KAPITULLI 1: Fillimi i heshtur i një vendimi të madh
Nuk ishte hera e parë që e ndieja atë ndjesi të rëndë në shtëpi, por ishte hera e parë që vendosa të mos e injoroja më.
Isha ulur në kuzhinë, duke pirë kafe të ftohtë, ndërsa në sfond dëgjoja zërin e televizorit që nëna ime e mbante gjithmonë ndezur vetëm për të mos pasur heshtje. Në atë shtëpi, heshtja nuk ishte kurrë e mirëpritur. Sepse në heshtje, gjithmonë dilnin gjërat që askush nuk donte t’i thoshte me zë.
Quhem Arta Hoxha, dhe prej kohësh jeta ime ishte bërë një lloj rutine që nuk më përkiste më. Punë, shtëpi, obligime familjare, dhe mes tyre… një ndjenjë e vazhdueshme sikur po ecja në një vend ku askush nuk e shihte përpjekjen time.
Nëna ime, Shpresa, kishte një mënyrë të veçantë për të më bërë të ndihesha sikur çdo zgjedhje ime ishte e gabuar, edhe kur nuk e thoshte drejtpërdrejt. Mjaftonte një ngritje vetullash, një fjali e hedhur si rastësisht, ose krahasimet me vajzat e tjera që “kishin bërë më mirë në jetë”.
“Do e shohim ku do përfundosh,” më kishte thënë një ditë, si një parashikim që nuk linte vend për diskutim.
Atë fjali e mbaja mend më shumë se çdo lavdërim që kisha marrë ndonjëherë.
Por atë mëngjes, diçka kishte ndryshuar brenda meje. Nuk ishte një vendim i menjëhershëm, por një grumbull i gjatë mendimesh që më në fund kishin arritur kufirin e tyre.
Prej muajsh kisha kursyer çdo lek që mundja. Nuk kisha folur shumë për këtë, madje as me miqtë e mi më të afërt. Nuk doja diskutime, as këshilla që në fund vetëm më ngatërronin më shumë.
Doja të zhvendosesha.
Jo për t’u larguar nga familja, por për t’u larguar nga mënyra si po jetoja brenda asaj familjeje.
Shtëpia ku po planifikoja të shkoja nuk ishte një vend i rastësishëm. Ishte një apartament i vogël në një zonë të qetë të qytetit, që e kisha gjetur pas shumë kërkimesh. Nuk ishte luks i tepruar, por ishte i imi. Dhe për herë të parë, kjo fjalë kishte peshë të madhe për mua.
Kur më në fund vendosa t’i tregoj nënës, nuk e bëra me emocion. E thashë thjesht, sikur po njoftoja diçka të zakonshme.
“Do zhvendosem së shpejti.”
Ajo ndaloi për një sekondë punën që po bënte në kuzhinë. Nuk u kthye menjëherë nga unë. Sikur po e përtypte atë që kishte dëgjuar, por jo për ta kuptuar, më shumë për ta gjykuar.
“Ku?” pyeti më në fund, pa shumë interes të fshehur.
“Afër qendrës,” iu përgjigja.
Ajo qeshi lehtë, por jo si dikush që dëgjon një lajm të mirë. Më shumë si dikush që ka konfirmuar një mendim që e kishte prej kohësh.
“Afër qendrës…”, përsëriti ajo. “Pra ke gjetur ndonjë vend të vogël, apo?”
Nuk iu përgjigja menjëherë. Jo sepse nuk kisha përgjigje, por sepse e kuptova që për të, përgjigjja ime nuk kishte rëndësi.
Në mendjen e saj, unë tashmë kisha një vend të caktuar: diku në periferi, diku që duhej pranuar si “hapi i radhës i dështimit tim”.
Dhe ajo bindje e saj ishte më e fortë se çdo e vërtetë që unë mund t’i thosha.
Në atë moment, kuptova diçka që më dhembi më shumë se fjalët e saj: ajo nuk po dëgjonte më çfarë thosha unë, por vetëm atë që kishte vendosur të besonte.
Pas atij dialogu, shtëpia u kthye sërish në rutinën e saj të zakonshme, por për mua çdo gjë dukej ndryshe. Edhe objektet, edhe zërat, edhe lëvizjet e vogla të përditshme kishin marrë një kuptim tjetër.
Fillova të shoh çdo cep të asaj shtëpie jo si “shtëpinë time”, por si një vend të përkohshëm. Një hapësirë tranziti mes asaj që kisha qenë dhe asaj që po bëhesha.
Në mbrëmje, kur të gjithë u qetësuan, unë qëndrova gjatë zgjuar duke parë një listë të thjeshtë: gjërat që duhej të merrja me vete, dokumentet, planet, dhe datën e zhvendosjes.
Nuk ishte një vendim impulsiv. Ishte një vendim që kishte kaluar përmes shumë netëve pa gjumë, shumë mendimeve të heshtura dhe shumë herëve kur kisha ndjerë se po ngushtohesha në jetën time të vjetër.
Por ajo që ende nuk e dija ishte se ky vendim, i cili për mua ishte një hap drejt qetësisë, për të tjerët do të kthehej në një skenë që ata vetë do ta ndërtonin… pa e ditur se rolet në atë skenë nuk ishin aspak ato që mendonin.
Dhe nëna ime, e bindur se po më lexonte si gjithmonë, kishte filluar tashmë të shkruante historinë e saj për mua.
Një histori që, shumë shpejt, do të shembej përpara syve të saj.
KAPITULLI 2: Festa që u kthye në shfaqje poshtërimi
E kuptova që diçka nuk ishte normale që herët në mëngjesin e asaj dite.
Telefoni nuk pushoi së tingëlluari. Mesazhe të shkurtra, thirrje të humbura, dhe një lloj energjie e çuditshme që vinte nga njerëzit që zakonisht nuk më shkruanin fare. Ishte sikur dikush kishte ndezur një kuriozitet të madh rreth meje, por jo në mënyrën e mirë.
Kur dola në kuzhinë, nëna ime ishte më e qetë se zakonisht. Një qetësi që nuk i ngjante asaj. Ajo lëvizte ngadalë, rregullonte gjërat pa nxitim, dhe herë pas here më hidhte shikime të shkurtra, sikur po kontrollonte nëse unë po e kuptoja apo jo çfarë po ndodhte.
“Mos u lodh shumë sot,” më tha thjesht.
Nuk e mora seriozisht. Deri atë moment, ende nuk e dija se ajo ditë nuk ishte thjesht për zhvendosjen time.
Ishte për publikun e saj.
Rreth mesditës filluan të mbërrijnë makinat e para. Fillimisht mendova se ishin disa të afërm që kishin ardhur për të më uruar, por shpejt kuptova që nuk ishte një vizitë e zakonshme. Njëra pas tjetrës, makina ndaleshin përpara shtëpisë dhe njerëz që unë i kisha parë rrallë, ose fare, filluan të zbresin.
Fytyra të njohura, por jo të afërta. Kushërinj të largët, komshinj që dinin gjithmonë gjithçka për të tjerët, dhe disa që thjesht kishin ardhur sepse, siç dukej, nuk duhej të mungonin në asgjë që kishte lidhje me “dramën familjare”.
Pastaj i pashë.
Nëna ime kishte ftuar shumë më tepër njerëz sesa mund të kisha imagjinuar. Ishin rreth pesëdhjetë. Ndoshta edhe më shumë. Nuk ishte një vizitë. Ishte një mbledhje.
Dhe atëherë e kuptova.
Ajo nuk kishte organizuar një festë për mua.
Ajo kishte organizuar një skenë për veten e saj.
E dëgjova duke folur me disa prej tyre, duke buzëqeshur në mënyrën e saj karakteristike, atë buzëqeshje që gjithmonë kishte diçka të fshehtë pas saj.
“Po, Arta po zhvendoset,” thoshte ajo me një ton që tingëllonte si keqardhje e përzier me krenari të çuditshme. “Më në fund po fillon jetën e saj vetë.”
Por mënyra si e theksonte “vetë” nuk ishte neutrale. Ishte si një nënkuptim i qartë: vetë, sepse nuk ia doli të qëndronte më mirë.
Njerëzit filluan të pëshpërisnin mes tyre. E ndieja në ajër. Nuk duhej të dëgjoje çdo fjalë për ta kuptuar se çfarë po mendonin.
Ata prisnin të shihnin diçka.
Një shtëpi të vogël. Një largim të detyruar. Ndoshta një lloj “shembjeje të qetë” të jetës sime.
Dhe në qendër të gjithë kësaj ishte nëna ime, që dukej sikur po e shijonte faktin që të gjithë sytë ishin kthyer nga ajo dhe “historia ime”.
Unë qëndroja pak më larg, duke parë gjithçka pa ndërhyrë. Nuk kisha ndërmend të hyja në atë lojë.
Por ajo që më shqetësonte më shumë nuk ishte turma.
Ishte fakti që ajo kishte ndërtuar gjithë këtë pritshmëri për një version timin që nuk ekzistonte.
Kur erdhi momenti të niseshim, njerëzit filluan të shpërndaheshin nëpër makina. Disa qeshnin, disa bënin komente të vogla, të tjerë thjesht prisnin me durim si për një “shfaqje” që ende nuk kishte filluar.
Nëna ime erdhi pranë meje për një çast.
“Mos harro,” më tha me zë të ulët, “të gjithë do të shohin si është jeta reale.”
Nuk iu përgjigja.
Sepse në atë moment e kuptova që për të, kjo nuk ishte thjesht kuriozitet.
Ishte një lloj prove që ajo mendonte se unë do ta dështoja.
Dhe ajo ishte e bindur që të gjithë ata njerëz po vinin të dëshmonin pikërisht atë.
Por ajo që askush prej tyre nuk e dinte, ishte se unë nuk po i çoja drejt një fundi të parashikueshëm.
Po i çoja drejt një vendi që asnjëri prej tyre nuk e kishte imagjinuar për mua.
Dhe ajo që ata mendonin se do të ishte poshtërimi im…
do të kthehej shumë shpejt në momentin kur ata vetë do të mbeteshin pa fjalë.
KAPITULLI 3: Udhëtimi drejt së panjohurës
Rruga u mbush me një lloj tensioni që nuk vinte nga trafiku apo nga zhurma e makinave, por nga njerëzit brenda tyre. Ishim disa automjete që lëviznim së bashku, si një karvan i çuditshëm familjar, por askush nuk fliste me të vërtetë me njëri-tjetrin.
Unë isha në makinën përpara, bashkë me nënën time. Ajo rrinte drejt, me duart e kryqëzuara në prehër, duke parë jashtë dritares sikur po përpiqej të kuptonte se ku po e çoja unë gjithë këtë situatë. Herë pas here kthente kokën nga unë, por nuk thoshte asgjë. Ishte ajo lloj heshtjeje që nuk është paqe, por pritje.
Sa më shumë largoheshim nga lagjja jonë e vjetër, aq më shumë ndjeja se diçka brenda meje po ndryshonte ritëm. Nuk ishte më thjesht një zhvendosje fizike. Ishte si të isha duke kaluar nga një version i vetes në një tjetër, dhe nuk kishte kthim pas.
Në telefon më vinin mesazhe nga disa të afërm që ishin në makinat e tjera.
“Ku saktësisht po shkojmë?”
“A është shumë larg?”
“Mos është ndonjë vend i thjeshtë?”
Nuk u përgjigja.
Jo sepse doja të krijoja mister, por sepse çdo përgjigje do ta prishte atë që po vinte.
Rrugët filluan të ndryshonin. Ndërtesat e vjetra u zëvendësuan me zona më të rregullta, pastaj me rrugë më të qeta, me më pak zhurmë, me më shumë hapësirë. Disa nga të afërmit që po na ndiqnin filluan të bëheshin më të vëmendshëm në makinat e tyre, duke u përkulur përpara xhamave sikur po përpiqeshin të lexonin diçka që nuk kuptohej ende.
Në një moment, dëgjova një nga gratë në makinat pas nesh të thoshte:
“Sigurisht që po na çon diku të thjeshtë… ajo s’ka pasur kurrë diçka më shumë.”
Dhe disa qeshje të lehta e ndoqën.
Nuk reagova. Vetëm mbajta shikimin përpara.
Sepse e dija diçka që ata nuk e dinin ende.
Po i afrohesha adresës që kisha zgjedhur me shumë kujdes, dhe çdo kilometër që kalonte po e zhdukte ngadalë versionin e historisë që ata kishin ndërtuar në mendjet e tyre.
Kur hyra në lagjen e re, heshtja në makinë u bë më e rëndë.
Rrugët ishin të pastra, të qeta, me ndërtesa moderne dhe drita të vendosura me kujdes. Nuk kishte asgjë nga ajo që ata prisnin të shihnin. Nuk kishte rrëmujë, nuk kishte lagje të vjetra, nuk kishte asnjë shenjë të “rrugës së vështirë” që kishin imagjinuar.
E ndjeja si tensioni në ajër ndryshonte formë. Nuk ishte më nënqeshje. Po bëhej dyshim.
Një nga makinat pas nesh filloi të ngadalësonte pak.
Pastaj edhe një tjetër.
Si të gjithë po prisnin që diçka të mos shkonte siç duhet, që të konfirmohej pritshmëria e tyre.
Por rruga vazhdonte e njëjtë.
Kur më në fund u ndalëm përpara ndërtesës, ndjeva zemrën të më rrihte fort, por jo nga frika.
Nga momenti që e dija se po vinte.
Makinat e tjera u ndalën njëra pas tjetrës. Dyert u hapën ngadalë. Njerëzit zbritën me një lloj sigurie që zgjati vetëm disa sekonda.
Pastaj… heshtja filloi.
Disa shikuan përreth, të hutuar. Të tjerë u kthyen nga njëri-tjetri pa folur. Disa thjesht ngrinë në vend.
Sepse ajo që kishin përpara nuk përputhej me asgjë që kishin ndërtuar në mendjet e tyre gjatë gjithë ditës.
Nëna ime zbriti nga makina e fundit.
E pashë fytyrën e saj në atë moment.
Nuk ishte më e sigurt.
Sytë e saj po kërkonin një shpjegim që nuk po vinte.
Dhe unë e dija që ky ishte vetëm fillimi i pjesës që ata nuk do ta harronin lehtë.
KAPITULLI 4: Moment i heshtjes absolute
Kur të gjithë zbritën nga makinat, për disa sekonda nuk ndodhi asgjë.
Asnjë koment, asnjë qeshje, asnjë nga ato pëshpëritjet që kishin shoqëruar gjithë rrugën. Ishte sikur zëri i tyre të ishte prerë në momentin kur sytë u përplasën me realitetin përpara tyre.
Hapësira përreth ndërtesës ishte e qetë, e rregulluar dhe e ndriçuar mirë. Gjithçka dukej e menduar me kujdes, pa asgjë të rastësishme. Nuk kishte asnjë shenjë të asaj “lagjeje të varfër” që shumë prej tyre kishin imagjinuar gjatë gjithë ditës.
Pashë disa fytyra që nuk dinin ku të vendosnin shikimin. Disa shikonin tokën, disa ndërtesën, disa njëri-tjetrin, sikur po kërkonin një shpjegim të shpejtë për atë që nuk po kuptonin dot.
Në atë qetësi të rëndë, çdo tingull i vogël dukej i tepërt. Një hap, një frymëmarrje, një lëvizje e lehtë — gjithçka dukej më e fortë se zakonisht.
Nëna ime qëndronte pak më mbrapa të tjerëve. Nuk fliste. Nuk lëvizte shumë. Vetëm shikonte përpara, dhe për herë të parë që e mbaja mend, nuk kishte asnjë siguri në fytyrën e saj.
Ajo po përpiqej ta lidhte atë që shihte me atë që kishte ndërtuar në mendjen e saj gjatë gjithë ditës. Dhe lidhja nuk po i dilte.
Një nga gratë nga turma u afrua pak më shumë drejt hyrjes së ndërtesës, sikur të donte të kontrollonte nëse ishte ndonjë gabim. Por sa më shumë afrohej, aq më shumë kuptonte që nuk ishte gabim.
Gjithçka ishte reale.
Disa nga të afërmit filluan të flisnin me zë shumë të ulët mes tyre, por fjalët nuk kishin më atë tonin e sigurt të mëparshëm. Ishte më shumë konfuzion sesa bindje.
“Mos është gabim adresa?”
“Si ka mundësi…?”
“Kjo nuk duket si ajo që thanë…”
Por askush nuk kishte një përgjigje.
Unë qëndroja pak më përpara tyre, pranë hyrjes, pa e nxituar momentin. Nuk kisha nevojë të flisja menjëherë. Sepse e dija që ajo që po ndodhte nuk kishte nevojë për shpjegim të menjëhershëm.
Vetë vendi po fliste.
Pas disa çastesh, nëna ime më në fund bëri një hap përpara. I ngadalshëm, pothuajse i pasigurt. Sytë i kishte të ngulur te ndërtesa, pastaj te unë, pastaj përsëri te ajo që kishte përpara.
“Arta…” tha ajo më në fund, por zëri i saj nuk kishte më atë tonin që njihja.
Nuk ishte urdhër.
Nuk ishte siguri.
Ishte pyetje.
Nuk iu përgjigja menjëherë. E lashë atë fjalë të qëndronte në ajër për disa sekonda më shumë sesa duhej, jo për ta lënduar, por sepse ajo heshtje tregonte më shumë se çdo shpjegim.
Disa nga të afërmit filluan ngadalë të kuptonin që diçka nuk po shkonte sipas skenarit të tyre. Nuk kishte më humor, nuk kishte më pritje për “momentin e dështimit”. Po përballeshin me një realitet që nuk e kishin parashikuar.
Dhe kjo ishte pjesa më e vështirë për ta.
Jo ajo që po shihnin.
Por ajo që kishin gabuar.
Unë u ktheva nga ata më në fund.
“Nuk është ajo që menduat,” thashë thjesht.
Nuk e ngrita zërin. Nuk kisha nevojë.
Sepse tani, edhe ata që kishin ardhur për të parë një “zhvendosje të thjeshtë”, po e kuptonin që historia nuk ishte ajo që kishin ndërtuar në kokat e tyre.
Në atë moment, heshtja u bë edhe më e thellë.
Nuk ishte më vetëm mungesë fjalësh.
Ishte mungesë e sigurisë që kishin pasur gjithë ditën.
Dhe për herë të parë, e ndjeva që kontrolli i gjithë kësaj situate nuk ishte më në duart e tyre.
KAPITULLI 5: E vërteta që ndryshoi gjithçka
Heshtja që kishte rënë nuk ishte më thjesht një reagim i momentit. Ishte bërë një gjendje e rëndë që dukej sikur po i mbante të gjithë të ngrirë në vend, pa guxim për të bërë hapin e parë apo për të thënë fjalën e parë.
Sytë e tyre lëviznin ngadalë nga ndërtesa te unë, pastaj përsëri te njëri-tjetri, sikur po kërkonin dikë që të merrte përgjegjësinë për atë që po ndjenin. Por nuk kishte më asnjë person të sigurt në atë grup.
Unë qëndrova përpara hyrjes, me çelësat ende në dorë, duke e ndjerë peshën e atij momenti jo si fitore, por si zbulesë. Nuk kishte më nevojë për shpjegime të mëdha apo për skena. Ajo që duhej parë, tashmë ishte përpara tyre.
Nëna ime u afrua pak më shumë. Lëvizja e saj ishte e kujdesshme, sikur çdo hap i saj duhej të kontrollohej. Nuk kishte më atë energjinë që kishte pasur në mëngjes, as atë sigurinë me të cilën kishte organizuar gjithçka.
“Si…?” filloi ajo, por fjalia i mbeti në mes.
Për herë të parë, nuk kishte vazhdim.
Nuk e ndërpreva. Thjesht e shikova.
Dhe ajo heshti përsëri.
Në atë çast, disa nga të afërmit filluan të kuptonin se nuk bëhej fjalë për një keqkuptim të vogël. Nuk ishte një adresë e gabuar, as një moment konfuzioni. Ishte diçka që nuk përputhej me historinë që ata kishin ndërtuar gjatë gjithë ditës.
Dikush nga mbrapa tha me zë të ulët:
“Kjo s’mund të jetë ajo që menduam…”
Por askush nuk e kundërshtoi më. Sepse edhe ata që kishin ardhur me bindje të forta, tani nuk kishin më asgjë të fortë për të mbajtur.
Unë më në fund bëra një hap përpara, duke u kthyer nga ata të gjithë.
“Nuk ju solla këtu për të dëgjuar mendimet që kishit për mua,” thashë me një qetësi që më habiti edhe vetë. “Ju solla që të shihni realitetin.”
Fjalët nuk ishin të ashpra. Nuk kisha nevojë t’i bëja të tilla.
Sepse vetë situata kishte bërë punën e saj.
Disa shikime u ulën. Disa fytyra u zbutën. Disa të tjerë ende nuk pranonin plotësisht atë që kishin përpara, por nuk kishin më energji për ta mohuar.
Nëna ime qëndroi pak më gjatë pa lëvizur. Pastaj më në fund foli, këtë herë më ulët, pa atë tonin e zakonshëm që mbante gjithmonë kontrollin.
“Ti… e kishe planifikuar këtë?”
E dëgjova pyetjen e saj dhe për një moment ndjeva gjithçka që kishte ndodhur më parë — supozimet, nënqeshjet, pritshmëritë që nuk kishin qenë kurrë të miat, por që më ishin vendosur mbi supe për vite me radhë.
“Jo,” i thashë sinqerisht. “Unë thjesht ndalova së jetuari sipas asaj që të tjerët prisnin nga unë.”
Kjo fjali nuk kishte dramë. Por kishte peshë.
Dhe për herë të parë, e pashë që ajo nuk kishte përgjigje.
Rreth nesh, njerëzit filluan ngadalë të shpërndaheshin. Nuk ishte më një grup i bashkuar nga kurioziteti apo nga dëshira për të parë një “dështim”. Ishte bërë një moment i pakëndshëm për ta, sepse nuk kishin më një rol të qartë.
Disa u larguan pa folur fare. Disa bënë një përshëndetje të shpejtë, të sikletshme. Të tjerë thjesht u kthyen dhe nisën të ecin drejt makinave pa u kthyer më.
Në fund, mbetëm vetëm unë dhe nëna ime për disa sekonda.
Zhurma e largimit të tyre u tret në distancë, duke lënë pas një qetësi tjetër — jo më atë të rëndë të pritjes, por atë të një përballjeje të papërfunduar.
Ajo më shikoi për herë të fundit, si dikush që përpiqet të kuptojë diçka që nuk i përket më mënyrës së tij të menduarit.
Por unë nuk isha më aty për të kërkuar aprovimin e saj.
Dhe as për ta bindur.
Sepse në atë moment, e vërteta nuk kishte më nevojë të shpjegohej.
Thjesht ishte aty.
Dhe kishte ndryshuar gjithçka.
Heshtja që u kthye në fillim të ri
Ditët pas asaj ngjarjeje nuk kishin më të njëjtën ngjyrë.
Jo sepse diçka e jashtme kishte ndryshuar menjëherë, por sepse brenda meje gjithçka ishte vendosur në një mënyrë tjetër. Ajo që dikur më dukej si presion, si gjykim apo si pritshmëri e huaj, tani kishte humbur fuqinë që kishte mbi mua.
Nëna ime nuk foli shumë atë mbrëmje. As ditën tjetër. Heshtja e saj nuk ishte më e njëjtë si më parë — nuk ishte më një mjet kontrolli, por një mënyrë për të përpunuar diçka që nuk i përshtatej botës së saj.
Unë nuk e detyrova të kuptonte gjithçka menjëherë.
Disa gjëra nuk kërkojnë shpjegim të menjëhershëm. Kërkojnë kohë.
Zhvendosja ime nuk ishte më thjesht një adresë e re. Ishte një kufi i qartë midis asaj që kisha qenë dhe asaj që po bëhesha. Dhe për herë të parë, nuk ndihesha si dikush që duhej të justifikohej për këtë.
Në ditët që pasuan, jeta u kthye në ritmin e saj, por me një qetësi ndryshe. Njerëzit që kishin qenë atë ditë u bënë më të kujdesshëm në fjalë, disa u larguan nga jeta ime, të tjerë u afruan me më shumë respekt se më parë. Por asgjë nuk ishte më si më parë.
Dhe ndoshta nuk duhej të ishte.
Një pasdite, duke qëndruar në dritaren e shtëpisë sime të re, mendova për gjithçka që kishte ndodhur. Nuk ndjeva më zemërim. As nevojë për të provuar diçka.
Vetëm një qetësi të thellë.
E kuptova se ndonjëherë njerëzit nuk të shohin për atë që je, por për atë që ata kanë vendosur të besojnë për ty. Dhe ndryshimi i vërtetë ndodh në momentin kur ti ndalon së jetuari brenda atyre besimeve.
Nuk kisha fituar ndaj askujt.
Kisha fituar veten.
Dhe kjo ishte më shumë se mjaftueshëm.
Sepse në fund, nuk ishte festa e zhvendosjes ajo që ndryshoi gjithçka.
Ishte vendimi për të mos jetuar më nën hijen e pritshmërive të të tjerëve.
