çdo sukses dhe kishte filluar t’i kundërshtonte vendimet e tij. Për një njeri si Aaron, kjo mjaftonte që të mendonte se po humbiste kontrollin.
— Nëse nuk ke asgjë për të fshehur, nuk duhet të kesh problem me testin, — tha ai.
Anastacia ndjeu se sytë po i mbusheshin me lot, por këtë herë nuk donte të qante para tij. E kishte kaluar natën duke u lutur që ai të vinte, ndërsa tani po kuptonte se prania e tij nuk po i sillte asnjë ngushëllim.
— Bëje testin, Aaron. Nuk kam frikë nga e vërteta. Por mos prit që një copë letër të vërtetojë se çfarë burri ke qenë ti për mua.
Ai nuk u përgjigj. U afrua pranë krevatit, e pa djalin për herë të parë nga afër dhe pastaj u kthye drejt derës.
— Do të kthehem kur të kem rezultatet.
Anastacia nuk i kërkoi të qëndronte. Vetëm e pa teksa dilte nga dhoma, duke e lënë sërish vetëm me foshnjën.
Pak minuta më vonë, Ericu hyri për ta pyetur nëse kishte nevojë për ndonjë gjë. Ai e kishte parë Aaronin duke dalë nga korridori dhe kishte kuptuar se biseda nuk kishte shkuar mirë.
— Më vjen keq, Anastacia, — i tha. — Nuk duhej të të lija të përballeshe me gjithë këtë vetëm.
— Nuk është faji yt, Eric. Ti bëre më shumë se çfarë duhej. Ai është burri im dhe duhej të ishte këtu.
Ericu u ul në karrigen pranë dritares. Nuk u përpoq ta bindte të divorcohej dhe as nuk foli keq për Aaronin. E la të shprehej, ndërsa ajo i tregoi për akuzën dhe kërkesën për testin e atësisë.
Kur mbaroi, Ericu qëndroi në heshtje për pak çaste.
— Ndonjëherë, njerëzit që kanë më shumë frikë se mos humbin kontrollin përpiqen t’i fajësojnë të tjerët, — tha ai. — Por ti nuk ke pse të provosh vlerën tënde duke u lutur që ai të të besojë.
Anastacia e pa me vëmendje. Nuk e dinte pse fjalët e një fqinji që mezi e njihte i jepnin më shumë forcë sesa premtimet e burrit me të cilin kishte jetuar prej vitesh.
Ditën tjetër, kur mjeku i njoftoi se mund të kthehej në shtëpi, Ericu u paraqit për ta marrë. Ai e vendosi çantën e foshnjës në makinë dhe e ndihmoi Anastacian të ulej me kujdes. Kur mbërritën, e shoqëroi deri te dera dhe u sigurua që kishte gjithçka që i nevojitej.
Në tryezë kishte lënë ushqim që ia kishte përgatitur një fqinje tjetër, pasi ai vetë nuk dinte të gatuante shumë mirë. Anastacia e falënderoi dhe për herë të parë pas shumë kohësh ndjeu se nuk duhej të bënte sikur ishte e fortë përpara të gjithëve.
Ndërkohë, Aaron ishte kthyer në zyrë. U kishte thënë kolegëve se kishte një problem familjar, por nuk u kishte treguar se çfarë kishte ndodhur. Ai ishte i bindur se po vepronte drejt dhe se, nëse rezultati i testit do të dilte në favor të tij, do të kishte prova për të vënë Anastacian në vendin e saj.
Megjithatë, ekzistonte një problem që nuk e kishte marrë parasysh.
Fotografinë e kishte marrë nga një numër i panjohur. Personi që ia kishte dërguar nuk kishte shkruar emër, por vetëm një fjali: Nuk e di nëse duhet të ta them, por mendoj se duhet të dish çfarë ndodh kur nuk je në shtëpi.
Aaron kishte menduar se dikush po i bënte një nder. Nuk e kishte pyetur veten pse një njeri do të merrte mundimin të fotografonte gruan e tij dhe t’ia dërgonte pikërisht atij. Në vend që të kërkonte të kuptonte se kush fshihej pas mesazhit, ai kishte zgjedhur shpjegimin që i përshtatej më shumë krenarisë së tij.
Tri ditë më vonë, kur Anastacia po ushqente djalin në dhomën e ndenjjes, telefoni i saj ra. Ishte një numër që nuk e njihte. Në fillim mendoi të mos përgjigjej, por pastaj e hapi thirrjen.
Një zë burri e pyeti nëse ishte Anastacia Malcolm dhe, pasi ajo u përgjigj, i tha se kishte disa informacione që mund të ishin të rëndësishme për të.
— Për çfarë bëhet fjalë? — pyeti ajo me kujdes.
— Për fotografinë që i është dërguar bashkëshortit tuaj dhe për arsyen pse ai mendon se ju duhet t’i nënshtroheni një testi atësie.
Anastacia u ngrit ngadalë nga divani. Nuk e dinte kush ishte personi në anën tjetër të telefonit, por e kuptoi se fotografia nuk ishte thjesht një keqkuptim.
— Kush jeni ju? — pyeti.
Burri nuk iu përgjigj menjëherë. Pastaj i tha një emër që ajo e kishte dëgjuar edhe më parë në bisedat e Aaronit për kompaninë ku punonte.
Ishte Daniel Reed, një nga ish-punonjësit e departamentit financiar, i cili ishte larguar nga kompania disa muaj më parë pas një konflikti me drejtuesit.
— Kam arsye të besoj se burri juaj nuk ju ka treguar të gjithë të vërtetën, zonja Malcolm, — vazhdoi Danieli. — Dhe fotografia nuk është e vetmja gjë që duhet të dini.
Anastacia e shtrëngoi telefonin. Djali flinte qetë në krevatin e tij, pa e ditur se bota e prindërve po ndryshonte me shpejtësi.
— Çfarë doni të thoni? — pyeti ajo.
— Dua t’ju takoj. Kam dokumente që mund të shpjegojnë pse dikush po përpiqet t’ju ndajë nga bashkëshorti juaj dhe pse Aaron është kaq i shqetësuar për atë që mund të zbulohet.
Ajo nuk pranoi menjëherë. I kërkoi t’i shpjegonte më shumë në telefon, por Danieli këmbënguli se duhej të shihte dokumentet përpara se të nxirrte ndonjë përfundim.
Pasi e mbylli telefonin, Anastacia qëndroi gjatë duke menduar. Ajo nuk e dinte nëse mund t’i besonte një të panjohuri, por e dinte se kishte diçka që nuk shkonte. Aaron nuk ishte thjesht një burrë që kishte humbur besimin te gruaja e tij. Dikush po e shtynte të besonte se Anastacia e kishte tradhtuar dhe kjo po ndodhte në një moment kur ajo ishte më e pambrojtur se kurrë.
Atë mbrëmje, ajo i telefonoi Ericut dhe i tregoi për bisedën.
Ai e dëgjoi me kujdes, pastaj i sugjeroi të mos takohej vetëm me Danielin dhe të mos nënshkruante asnjë dokument pa e kuptuar mirë përmbajtjen e tij. Anastacia pranoi. Të nesërmen do të takoheshin në një kafene të frekuentuar në qendër të Ashfordit.
Ajo nuk e dinte se çfarë do të zbulonte, por kishte vendosur të mos jetonte më duke pritur që Aaron të vendoste se sa vlente ajo. Nëse ai kërkonte të vërtetën për atësinë e djalit të tyre, atëherë edhe ajo kishte të drejtë të dinte të vërtetën për burrin që kishte pranë.
Dhe për herë të parë, Anastacia nuk po përgatitej të mbronte martesën e saj me çdo kusht.
Po përgatitej të zbulonte se çfarë fshihej pas saj.
### Kapitulli 3: Dokumentet që ia shkatërruan krenarinë Aaronit
Të nesërmen, Anastacia u zgjua herët, edhe pse pothuajse nuk kishte fjetur fare. Djali i saj, Ethan, po flinte në krevatin e vogël pranë shtratit, ndërsa ajo mendonte për telefonatën e Daniel Reed. Nuk e dinte nëse duhej t’i besonte një njeriu që nuk e njihte mirë, por diçka i thoshte se kishte ardhur koha të mos mbyllte më sytë përballë gjërave që nuk shkonin. Pasi e ushqeu djalin dhe e përgatiti për të dalë, telefonoi Ericun dhe i kërkoi ta shoqëronte në takimin që kishin lënë në qendër të Ashfordit.
Ericu mbërriti në kohë. Nuk i bëri pyetje të panevojshme dhe as nuk u përpoq ta bindte se çfarë duhej të bënte me martesën e saj. E ndihmoi të vendoste çantën e foshnjës në makinë dhe u nisën drejt kafenesë. Gjatë rrugës, Anastacia shikonte nga dritarja dhe mendonte për Aaronin. Pavarësisht gjithçkaje që kishte ndodhur, një pjesë e saj ende shpresonte se do të gjente një shpjegim që nuk do ta bënte të ndihej sikur kishte jetuar me një të huaj për katër vjet.
Danieli i priste në një tavolinë pranë dritares. Ishte rreth të dyzetave, i veshur thjesht dhe me një dosje të trashë përpara. Kur Anastacia u ul, ai e përshëndeti me respekt dhe i kërkoi falje që po e përfshinte në një çështje kaq të vështirë, sidomos në ditët e para pas lindjes.
— Nuk dua t’ju shqetësoj më shumë se çfarë jeni shqetësuar tashmë, — i tha ai. — Por mendoj se keni të drejtë ta dini pse po ndodh e gjithë kjo.
Ai hapi dosjen dhe nxori disa kopje dokumentesh, mesazhe të shtypura dhe një fotografi. Anastacia e mori fotografinë dhe e njohu menjëherë. Ishte ajo me Ericun, përpara shtëpisë, ditën kur ai e kishte ndihmuar të fuste kutitë brenda.
— Kush e ka bërë këtë? — pyeti ajo.
— Një person që ka punuar për një kohë me Aaronin. Nuk mund t’ju them me siguri kush e ka fotografuar, por e di se fotografia është përdorur për t’ju paraqitur si një grua që po e tradhton bashkëshortin.
Danieli i tregoi pastaj disa mesazhe që kishin qarkulluar mes Aaronit dhe një kolegu të tij. Në to, Aaron shprehte pakënaqësinë për martesën dhe thoshte se, nëse do të gjente një arsye për t’u ndarë nga Anastacia, nuk do të kishte më asnjë pengesë për të marrë një pozicion të ri në kompani. Ai përmendte gjithashtu një marrëveshje financiare që nuk donte ta ndante me të shoqen.
Anastacia i lexoi mesazhet dy herë. Nuk kishte asnjë provë se burri i saj kishte një lidhje tjetër, por kishte diçka edhe më të dhimbshme: ai po mendonte se si të përfitonte nga një ndarje, ndërsa ajo përpiqej të mbante familjen e tyre bashkë.
— Pse po ma tregoni këtë? — e pyeti Danielin. — Çfarë lidhje ka me testin e atësisë?
Danieli nxori një dokument tjetër.
— Aaron ka qenë duke negociuar një ngritje në detyrë dhe një marrëveshje të rëndësishme me drejtuesit e kompanisë. Disa nga dokumentet financiare që janë kontrolluar gjatë këtij procesi kanë ngritur dyshime për veprime të parregullta. Ai ka frikë se mund të humbasë pozicionin e tij dhe po përpiqet të krijojë një arsye për t’ju fajësuar ju, nëse gjërat shkojnë keq.
Ai nuk pretendoi se çdo dokument provonte fajësinë e Aaronit. Përkundrazi, i shpjegoi se disa çështje duhej të hetoheshin nga profesionistët përkatës. Por mesazhet tregonin se burri i saj kishte folur për martesën si një pengesë dhe kishte diskutuar mënyra për të mbrojtur interesat e veta financiare.
Anastacia ndjeu sikur diçka po i shtrëngonte kraharorin. Ajo e kishte ditur se Aaron ishte egoist, por nuk e kishte imagjinuar se mund ta shihte edhe lindjen e djalit të tyre si një mundësi për t’i ikur përgjegjësive.
— A ka ndonjë provë që unë kam qenë e përfshirë në këto çështje? — pyeti ajo.
— Nga dokumentet që kam parë, jo. Por duhet të flisni me një avokat dhe të ruani çdo dokument që lidhet me financat tuaja. Mos nënshkruani asgjë pa marrë këshillë të pavarur.
Ericu, i cili kishte qëndruar i heshtur, e falënderoi Danielin për informacionin. Pastaj e pyeti nëse e dinte kush ia kishte dërguar Aaronit fotografinë.
Danieli tundi kokën.
— Kam dyshimet e mia, por nuk dua të akuzoj askënd pa prova. Ajo që mund t’ju them është se fotografia nuk tregon asgjë të gabuar. Dikush ka zgjedhur një moment të zakonshëm dhe e ka paraqitur sikur të ishte diçka tjetër.
Anastacia e kuptoi se nuk mund të vazhdonte më duke u përpjekur t’i bindte të gjithë se ishte një grua e ndershme. Nëse Aaron kishte vendosur ta akuzonte pa e dëgjuar, atëherë ajo nuk kishte pse të kalonte jetën duke iu përgjigjur dyshimeve të tij.
Para se të largoheshin, Danieli i dha kopjet e dokumenteve dhe numrin e një avokateje që merrej me çështjet familjare dhe financiare. Anastacia e falënderoi dhe u kthye në shtëpi me Ericun.
Atë pasdite, ajo telefonoi avokaten dhe caktoi një takim. Nuk e bëri këtë për t’u hakmarrë ndaj Aaronit, por për të mbrojtur veten dhe djalin e saj. Ajo donte të kuptonte të drejtat që kishte, të dinte çfarë përgjegjësish financiare i takonin dhe të sigurohej që Ethan të mos bëhej pjesë e lojërave të të rriturve.
Dy ditë më vonë, Aaron e telefonoi. Zëri i tij ishte po aq i ftohtë sa herën e fundit.
— Laboratori do të na njoftojë për testin. Dua të jemi të dy të pranishëm kur të dalë rezultati.
— Mirë, — u përgjigj Anastacia.
Ai dukej i habitur nga përgjigjja e saj.
— Kaq? Nuk do të më pyesësh se kur do të vij?
— Jo, Aaron. Ti e ke marrë vendimin tënd. Tani do të presim rezultatin.
Ajo e mbylli telefonin pa pritur që ai të thoshte diçka tjetër. Për herë të parë, nuk ndjeu nevojën t’i shpjegonte çdo fjalë apo të kërkonte falje për diçka që nuk e kishte bërë.
Rezultati mbërriti disa ditë më vonë. Aaron kërkoi të takoheshin në shtëpinë e tyre, sepse donte ta hapte zarfin përpara saj. Anastacia pranoi, por i kërkoi të vinte në një orar kur edhe avokatja e saj mund të ishte e disponueshme nëse lindte nevoja për ndonjë sqarim. Ajo nuk donte më të gjendej vetëm përballë shpërthimeve të tij.
Kur Aaron hyri në shtëpi, e pa Anastacian ulur në dhomën e ndenjjes. Ethan flinte në krevatin e tij, ndërsa mbi tryezë ishin vendosur dokumentet që Danieli i kishte dhënë. Aaron u vrenjt kur i pa.
— Çfarë janë këto?
— Gjëra që duhet t’i shohësh, por fillimisht hap rezultatin që ke kërkuar me aq ngulm.
Aaron e hapi zarfin me nxitim. I lexoi rreshtat e parë dhe fytyra iu ndryshua. Raporti konfirmonte se ai ishte babai biologjik i Ethan.
Për disa sekonda, nuk foli. Pastaj e vendosi letrën mbi tavolinë dhe u përpoq të ruante qëndrimin e tij të zakonshëm.
— Mirë. Të paktën tani e dimë të vërtetën.
Anastacia e shikoi drejt në sy.
— Jo, Aaron. Tani ti e di të vërtetën për atësinë. Por ende nuk e ke pranuar të vërtetën për mënyrën si më ke trajtuar.
Ai u përpoq të ndërhynte, por ajo vazhdoi.
— Kur më plasën ujërat, të telefonova sepse kisha frikë. Ti ma mbylle telefonin dhe e fike. Një njeri që ti e ke përçmuar më shpëtoi duke më çuar në spital. Ai qëndroi pranë meje kur unë kisha nevojë për dikë. Ti erdhe pasi linda dhe, në vend që të pyesje nëse isha mirë, kërkove test atësie.
Aaron uli sytë për një çast. Ai nuk e kishte pritur që ajo të fliste kaq qetë. Kishte menduar se do ta gjente duke qarë ose duke iu lutur që të mos e braktiste.
— Isha nën presion, Anastacia. Kisha shumë gjëra në kokë. Ndoshta nuk veprova siç duhej, por mund të përpiqemi ta rregullojmë.
— Ti nuk ishe thjesht nën presion. Ti zgjodhe veten çdo herë që unë kisha nevojë për ty. Dhe kur nuk pate më asnjë arsye për të dyshuar te unë, prapë nuk kërkove falje. Vetëm the se tani e dinim të vërtetën.
Ajo i tregoi dokumentet që kishte marrë nga Danieli dhe i shpjegoi se kishte folur me një avokate. Aaron u zbeh kur pa disa nga mesazhet. E kuptoi se Anastacia kishte zbuluar bisedat ku ai kishte folur për ndarjen dhe interesat e veta financiare.
— Kush t’i dha këto? — pyeti me nervozizëm.
— Kjo nuk është më çështja kryesore. Nëse ka probleme në kompaninë tënde, duhet t’i zgjidhësh vetë. Unë nuk do të mbaj përgjegjësi për vendimet e tua.
Aaron u ngrit në këmbë dhe filloi të ecte nëpër dhomë. Për herë të parë, nuk dinte si ta kthente bisedën në favor të tij. Nuk mund ta akuzonte më për atësinë dhe nuk mund ta bindte të harronte dokumentet. Gjithçka që kishte përdorur për ta mbajtur nën kontroll po i rrëshqiste nga duart.
— Nuk mund ta shkatërrosh familjen tonë për disa mesazhe, — tha ai.
Anastacia u ngrit ngadalë dhe mori Ethan në krahë.
— Unë nuk po e shkatërroj familjen tonë. Ti e ke lënë vetëm prej kohësh. Unë thjesht nuk do të vazhdoj të pretendoj se gjithçka është në rregull.
Ajo i tha se kishte vendosur të ndahej dhe se çështjet e kujdestarisë dhe financave do të trajtoheshin në mënyrë ligjore. Nuk kërkoi t’i merrte gjithçka dhe as nuk u përpoq t’ia shkatërronte karrierën. Donte vetëm një jetë të qetë për veten dhe djalin e saj.
Aaron u përpoq të fliste për herë të fundit.
— Po karriera ime? Po gjithçka që kemi ndërtuar?
— Karriera jote është përgjegjësia jote, Aaron. Unë nuk mund të vazhdoj ta sakrifikoj jetën time që ti të dukesh i suksesshëm para të tjerëve.
Ai u largua atë mbrëmje pa e përqafuar djalin. Për herë të parë, Anastacia nuk doli pas tij dhe nuk e telefonoi për ta pyetur nëse do të kthehej.
Muajt që pasuan nuk ishin të lehtë. Ajo u vendos në një apartament më të vogël dhe filloi të punonte me orar të pjesshëm, duke u mbështetur te familja dhe te njerëzit që i kishin qëndruar pranë. Aaronit iu desh të përballej me hetimet e brendshme në kompani dhe me pasojat e vendimeve të tij. Anastacia nuk u përfshi në ato çështje përtej asaj që kërkonte ligji.
Ericu vazhdoi të ishte një fqinj i mirë, por nuk u përpoq kurrë të zinte vendin e askujt në jetën e saj. Ai e ndihmonte kur kishte nevojë, ndërsa ajo, dalëngadalë, mësoi të mbështetej përsëri te vetja. Me kalimin e kohës, ajo rifilloi punën si arkitekte dhe filloi të ndërtonte një jetë ku nuk kishte pse të kërkonte leje për të pasur mendimin e saj.
Një pasdite, disa muaj më vonë, Anastacia ishte në park me Ethan, kur pa Aaronin duke ardhur drejt tyre. Ai dukej më i lodhur dhe më pak i sigurt se më parë. I kërkoi të flisnin dhe i tha se kishte menduar shumë për atë natë në spital.
— Nuk e kuptova çfarë po humbisja derisa ishte tepër vonë, — tha ai. — Më vjen keq që të lashë vetëm.
Anastacia e dëgjoi pa e ndërprerë. Ajo e pranoi faljen, por nuk i premtoi se do të kthehej. Falja nuk e fshinte atë që kishte ndodhur dhe nuk e detyronte të rifillonte një martesë që e kishte bërë të ndihej e pavlerë.
— Shpresoj të mësosh të jesh një baba më i mirë për Ethan, — i tha. — Ai e meriton këtë. Por unë nuk do të kthehem në jetën që kisha më parë.
Aaron nuk gjeti përgjigje. E kuptoi se rezultati i testit që kishte kërkuar për të provuar se Anastacia kishte gabuar nuk i kishte dhënë atë që kishte dashur. Djali ishte i tij, por gruaja që kishte menduar se do ta kishte gjithmonë pranë nuk ishte më e gatshme të pranonte gjithçka vetëm për të ruajtur martesën.
Anastacia u largua nga parku me Ethan në krahë. Për herë të parë pas shumë kohësh, nuk po mendonte se çfarë do të thoshte Aaron, çfarë do të mendonin kolegët e tij apo si do të dukej familja e tyre nga jashtë. Mendonte vetëm për jetën që kishte përpara dhe për djalin që kishte ardhur në këtë botë mes frikës, por që do të rritej duke ditur se dashuria nuk matet me para, tituj apo pozita.
Ajo natë në spital i kishte treguar një të vërtetë të hidhur, por edhe diçka që nuk do ta harronte kurrë: njeriu që të premton se do të jetë pranë teje nuk është gjithmonë ai që do të të ndihmojë kur gjithçka shkon keq.
Ndonjëherë, ndihma vjen nga ai që e ke gjykuar pa e njohur, ndërsa ai që të ka premtuar botën të lë vetëm për të mos humbur një takim.
Dhe Aaron Bolton, i cili kishte menduar se një test atësie do t’i jepte të drejtën ta gjykonte gruan e tij, më në fund kuptoi se dokumenti më i rëndësishëm nuk ishte ai që konfirmonte se Ethan ishte djali i tij.
Ishte vendimi i Anastacias për të mos e lejuar më të shkatërronte jetën e saj.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexoni edhe këtë histori:
