### Kapitulli 1
Ditën kur varrosa babanë tim, Mason Ellington, gruaja ime, Melissa, mori kartat e mia të kreditit dhe u nis për në Bali me gjithë familjen e saj. Ndërsa unë qëndroja para varrit të njeriut që më kishte rritur, ajo po përgatitej të kalonte pushimet në një resort me pesë yje, sikur në jetën e saj të mos kishte ndodhur asgjë.
Në fillim mendova se mesazhi që më dërgoi ishte një shaka e keqe. Telefoni më dridhej në xhep, ndërsa njerëzit që kishin ardhur për të më ngushëlluar po largoheshin ngadalë nga varrezat. E hapa dhe lexova fjalët e saj: “Mos u bëj frikacak, ai ka ikur gjithsesi. Jeta vazhdon.”
Për disa sekonda, nuk munda të kuptoja se si një njeri me të cilin kisha ndarë shtratin për tetë vjet mund të shkruante diçka të tillë pikërisht atë ditë. Pastaj pashë fotografinë që kishte dërguar pas mesazhit. Melissa ishte ulur pranë pishinës së një resorti luksoz, me syze të mëdha dielli dhe një gotë në dorë. Pranë saj qëndronin nëna e saj, Patricia, motra Kate dhe vëllai Joshua. Të gjithë dukeshin të lumtur.
Në përshkrimin e fotografisë kishte shkruar: “Më në fund, pak kohë për veten.”
Unë isha ende me kostumin e zi të funeralit, me këpucët e mbuluara nga balta e varrezave. Duart më dridheshin dhe nuk e dija nëse ishte nga lodhja apo nga zemërimi. Por nuk bërtita, nuk e telefonova dhe nuk i dërgova asnjë fjalë tjetër. E futa telefonin në xhep dhe qëndrova edhe pak pranë varrit të babait.
Mason Ellington kishte qenë njeriu i fundit që do të më kishte lënë vetëm në një ditë si ajo. Edhe kur isha fëmijë dhe kthehesha nga shkolla me ndonjë problem, ai nuk më thoshte kurrë se isha i dobët pse qaja. Më ulte pranë vetes, më dëgjonte dhe pastaj më thoshte se karakteri i njeriut shihej më së miri kur jeta nuk i shkonte sipas dëshirës.
Atë mëngjes, ndërsa të gjithë më shtrëngonin dorën dhe më thoshin fjalë ngushëllimi, më dukej sikur një pjesë e imja kishte mbetur përgjithmonë nën atë dhe. Babai kishte qenë shtatëdhjetë e dy vjeç kur zemra e tij u dorëzua pas disa muajsh me probleme shëndetësore. Vdekja nuk kishte ardhur krejt papritur, por kjo nuk e bënte më të lehtë pranimin e saj.
Ditët e fundit i kisha kaluar pranë shtratit të tij në spitalin e qytetit Ashford, në shtetin e Connecticut. Shpesh më mbante dorën dhe më pyeste nëse po flija mjaftueshëm, nëse po haja siç duhej dhe nëse Melissa po kujdesej për mua. Unë gjithmonë i përgjigjesha se gjithçka ishte në rregull, sepse nuk doja që ai të shqetësohej për martesën time.
Në të vërtetë, prej më shumë se një viti, martesa jonë ishte kthyer në diçka që unë përpiqesha ta mbaja në këmbë i vetëm.
Melissa nuk kishte qenë gjithmonë kështu. Kur ishim njohur, ajo kishte një mënyrë të veçantë për të të bërë të ndiheshe njeriu më i rëndësishëm në dhomë. Qeshte me shakatë e mia, më pyeste për punën dhe më priste me darkë edhe kur kthehesha vonë. Kur babai im kishte nevojë për ndihmë pas një ndërhyrjeje të vogël, ajo kishte ardhur me mua në spital dhe kishte qëndruar disa orë pranë tij.
Për këtë arsye, e kisha të vështirë të pranoja se gruaja që kisha dashur mund të ishte bërë njeri tjetër. Ose ndoshta ajo nuk kishte ndryshuar fare dhe unë thjesht kisha refuzuar të shihja atë që ishte përpara meje.
Problemet kishin nisur kur Melissa filloi të ankohej se po jetonim shumë thjesht. Shtëpia jonë ishte një vilë dykatëshe në një lagje të qetë të Ashfordit. Nuk ishte pallat, por kishte oborr të madh, një garazh dhe një verandë ku babai im kishte kaluar shumë pasdite duke pirë kafe. Shtëpinë e kisha blerë me kursimet e mia dhe me një kredi që e paguaja çdo muaj.
Unë punoja si drejtues financiar në një kompani logjistike në Hartford. Paga ime ishte e mirë dhe mund të jetonim rehat, por nuk isha nga ata njerëz që shpenzonin para vetëm për t’u dukur para të tjerëve. Babai më kishte mësuar se paratë duheshin ruajtur për ditët e vështira, sepse askush nuk e dinte çfarë mund të sillte e nesërmja.
Melissa, nga ana tjetër, kishte filluar të krahasonte jetën tonë me atë të njerëzve që shihte në rrjetet sociale. Çdo javë më tregonte ndonjë shtëpi të re, ndonjë çantë të shtrenjtë apo ndonjë pushim në një ishull tropikal. Kur i thosha se mund të planifikonim një udhëtim pasi të kursenim disa muaj, ajo më shikonte sikur ta kisha fyer.
“Ti mendon vetëm për kursimet, Jason. Çfarë kuptimi ka të punosh gjithë ditën nëse nuk i shijon paratë?” më pyeste.
Unë nuk e kundërshtoja gjithmonë. Ndonjëherë pranoja të blinim gjëra që nuk na duheshin, vetëm për të shmangur debatet. Kur familja e saj vinte për darkë, Melissa këmbëngulte që gjithçka të ishte perfekte. Tavolina duhej të dukej sikur po prisnim një fotograf nga ndonjë revistë, vera duhej të ishte e shtrenjtë dhe ushqimi nuk duhej të përsëritej kurrë.
Patricia, nëna e saj, ishte më e drejtpërdrejtë. Ajo nuk e fshihte se mendonte që unë duhej të fitoja më shumë dhe t’i ofroja vajzës së saj një jetë më luksoze. Sa herë që vinte në shtëpinë tonë, gjente diçka për të kritikuar. Një herë tha se mobiliet e dhomës së ndenjjes dukeshin të vjetra. Një herë tjetër pyeti pse nuk e ndërronim makinën, megjithëse ajo që kishim ishte ende në gjendje shumë të mirë.
Babai im nuk e pëlqente kurrë mënyrën si familja e Melissës fliste për paratë. Ai nuk ishte njeri që ndërhynte në martesën time, por kur mbeteshim vetëm, më pyeste nëse isha vërtet i lumtur.
“Jason, mos e ngatërro paqen me heshtjen,” më kishte thënë një mbrëmje, ndërsa rregullonte disa vegla në garazh. “Ka raste kur njeriu hesht sepse është i qetë. Por ka edhe raste kur hesht nga frika se mos humb dikë. Këto janë dy gjëra krejt të ndryshme.”
Nuk i kisha dhënë rëndësi fjalëve të tij në atë kohë. Mendoja se po fliste ngaqë ishte plakur dhe shqetësohej më shumë seç duhej për mua.
Tani, duke qëndruar pranë varrit të tij, ato fjalë më erdhën në mendje me një qartësi që më dhembi.
Kur u ktheva në shtëpi pas funeralit, gjëja e parë që vura re ishte heshtja. Melissa nuk ishte aty. Dhoma e gjumit ishte e rregullt, por disa sirtarë ishin lënë hapur. Në banakun e kuzhinës gjeta një zarf të bardhë me emrin tim, por brenda kishte vetëm një faturë të një agjencie udhëtimesh. Në të shkruhej se ishin rezervuar gjashtë bileta për në Bali, me nisje atë mëngjes.
Në fillim mendova se ndoshta Melissa kishte planifikuar një udhëtim të mëparshëm dhe se unë thjesht nuk e mbaja mend. Por datat ishin të qarta. Kishte rezervuar fluturimin pikërisht ditën e funeralit të babait tim.
E hapa aplikacionin e bankës dhe pashë se karta ime e kreditit ishte përdorur për të paguar biletat, dhomat e resortit dhe një shumë të madhe parash për shpenzime të tjera. Shuma totale ishte aq e lartë sa më duhej ta kontrolloja dy herë. Melissa kishte shpenzuar para që nuk i kishim planifikuar dhe e kishte bërë pa më pyetur.
Pastaj vura re diçka tjetër. Disa ditë më parë, ajo kishte kërkuar kodin e hyrjes në llogarinë time bankare, duke thënë se donte të paguante një faturë ndërsa unë isha në spital me babanë. Unë ia kisha dhënë, sepse nuk e mendoja se duhej të ruaja sekretet financiare nga gruaja ime.
Tani ajo kishte marrë jo vetëm kartat, por edhe lirinë për të shpenzuar sikur paratë të mos kishin kufi.
E telefonova një herë. Telefoni ra deri në fund dhe kaloi në postën zanore. E telefonova përsëri, por këtë herë thirrja u ndërpre pas pak sekondash. Nuk e dija nëse e kishte fikur telefonin apo thjesht nuk donte të fliste me mua.
I dërgova një mesazh të vetëm: “Melissa, babai im u varros sot. Si munde ta bëje këtë?”
Përgjigjja erdhi pas disa minutash.
“Mos e përdor vdekjen e tij për të më bërë të ndihem keq. Ti ke mjaft para. Ne kishim nevojë për pushime dhe unë i organizova. Mos e bëj dramë.”
E lexova disa herë. Nuk kishte asnjë fjalë keqardhjeje. Asnjë shpjegim. As edhe një pyetje se si po ndihesha pas humbjes së babait.
Për herë të parë, nuk u përpoqa ta justifikoja. Nuk i thashë vetes se ishte e lodhur, se ndoshta kishte reaguar keq nga stresi apo se do të kërkonte falje kur të kthehej. E kuptova se po kërkoja justifikime për një njeri që nuk po bënte as përpjekjen më të vogël për të më kuptuar.
Atë mbrëmje nuk fjeta pothuajse fare. U ula në zyrën e vogël në katin e parë, aty ku babai im kishte mbajtur dikur dokumentet e tij kur vinte të më vizitonte. Në një raft qëndronte një fotografi e vjetër e nesh të dyve, të bërë para shumë vitesh gjatë një udhëtimi në Maine. Ai po qeshte, ndërsa unë përpiqesha të ndizja një zjarr në kamp.
E mora fotografinë dhe e vendosa pranë kompjuterit.
Nuk doja të merrja vendime nga zemërimi. Nuk doja të bëhesha njeriu që ajo do të pretendonte se isha. Por e dija se nuk mund të vazhdoja sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Të nesërmen në mëngjes, para se të shkoja në punë, telefonova bankën dhe bllokova kartat e kreditit. Ndryshova fjalëkalimet e llogarive të mia personale dhe kërkova një listë të plotë të transaksioneve të fundit. Pastaj telefonova avokatin tim, Alan Pierce, një njeri që e njihja prej vitesh dhe që kishte trajtuar dokumentet e blerjes së shtëpisë sime.
Kur i shpjegova çfarë kishte ndodhur, ai nuk u ngut të më jepte këshilla të mëdha. Më dëgjoi deri në fund dhe më pyeti në emër të kujt ishte regjistruar shtëpia.
“Vetëm në emrin tim,” i thashë. “E bleva para martesës. Kisha kursyer për vite të tëra.”
“Mirë. Mos bëj asgjë të nxituar, Jason. Na duhen dokumentet, lëvizjet financiare dhe një pamje e qartë e gjendjes. Pastaj do të vendosim si të veprojmë.”
E falënderova dhe mbylla telefonin. Për herë të parë që nga funerali, ndjeva se mund të merrja frymë pak më lirshëm. Nuk ishte se dhimbja për babanë ishte zvogëluar, por të paktën nuk po e lija më dikë tjetër të vendoste se si duhej të ndihesha.
Gjatë ditëve në vijim, Melissa vazhdoi të dërgonte fotografi nga Bali. Në njërën ishte pranë detit me motrën e saj. Në tjetrën, Patricia ngrinte një gotë në një restorant të shtrenjtë. Joshua kishte publikuar një video nga pishina e resortit, ndërsa në sfond dëgjohej muzika dhe të qeshurat e tyre.
Asnjëri nuk më pyeti si po ia kaloja.
Të enjten, Melissa më dërgoi një mesazh të ri. Këtë herë nuk kishte asnjë fyerje, vetëm një kërkesë të ftohtë.
“Kur të kthehemi, dua që dhoma e miqve të jetë e lirë. Mamaja mund të qëndrojë disa javë tek ne. Ka nevojë të pushojë.”
E lexova dhe nuk u përgjigja. Shtëpia ishte e imja, por prej kohësh Melissa sillej sikur çdo gjë që kisha ndërtuar të ishte pronë e saj dhe e familjes së saj. Ajo nuk më pyeste më për vendime. Thjesht më njoftonte çfarë kishte vendosur.
Atë pasdite, shkova në garazh për të marrë disa kuti me dokumente të vjetra. Po kërkoja policën e sigurimit të shtëpisë kur pashë një kuti druri që babai ma kishte dhënë disa muaj më parë. Ai më kishte thënë ta mbaja të mbyllur derisa të isha gati të merresha me dokumentet e tij personale.
E hapa me kujdes.
Brenda kishte disa letra, kopje dokumentesh pronësie, një çelës të vogël dhe një zarf me shkrimin e tij. Mbi zarf kishte shkruar: “Për Jasonin, kur të mos jem më pranë teje.”
U ula në karrigen e vjetër të garazhit dhe e hapa.
Letra nuk ishte e gjatë, por fjalët e para më bënë të ndalem. Babai shkruante se kishte vënë re shumë gjëra që unë nuk doja t’i shihja dhe se nuk dëshironte të ndërhynte në martesën time pa qenë i sigurt. Ai më kujtonte se shtëpia ime, kursimet dhe puna ime ishin ndërtuar me vite përpjekjesh dhe se askush nuk kishte të drejtë të më bënte të ndihesha fajtor pse i mbroja ato.
Në fund kishte shkruar një fjali që më mbeti në mendje: “Nëse dikush të do vetëm kur i thua po, ai nuk po të kërkon ty. Po të kërkon lejen për të bërë çfarë të dojë.”
E palosa letrën dhe e mbajta për pak çaste në duar.
Nuk e dija ende se çfarë do të bëja me martesën time. Por e dija se nuk do ta kaloja më jetën duke u përpjekur të fitoja respektin e një njeriu që nuk ma jepte.
Të premten në mëngjes, telefonova përsëri Alanin. I thashë se doja të shqyrtonim çdo mundësi ligjore për t’i dhënë fund martesës dhe për të mbrojtur pronën time. Ai më kërkoi të shkoja në zyrën e tij me dokumentet që kisha gjetur.
Para se të dilja nga shtëpia, qëndrova në verandë dhe hodha një vështrim nga oborri. Babai kishte mbjellë dy pemë panje pranë gardhit vite më parë. Çdo vjeshtë, gjethet e tyre merrnin ngjyrë të kuqe dhe portokalli. Ai gjithmonë thoshte se pemët duheshin mbjellë duke menduar për ata që do të vinin pas nesh.
Atë ditë kuptova se nuk po përpiqesha vetëm të shpëtoja paratë apo shtëpinë time. Po përpiqesha të ruaja atë që kisha ndërtuar, kujtimet e mia dhe dinjitetin që kisha lejuar të shkelej për shumë gjatë.
Nuk kisha ndërmend të bërtisja, të hakmerresha apo të publikoja fotografitë e Melissës në rrjetet sociale. Doja vetëm që kur të kthehej, të mos gjente më të njëjtin Jason që kishte lënë pas.
Dhe për këtë, nuk më duhej të bëja asnjë skenë.
Më duhej vetëm të merrja vendimet që duhej t’i kisha marrë shumë kohë më parë.
### Kapitulli 2
Të hënën në mëngjes, u paraqita në zyrën e Alan Pierce me një dosje plot dokumente dhe me letrën e babait në xhep. Nuk kisha fjetur mirë gjatë fundjavës, por për herë të parë pas shumë ditësh e dija saktësisht çfarë duhej të bëja. Nuk do të prisja që Melissa të kthehej nga Bali për të më shpjeguar pse më kishte poshtëruar në ditën më të rëndë të jetës sime. Nuk do të prisja as që ajo të kuptonte vetë se kishte kaluar çdo kufi.
Alani më priti në një zyrë të vogël, me rafte plot dosje dhe një tavolinë të mbuluar me dokumente. Pasi lexoi faturat e kartave të kreditit dhe pa rezervimet e udhëtimit, ngriti sytë drejt meje.
“Jason, dua të të pyes diçka dhe dua të më përgjigjesh sinqerisht. A është kjo hera e parë që Melissa përdor paratë e tua pa lejen tënde?”
Mendova pak para se të përgjigjesha. Nuk ishte hera e parë që ajo kishte bërë shpenzime pa më pyetur, por deri atëherë bëhej fjalë për shuma më të vogla. Kishte blerë rroba, bizhuteri dhe pajisje të shtrenjta duke përdorur kartat që i kisha dhënë për shpenzimet e shtëpisë. Kur e pyesja, më thoshte se do t’i kthente paratë ose se i kishte blerë gjërat për të dy.
“Jo, nuk është hera e parë,” i thashë. “Por këtë herë ka kaluar çdo kufi. Ka marrë para për një udhëtim që nuk e kemi diskutuar kurrë dhe është larguar pikërisht ditën kur varrosa babanë.”
Alani i shënoi të gjitha në një fletë. Pastaj më shpjegoi se duhej të ruaja çdo mesazh, faturë dhe dokument që lidhej me shpenzimet. Më këshilloi gjithashtu të mos ndërmerrja veprime të nxituara me pronën, por të ndiqja procedurat ligjore dhe të sigurohesha që çdo vendim të dokumentohej siç duhej.
Para se të largohesha, ai më dha një kopje të dokumenteve të shtëpisë dhe më kërkoi të kontrolloja nëse Melissa kishte nënshkruar ndonjë marrëveshje pronësie gjatë viteve të martesës sonë. I thashë se shtëpia ishte blerë para martesës dhe ishte regjistruar vetëm në emrin tim. Megjithatë, do t’i sillja të gjitha dokumentet që kisha.
Kur dola nga zyra, telefonova bankën edhe një herë. Kërkova që çdo kartë shtesë e lidhur me llogarinë time të çaktivizohej dhe që për çdo transaksion të ri të më vinte një njoftim. Më pas kontrollova llogaritë e tjera. Për fat, kursimet e mia kryesore ndodheshin në një llogari të veçantë, ku Melissa nuk kishte autorizim për të kryer veprime.
Megjithatë, shuma që kishte shpenzuar për udhëtimin ishte e konsiderueshme. Nuk ishte vetëm çështje parash. Ajo kishte përdorur besimin tim sikur të ishte diçka pa vlerë.
Atë mbrëmje, ndërsa po haja vetëm në kuzhinë, më telefonoi Patricia. Nuk u habita. E dija se Melissa i kishte treguar versionin e saj të ngjarjes dhe se tani do të vinte radha që familja e saj të më shpjegonte si duhej të silleshin njerëzit e martuar.
“Jason, duhet të flasim,” tha ajo pa më përshëndetur mirë. “Melissa më tha se i ke bllokuar kartat. A e kupton që na ke lënë në një situatë të vështirë?”
Për një moment mendova se ndoshta nuk e kisha dëgjuar mirë.
“Ju kam lënë në një situatë të vështirë?” e pyeta. “Ju keni shkuar në Bali me paratë e mia, ditën kur varrosa babanë tim, dhe tani më telefononi sepse nuk mund të përdorni më kartat?”
Patricia lëshoi një psherëtimë të gjatë, sikur unë po e lodhja me një problem të parëndësishëm.
“Mos e dramatizo. Melissa kishte nevojë të largohej pak nga gjithë ajo atmosferë e trishtuar. Edhe ne kishim nevojë për pushime. Ti je në gjendje të mirë financiare dhe nuk do të të mungojnë ato para.”
“Po kush ju dha të drejtën t’i merrnit?”
“Nuk është e nevojshme të flasim kështu. Je burri i vajzës sime. Paratë e tua janë edhe paratë e saj.”
Ajo fjali më bëri të kuptoja se problemi nuk ishte vetëm Melissa. Në mendjen e Patricias, martesa ime ishte një marrëveshje ku unë duhej të paguaja dhe familja e saj duhej të përfitonte. Nuk bëhej fjalë për ndihmë apo për një vështirësi të papritur. Ata e konsideronin të natyrshme që unë të paguaja për dëshirat e tyre.
“Paratë që fitoj me punën time nuk janë një llogari e hapur për të gjithë familjen tuaj,” i thashë. “Dhe fakti që jam martuar me vajzën tuaj nuk ju jep të drejtën të vendosni si do të përdoren.”
Patricia ndryshoi menjëherë tonin.
“Do të pendohesh për këtë që po bën, Jason. Melissa nuk e meriton të trajtohet kështu.”
“Unë nuk po e trajtoj në asnjë mënyrë. Po mbroj veten.”
Ajo ma mbylli telefonin.
Për disa minuta qëndrova ulur, duke parë telefonin mbi tavolinë. Dikur do të kisha telefonuar Melissën menjëherë dhe do të përpiqesha të rregulloja situatën, vetëm që të mos zemërohej familja e saj. Këtë herë nuk bëra asgjë. E lashë telefonin mënjanë dhe vazhdova darkën.
Të nesërmen, ndodhi diçka që nuk e prisja. Një koleg i imi, Meredith Collins, më telefonoi për të më pyetur nëse isha mirë. Ajo kishte dëgjuar për vdekjen e babait dhe donte të dinte nëse kisha nevojë për disa ditë pushim nga puna.
E falënderova dhe i thashë se po përpiqesha të merresha me disa çështje personale. Kur ajo më pyeti nëse Melissa ishte pranë meje, nuk dija çfarë t’i thosha. Nuk doja ta ktheja jetën time private në temë bisede në zyrë.
Megjithatë, Meredith më tregoi se disa fotografi nga Bali ishin publikuar në një grup të përbashkët shoqëror. Një person që e njihnim të dy kishte komentuar se udhëtimi dukej i shtrenjtë dhe se ishte çudi që unë nuk kisha shkuar me ta.
E falënderova që më kishte lajmëruar, por nuk i kërkova të më tregonte më shumë. Nuk kisha nevojë të shihja çdo fotografi për të kuptuar çfarë po ndodhte. Gjithçka që më duhej ta dija, e kisha parë vetë.
Atë pasdite, vendosa të shkoja në shtëpinë e babait. Ai kishte jetuar për shumë vite në një shtëpi të vogël jashtë qytetit, pranë një rruge të qetë me pemë të larta. Pas vdekjes së tij, unë kisha marrë çelësat dhe dokumentet e nevojshme për t’u kujdesur për pronën.
Kur hapa derën, më priti era e drurit të vjetër dhe kafesë që ai pinte çdo mëngjes. Në dhomën e ndenjjes qëndronte kolltuku i tij i preferuar, ndërsa pranë dritares ishte një tavolinë e vogël me disa libra. Gjithçka dukej sikur ai do të kthehej nga kopshti pas pak minutash dhe do të më pyeste pse nuk e kisha telefonuar gjatë ditës.
U ula në kolltuk dhe për herë të parë që nga funerali, lejova veten të qaja pa u përpjekur të dukej sikur isha i fortë.
Nuk e dija sa kohë kaloi. Kur u qetësova, vura re se në tavolinë kishte një zarf tjetër, të cilin nuk e kisha parë më parë. Brenda gjeta një letër nga Meredith, jo kolegia ime, por një kushërirë e largët e babait, me të cilën ai kishte mbajtur lidhje për shumë vite. Ajo më shkruante se babai kishte lënë disa dokumente te një noter dhe se duhej të paraqitesha për një takim që ishte caktuar para se ai të vdiste.
Nuk e kuptova pse babai nuk më kishte treguar asgjë. Në fund të letrës kishte një numër telefoni dhe emrin e noterit, një burrë të quajtur Richard Coleman.
E telefonova menjëherë. Sekretarja e tij më konfirmoi se babai kishte lënë disa dokumente që kërkonin praninë time dhe më caktoi një takim për të enjten në mëngjes.
Atë natë, kur u ktheva në shtëpi, gjeta një mesazh nga Melissa. Ishte hera e parë që më shkruante diçka tjetër përveç ankesave për kartat.
“Jason, pse nuk po përgjigjesh? Nuk mund të sillesh sikur unë nuk ekzistoj. Kthehemi të dielën dhe dua që të jemi të qartë për disa gjëra.”
Nuk iu përgjigja. E dija se ajo nuk ishte e shqetësuar për gjendjen time. Po shqetësohej sepse nuk po reagoja siç kishte pritur. Ajo ishte mësuar që unë të zemërohesha, të ankohesha dhe pastaj ta falja, duke shpresuar se herën tjetër do të sillej ndryshe.
Por këtë herë kishte ndodhur diçka tjetër. Heshtja ime nuk ishte më shenjë dobësie. Ishte mënyra ime për të mos lejuar që ajo të më tërhiqte përsëri në të njëjtin rreth.
Të enjten shkova te noteri Richard Coleman. Zyra e tij ndodhej në katin e dytë të një ndërtese të vjetër në qendër të Hartfordit. Ai më priti me një dosje të trashë dhe më kërkoi të ulesha.
“Babai juaj ishte një njeri shumë i kujdesshëm,” më tha. “Ai i kishte rregulluar dokumentet e tij prej kohësh. Por para se të flasim për përmbajtjen, dua të sigurohem që e kuptoni se disa prej këtyre dokumenteve lidhen me një pronë që ai e kishte mbajtur larg syve të shumicës së njerëzve.”
E pashë i habitur.
“Çfarë prone?”
Richard hapi dosjen dhe nxori disa fletë. Më shpjegoi se babai im kishte investuar para për shumë vite në disa prona të vogla komerciale dhe se njëra prej tyre ishte një ndërtesë me disa apartamente në një qytet pranë bregdetit të Maine. Përveç kësaj, kishte edhe një llogari investimesh dhe një fond që ishte krijuar për të ardhmen.
Nuk dija çfarë të thosha. Gjithmonë e kisha ditur se babai kishte kursime, por ai kishte jetuar thjesht dhe nuk fliste kurrë për pasurinë e tij. Për mua, ai ishte njeriu që riparonte vetë gjërat në shtëpi dhe që blinte rroba të reja vetëm kur të vjetrat nuk mund të përdoreshin më.
“Pse nuk më tregoi asgjë?” pyeta.
Richard mbylli dosjen për një çast.
“Sepse donte që gjërat të mbeteshin të qarta. Ai nuk dëshironte që paratë të ndryshonin marrëdhëniet mes njerëzve. Në dokumentet e tij ka shpjeguar se donte t’ju mbronte nga çdo presion i panevojshëm.”
Pastaj më dha një kopje të testamentit dhe më kërkoi ta lexoja me kujdes. Nuk doja të mendoja për trashëgiminë ndërsa ende po përpiqesha të pranoja humbjen e babait, por dokumentet ishin të rëndësishme dhe duhej t’i kuptoja.
Ajo që më habiti më shumë ishte një klauzolë që përcaktonte se disa nga pasuritë duhej të administroheshin në mënyrë të veçantë, në mënyrë që të mos përdoreshin nga persona të tjerë pa autorizimin e përfituesit. Babai kishte marrë masa që unë të mos detyrohesha të merrja vendime nën presion.
Richard më shpjegoi hollësitë ligjore dhe më dha kohë t’i lexoja të gjitha. Në fund, më kërkoi të mos flisja me askënd për vlerat e sakta derisa të përfundonin procedurat.
Kur dola nga zyra, ndjeva një përzierje habie dhe trishtimi. Babai kishte menduar për mua edhe kur nuk do të ishte më pranë meje. Por nuk doja që trashëgimia të bëhej arsyeja e vetme pse do të merrja një vendim për martesën time. Problemi mes meje dhe Melissës kishte nisur shumë kohë përpara se unë të mësoja për ato prona.
Atë mbrëmje, Alani më telefonoi për të më pyetur nëse kisha ndonjë të re. I tregova për testamentin dhe ai më këshilloi t’i dorëzoja kopjet që kishte kërkuar, në mënyrë që të kuptonim nëse kishte ndonjë çështje tjetër që duhej trajtuar. Pastaj folëm për hapat e ardhshëm të ndarjes.
Vendosëm të përgatitnim dokumentet përkatëse dhe të organizonim gjithçka në mënyrë të rregullt. Alani më tha se nuk duhej të merrja vendime për shtëpinë nga zemërimi dhe se duhej të ndiqja këshillat ligjore për çdo ndryshim që planifikoja.
Të premten pasdite, ndërsa po kthehesha nga puna, pashë një makinë që nuk e njihja të parkuar përpara shtëpisë. Brenda ishte Joshua, vëllai i Melissës. Kur më pa, doli dhe u afrua me duart në xhepa.
“Duhet të flasim për kartat,” tha.
“Për çfarë saktësisht?”
“Për atë që bëre. Mamaja është shumë e zemëruar. Melissa thotë se po përgatit diçka kundër saj.”
“Unë nuk po përgatis asgjë kundër askujt. Po merrem me paratë e mia dhe me martesën time.”
Joshua qeshi me përbuzje.
“Ti mendon se mund ta hedhësh poshtë motrën time pas gjithë këtyre viteve? Ajo ka sakrifikuar shumë për ty.”
Nuk mund të mos e pyesja veten se për çfarë sakrifice po fliste. Melissa kishte pasur një shtëpi, një jetë të rehatshme dhe mundësi që shumë njerëz nuk i kishin. Unë kisha paguar faturat, kreditë dhe pushimet tona. Kisha bërë gjithçka që të mos i mungonte asgjë.
“Joshua, nuk dua të debatoj me ty. Nëse ke diçka për të thënë, thuaje pa kërcënime. Përndryshe, të lutem largohu.”
Ai u afrua edhe një hap dhe uli zërin.
“Mos mendo se mund të na nxjerrësh jashtë jetës së saj kaq lehtë. Ne jemi familja e saj.”
“Dhe unë kam qenë burri i saj,” ia ktheva. “Por duket se kjo nuk ka pasur shumë rëndësi kur vendosi të më linte vetëm ditën e funeralit të babait tim.”
Joshua nuk u përgjigj. U kthye drejt makinës, por para se të hipte, më hodhi një vështrim të ftohtë.
“Do ta shohësh kur të kthehet.”
E pashë të largohej pa thënë asgjë tjetër. Pastaj hyra në shtëpi, mbylla derën dhe telefonova Alanin për t’i treguar çfarë kishte ndodhur. Ai më këshilloi të ruaja çdo mesazh dhe të mos përfshihesha në përballje të tjera.
Të shtunën, një ditë para kthimit të Melissës, mora vendimin që kisha shtyrë për shumë kohë. Pas konsultimit me Alanin, nisa procedurat për t’i dhënë fund martesës dhe organizova që sendet personale të Melissës të trajtoheshin sipas këshillave ligjore. Nuk do të hidhja asgjë dhe nuk do të veproja në mënyrë të paligjshme. Do të ndiqja çdo hap siç duhej.
Gjithashtu, pas këshillimit përkatës, kontaktova një kompani ndërtimi që kishte marrë përsipër një projekt të planifikuar prej kohësh në pronën time. Nuk ishte një vendim i marrë brenda natës. Prej muajsh kisha menduar të rindërtoja shtëpinë, sepse një pjesë e saj kishte nevojë për riparime të mëdha dhe planet e mia kishin ndryshuar. Tani, pasi martesa po merrte fund, nuk doja të vazhdoja të jetoja në një vend ku çdo dhomë më kujtonte një jetë që nuk ekzistonte më.
Kompania kishte marrë lejet e nevojshme për punimet dhe do të fillonte fazën e parë të projektit të hënën. Përpara se të niste puna, unë duhej të sigurohesha që të gjitha sendet e mia personale të ishin larguar dhe që çdo çështje që lidhej me Melissën të trajtohej ligjërisht.
Të dielën në mëngjes, mora një mesazh nga ajo.
“Jemi në aeroport. Shpresoj të jesh qetësuar. Dua të hamë darkë së bashku kur të kthehemi. Kemi shumë gjëra për të diskutuar.”
E lexova, por nuk u përgjigja.
Disa orë më vonë, ndërsa isha në zyrën e Alanit duke kontrolluar dokumentet e fundit, më erdhi një fotografi tjetër nga Bali. Melissa qëndronte me familjen përpara resortit, të gjithë me valixhe pranë tyre. Poshtë fotografisë kishte shkruar: “Shtëpi, më në fund!”
Nuk e dinte se sa shumë kishte ndryshuar gjatë asaj jave.
Unë nuk kisha ndërmend ta prisja me britma apo me fjalë të rënda. Nuk do të përpiqesha t’i shpjegoja se sa shumë më kishte lënduar, sepse ajo kishte pasur plot mundësi ta kuptonte vetë. Kisha dokumentet, kisha marrë këshilla ligjore dhe e kisha marrë vendimin tim.
Të nesërmen, kur Melissa dhe familja e saj të ktheheshin nga pushimet, do të kuptonin se nuk mund të vazhdonin më sikur gjithçka u përkiste atyre.
Dhe këtë herë, unë nuk do të isha ai që do të kërkonte falje.
### Kapitulli 3
Të hënën në mëngjes u zgjova para se të binte alarmi. Për disa sekonda qëndrova shtrirë, duke parë tavanin e dhomës që deri atëherë e kisha quajtur shtëpinë time. Ishte hera e fundit që do të kaloja një mëngjes aty, por nuk ndjeva keqardhje për vendimin që kisha marrë. Më vinte keq vetëm që kisha pritur kaq gjatë për të kuptuar se nuk mund ta shpëtoja një martesë ku vetëm njëri përpiqej.
Jashtë, një kamion i kompanisë së ndërtimit kishte ndaluar pranë hyrjes. Punëtorët po përgatiteshin për të filluar punën sipas lejeve dhe planit të miratuar. Disa prej tyre po kontrollonin pajisjet, ndërsa përgjegjësi i ekipit po shikonte dokumentet që i kisha dhënë një ditë më parë. Për mua, ajo shtëpi nuk ishte thjesht një ndërtesë. Aty kisha kaluar vite të jetës sime, kisha ndarë gëzime dhe zhgënjime, kisha pritur babanë për darka dhe kisha besuar se do të plakesha me gruan që kisha zgjedhur. Por tani duhej të pranoja se disa kapituj mbyllen, edhe kur njeriu nuk është gati.
Para se të largohesha, kontrollova edhe një herë dhomat. Sendet e mia personale ishin vendosur në kuti dhe ishin dërguar në një apartament të mobiluar që kisha marrë me qira përkohësisht. Dokumentet, fotografitë e babait dhe disa gjëra me vlerë personale i kisha marrë me vete. Për sendet e Melissës kisha ndjekur udhëzimet e avokatit, duke u siguruar që të ruheshin dhe të mund t’i merrte në mënyrë të rregullt. Nuk doja t’i jepja asaj asnjë arsye të thoshte se e kisha dëmtuar apo se kisha vepruar për hakmarrje.
Rreth orës dhjetë, telefoni më njoftoi se avioni i Melissës kishte mbërritur. E dija se nuk do të kalonte shumë kohë para se të vinte në shtëpi. Nuk e telefonova dhe nuk i dërgova asnjë paralajmërim. Kisha kaluar shumë vite duke u shpjeguar njerëzve pse ndihesha i lënduar. Tani doja që faktet të flisnin vetë.
Pak pas mesditës, mora një telefonatë nga Alan Pierce. Ai më pyeti nëse gjithçka ishte në rregull dhe më kujtoi se duhej të ruaja qetësinë nëse Melissa do të shfaqte zemërim. E sigurova se do të veproja sipas këshillave të tij. Pastaj mora çelësat e makinës dhe shkova te zyra e tij për të nënshkruar disa dokumente që kishim përgatitur.
Kur u ktheva në lagje, pashë makinën e Melissës duke hyrë në rrugicë. Pas saj vinte makina e Patricias, ndërsa Joshua kishte marrë një automjet me qira. Ata kishin udhëtuar së bashku nga aeroporti dhe, duke i parë nga larg, mund të mendoje se po ktheheshin nga pushimet më të bukura të jetës së tyre.
Melissa ishte e para që doli nga makina. Kishte veshur një fustan të bardhë, syze dielli dhe mbante një çantë të madhe në krah. Dukej e lodhur nga udhëtimi, por fytyra i ndryshoi sapo pa kamionin dhe punëtorët pranë shtëpisë.
Ajo ndaloi në mes të rrugicës.
“Çfarë po ndodh këtu?” bërtiti.
Njëri prej punëtorëve iu afrua dhe i shpjegoi se ekipi kishte ardhur për të nisur punimet e planifikuara. Melissa nuk e la të mbaronte. I tha se kjo ishte shtëpia e saj dhe se askush nuk kishte të drejtë të bënte asgjë pa lejen e saj.
Punëtori i kërkoi të fliste me pronarin për çdo kundërshtim. Në atë moment, ajo më pa mua pranë makinës sime, disa metra më tutje.
“Jason!” bërtiti. “Eja këtu menjëherë! Çfarë dreqin ke bërë?”
U afrova ngadalë. Patricia dhe Joshua kishin dalë gjithashtu nga makinat. Të tre më shikonin sikur unë të kisha bërë diçka të paimagjinueshme.
“Kam marrë disa vendime për jetën time,” u përgjigja qetësisht.
Melissa hoqi syzet.
“Ke vendosur të prishësh shtëpinë tonë ndërsa unë isha larg? A e ke humbur mendjen? Ku do të rrimë tani?”
“Për çështjen e shtëpisë, dokumentet janë në rregull dhe punimet janë planifikuar prej kohësh. Për çdo pyetje ligjore, mund të flasësh me avokatin tim.”
Ajo më shikoi me mosbesim, pastaj filloi të qeshte në mënyrë nervoze.
“Avokatin tënd? Për çfarë të duhet avokat? Jason, ndaloje këtë marrëzi. Kemi ardhur nga një udhëtim i gjatë dhe jam e lodhur. Dua të hyj brenda, të bëj një dush dhe të pushoj.”
“Sendet e tua personale janë ruajtur. Mund të organizosh marrjen e tyre sipas marrëveshjes që do të bëhet përmes avokatëve.”
Fytyra e saj u zbeh.
“Çfarë do të thuash me këtë?”
Nxora nga dosja një kopje të dokumenteve që më kishte përgatitur Alani. Nuk ia hodha përpara dhe as nuk u përpoqa ta poshtëroja para familjes së saj. Thjesht i thashë se kisha nisur procedurat për t’i dhënë fund martesës sonë.
Për disa çaste nuk foli askush. Pastaj Patricia shpërtheu.
“Ti nuk mund t’ia bësh këtë vajzës sime! Pas tetë vitesh martesë, po e hedh në rrugë si të mos ishte askush?”
“Unë nuk po e hedh askënd në rrugë,” i thashë. “Po e mbyll një martesë që nuk funksionon më. Sendet e saj janë ruajtur dhe do t’i marrë në mënyrë të rregullt.”
Joshua u afrua, por këtë herë nuk më kërcënoi. Ai shikonte motrën, pastaj mua, sikur të priste që dikush të ndryshonte mendje dhe gjithçka të kthehej si më parë.
Melissa, ndërkohë, kishte filluar të qante. Nuk e dija nëse qante nga zemërimi, nga frika apo sepse më në fund po e kuptonte se unë nuk do të tërhiqesha. Për herë të parë pas shumë vitesh, nuk u përpoqa ta qetësoja. Nuk i thashë se gjithçka do të rregullohej dhe nuk i premtova se do ta falja.
Ajo më kapi nga krahu.
“Jason, të lutem. Nuk mund të jetë kjo mënyra si përfundon gjithçka. Kemi kaluar shumë bashkë. E di që bëra gabim me udhëtimin, por isha e stresuar. Doja vetëm të largohesha për pak kohë.”
E pashë drejt në sy.
“Ti nuk u largove për pak kohë, Melissa. Ti more kartat e mia, shpenzove paratë e mia dhe më braktise ditën kur varrosa babanë tim. Kur të pyeta pse, më the se ai kishte ikur gjithsesi. A e mban mend atë mesazh?”
Ajo uli kokën.
“Nuk e kisha me atë kuptim.”
“Cili ishte kuptimi, atëherë? Se dhimbja ime nuk kishte rëndësi? Se ti mund të bëje çfarë të doje dhe unë duhej ta pranoja?”
Nuk pati përgjigje. Për herë të parë, Melissa nuk gjeti një fjali për të më bërë të ndihesha fajtor.
Pastaj u përpoq të ndryshonte bisedën.
“Po paratë? Kam dëgjuar se babai yt të ka lënë një trashëgimi. Nëse ke marrë pasuri të tjera, duhet të ulemi dhe të flasim. Ne jemi ende të martuar.”
Ajo fjali ma hoqi çdo dyshim që mund të më kishte mbetur. Edhe në atë moment, kur martesa jonë po mbaronte para syve të saj, shqetësimi i saj i parë ishte pasuria që mund të kisha trashëguar.
“Çështjet e trashëgimisë do të trajtohen sipas testamentit dhe ligjit,” i thashë. “Nuk do të diskutoj asnjë shumë parash këtu, në mes të rrugës. Avokatët do të merren me gjithçka që duhet sqaruar.”
Melissa më pa sikur të kisha folur në një gjuhë të huaj.
Ajo kishte menduar se unë do të zemërohesha, do të bërtisja dhe më pas do të dorëzohesha. Ndoshta kishte besuar se, kur të kthehej, do të më gjente duke e pritur me një darkë të përgatitur dhe me pyetjen nëse kishte kaluar mirë. Nuk e kishte menduar kurrë se mund të merrja një vendim pa kërkuar miratimin e saj.
Patricia filloi të më quante egoist dhe njeri pa zemër. Joshua u përpoq të ndërhynte përsëri, por Melissa e ndaloi me dorë. Ajo e kuptoi se skena nuk po i sillte asgjë dhe se unë nuk do të ndryshoja mendje para tyre.
“Pra, kjo është e gjitha?” më pyeti me zë të ulët. “Pas gjithë këtyre viteve, po më lë kështu?”
“Jo,” iu përgjigja. “Kjo nuk filloi sot. Filloi shumë kohë më parë, kur ti pushove së më trajtuari si partner dhe fillove të më shihje si dikë që duhej të paguante për gjithçka. Sot thjesht po pranoj atë që kam refuzuar të shoh për vite me radhë.”
U largova drejt makinës, por ajo më thirri edhe një herë.
“Jason, do të pendohesh! Nuk do të gjesh kurrë dikë që të të dojë si unë!”
U ndala për një çast dhe u ktheva.
“Shpresoj të gjesh një ditë dikë që e do vërtet. Por unë nuk mund të vazhdoj të jetoj duke u përpjekur të bind veten se më do dikush që nuk e respekton dhimbjen time.”
Pastaj hipa në makinë dhe u largova.
Në javët që pasuan, çështjet ligjore vazhduan përmes avokatëve. Nuk pati skena të tjera para shtëpisë dhe as përballje të panevojshme. Melissa mori sendet e saj personale sipas marrëveshjes, ndërsa procedurat e divorcit vazhduan në mënyrë të rregullt. Shpenzimet e udhëtimit u dokumentuan dhe çështjet financiare u trajtuan sipas këshillave ligjore, pa premtime të kota dhe pa hakmarrje.
Familja e saj u përpoq disa herë të më kontaktonte. Patricia më dërgoi një mesazh të gjatë ku më akuzonte se po shkatërroja jetën e vajzës së saj. Joshua më telefonoi një herë për të më kërkuar para, duke thënë se familja kishte shpenzuar më shumë sesa kishte planifikuar gjatë pushimeve. Nuk iu përgjigja kërkesës së tij. I thashë vetëm se nuk do të paguaja më shpenzimet e familjes së tij.
Pas disa muajsh, divorci u përfundua. Nuk festova dhe nuk ndjeva nevojë t’i tregoja askujt se kisha fituar. E vetmja gjë që doja ishte të filloja nga e para, pa zemërimin që kisha mbajtur brenda për kaq gjatë.
Edhe projekti i shtëpisë përfundoi sipas planit. Ndërtesa e vjetër u hoq dhe prona u zhvillua sipas lejeve të marra. Nuk e bëra këtë për t’i treguar Melissës se mund të jetoja pa të. E bëra sepse kisha nevojë të mbyllja një kapitull dhe të ndërtoja një jetë të re, në një vend që nuk më mbante peng të kujtimeve të dhimbshme.
Trashëgimia e babait u administrua sipas testamentit të tij. Me ndihmën e noterit, kuptova më mirë investimet që ai kishte bërë ndër vite dhe arsyen pse i kishte mbajtur aq larg vëmendjes së të tjerëve. Një pjesë e të ardhurave nga pronat u përdor për të mbështetur një program lokal që ndihmonte familjet me vështirësi financiare. Ishte diçka që babai do ta kishte pëlqyer, sepse ai gjithmonë besonte se paratë kishin vlerë kur ndihmonin dikë të ngrihej përsëri.
Një pasdite, disa muaj pas përfundimit të divorcit, shkova te varri i tij. Mora me vete një tufë me lule dhe letrën që kisha gjetur në kutinë e drurit. U ula pranë varrit dhe i tregova me mendje gjithçka që kishte ndodhur. I thashë se më kishte munguar, se kisha bërë gabime dhe se më në fund po mësoja të mos e ngatërroja dashurinë me sakrificën pa kufi.
Kur u ngrita për t’u larguar, ndjeva një qetësi që nuk e kisha ndier prej shumë kohësh.
Melissa kishte menduar se, duke u larguar për në Bali ditën e funeralit të babait tim, do të më tregonte se jeta ime nuk kishte rëndësi për të. Ajo nuk e kishte kuptuar se pikërisht atë ditë unë kisha filluar të kuptoja diçka që më kishte munguar për vite: respekti për veten nuk mund të blihet, nuk mund të kërkohet me lutje dhe nuk mund të mbahet gjallë vetëm nga njëra palë.
Babai im nuk ishte më aty për të më dhënë këshilla, por fjalët e tij vazhdonin të më udhëhiqnin.
Dhe kur u largova nga varrezat atë ditë, nuk po lija pas vetëm një martesë të dështuar. Po lija pas frikën se mos mbetesha vetëm, zakonin për të pranuar gjithçka dhe nevojën për t’u justifikuar para njerëzve që nuk donin të më kuptonin.
Për herë të parë pas shumë vitesh, e ardhmja ime nuk varej nga dëshirat e dikujt tjetër.
Dhe kjo ishte pasuria më e madhe që mund të më kishte lënë babai.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexoni edhe këtë histori:
