Kapitulli 1
Ditën kur nëna ime më hodhi tasin me supë në fytyrë, unë ende kisha në çantë faturat që kisha paguar për shtëpinë e saj. Kisha edhe çelësat e makinës sime, kartën e kreditit dhe një mesazh nga banka që më kujtonte se pagesa e fundit për biznesin e babait ishte kryer me sukses. Për vite me radhë, këto gjëra i kisha quajtur dashuri. Atë mbrëmje kuptova se familja ime i quante ndryshe.
Quhem Isabella Arlington dhe, deri në moshën tridhjetë e dy vjeç, besoja se po të bëje gjithçka për njerëzit e tu, një ditë ata do ta kuptonin sa shumë i doje. Nuk prisja që të më falënderonin çdo ditë. Nuk doja as ndonjë shpërblim të madh. Mjaftonte të më shikonin si vajzën e tyre, jo si njeriun që duhej të paguante sa herë që diçka shkonte keq.
Por disa njerëz mësohen aq shumë duke marrë, sa në një moment fillojnë ta shohin ndihmën tënde si detyrim. Dhe kur për herë të parë u thua jo, ata harrojnë çdo gjë që ke bërë për ta.
Gjithçka nisi shumë vite më parë, në një shtëpi dykatëshe në periferi të qytetit amerikan Ashford. Aty isha rritur me prindërit e mi, Maria dhe Bob Arlington, si dhe me motrën time më të vogël, Edna. Nga jashtë dukeshim si një familje normale. Babai kishte biznesin e vet, nëna kujdesej për shtëpinë dhe të dy vajzat shkonin në shkollë. Por brenda mureve tona kishte një rregull që askush nuk e kishte shkruar, por të gjithë e dinim: Edna duhej të ishte e lumtur, ndërsa unë duhej të sigurohesha që ajo të ishte e lumtur.
Kur isha e vogël, këtë nuk e vija re. Nëse Edna donte lodrën time, nëna më thoshte t’ia jepja, sepse ishte më e vogël. Nëse ajo thyente diçka, babai më kërkonte të mos bëja zhurmë, sepse motra ime ishte e ndjeshme. Nëse unë merrja një notë të mirë, më thoshin se kjo ishte ajo që pritej prej meje. Nëse Edna sillte një notë mesatare, organizohej darkë familjare për ta motivuar.
Me kalimin e viteve, fillova të mendoja se ndoshta kështu funksiononte dashuria. Disa njerëz kishin nevojë për më shumë vëmendje, ndërsa të tjerët duhej të ishin të fortë. Unë isha ajo e forta. Këtë ma përsëritnin aq shpesh, sa në fund e pranova si pjesë të karakterit tim.
Kur mbarova universitetin, gjeta punë në një kompani sigurimesh në qendër të Ashfordit. Paga nuk ishte e jashtëzakonshme, por mjaftonte për të jetuar mirë, për të kursyer dhe për të ndërtuar një të ardhme. Për herë të parë, kisha një apartament të vogël vetëm për vete, një makinë të blerë me paratë e mia dhe një plan që nuk varej nga askush tjetër.
Mendoja se më në fund do të filloja jetën time.
Pastaj, një të diel pasdite, babai më telefonoi.
Zëri i tij ishte ndryshe nga zakonisht. Fliste ngadalë, duke u ndalur pas çdo fjalie, sikur po kërkonte fjalët e duhura. Më tha se biznesi i tij, një kompani e vogël që merrej me pajisje dhe furnizime për restorante, po kalonte një periudhë të vështirë. Dy klientë të mëdhenj nuk i kishin paguar faturat, qiraja e magazinës ishte rritur dhe banka po i kërkonte të shlyente një kredi të vjetër.
— Nuk dua të të fus në problemet e mia, Isabella, — më tha. — Do ta zgjidh vetë, si gjithmonë.
Kjo fjali më preku më shumë se çdo kërkesë që mund të më kishte bërë. Për herë të parë, babai po pranonte se kishte nevojë për ndihmë, edhe pse nuk po ma kërkonte drejtpërdrejt.
Të nesërmen shkova në magazinën e tij. E gjeta ulur në zyrën e vogël, me disa letra të shpërndara mbi tavolinë dhe me një filxhan kafeje të ftohtë pranë kompjuterit. Ai dukej më i moshuar se sa e mbaja mend. Kur më pa, u përpoq të buzëqeshte, por sytë e tij e tregonin shqetësimin.
E pyeta sa para i duheshin për të kaluar muajin. Në fillim nuk deshi të ma thoshte. Pas shumë këmbënguljesh, më tregoi shumën dhe unë premtova se do ta ndihmoja me një pjesë të saj.
Ajo që duhej të ishte një ndihmë e vetme u kthye në fillimin e një detyrimi që zgjati me vite.
Fillimisht pagova faturën e energjisë së magazinës dhe një pjesë të kredisë. Muajin tjetër pagova qiranë e shtëpisë së prindërve, sepse babai më tha se i duhej të zgjidhte mes asaj pagese dhe pagave të dy punonjësve të tij. Nuk munda ta lija familjen time pa shtëpi. Më dukej e pamundur të shkoja në punë çdo ditë, të haja në restorante dhe të planifikoja pushimet, ndërsa prindërit e mi shqetësoheshin për faturat.
Pastaj erdhi makina e nënës. Ajo kishte nevojë për riparime dhe Maria më telefonoi duke më thënë se nuk kishte si të shkonte te mjeku pa të. Pagova riparimin. Disa javë më vonë, karta e kreditit e babait u bllokua dhe ai nuk mundi të blinte furnizimet që i duheshin për një porosi të rëndësishme. I dhashë kartën time për disa ditë, duke besuar se do të përdorej vetëm për atë porosi.
Kur e mora përsëri, kishte shumë më tepër shpenzime nga sa kishim rënë dakord.
Babai më premtoi se do të m’i kthente paratë sapo biznesi të rimëkëmbej. Nuk e pyeta kur. Nuk i kërkova të firmoste ndonjë dokument. Ishte babai im. Për mua, besimi nuk kishte nevojë për kontratë.
Ndërkohë, Edna po jetonte krejt ndryshe nga unë. Ajo ishte njëzet e tetë vjeçe, punonte herë pas here në një studio bukurie dhe kishte gjithmonë plane të reja. Një muaj donte të udhëtonte në Kaliforni, muajin tjetër kërkonte të merrte një apartament më të madh, pastaj vendoste se duhej të blinte rroba të reja për një aktivitet ku kishte ndërmend të merrte pjesë.
Nuk do të më shqetësonte kjo, nëse ajo do t’i paguante vetë shpenzimet. Problemi ishte se çdo plan i saj përfundonte me një telefonatë nga nëna ime.
— Ti e di që Edna ende po mundohet të gjejë veten, — më thoshte Maria. — Ti ke një punë të mirë. Për ty këto para nuk janë ndonjë problem i madh.
Në fillim i jepja disa qindra dollarë. Pastaj fillova t’i paguaja sigurimin e makinës dhe faturën e telefonit. Kur Edna u ankua se nuk mund të jetonte me pagën që merrte, i dhashë para për qiranë e apartamentit të saj.
Ajo nuk më pyeti kurrë nëse mundesha. Më shkruante sa i duheshin dhe më dërgonte numrin e llogarisë.
Nëse vonohesha, më telefononte nëna.
— Mos u bëj kaq e ftohtë, Isabella. Është motra jote.
Kështu kaluan tre vjet. Puna ime u bë më e mirë, paga u rrit dhe unë mora një pozicion drejtues në kompani. Por paratë që fitoja nuk më mbeteshin. Një pjesë shkonte për prindërit, një pjesë për Ednën dhe pjesa tjetër për shpenzimet e mia. Ndonjëherë kontrolloja llogarinë bankare dhe pyesja veten se si ishte e mundur të punoja kaq shumë e të mos ndihesha kurrë e sigurt financiarisht.
Megjithatë, vazhdoja t’i ndihmoja. Sa herë që mendoja të ndaloja, më kujtohej babai i ulur në zyrën e tij, me fytyrën e lodhur dhe me frikën se mos humbiste biznesin që kishte ndërtuar për më shumë se njëzet vjet.
Nuk doja të isha vajza që e braktisi kur ai kishte më shumë nevojë.
Një vit më parë, gjërat u bënë edhe më keq. Babai kishte marrë një kredi tjetër për të blerë pajisje të reja dhe një klient i rëndësishëm e kishte anuluar kontratën. Banka i kishte dhënë një afat të shkurtër për të rregulluar pagesat. Nëse nuk e bënte, rrezikonte të humbiste magazinën dhe të mbyllte biznesin.
Këtë herë shuma ishte shumë e madhe.
Unë nuk i kisha të gjitha paratë në llogari, por kisha kursime dhe mundësi të merrja një kredi personale. Pasi kalova disa net pa gjumë, vendosa ta bëja. Shlyeva borxhin më urgjent, rregullova pagesat e prapambetura dhe pagova disa nga furnizuesit që kishin kërcënuar se nuk do të punonin më me të.
Babai më përqafoi në zyrën e tij.
— Nuk do ta harroj kurrë këtë që po bën për mua, bijë, — më tha me zërin që i dridhej.
Atë ditë e besova. Besova se, sapo të kalonte kriza, ai do të më ndihmonte edhe mua të shlyeja kredinë që kisha marrë për të. Nuk prisja të më kthente gjithçka menjëherë, por të paktën të merrte përgjegjësi për pjesën e tij.
Për disa muaj, biznesi u përmirësua. Porosia e re solli të ardhura, magazina vazhdoi punën dhe babai filloi të fliste sërish për zgjerimin e kompanisë. Unë u gëzova për të. Më dukej se sakrifica ime kishte pasur kuptim.
Pastaj Edna vendosi se kishte ardhur koha të blinte një makinë më të mirë.
Ajo kishte një sedan të vjetër që punonte ende, por i ishte fiksuar një SUV i ri, ngjyrë e bardhë, me sedilje lëkure dhe ekran të madh në mes të panelit. Më dërgoi fotografi dhe më tha se kishte gjetur makinën e përsosur.
— Nuk mund ta përballoj këstin, por nëse më ndihmon vetëm për disa muaj, pastaj do t’ia dal vetë, — më tha gjatë një darke në shtëpinë e prindërve.
I thashë se ende po paguaja kredinë që kisha marrë për biznesin e babait. Nuk mund të merrja edhe një detyrim tjetër.
Edna uli kokën, por nëna ndërhyri menjëherë.
— Ti ke një makinë të mirë, ke punë të sigurt dhe nuk ke fëmijë. Për çfarë i ruan të gjitha ato para?
— Për të ardhmen time, mami. Edhe unë kam plane.
Maria më shikoi sikur të kisha thënë diçka të turpshme.
— Familja duhet të jetë e para.
Nuk u përgjigja. Për herë të parë, vendosa të mos e ndryshoja vendimin vetëm për të shmangur një debat.
Mendova se çështja kishte përfunduar aty. Nuk e dija se, në shtëpinë tonë, një jo nuk ishte thjesht një përgjigje. Për ta, ishte një fyerje që duhej ndëshkuar.
Disa ditë më vonë, Maria më telefonoi dhe më kërkoi të shkoja të shtunën për darkë. Tha se donte të flisnim si familje dhe se babai kishte një lajm të mirë për biznesin. Për një moment u ndjeva e lehtësuar. Ndoshta më në fund do të flisnim për mënyrën se si do të më kthenin paratë. Ndoshta Edna e kishte kuptuar se nuk mund të vazhdonte të mbështetej gjithmonë tek unë.
Të shtunën bleva një tortë nga pastiçeria që i pëlqente babait dhe shkova në shtëpi. Makina ime ishte parkuar përpara, ndërsa në kuzhinë vinte era e supës me pulë që nëna e përgatiste sa herë mblidheshim të gjithë.
Por, sapo hyra, vura re se diçka nuk shkonte.
Edna ishte ulur në divan me telefonin në dorë. Përpara saj kishte disa fletë të printuara dhe një dosje me dokumente. Nëna po rregullonte pjatat pa më përshëndetur, ndërsa babai qëndronte pranë dritares, me duart në xhepa.
— Çfarë po ndodh? — pyeta duke vendosur tortën mbi banak.
— Ulu, Isabella, — tha nëna.
U ula në karrigen pranë tryezës. Edna ngriti sytë nga telefoni dhe më buzëqeshi në një mënyrë që nuk më pëlqeu aspak.
— Kam menduar shumë për makinën, — tha ajo. — Dhe mendoj se kemi gjetur një zgjidhje që na përshtatet të gjithëve.
E pashë pa folur.
— Çfarë zgjidhjeje?
Maria vendosi lugën mbi tryezë dhe u kthye nga unë.
— Do t’ia japësh Ednës makinën tënde për një kohë. Ajo ka nevojë për të më shumë se ti.
Për disa sekonda mendova se nuk e kisha dëgjuar mirë.
— Si mund t’ia jap makinën time? E kam blerë vetë. Më duhet për të shkuar në punë.
— Mos fillo menjëherë me kundërshtime, — tha nëna. — Ti gjithmonë e bën çdo gjë më të vështirë seç duhet.
Pastaj Edna vendosi dosjen mbi tryezë dhe e shtyu drejt meje.
— Nuk është vetëm makina, Isabella. Kam disa shpenzime të tjera dhe mami tha se mund të më ndihmosh edhe me kartën tënde të kreditit. Derisa të stabilizohem.
E hapa dosjen. Brenda kishte një listë me shpenzimet mujore të Ednës, këstin e makinës që ajo donte të blinte dhe disa shuma të shkruara me stilolaps. Në fund të faqes ishte një total që më bëri të ngrija kokën.
— Këto para duhet t’i paguaj unë?
— Po, — tha Maria pa asnjë hezitim. — Ti ke mundësi.
Shikova babanë, duke pritur që ai të thoshte diçka. Ai nuk lëvizi. Vetëm uli sytë nga dyshemeja.
— Baba, ti e di sa borxh kam marrë për të shpëtuar biznesin tënd. Ende po paguaj këstet çdo muaj. Si mund të prisni që të paguaj edhe të gjitha këto?
Bob u pastrua në fyt.
— Isabella, e kuptoj që ke shpenzime, por Edna është në një moment të vështirë. Mund ta ndihmosh edhe pak.
— Edhe pak? — përsërita. — Kam paguar faturat tuaja, kredinë e biznesit, qiranë, makinën e mamit dhe shpenzimet e Ednës. Çfarë do të thotë për ju të ndihmoj edhe pak? Sa duhet të jap që të mjaftojë?
Nëna u afrua te tryeza. Fytyra e saj ishte skuqur nga zemërimi.
— Mos i numëro gjërat që ke bërë për familjen tënde! Nuk je e vetmja që sakrifikon në këtë botë.
— Nuk po i numëroj për t’ju turpëruar. Po ju tregoj se nuk mund të vazhdoj kështu.
Edna u ngrit nga divani.
— Pra, për ty paratë janë më të rëndësishme se motra jote?
E pashë drejt në sy.
— Jo. Por duket se për ty paratë e mia janë më të rëndësishme se motra jote.
Ajo u step për një çast, pastaj u kthye nga nëna.
Maria nuk priti asnjë sekondë. Mori tasin e supës që sapo kishte vendosur mbi banak dhe erdhi drejt meje.
— Nëse nuk di të sillesh si pjesë e kësaj familjeje, atëherë nuk ke vend këtu! Jepja motrës makinën tënde, kartën tënde të kreditit, gjithçka që ke! Ose dil nga shtëpia ime!
Nuk arrita as të ngrihesha. Tasi i nxehtë më goditi në fytyrë dhe supa më përshkoi rrobat. Dhimbja më bëri të ktheja kokën, ndërsa një britmë më doli pa dashje nga goja.
Për disa çaste askush nuk foli.
Babai qëndronte pranë dritares. Edna më shikonte me sy të zgjeruar, por nuk lëvizi për të më ndihmuar. Nëna mbante tasin bosh në dorë dhe merrte frymë rëndë, sikur unë ta kisha detyruar të bënte atë që sapo kishte bërë.
U ngrita ngadalë dhe shkova te lavamani për të shpëlarë fytyrën. Duart më dridheshin. Ndërsa uji rridhte, dëgjova nënën që vazhdonte të fliste pas shpinës sime.
— Ke qenë gjithmonë egoiste. Të kemi rritur, të kemi ushqyer, të kemi dhënë gjithçka. Dhe tani sillesh sikur na ke borxh ne.
U ktheva drejt saj.
— Unë ju kam ndihmuar sepse ju dua. Nuk ju kam blerë të drejtën të më trajtoni si të doni.
Për herë të parë në jetën time, nuk prisja që ajo të më kuptonte. Nuk prisja as që babai të ngrihej e të më mbronte. Në atë çast, mjaftoi të shihja se ai po vazhdonte të rrinte i heshtur.
Mora çantën nga karrigia, kontrollova që telefoni dhe çelësat ishin brenda dhe u drejtova nga dera.
— Nëse del nga ajo derë, mos u kthe më të kërkosh ndihmë! — bërtiti nëna.
Ndalova vetëm një çast.
— Mos u shqetëso, mami. Nuk do të vij më të kërkoj asgjë.
Dola në mbrëmjen e ftohtë dhe mbylla derën pas vetes. Nuk e dija ende se çfarë do të bëja me kredinë, me faturat apo me gjithë paratë që kisha shpenzuar. Nuk e dija as nëse do të arrija të ndërtoja përsëri jetën time pa ndihmën e tyre.
Por e dija një gjë: nuk do t’ua jepja më asgjë vetëm nga frika se mos pushoja së qeni vajza e tyre.
Teksa po afrohesha te makina, telefoni më vibroi në çantë. Ishte një mesazh nga një numër që nuk e kisha të regjistruar.
E hapa, duke menduar se mund të ishte ndonjë koleg nga puna.
Mesazhi kishte vetëm dy fjali.
“Isabella, mos u kthe në atë shtëpi sonte. Duhet të dish çfarë kanë bërë prindërit e tu me emrin tënd. Kam dokumentet që e provojnë gjithçka.”
Poshtë mesazhit ishte një fotografi e një dokumenti bankar.
Dhe emri im shfaqej në të, pranë një shume parash që nuk e kisha marrë kurrë.
Kapitulli 2
Nuk e di sa minuta qëndrova pranë makinës duke parë atë fotografi në telefon. Jashtë ishte ftohtë, por unë mezi e ndieja. Fytyra më digjte ende nga supa e nxehtë, ndërsa në mendje më vërtiteshin fjalët e nënës. Pak minuta më parë më kishte nxjerrë nga shtëpia sikur të isha një e huaj, kurse tani dikush po më thoshte se prindërit e mi kishin përdorur emrin tim për diçka që unë nuk e dija.
E zmadhova fotografinë. Dokumenti dukej si një marrëveshje kredie nga një bankë ku kisha llogarinë time personale. Në pjesën e sipërme shkruhej emri i kompanisë së babait, ndërsa poshtë ishte emri im i plotë, Isabella Arlington. Shuma ishte 185 mijë dollarë. Në fund të faqes dukej një nënshkrim që, në shikim të parë, ngjante me timin.
Por unë nuk kisha nënshkruar asnjë kredi të tillë.
I shkrova menjëherë personit që më kishte dërguar mesazhin.
— Kush jeni? Si e keni këtë dokument?
Përgjigjja erdhi pas pak sekondash.
— Quhem Rebecca Miller. Kam punuar në zyrën e kontabilitetit të kompanisë së babait tënd për katër vjet. Nesër do të largohem nga qyteti, por nuk mund të iki pa të treguar çfarë po ndodh. Të lutem, takohemi sonte. Mos i trego askujt që të kam shkruar.
Mendova ta telefonoja, por pastaj vendosa t’i kërkoja një adresë. Ajo më dërgoi vendndodhjen e një kafeneje të vogël pranë stacionit të trenit. Ishte rreth njëzet minuta larg. Para se të nisesha, mora një pecetë nga makina dhe fshiva fytyrën. Duart më dridheshin ende, por këtë herë nuk ishte vetëm nga ajo që kishte ndodhur në shtëpinë e prindërve të mi. Ishte frika se mund të kisha zbuluar diçka që do të ndryshonte gjithçka që besoja për ta.
Rebecca ishte ulur në një tavolinë në fund të lokalit. Ishte rreth të dyzetave, me flokë kafe të lidhur prapa dhe me një pallto të errët të hedhur mbi karrige. Kur më pa, u ngrit menjëherë.
— Isabella, më vjen keq që po të ndodh kjo, — tha ajo.
U ula përballë saj dhe vendosa telefonin mbi tavolinë.
— Nuk dua ngushëllime. Dua të di çfarë është kjo kredi dhe pse emri im ndodhet në të.
Rebecca hapi çantën dhe nxori një dosje të trashë. Brenda kishte kopje të faturave, dokumente bankare, disa fletë me shënime dhe një kontratë me logon e kompanisë së babait tim.
— Para rreth tetë muajsh, babai yt mori një kredi të re për biznesin, — shpjegoi ajo. — Në dokumentet që iu paraqitën bankës, ti figuroje si garantuese. Por nuk ishte vetëm kaq. Disa nga dokumentet tregonin sikur ti kishe pranuar të mbuloje borxhet e kompanisë nëse ajo nuk arrinte t’i paguante.
— Kjo është e pamundur. Unë nuk kam qenë kurrë në bankë për këtë punë.
— E di. Prandaj po të kërkoja të takohemi.
Ajo më tregoi një kopje të marrëveshjes. Nënshkrimi dukej i ngjashëm me timin, por shkronjat ishin më të ngushta dhe mbiemri ishte shkruar në një mënyrë që unë nuk e përdorja kurrë. Për më tepër, data e dokumentit përkonte me një ditë kur unë kisha qenë në një konferencë pune në Boston.
— Si mund ta kenë bërë këtë pa mua? — pyeta.
Rebecca heshti për pak, pastaj më tregoi një dokument tjetër.
— Dikush ka dorëzuar kopje të dokumenteve të tua personale. Nuk mund të të them me siguri kush e ka bërë, por dokumentet janë marrë nga dosja e punonjësve të kompanisë. Babai yt i kishte në zyrë.
Më erdhi për të vjellë. Vite më parë, kur babai kishte pasur nevojë për ndihmë për një aplikim biznesi, unë i kisha dhënë një kopje të dokumentit tim të identifikimit dhe disa të dhëna financiare. Ai më kishte thënë se i duheshin vetëm për të përgatitur dokumentet që do të tregonin se unë po e ndihmoja kompaninë. Nuk më kishte shkuar kurrë në mendje se mund t’i përdorte për një kredi pa dijeninë time.
— Pse nuk më tregove më herët? — e pyeta.
Rebecca uli sytë.
— Në fillim mendova se ti e dije. Pastaj fillova të kuptoja se diçka nuk shkonte. Kur pyeta babanë tënd për disa shuma që nuk përputheshin me faturat, ai më tha të mos merresha me gjëra që nuk më takonin. Disa javë më vonë më largoi nga puna. Para se të largohesha, bëra kopje të dokumenteve që tregonin çfarë kishte ndodhur.
E pyeta nëse kishte edhe prova të tjera.
Ajo nxori disa fletë të printuara nga posta elektronike e kompanisë. Njëra prej tyre kishte një bisedë mes babait tim dhe një personi nga zyra e financave. Në të përmendej se duhej të përdorej emri im për të siguruar miratimin e kredisë, sepse banka e njihte historinë time të mirë financiare.
Në një mesazh tjetër, babai shkruante se unë do ta pranoja gjithçka nëse do të më kërkohej, sepse nuk do të lejoja që biznesi i tij të mbyllej.
Mbylla sytë për disa sekonda. Nuk më kishte mashtruar një i panjohur. Ishte njeriu të cilin e kisha shpëtuar nga falimentimi, ai që më kishte përqafuar dhe më kishte thënë se nuk do ta harronte kurrë ndihmën time.
— A ka ndonjë mënyrë që ta vërtetoj se nuk e kam nënshkruar unë? — pyeta.
— Po. Por duhet të veprosh shpejt. Nëse kompania nuk paguan, banka mund të kërkojë paratë nga ti. Nuk e di nëse kanë paraqitur edhe dokumente të tjera, por kjo marrëveshje mund të të sjellë probleme serioze.
Nuk u ktheva në apartament për të fjetur. Shkova te një hotel i vogël dhe kalova pjesën më të madhe të natës duke parë dokumentet që Rebecca më kishte dhënë. Sa më shumë lexoja, aq më tepër kuptoja se borxhi i kompanisë nuk ishte problemi i vetëm.
Në dokumente kishte pagesa të bëra nga llogaria e biznesit për një kompani të regjistruar në emrin e Ednës. Disa shuma ishin përshkruar si shpenzime për pajisje, por nuk kishte fatura që t’i vërtetonin. Në total, bëhej fjalë për dhjetëra mijëra dollarë.
E telefonova Rebeccën në mëngjes.
— Pse po i dërgonte babai paratë te kompania e Ednës?
— Këtë nuk e di me siguri. Por mund të të them se Edna vinte shpesh në zyrë dhe merrte dokumente nga babai yt. Disa herë e kam parë të largohej me zarfe me para. Kur e pyeta, më tha se po ndihmonte me pagesat e furnizuesve.
Nuk mund të besoja se motra ime, e cila më kërkonte para për qiranë dhe sigurimin e makinës, mund të kishte qenë e përfshirë në diçka të tillë. Por, kur mendova për mënyrën si kishte reaguar në darkë, më erdhi ndër mend se ajo nuk ishte dukur aspak e habitur kur nëna më kërkoi makinën dhe kartën e kreditit. Ishte sikur gjithçka të ishte planifikuar më parë.
Atë paradite kontaktova një avokate të quajtur Anna Marie Collins, e cila merrej me çështje financiare dhe mashtrime me dokumente. I tregova çfarë kishte ndodhur dhe i dërgova kopjet që kisha marrë nga Rebecca.
Ajo nuk më premtoi se çështja do të zgjidhej lehtë. Më tha se duhej të merrja një kopje zyrtare të marrëveshjes nga banka, të kërkoja verifikimin e nënshkrimit dhe të kundërshtoja me shkrim çdo detyrim që nuk e kisha pranuar vetë.
— Mos i kontakto prindërit duke i kërcënuar dhe mos firmos asgjë që të sjellin, — më këshilloi. — Ruaj çdo mesazh dhe çdo dokument. Nëse dyshon se janë përdorur të dhënat e tua pa leje, duhet ta trajtojmë si çështje serioze.
Atë ditë shkova në bankë. Punonjësi kontrolloi llogarinë time dhe më konfirmoi se ekzistonte një marrëveshje ku unë figuroja si garantuese. Kërkova një kopje të plotë dhe dorëzova një deklaratë se nuk e kisha nënshkruar atë dokument dhe se nuk kisha autorizuar askënd ta bënte në emrin tim.
Kur dola nga banka, kisha disa telefonata të humbura nga nëna dhe një mesazh nga babai.
“Isabella, duhet të flasim. Mos i bëj gjërat më keq nga sa janë. E di që je e zemëruar, por familja nuk i zgjidh problemet duke u kthyer kundër njëri-tjetrit.”
E lexova disa herë. Asnjë fjalë për supën që më kishte hedhur në fytyrë nëna. Asnjë pyetje nëse isha mirë. Asnjë kërkimfalje për kredinë që ishte marrë në emrin tim. Vetëm një kërkesë që të mos i prishja punë familjes.
Nuk iu përgjigja.
Në mbrëmje, kur po kthehesha në hotel, më telefonoi Edna. Për herë të parë pas shumë muajsh, zëri i saj nuk tingëllonte i sigurt.
— Ku je? Mami është shumë e shqetësuar. Duhet të kthehesh në shtëpi që ta sqarojmë këtë gjë.
— Çfarë duhet të sqarojmë, Edna?
Ajo heshti për pak.
— E di që mami e teproi. Por nuk ishte e nevojshme të largoheshe kështu. Edhe babi është shumë keq.
— A e dije për kredinë në emrin tim?
Në anën tjetër të telefonit ra heshtja.
— Çfarë kredie?
— Mos luaj me mua. Kam dokumentet. E di që paratë e kompanisë kanë kaluar në llogarinë tënde.
Edna filloi të fliste shpejt.
— Unë nuk kam bërë asgjë të keqe! Babi më tha se ishte një marrëveshje mes jush. Tha se ti e kishe pranuar të ndihmoje kompaninë dhe se nuk do të kishe asnjë problem. Unë nuk e dija që ai nuk të kishte treguar.
— Atëherë pse nuk më the kurrë se po merrje para nga biznesi?
— Sepse nuk doje të më ndihmoje! — shpërtheu ajo. — Gjithmonë ke dashur të kontrollosh gjithçka. Babi më ndihmoi sepse e dinte që kisha nevojë.
Nuk mund të besoja atë që po dëgjoja. Edhe tani, kur po përballeshim me një mashtrim të mundshëm, ajo po përpiqej ta kthente veten në viktimë.
— Edna, unë kam marrë kredi për ta shpëtuar biznesin e babait. Kam paguar faturat tuaja dhe kam mbuluar shpenzimet e tua për vite. Çfarë tjetër duhej të bëja që të mos më quaje egoiste?
— Nuk po them që nuk ke ndihmuar. Por nuk mund të na e përmendësh këtë gjithë jetën.
— Unë nuk po jua përmendja. Ju kërkuat makinën time dhe kartën time të kreditit sikur të ishin tuajat. Dhe kur thashë jo, nëna më hodhi supën në fytyrë.
Edna nuk u përgjigj. Pastaj tha diçka që më bëri të kuptoja se ajo dinte më shumë nga sa po pranonte.
— Isabella, të lutem, mos shko te magazina. Mos u përziej më në biznesin e babait.
— Pse? Çfarë ka në magazinë?
— Nuk e di. Thjesht po të them të mos shkosh.
Telefonata u ndërpre.
Qëndrova disa çaste me telefonin në dorë. Nëse Edna nuk dinte asgjë, pse po më paralajmëronte? Dhe nëse dinte, çfarë po përpiqej të fshihte?
Të nesërmen në mëngjes, avokatja ime më telefonoi. Kishte shqyrtuar dokumentet dhe kishte gjetur diçka që nuk përputhej. Kredia e marrë në emrin tim nuk ishte përdorur vetëm për të paguar borxhet e kompanisë së babait. Një pjesë e parave ishte transferuar te një biznes tjetër, i cili kishte lidhje me një pronë të blerë disa muaj më parë.
Prona ishte një shtëpi e madhe në periferi të Ashfordit.
Në dokumentet e regjistrimit nuk figuronte emri i babait tim.
Figuronte emri i Edna Arlington.
Në atë çast, gjithçka që kisha menduar për motrën time mori një kuptim tjetër. Ndoshta nuk kishte qenë thjesht vajza që kërkonte vazhdimisht para. Ndoshta dikush po e përgatiste për një jetë të re, duke përdorur paratë dhe emrin tim për ta financuar.
Por pyetja më e rëndësishme mbetej pa përgjigje: a kishte qenë Edna thjesht pjesë e planit të babait, apo të dy kishin punuar së bashku që unë të mbetesha me borxhet, ndërsa ata mbanin gjithçka që kishin marrë?
Avokatja më kërkoi të mos nxitoja me përfundime. Megjithatë, më tha se duhej të gjenim dokumentet origjinale të kompanisë dhe të kuptonim se ku kishin përfunduar paratë.
Mendova për paralajmërimin e Ednës dhe vendosa se duhej të shkoja te magazina, por jo vetëm dhe jo pa u përgatitur.
Për herë të parë, nuk po shkoja atje për ta shpëtuar babanë tim.
Po shkoja për të zbuluar se çfarë më kishte bërë.
Dhe kisha një ndjenjë të fortë se ajo që do të gjeja pas asaj dere do të ishte shumë më e rëndë se një kredi e marrë në emrin tim.
Kapitulli 3
Të nesërmen, u takova me Anna Marie në zyrën e saj. Ajo kishte përgatitur një listë me dokumentet që duhej të kërkonim dhe më kishte këshilluar të mos shkoja vetëm në magazinën e babait. Nuk doja të bëja asgjë nga zemërimi, sepse tashmë e kisha kuptuar se çdo gabim mund të përdorej kundër meje.
Rreth mesditës mbërritëm në magazinën e kompanisë Arlington Supplies. Ishte i njëjti vend ku, vetëm një vit më parë, kisha qëndruar pranë babait dhe i kisha premtuar se nuk do ta lija biznesin e tij të mbyllej. Atëherë mendoja se po shpëtoja diçka që ai e kishte ndërtuar me mund. Tani nuk isha më e sigurt se çfarë po përpiqesha të shpëtoja.
Babai ishte në zyrë. Kur na pa, u ngrit menjëherë dhe fytyra iu zbeh.
— Çfarë po bën këtu me një avokate? — më pyeti.
— Po kërkoj dokumentet që tregojnë se si është përdorur emri im për të marrë një kredi pa dijeninë time.
Ai hodhi sytë nga Anna Marie dhe pastaj nga unë.
— Isabella, kjo është një çështje familjare. Nuk ka nevojë ta fusësh ligjin në mes.
— Kur përdore emrin tim për të marrë 185 mijë dollarë, nuk ishte më vetëm çështje familjare.
Babai u ul ngadalë në karrige. Për disa çaste nuk tha asgjë. Pastaj u përpoq të më bindte se kishte qenë një zgjidhje e përkohshme, se kishte menduar t’i kthente paratë dhe se nuk kishte dashur të më lëndonte.
Anna Marie e ndërpreu me qetësi.
— Nëse klientja ime nuk ka nënshkruar marrëveshjen, duhet të na jepni dokumentet që lidhen me të. Çdo shpjegim tjetër mund të bëhet përmes procedurave përkatëse.
Babai hapi një dollap metalik dhe nxori disa dosje. Ndërsa Anna Marie kontrollonte letrat, unë vura re se ai po më shmangte shikimin. Nuk ishte më burri që më kishte përqafuar kur i kisha paguar borxhet. Ishte një njeri që kishte frikë se do të zbulohej diçka që kishte mbajtur të fshehur.
Në njërën nga dosjet gjetëm kopje të transfertave bankare drejt kompanisë së Ednës. Kishte pagesa për mobilie, për një agjenci pronash dhe për punime në një shtëpi që, sipas dokumenteve, ishte blerë në emrin e saj. Një pjesë e parave ishte përdorur edhe për të paguar shpenzime personale që nuk kishin lidhje me biznesin e babait.
Por dokumenti që më tronditi më shumë ishte një letër e shkruar nga vetë ai. Në të shpjegonte se kredia duhej të mbahej në emrin tim, sepse unë kisha histori të mirë financiare dhe një punë të qëndrueshme. Nëse kompania do të kishte probleme, banka do të kishte një person tjetër nga i cili mund të kërkonte pagesën.
Në fund të letrës ishte një fjali që nuk do ta harroj kurrë: Isabella nuk do të na braktisë. Ajo gjithmonë e vë familjen përpara vetes.
Nuk qava. E lexova edhe një herë, pastaj e vendosa letrën mbi tavolinë.
— Pra, nuk më zgjodhe sepse më besoje, baba. Më zgjodhe sepse ishe i sigurt që nuk do të mbrohesha.
Ai ngriti kokën.
— Nuk ishte kështu. Kisha frikë se mos humbisja gjithçka. Kisha punonjës që duhej t’i paguaja. Kisha vite të tëra në atë biznes.
— Edhe unë kisha një jetë, baba. Kisha kursimet e mia, planet e mia dhe të drejtën të vendosja vetë nëse doja të merrja një kredi. Ti ma more atë të drejtë.
Ai nuk gjeti përgjigje.
Para se të largoheshim, Anna Marie kërkoi kopje të të gjitha dokumenteve dhe i njoftoi se do t’i dorëzonim te autoritetet përkatëse. Babai nuk kundërshtoi më. Vetëm kur arritëm te dera, më thirri.
— Isabella, të lutem. Mos e shkatërro familjen për një gabim.
U ktheva nga ai.
— Familjen nuk e shkatërrova unë kur thashë jo. Ajo filloi të shkatërrohej kur ti vendose se emri im vlente më shumë se besimi im.
Dola pa pritur përgjigjen e tij.
Gjatë ditëve që pasuan, çështja u bë më e ndërlikuar. Banka nisi verifikimin e dokumenteve dhe kërkoi shpjegime për nënshkrimin. Unë dorëzova provat që kisha, përfshirë dokumentet që tregonin se atë ditë ndodhesha jashtë qytetit. Avokatja ime kërkoi zyrtarisht që unë të mos konsiderohesha përgjegjëse për një detyrim që nuk e kisha autorizuar.
Ndërkohë, babai më telefononte çdo mbrëmje. Herë më kërkonte ta tërhiqja ankesën, herë më thoshte se nuk e kisha kuptuar presionin që kishte përjetuar. Nëna dërgonte mesazhe të gjata ku fliste për sakrificat e saj, për netët pa gjumë kur isha e vogël dhe për gjithçka që kishte bërë për mua.
Asnjëri nuk pyeste si isha. Asnjëri nuk më kërkonte falje për mënyrën si më kishin trajtuar.
Pastaj më telefonoi Edna.
Këtë herë nuk filloi me akuza. Zëri i saj ishte i ulët dhe dukej sikur kishte qarë.
— A mund të takohemi? Vetëm ne të dyja.
Fillimisht desha t’i thosha jo. Por kisha nevojë të dija nëse ajo e kishte ditur të vërtetën që në fillim. U takuam në një kafene larg shtëpisë së prindërve.
Edna erdhi me një çantë të madhe dhe me sytë e skuqur. Për disa minuta foli për gjëra të parëndësishme, derisa më në fund e pyeta drejtpërdrejt.
— A e dije se babai po përdorte emrin tim për kredinë?
Ajo uli kokën.
— E dija që po merrte një kredi për biznesin. Më tha se ti kishe pranuar të ndihmoje. Nuk e dija që nënshkrimi ishte bërë pa lejen tënde.
— Po shtëpia që u ble në emrin tënd? A e dije nga erdhën paratë?
Edna filloi të qante. Më tha se babai i kishte premtuar se do ta ndihmonte të bëhej e pavarur. Ai i kishte thënë se biznesi do të rimëkëmbej dhe se paratë do të zëvendësoheshin më vonë. Ajo kishte pranuar të merrte shtëpinë, sepse mendonte se ishte një dhuratë nga kursimet e tij.
— Nuk e pyeta nga vinin të gjitha paratë, — pranoi. — Nuk doja të dëgjoja përgjigjen. E dija që ti po e ndihmoje dhe mendoja se, në fund, gjithçka do të rregullohej.
E pashë për një kohë të gjatë.
— Kur nëna më kërkoi makinën dhe kartën e kreditit, ti ishe ulur aty dhe nuk the asgjë. E dije se unë po paguaja borxhe që nuk i kisha krijuar.
— E di. Dhe më vjen keq.
— Më vjen keq nuk i kthen vitet mbrapsht, Edna.
Ajo nuk u përpoq të justifikohej më. Më tregoi se ishte e gatshme të bashkëpunonte me avokaten dhe të dorëzonte dokumentet që kishte për shtëpinë dhe transfertat. Për herë të parë, motra ime po merrte përgjegjësi për diçka që kishte bërë.
Por unë nuk mund ta falja menjëherë vetëm sepse kishte filluar të tregonte të vërtetën.
Disa javë më vonë, dokumentet u dorëzuan për hetim. U vërtetua se nënshkrimi në marrëveshjen e kredisë nuk ishte bërë nga unë dhe se disa nga transfertat ishin regjistruar në mënyrë të rreme si shpenzime të kompanisë. Çështja vazhdoi për muaj, por banka pranoi të shqyrtonte kundërshtimin tim dhe të mos më trajtonte si personin që kishte marrë përsipër borxhin, ndërsa verifikoheshin faktet.
Babai u detyrua të përballej me pasojat e vendimeve të tij. Biznesi nuk mund të vazhdonte më në të njëjtën mënyrë. Ai shiti një pjesë të pajisjeve, mbylli magazinën e vjetër dhe hyri në një marrëveshje për shlyerjen e borxheve që ishin vërtet të kompanisë. Edna pranoi të bashkëpunonte për kthimin e parave që kishin përfunduar te prona e saj. Shtëpia u nxor në shitje dhe të ardhurat u përdorën për të shlyer një pjesë të detyrimeve.
Asgjë nuk u zgjidh brenda natës. Por, për herë të parë, askush nuk mund të pretendonte se unë duhej të paguaja gjithçka vetëm sepse isha vajza që nuk thoshte kurrë jo.
Maria nuk më foli për gati dy muaj. Pastaj, një mbrëmje, u paraqit te dera e apartamentit tim. Nuk kishte sjellë asnjë justifikim të përgatitur dhe as ndonjë kërkesë për para. Qëndroi në korridor, duke mbajtur çantën me të dyja duart.
— Nuk e di nëse do të më falësh ndonjëherë, — tha. — Atë natë humba kontrollin. Nuk duhej të të kisha hedhur tasin. Nuk duhej të të kisha nxjerrë nga shtëpia.
I thashë të hynte, por nuk e përqafova. Nuk isha gati të sillesha sikur gjithçka ishte harruar.
— Nuk ishte vetëm tasi, mami. Ishin vitet kur më kërkuat të jepja gjithçka dhe më quajtët egoiste kur kërkova të mbaja diçka për vete.
Maria filloi të qante.
— E di. Gjithmonë kam menduar se ti ishe më e fortë se Edna. Mendoja se ti mund t’i përballoje gjërat, ndërsa ajo kishte nevojë për më shumë ndihmë. Nuk e kuptova se po të rëndoja me gjithçka.
— Të jesh e fortë nuk do të thotë të mos lëndohesh.
Ajo tundi kokën dhe nuk kërkoi që ta falja aty për aty. Për mua, ky ishte hapi i parë që duhej të kishte ardhur shumë vite më parë.
Me babanë ishte më e vështirë. Ai më dërgoi një letër ku pranonte se kishte vepruar gabim, por edhe aty përpiqej të shpjegonte se frika për biznesin e kishte shtyrë të merrte vendime të gabuara. Iu përgjigja vetëm se shpresoja të mësonte të merrte përgjegjësi pa ua kaluar barrën njerëzve të tjerë.
Nuk e ndërpreva përgjithmonë çdo lidhje me familjen time, por vendosa kufij të qartë. Nuk do të jepja më para pa ditur ku shkonin. Nuk do të merrja kredi për askënd dhe nuk do të lejoja më që dashuria të përdorej si arsye për të më detyruar të bëja diçka që nuk doja.
Pas disa muajsh, fillova të ndihesha përsëri si vetja. U përqendrova te puna, shlyeva borxhet e mia personale dhe nisa të kurseja për një shtëpi të vogël që do ta blija me paratë e mia. Nuk ishte ndonjë shtëpi luksoze, por ishte një vend ku mund të mbyllja derën dhe të mos kisha frikë se dikush do të vinte të më kërkonte llogari për paratë e mia.
Një pasdite, ndërsa po rregulloja disa kuti në apartament, gjeta një fotografi të vjetër ku ishim të katër në oborrin e shtëpisë. Babai më mbante dorën mbi shpatull, nëna buzëqeshte dhe Edna qëndronte pranë meje. Për një çast m’u kujtua fëmijëria dhe dëshira ime e madhe që të gjithë të ishim të lumtur.
Nuk e grisa fotografinë. E vendosa përsëri në kuti, sepse ato kujtime ishin pjesë e jetës sime. Por tashmë e kuptoja se kujtimet e bukura nuk e fshijnë dëmin që dikush të ka bërë.
Disa muaj më vonë, Edna më dërgoi një mesazh. Kishte filluar një punë të qëndrueshme dhe po jetonte në një apartament më të vogël. Nuk më kërkoi para. Vetëm më shkroi se po përpiqej të mësonte të jetonte me mundësitë e saj dhe se shpresonte që një ditë të mund të ndërtonim një marrëdhënie më të mirë.
Iu përgjigja se doja ta shihja të ecte përpara, por se besimi nuk kthehej me një mesazh. Ajo duhej të më tregonte me vepra se kishte ndryshuar.
Nuk e di nëse familja ime do të bëhet ndonjëherë ajo që kisha ëndërruar. Ndoshta nuk do të jemi më kurrë aq të afërt sa dikur. Por tani e di se nuk jam e detyruar të shkatërroj jetën time për t’i mbajtur të gjithë të tjerët të kënaqur.
Për vite me radhë besoja se dashuria provohej duke paguar faturat, duke shpëtuar biznesin e babait dhe duke i dhënë motrës gjithçka që kërkonte. Mendoja se, nëse do të sakrifikoja mjaftueshëm, një ditë do të më donin pa kushte.
Gabohesha.
Dashuria nuk duhet të të kërkojë të heqësh dorë nga dinjiteti yt. Nuk duhet të të lërë me borxhe që nuk i ke krijuar dhe as të të bëjë të ndihesh fajtore kur mbron atë që ke fituar me mund.
Atë mbrëmje, kur nëna më hodhi tasin me supë në fytyrë, mendova se kisha humbur familjen time. Sot e kuptoj se ajo që humba ishte ideja se duhej të pranoja gjithçka për të merituar një vend mes tyre.
Dhe gjëja më e rëndësishme që fitova ishte vetja ime.
Sepse familja mund të jetë vendi ku lind, por kjo nuk do të thotë se duhet të pranosh çdo padrejtësi vetëm që të mos mbetesh vetëm. Ndonjëherë, hapi i parë drejt një jete më të mirë është të mbyllësh një derë që ke kaluar vite duke u përpjekur ta mbash hapur.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexoni edhe këtë histori:
