### Kapitulli 1 – Burri që mendonte se e kishte fituar divorcin para se të fillonte gjyqi
Annamarie Lincoln nuk do ta harronte kurrë atë mëngjes. Ishte dita kur duhej të përballej me njeriun me të cilin kishte ndarë dymbëdhjetë vite të jetës, kishte ndërtuar një familje dhe kishte rritur dy djem binjakë. Por atë ditë, në sallën e gjyqit, Joseph Lincoln nuk kishte ardhur vetëm për t’i dhënë fund martesës. Ai kishte ardhur për t’i marrë asaj gjithçka.
Madje, nuk kishte ardhur as me turp dhe as me ndonjë shenjë pendese. Përkrah tij qëndronte Jocelyn Michael, gruaja me të cilën kishte nisur një lidhje të fshehtë shumë kohë më parë. Ajo mbante një buzëqeshje të vogël në fytyrë, sikur të ishte tashmë e sigurt se do të largohej nga gjykata si fituese.
Annamarie, ndërkohë, ishte ulur në anën tjetër të sallës, me duart e mbledhura mbi çantën e saj. Kishte veshur një kostum të thjeshtë blu të errët dhe flokët i kishte lidhur pas kokës. Nuk dukej si një grua që kishte ardhur për të bërë zhurmë. Por pas asaj qetësie fshihej një vendosmëri që Joseph nuk e njihte aspak.
Ai mendonte se ajo ishte ende gruaja që kishte kaluar vite duke heshtur për të mos prishur qetësinë e familjes. Mendonte se do të frikësohej, do të qante dhe në fund do të pranonte çdo kusht që ai do t’i vendoste. Nuk e dinte se gjatë muajve të fundit Annamarie kishte zbuluar gjëra që mund ta ndryshonin të gjithë çështjen e tyre.
Gjithçka kishte filluar rreth tetë muaj më parë, në një të martë të zakonshme, kur Joseph ishte kthyer në shtëpi shumë më vonë se zakonisht. Ai kishte thënë se kishte pasur një takim të gjatë me disa partnerë biznesi dhe se telefoni i ishte fikur gjatë rrugës. Annamarie nuk kishte bërë pyetje. Në atë kohë, ajo ende besonte se burri i saj po kalonte një periudhë të vështirë në punë.
Ata jetonin në një shtëpi të madhe në periferi të Portlandit, në Oregon. Kishin dy djem binjakë, Aaron dhe Anton, të cilët sapo kishin mbushur nëntë vjeç. Djemtë ishin shumë të lidhur me të atin, edhe pse kohët e fundit Joseph kishte filluar të kalonte gjithnjë e më pak kohë me ta.
Annamarie punonte në një klinikë private, ku merrej me administratën dhe organizimin e dokumenteve. Nuk fitonte aq sa Joseph, por kishte të ardhura të rregullta dhe gjithmonë ishte kujdesur që familjes të mos i mungonte asgjë. Për shumë vite kishte hequr dorë nga mundësi më të mira pune, sepse Joseph udhëtonte shpesh dhe dikush duhej të ishte pranë fëmijëve.
Ajo nuk e kishte parë kurrë këtë si sakrificë. Për të, familja ishte një përgjegjësi që duhej ndarë mes dy njerëzve. Por kohët e fundit dukej sikur vetëm ajo po e mbante atë përgjegjësi, ndërsa Joseph po ndërtonte një jetë tjetër larg tyre.
Ndryshimi i tij nuk kishte ardhur brenda një nate. Fillimisht kishte filluar të kujdesej më shumë për veshjen, të blinte parfume të shtrenjta dhe të merrte telefonata në një dhomë tjetër. Pastaj filluan udhëtimet e fundjavës, darkat që zgjateshin deri në mesnatë dhe justifikimet që çdo herë bëheshin më të pabesueshme.
Një mbrëmje, ndërsa po përgatiste darkën, Annamarie e kishte pyetur nëse gjithçka ishte në rregull mes tyre.
Joseph as nuk e kishte ngritur kokën nga telefoni.
“Çfarë do të thuash?”
“Po të pyes nëse ka ndodhur diçka. Kohët e fundit nuk je më i njëjti. Nuk kalon kohë me mua dhe djemtë. Gjithmonë je i zënë.”
Ai kishte lëshuar një psherëtimë të rëndë.
“Annamarie, nuk mund të jem gjithë ditën në shtëpi. Dikush duhet të punojë për këtë familje.”
Ajo ishte larguar pa e vazhduar bisedën. Nuk donte që Aaron dhe Anton të dëgjonin prindërit duke u grindur. Por brenda vetes kishte filluar të kuptonte se diçka nuk shkonte.
Përgjigjja erdhi disa javë më vonë, në mënyrën më të papritur.
Një pasdite, Joseph kishte harruar telefonin e tij mbi tavolinën e kuzhinës. Annamarie nuk kishte pasur ndërmend ta kontrollonte. Madje, ishte duke e marrë telefonin për t’ia çuar në zyrë, kur ekrani u ndez dhe mbi të u shfaq një mesazh.
“Mezi pres të jemi më në fund bashkë pa pasur nevojë të fshihesh. Jocelyn.”
Annamarie ndjeu sikur dikush i kishte hequr tokën nën këmbë. E lexoi mesazhin disa herë, duke shpresuar se ndoshta kishte ndonjë shpjegim tjetër. Por pak sekonda më vonë erdhi një mesazh tjetër.
“Kur do t’ia thuash më në fund gruas tënde? Nuk mund të pres pafundësisht.”
Ajo e vendosi telefonin në të njëjtin vend. Nuk bërtiti, nuk e telefonoi Josephin dhe nuk bëri asnjë skenë. U ul në karrige dhe qëndroi aty për një kohë të gjatë, duke menduar se si njeriu me të cilin kishte ndarë jetën mund ta kishte mashtruar kaq gjatë.
Kur Joseph u kthye në shtëpi, ajo nuk e përmendi atë që kishte parë. Donte të kuptonte sa larg kishte shkuar kjo histori dhe nëse burri i saj kishte ndërmend t’i tregonte vetë të vërtetën.
Por ai nuk i dha asnjë mundësi.
Të nesërmen, pasi djemtë shkuan në shkollë, Joseph e thirri në dhomën e ndenjjes. U ul përballë saj dhe foli me një ton që Annamarie nuk ia kishte dëgjuar më parë.
“Duhet të flasim për martesën tonë.”
Ajo e shikoi pa thënë asgjë.
“Unë nuk jam më i lumtur. Mendoj se është më mirë të ndahemi.”
“Ke dikë tjetër?” e pyeti ajo drejtpërdrejt.
Joseph mbeti i heshtur për disa sekonda, pastaj ngriti supet.
“Po. Quhet Jocelyn. Nuk dua të të gënjej. Kjo ka kohë që vazhdon.”
Annamarie e ndjeu dhimbjen, por nuk deshi t’ia jepte kënaqësinë të shihte se sa shumë e kishte lënduar.
“Po djemtë? A ke menduar për ta?”
“Sigurisht që kam menduar. Ata do të jenë më mirë me mua.”
Ajo u ngrit ngadalë nga karrigia.
“Me ty? Ti mezi i sheh gjatë javës.”
“Do ta rregulloj këtë. Unë kam mundësi t’u jap një jetë shumë më të mirë se ti.”
Këto fjalë i mbetën në mendje për shumë kohë. Jo sepse Joseph kishte të drejtë, por sepse për herë të parë ajo po shihte se sa pak e njihte njeriun me të cilin kishte jetuar për dymbëdhjetë vjet.
Ditët që pasuan ishin të vështira. Joseph filloi të flinte në dhomën e miqve dhe brenda pak javësh u largua nga shtëpia. Nuk u largua me duar bosh. Mori rroba, sende personale dhe disa dokumente nga zyra e tij. Ndërkohë, Annamarie u përpoq të ruante sa më shumë normalitet për fëmijët.
Aaron e kuptoi i pari se diçka kishte ndryshuar.
Një mbrëmje, ndërsa po përgatiste ushqimin, ai iu afrua nënës dhe e pyeti:
“Mami, pse babi nuk fle më këtu?”
Annamarie u ul pranë tij dhe ia rregulloi flokët.
“Babi dhe unë kemi disa probleme që duhet t’i zgjidhim. Por dua ta dish se kjo nuk ka asnjë lidhje me ty dhe Antonin.”
“A do të kthehet?”
Ajo nuk mundi t’i premtonte diçka që nuk e dinte.
“Nuk e di, zemër. Por unë do të jem gjithmonë këtu për ju.”
Pak ditë më vonë, Joseph i dërgoi dokumentet e para të divorcit. Kur Annamarie i lexoi, kuptoi se burri i saj nuk po kërkonte vetëm ndarjen. Ai kërkonte kujdestarinë kryesore të dy djemve, përdorimin e shtëpisë dhe pjesën më të madhe të pasurisë së tyre.
Sipas dokumenteve, Annamarie paraqitej si një grua që nuk kishte mundësi të kujdesej financiarisht për fëmijët. Madje, në një pjesë të kërkesës thuhej se puna e saj nuk i lejonte të kishte kohën e nevojshme për t’u kujdesur për ta.
Ajo nuk mund ta besonte atë që po lexonte.
Ishte pikërisht ajo që kishte lënë punën me orar të plotë për vite të tëra, që kishte marrë pjesë në çdo mbledhje të shkollës dhe që kishte kaluar net të tëra pranë shtratit të djemve kur ata ishin sëmurë.
Ndërsa Joseph, i cili shpesh kthehej në shtëpi pasi fëmijët kishin fjetur, tani po përpiqej të paraqitej si prindi më i përshtatshëm.
Annamarie vendosi të mos përballej vetëm me të. Kontaktoi një avokate të quajtur Victoria Hayes, e cila merrej me çështjet familjare dhe kishte reputacion për të mos u trembur nga palët që përpiqeshin të manipulonin procesin.
Gjatë takimit të parë, Annamarie i tregoi gjithçka. Victoria i dëgjoi me kujdes dokumentet, pretendimet e Josephit dhe historinë me Jocelyn.
“Zonja Lincoln, dua t’ju bëj një pyetje të rëndësishme”, tha avokatja. “A mendoni se burri juaj po kërkon kujdestarinë e fëmijëve sepse dëshiron të kalojë më shumë kohë me ta, apo sepse kjo i jep ndonjë përparësi tjetër?”
Annamarie mendoi për pak çaste.
“Nuk e di. Por di që ai ka ndryshuar shumë. Dhe di që disa gjëra që ka shkruar në dokumente nuk janë të vërteta.”
Victoria e mbylli dosjen.
“Atëherë nuk do të merremi vetëm me atë që ai thotë. Do të kërkojmë prova.”
Që nga ajo ditë, Annamarie filloi të mblidhte çdo dokument që mund të kishte rëndësi. Ruajti mesazhet, faturat dhe komunikimet që tregonin se si ishte organizuar jeta familjare. Nuk donte të hakmerrej ndaj Josephit. Donte vetëm që askush të mos ia merrte fëmijët duke përdorur gënjeshtra.
Por zbulimi më i madh erdhi krejt rastësisht.
Një pasdite, ndërsa po kontrollonte dokumentet e vjetra të shtëpisë, ajo gjeti disa zarfe që Joseph i kishte lënë në një sirtar të zyrës. Në fillim mendoi se ishin letra të zakonshme biznesi, por një emër i përsëritur në disa dokumente i tërhoqi vëmendjen: Jocelyn Michael.
Në një kontratë, Jocelyn paraqitej si bashkëpunëtore në një kompani që Joseph e kishte krijuar vite më parë. Por Annamarie e dinte se ai nuk ia kishte përmendur kurrë një ortakëri të tillë. Më shqetësues ishte fakti se disa pagesa të kompanisë ishin shënuar si shpenzime për shërbime këshillimi, megjithëse shumat ishin shumë më të mëdha se ato që ajo kishte parë më parë.
Ajo nuk nxitoi të nxirrte përfundime. Ia dërgoi dokumentet Victorias, e cila i kërkoi të mos prekte asgjë tjetër dhe të mos përpiqej të merrte informacione pa leje.
Kur avokatja i shqyrtoi, i tha diçka që e bëri Annamarien të kuptonte se divorci mund të ishte vetëm një pjesë e një historie shumë më të madhe.
“Ka disa mospërputhje këtu. Duhet të kuptojmë nëse këto janë transaksione normale biznesi apo nëse dikush po përpiqet të fshehë pasuri.”
Ndërkohë, Joseph vazhdonte të sillej sikur gjithçka ishte nën kontrollin e tij. Madje, një ditë e telefonoi Annamarien dhe i tha se do të ishte më mirë që ajo të pranonte marrëveshjen pa e zgjatur çështjen.
“Nuk ke asnjë shans të fitosh kundër meje”, i tha. “Unë kam para, avokatë dhe një shtëpi ku djemtë mund të jetojnë rehat.”
Annamarie e dëgjoi deri në fund.
“Ti mund të kesh para, Joseph, por kjo nuk do të thotë se mund të vendosësh vetë se kush do të jetë pranë fëmijëve tanë.”
Ai qeshi.
“Do ta kuptosh shumë shpejt.”
Ajo e mbylli telefonin pa i thënë asgjë tjetër.
Ditët kaluan dhe data e seancës së parë në gjykatë po afrohej. Jocelyn filloi të shfaqej gjithnjë e më shpesh në fotografitë që Joseph publikonte në rrjetet sociale. Një herë, ai kishte publikuar edhe një fotografi nga një restorant luksoz, ku të dy dukeshin sikur po festonin fillimin e një jete të re.
Annamarie nuk reagoi. Nuk komentoi dhe nuk shkroi asnjë fjalë. Kishte kuptuar se nuk kishte asnjë arsye të luftonte me një grua që nuk e njihte të gjithë të vërtetën.
Por një mbrëmje, pak ditë para gjyqit, ndodhi diçka që e ndryshoi plotësisht mënyrën se si ajo e shihte çështjen.
Victoria e telefonoi dhe i kërkoi të shkonte urgjentisht në zyrën e saj.
Kur Annamarie mbërriti, avokatja kishte përpara një dosje të re. Brenda saj kishte dokumente financiare, një kopje të një marrëveshjeje biznesi dhe disa komunikime që kishin ardhur përmes rrugëve të ligjshme gjatë procesit të zbulimit të provave.
“Duhet t’i lexosh këto me kujdes”, i tha Victoria.
Annamarie filloi të lexonte. Sa më shumë vazhdonte, aq më shumë i zbehej fytyra. Emri i Jocelyn shfaqej përsëri, por kësaj radhe jo vetëm si bashkëpunëtore e Josephit. Dokumentet tregonin se ajo kishte marrë pjesë në disa marrëveshje që lidheshin me transferimin e pronave dhe të ardhurave të kompanisë.
Në një komunikim, Joseph fliste për një plan që do ta linte Annamarien pa qasje në një pjesë të pasurisë së përbashkët. Në një tjetër, diskutohej se si do të paraqitej gjendja e tij financiare gjatë procesit të divorcit.
Annamarie ngriti sytë nga dokumentet.
“Ata e kishin planifikuar këtë që më parë?”
Victoria nuk u përgjigj menjëherë.
“Ka shumë gjëra që duhet të verifikohen. Por duket se kjo nuk është thjesht një ndarje mes dy njerëzve që nuk shkojnë më mirë bashkë. Ka shenja se janë marrë vendime përpara se ju të njoftoheshit për divorcin.”
Annamarie ndjeu zemërim, por këtë herë nuk ishte vetëm për tradhtinë. Joseph kishte qenë i gatshëm të përdorte edhe fëmijët për të arritur atë që dëshironte.
Ajo e mbylli dosjen dhe u ngrit nga karrigia.
“Çfarëdo që të dalë, unë nuk do të lejoj që djemtë e mi të bëhen pjesë e kësaj loje.”
Victoria e shikoi drejt në sy.
“Atëherë duhet të jemi të përgatitura për seancën. Sepse kam përshtypjen se Joseph do të vijë aty duke menduar se gjithçka është vendosur tashmë.”
Dhe pikërisht kështu ndodhi.
Në mëngjesin e gjyqit, Joseph mbërriti i veshur me një kostum të shtrenjtë, me Jocelyn pranë vetes. Ai u ul në sallë dhe i foli asaj me zë të ulët, ndërsa herë pas here shikonte drejt derës.
Kur Annamarie hyri, Joseph buzëqeshi me ironi.
“Shpresoj të jesh përgatitur të pranosh realitetin”, i tha ai.
Ajo nuk iu përgjigj. Por para se të ulej, u kthye nga korridori dhe bëri një shenjë të vogël me dorë.
Në atë moment, në sallën e gjyqit hynë Aaron dhe Anton, të shoqëruar nga një punonjëse e besuar e shkollës. Ata kishin ardhur me kërkesë të avokates, për pjesën e seancës ku ishte parashikuar të merrej parasysh edhe gjendja e tyre emocionale, sipas procedurave përkatëse.
Joseph u ngrit menjëherë.
“Çfarë po bëjnë këtu fëmijët?”
Annamarie u kthye drejt tij.
“Janë edhe fëmijët e mi, Joseph. Nuk mund të vendosësh ti vetëm kur kanë të drejtë të jenë pranë nënës së tyre.”
Por ajo që do të ndodhte më pas, as Joseph dhe as Jocelyn nuk e kishin parashikuar.
Sepse Victoria Hayes sapo kishte vendosur mbi tavolinë një dosje tjetër, dhe brenda saj ndodheshin dokumentet që mund ta kthenin të gjithë çështjen në drejtim krejt tjetër.
Joseph pushoi së buzëqeshuri.
Gjyqtari hapi dosjen, lexoi faqen e parë dhe pastaj ngriti sytë drejt tij.
“Zoti Lincoln, përpara se të vazhdojmë me kërkesën tuaj për kujdestarinë, mendoj se duhet të sqarojmë disa çështje që dalin nga këto dokumente.”
Annamarie e dinte se momenti që kishte pritur kishte ardhur. Por ajo që nuk dinte ishte se sa larg kishte shkuar Joseph për ta mbajtur të fshehtë të vërtetën.
Dhe sekreti më i madh nuk kishte të bënte vetëm me Jocelyn.
### Kapitulli 2 – Dokumentet që zbuluan fytyrën e vërtetë të Josephit
Salla e gjyqit ishte mbushur me një heshtje të pazakontë. Joseph Lincoln, i cili vetëm pak minuta më parë sillej sikur e kishte fituar çështjen, tani po shikonte dokumentet që gjyqtari kishte përpara. Jocelyn nuk buzëqeshte më. Ajo u afrua pranë tij dhe i pëshpëriti diçka, por Joseph nuk ia ktheu kokën.
Gjyqtari Richard Coleman lexoi disa faqe të tjera dhe pastaj ngriti shikimin.
“Zoti Lincoln, a mund të na shpjegoni përse në deklaratën tuaj financiare nuk janë përmendur disa pagesa të konsiderueshme që lidhen me kompaninë tuaj?”
Joseph u përpoq të ruante qetësinë.
“Besoj se bëhet fjalë për shpenzime normale të biznesit. Kompania ime ka shumë bashkëpunëtorë dhe nuk mund të mbaj mend çdo pagesë.”
Victoria Hayes u ngrit menjëherë.
“Zoti gjyqtar, këtu nuk kemi të bëjmë me disa pagesa të zakonshme. Dokumentet tregojnë se një pjesë e të ardhurave janë transferuar në një kompani tjetër, ku bashkëpronare është pikërisht zonjusha Jocelyn Michael, e cila ndodhet në këtë sallë.”
Të gjithë kthyen kokën drejt Jocelyn. Ajo u përpoq të buzëqeshte, por dukej qartë se nuk ndihej më aq e sigurt.
Joseph ndërhyri menjëherë.
“Jocelyn është partnere biznesi. Nuk ka asgjë të paligjshme në këtë.”
“Atëherë besoj se nuk do ta keni problem të shpjegoni edhe kontratat e tjera”, u përgjigj Victoria.
Ajo paraqiti një dokument tjetër. Sipas tij, disa muaj përpara se Joseph të kërkonte divorcin, ishte krijuar një marrëveshje për kalimin e disa pronave dhe të ardhurave në një kompani të re. Kjo kompani ishte regjistruar në emër të Jocelyn dhe një personi tjetër, i cili rezultonte të ishte një mik i vjetër i Josephit.
Annamarie qëndronte e heshtur. Ajo nuk kishte ardhur për të parë burrin e saj të turpërohej. Kishte ardhur për të treguar se çfarë kishte ndodhur dhe për të mbrojtur të ardhmen e dy djemve të saj.
Gjyqtari kërkoi nga Joseph të shpjegonte marrëdhënien mes këtyre kompanive. Ai foli për disa minuta, duke përdorur terma biznesi dhe duke u përpjekur ta paraqiste gjithçka si një organizim të zakonshëm financiar.
Por Victoria nuk e la të largohej nga pyetjet.
“Zoti Lincoln, a është e vërtetë se gjatë muajve të fundit keni deklaruar të ardhura shumë më të ulëta se ato që shfaqen në dokumentet e kompanisë suaj?”
“Jo. Këto janë interpretime të gabuara.”
“Atëherë si e shpjegoni faktin se në deklaratën tuaj për gjykatën keni thënë se nuk keni mundësi të mbuloni disa nga shpenzimet e fëmijëve, ndërsa në të njëjtën periudhë keni paguar udhëtime, hotele dhe shpenzime personale për zonjushën Michael?”
Këtë herë Joseph nuk u përgjigj menjëherë.
Jocelyn u kthye nga ai dhe i pëshpëriti me nervozizëm:
“Më the se gjithçka ishte rregulluar.”
Ai i bëri shenjë të heshtte, por ishte tepër vonë. Annamarie e dëgjoi dhe për herë të parë kuptoi se Jocelyn ndoshta nuk i dinte të gjitha detajet e planit të tij.
Gjyqtari kërkoi qetësi në sallë dhe vazhdoi shqyrtimin e dokumenteve. Më pas i kërkoi avokates Victoria të shpjegonte se çfarë lidhjeje kishin këto transaksione me kërkesën për kujdestarinë e fëmijëve.
Victoria hapi një dosje tjetër.
“Zoti gjyqtar, ne besojmë se zoti Lincoln po përpiqet të paraqesë një gjendje financiare të pasaktë për të marrë një vendim në favor të tij. Ai ka pretenduar se bashkëshortja e tij nuk ka mundësi të sigurojë një jetë të qëndrueshme për fëmijët, ndërkohë që dokumentet tregojnë se ai ka fshehur një pjesë të të ardhurave dhe ka planifikuar transferimin e pasurisë.”
Joseph u ngrit nga karrigia.
“Kjo është e pavërtetë! Ajo po përpiqet të më shkatërrojë!”
Annamarie e shikoi drejt.
“Jo, Joseph. Ti e ke bërë këtë vetë. Unë thjesht nuk po të lejoj të përdorësh gënjeshtrat për të marrë edhe fëmijët e mi.”
Ai e shikoi me inat, por ajo nuk e uli kokën.
Gjyqtari kërkoi që Joseph të ulej dhe njoftoi se përpara se të merrej ndonjë vendim përfundimtar, do të duhej të shqyrtoheshin të gjitha dokumentet financiare. Gjithashtu, kërkoi që çështja e kujdestarisë të vlerësohej veçmas, duke pasur parasysh interesin më të mirë të fëmijëve.
Por Victoria kishte edhe një tjetër surprizë.
Ajo kërkoi leje për të paraqitur disa komunikime që lidhnin drejtpërdrejt çështjen financiare me planin e Josephit për divorcin. Gjyqtari e pranoi kërkesën.
Në dokumentet e paraqitura kishte disa mesazhe mes Josephit dhe Jocelyn. Ato ishin siguruar dhe verifikuar në përputhje me procedurat ligjore gjatë procesit të zbulimit të provave.
Një prej mesazheve ishte veçanërisht shqetësues.
Joseph i kishte shkruar Jocelyn se Annamarie nuk do të kishte mundësi të kundërshtonte marrëveshjen nëse ai arrinte të merrte kujdestarinë e fëmijëve dhe të paraqiste veten si prindin që kishte mundësi më të mira financiare.
Në një mesazh tjetër, ai fliste për shtëpinë dhe pronat që dëshironte t’i mbante jashtë ndarjes së pasurisë.
Jocelyn e lexoi dokumentin që iu tregua nga avokati i saj dhe fytyra iu ndryshua.
“Joseph, ti më the se shtëpia ishte blerë me paratë e tua dhe se Annamarie nuk kishte asnjë pretendim mbi të.”
Joseph nuk foli.
“Ti më the se ajo kishte pranuar divorcin dhe se nuk do të kërkonte asgjë.”
Ai vazhdonte të qëndronte i heshtur.
Jocelyn e kuptoi se burri për të cilin kishte prishur martesën e tij nuk kishte qenë plotësisht i sinqertë as me të. Ajo ishte futur në një histori ku Joseph i kishte treguar vetëm pjesën që i interesonte.
Pas pak minutash, gjyqtari vendosi një pushim të shkurtër. Annamarie doli në korridor bashkë me avokaten e saj. Aaron dhe Anton qëndronin pranë punonjëses që i kishte shoqëruar.
Aaron iu afrua nënës.
“Mami, a je mirë?”
Annamarie u ul përpara tij.
“Jam mirë, zemër. Mos u shqetëso.”
“Babai ishte shumë i zemëruar.”
Ajo i përqafoi të dy djemtë.
“Ndonjëherë të rriturit nuk dinë t’i zgjidhin problemet siç duhet. Por ju nuk duhet të mbani asnjë përgjegjësi për këtë që po ndodh.”
Anton, i cili kishte qenë më i heshtur, e pyeti:
“A do të duhet të jetojmë me babin dhe të largohemi nga shtëpia?”
Annamarie ia mbajti duart.
“Askush nuk do t’ju detyrojë të zgjidhni mes mamit dhe babit. Gjykata do të marrë vendimin duke menduar për atë që është më e mira për ju.”
Ajo nuk donte t’u premtonte fëmijëve se gjithçka do të shkonte sipas dëshirës së saj. Donte vetëm që ata të mos ndiheshin sikur po humbnin njërin prind.
Ndërkohë, brenda sallës, Joseph kishte filluar të humbiste durimin. Ai e kishte telefonuar disa herë avokatin e tij dhe kërkonte të dinte se si mund të ndalonte paraqitjen e dokumenteve të tjera.
Jocelyn ishte ulur larg tij.
Kur Annamarie u kthye, ajo pa Jocelyn që po priste pranë derës. Për disa sekonda, të dyja gratë u panë në sy.
“Annamarie, mund të flasim pak?” pyeti Jocelyn.
Annamarie nuk u përgjigj menjëherë.
“Nëse ke diçka për të thënë, mund ta thuash këtu.”
Jocelyn uli zërin.
“Unë nuk i dija të gjitha këto. Joseph më tha se ju kishit kohë që jetonit të ndarë dhe se martesa juaj kishte përfunduar shumë përpara se të fillonim ne.”
Annamarie e dëgjoi pa e ndërprerë.
“Ti e dije se ai ishte i martuar”, i tha më në fund. “E dije se kishte dy fëmijë. Ndoshta nuk e dije çdo gjë, por nuk mund të thuash se nuk e dije asgjë.”
Jocelyn uli sytë.
“Nuk po kërkoj të më falësh. Thjesht dua të dish se edhe unë jam mashtruar.”
Annamarie mori frymë thellë.
“Unë nuk kam ardhur këtu për të të dënuar ty. Por mos prit që të të ngushëlloj për pasojat e vendimeve të tua. Unë kam dy fëmijë për të mbrojtur.”
Pastaj u largua pa pritur përgjigjen e saj.
Kur seanca rifilloi, Victoria kërkoi që të dëgjohej edhe një person tjetër. Ishte Daniel Brooks, ish-kontabilisti i kompanisë së Josephit. Ai kishte punuar me të për më shumë se gjashtë vjet, por ishte larguar disa muaj më parë pas mosmarrëveshjeve për mënyrën se si po regjistroheshin disa transaksione.
Joseph u ngrit menjëherë.
“Kjo është e papranueshme. Ky njeri ka një problem personal me mua.”
Gjyqtari i kërkoi të mos ndërhynte.
Daniel u betua dhe filloi të shpjegonte se çfarë kishte ndodhur. Ai tregoi se kishte vënë re disa pagesa që nuk përputheshin me kontratat dhe se kishte kërkuar sqarime nga Joseph. Sipas tij, disa nga shumat ishin regjistruar në mënyrë të tillë që të mos shfaqeshin si të ardhura të drejtpërdrejta të Josephit.
Ai kishte refuzuar të firmoste disa dokumente dhe për këtë arsye kishte dhënë dorëheqjen.
Por ajo që i tërhoqi vëmendjen gjyqtarit ishte një marrëveshje e datës që përkonte me muajt e parë të lidhjes mes Josephit dhe Jocelyn.
Daniel shpjegoi se kompania e re ishte krijuar pak para se Joseph të fillonte procedurat e divorcit. Në të njëjtën periudhë ishin transferuar disa kontrata dhe të drejta biznesi, duke bërë që pasuria e deklaruar nga Joseph të dukej më e vogël nga sa ishte në të vërtetë.
“Pra, sipas dokumenteve tuaja, këto veprime kishin filluar përpara se të paraqitej kërkesa për divorc?” pyeti gjyqtari.
“Po, zoti gjyqtar. Kjo është ajo që tregojnë datat dhe regjistrimet që kam ruajtur.”
Joseph e humbi durimin.
“Ky njeri po gënjen! Ai është larguar nga kompania sepse nuk ishte në gjendje të bënte punën e tij!”
Daniel nuk u tërhoq.
“Unë kam dokumentet që vërtetojnë atë që po them. Nuk kam asnjë arsye të gënjej.”
Për disa çaste, askush nuk foli.
Gjyqtari kërkoi që dokumentet të ruheshin në dosjen zyrtare dhe njoftoi se do të kërkohej një shqyrtim më i hollësishëm i gjendjes financiare të Josephit. Ai gjithashtu paralajmëroi se çdo përpjekje për të fshehur pasurinë gjatë një procesi gjyqësor mund të kishte pasoja serioze.
Annamarie e dinte se kjo ishte vetëm një pjesë e fitores. Ende nuk ishte marrë vendimi për fëmijët dhe nuk ishte përcaktuar se si do të ndahej pasuria. Por të paktën, për herë të parë, Joseph nuk mund të fliste më sikur fjala e tij ishte e vetmja që kishte rëndësi.
Para se të mbyllej seanca, gjyqtari kërkoi të dinte nëse kishte ndonjë çështje tjetër që duhej paraqitur.
Victoria u ngrit përsëri.
“Po, zoti gjyqtar. Kemi një çështje që lidhet drejtpërdrejt me pretendimin e zotit Lincoln se bashkëshortja e tij nuk është e aftë të kujdeset për fëmijët.”
Ajo paraqiti një dosje me raportet e shkollës, dokumentet e takimeve me mësuesit dhe vlerësimet e aktiviteteve të fëmijëve. Në to tregohej se Annamarie kishte qenë personi që ishte marrë pothuajse gjithmonë me shkollimin, shëndetin dhe aktivitetet e Aaronit dhe Antonit.
Pastaj paraqiti edhe një kalendar të udhëtimeve të Josephit, të cilat tregonin se ai kishte qenë jashtë qytetit në shumë nga ditët kur pretendonte se ishte kujdesur për djemtë.
“Klienti ynë nuk po kërkon që babai të largohet nga jeta e fëmijëve”, tha Victoria. “Ajo kërkon vetëm që gjykata të mos lejojë që kujdestaria të përdoret si mjet presioni apo si pjesë e një marrëveshjeje financiare.”
Gjyqtari e dëgjoi me vëmendje dhe pastaj shikoi Josephin.
“Zoti Lincoln, a mund të më thoni pse keni kërkuar kujdestarinë e fëmijëve, ndërkohë që në muajt e fundit keni kaluar kaq pak kohë me ta?”
Joseph hapi gojën, por nuk gjeti menjëherë një përgjigje.
Jocelyn nuk po e shikonte më. Aaron dhe Anton ishin pranë nënës së tyre, ndërsa Annamarie qëndronte e qetë, duke pritur.
Në fund, gjyqtari vendosi që të dy prindërit të mos bënin ndryshime të njëanshme në jetën e fëmijëve deri në vlerësimin e plotë të çështjes. Kërkesa për kujdestari të menjëhershme nga Joseph nuk u pranua në atë seancë, ndërsa u caktua një shqyrtim i mëtejshëm i dokumenteve financiare dhe familjare.
Por para se të largohej nga salla, Joseph iu afrua Annamaries.
“Ti mendon se fitove diçka sot?” i tha me zë të ulët. “Nuk e di me kë po përballesh.”
Ajo e shikoi pa frikë.
“Unë e di shumë mirë me kë po përballem. Për vite me radhë kam jetuar me ty. Por tani nuk kam më frikë të tregoj të vërtetën.”
Joseph u largua pa i thënë asgjë tjetër.
Annamarie mendoi se dita kishte përfunduar, por Victoria e ndaloi përpara se të dilnin nga ndërtesa.
“Ka edhe diçka që duhet ta dish”, i tha avokatja.
Ajo hapi telefonin dhe i tregoi një dokument të sapoardhur nga një institucion financiar, si pjesë e materialeve që po shqyrtoheshin ligjërisht.
Në të shfaqej një llogari që nuk ishte përmendur në asnjë nga deklaratat e Josephit. Por emri i personit që kishte të drejtë të merrte vendime për atë llogari nuk ishte as Joseph dhe as Jocelyn.
Ishte emri i një personi që Annamarie e njihte prej vitesh.
Ajo e lexoi dy herë dhe pastaj ngriti sytë drejt Victorias.
“Jo… kjo nuk mund të jetë e vërtetë.”
Victoria e mbylli dosjen.
“Kam frikë se kjo çështje është shumë më e madhe nga sa kemi menduar. Dhe nëse dokumentet konfirmohen, personi që e ka ndihmuar Josephin të organizojë gjithçka mund të jetë shumë më afër familjes suaj sesa mendonim.”
Annamarie ndjeu se gjithçka që kishte zbuluar deri atë ditë ishte vetëm fillimi. Sepse tani nuk bëhej më fjalë vetëm për tradhtinë e Josephit dhe paratë që ai kishte fshehur.
Dikush tjetër, një njeri që ajo e kishte besuar për vite me radhë, mund të kishte qenë pjesë e planit që nga dita e parë.
### Kapitulli 3 – E vërteta që shkatërroi planin e Josephit dhe i dha Annamaries një fillim të ri
Annamarie nuk arriti të flinte atë natë. Dokumenti që Victoria i kishte treguar vazhdonte t’i sillej në mendje. Emri që kishte parë në llogarinë bankare ishte ai i Michael Lincoln, vëllait të madh të Josephit. Michael kishte qenë njeriu që e kishte ndihmuar familjen në shumë raste dhe që Annamarie e kishte konsideruar gjithmonë si një person të besuar.
Ajo nuk mund ta kuptonte se çfarë lidhjeje kishte ai me paratë që Joseph po përpiqej të mbante larg procesit të divorcit. Nëse Michael ishte përfshirë, atëherë plani kishte qenë shumë më i organizuar nga sa kishte menduar.
Të nesërmen në mëngjes, ajo shkoi përsëri në zyrën e Victoria. Avokatja kishte marrë disa dokumente të tjera dhe kishte kërkuar që llogaria të shqyrtohej në mënyrë të plotë.
“Annamarie, dua të të them diçka përpara se të vazhdojmë”, tha Victoria. “Nuk duhet të nxjerrim përfundime vetëm nga një emër. Duhet të zbulojmë se kush i ka depozituar paratë, kush i ka kontrolluar dhe për çfarë janë përdorur.”
“Unë e njoh Michaelin prej dymbëdhjetë vitesh. Ai ka ardhur në shtëpinë tonë, ka ngrënë në tavolinën tonë dhe ka kaluar pushime me fëmijët. Nuk mund ta besoj se edhe ai ka qenë pjesë e kësaj.”
Victoria i tregoi disa faqe të dokumenteve. Llogaria ishte hapur disa muaj përpara se Joseph të paraqiste kërkesën për divorc. Në të ishin transferuar shuma të mëdha parash nga kompania e tij. Michael ishte personi që kishte autorizim për disa nga veprimet, por dokumentet tregonin se përfituesi përfundimtar ishte një kompani tjetër e lidhur me Josephin.
Annamarie kuptoi se vëllai i tij mund të kishte shërbyer si ndërmjetës për të fshehur një pjesë të pasurisë.
“Çfarë mund të bëjmë?” pyeti ajo.
“Do të kërkojmë që të gjitha këto lëvizje të shqyrtohen nga ekspertët financiarë. Nëse provohet se janë bërë për të mashtruar gjykatën, Joseph do të duhet të japë llogari.”
Disa ditë më vonë, Michael u telefonua nga Annamarie. Ai fillimisht u përpoq ta shmangte bisedën, duke thënë se ishte i zënë. Por ajo nuk u tërhoq.
“Michael, dua të di pse emri yt shfaqet në dokumentet financiare të Josephit.”
Në anën tjetër të telefonit pati heshtje.
“Nuk e di për çfarë po flet”, u përgjigj ai.
“Atëherë nuk do ta kesh problem të ma shpjegosh kur të shihemi.”
Michael pranoi të takoheshin në një kafene në qendër të qytetit. Annamarie shkoi bashkë me Victorian, sepse nuk donte që biseda të kthehej në një debat pa prova.
Kur Michael mbërriti, dukej i shqetësuar. Ai porositi një kafe, por nuk e preku fare.
“Annamarie, e di që po kalon një periudhë të vështirë. Joseph më ka treguar disa gjëra, por nuk dua të përzihem në martesën tuaj.”
“Ti je përzier tashmë”, ia ktheu ajo. “Emri yt është në një llogari ku janë transferuar para që duhej të deklaroheshin gjatë divorcit.”
Michael uli kokën.
Pas disa minutash, ai pranoi se Joseph i kishte kërkuar ta ndihmonte me disa dokumente të kompanisë. Në fillim i kishte thënë se bëhej fjalë për një riorganizim normal të biznesit. Më vonë kishte kuptuar se vëllai i tij po përpiqej të mbante një pjesë të pasurisë jashtë procesit të ndarjes.
“Po pse nuk e ndalove?” e pyeti Annamarie.
Michael nuk gjeti një përgjigje të mirë.
“Është vëllai im. Mendova se po bënte gabim, por nuk doja të prishja marrëdhënien me të.”
“Po unë? Po fëmijët? A mendove ndonjëherë se çfarë do të ndodhte me ne?”
Michael nuk ngriti sytë.
Victoria i bëri të qartë se çdo informacion duhej të jepej në mënyrë zyrtare dhe se ai duhej të bashkëpunonte me shqyrtimin e dokumenteve. Michael pranoi të dorëzonte materialet që kishte në dispozicion dhe të tregonte se si ishin bërë transferimet.
Annamarie u largua nga kafeneja me një ndjenjë të rëndë. Nuk kishte zbuluar vetëm se burri i saj po e mashtronte. Kishte kuptuar se disa njerëz që i kishte konsideruar pjesë të familjes kishin zgjedhur të heshtnin, edhe kur e dinin se ajo po trajtohej padrejtësisht.
Ndërkohë, Jocelyn filloi të distancohej nga Josephi. Pas asaj që kishte ndodhur në gjykatë, ajo kishte kërkuar të dinte më shumë për kompaninë dhe paratë. Joseph i kishte dhënë përgjigje të ndryshme dhe sa herë që ajo kërkonte dokumente, ai zemërohej.
Një mbrëmje, Jocelyn e telefonoi Annamarien.
“Kam diçka që duhet ta dish”, i tha.
Annamarie hezitoi, por pranoi ta dëgjonte.
“Joseph më kishte thënë se do të blinim një shtëpi të re pasi të përfundonte divorci. Më kishte treguar se disa para ishin të tijat dhe se nuk kishin lidhje me ty. Por tani kam parë dokumente që tregojnë se një pjesë e tyre vijnë nga llogaria juaj e përbashkët.”
Annamarie u bë serioze.
“Çfarë dokumentesh?”
“Kam disa kopje të marrëveshjeve që më ka dërguar vetë Joseph. Nuk e dija se po përpiqej t’i fshihte. Mund t’ia jap avokates sate.”
Për herë të parë, Jocelyn po ofronte të ndihmonte. Annamarie nuk e falënderoi menjëherë dhe as nuk i premtoi se do ta besonte. I tha vetëm se çdo dokument duhej të dorëzohej në mënyrë të ligjshme.
Disa ditë më vonë, Victoria i mori materialet dhe i shtoi në dosjen e çështjes.
Kur erdhi dita e seancës së fundit, Joseph nuk dukej më si njeriu që kishte hyrë me vetëbesim në gjykatë herën e parë. Kostumi ishte po aq i shtrenjtë, por fytyra e tij tregonte lodhje dhe nervozizëm. Jocelyn nuk ishte më pranë tij. Kishte vendosur të ndërpriste marrëdhënien dhe të mos përfshihej më në jetën e tij personale.
Gjyqtari Richard Coleman kishte përpara raportin financiar, dokumentet e kompanisë, deklaratat e Michaelit dhe materialet e dorëzuara nga Jocelyn.
Pas shqyrtimit të tyre, ai iu drejtua Josephit.
“Zoti Lincoln, dokumentet tregojnë se disa pasuri dhe të ardhura nuk janë përfshirë në deklaratën tuaj fillestare. Gjithashtu, disa veprime janë kryer në një periudhë që përkon me përgatitjen e kërkesës suaj për divorc. Si dëshironi t’i shpjegoni këto mospërputhje?”
Joseph u përpoq të fliste për gabime administrative, por këtë herë nuk kishte më hapësirë për justifikime. Dokumentet kishin data, shuma dhe nënshkrime.
Victoria paraqiti edhe një herë kërkesën e Annamaries për kujdestarinë e fëmijëve. Ajo shpjegoi se klientja e saj nuk kërkonte ta largonte babanë nga jeta e Aaronit dhe Antonit. Përkundrazi, ajo kërkonte që fëmijët të kishin një marrëdhënie të shëndetshme me të dy prindërit, pa u përdorur si mjet presioni.
Gjyqtari shqyrtoi raportet e shkollës, dëshmitë dhe vlerësimin e specialistit që kishte biseduar me familjen. Raporti tregonte se djemtë kishin një lidhje të fortë me nënën dhe se ajo kishte qenë kujdestarja kryesore e tyre gjatë gjithë këtyre viteve.
Joseph, nga ana tjetër, kishte pasur mundësi të kalonte më shumë kohë me ta, por shpesh kishte zgjedhur udhëtimet dhe angazhimet e biznesit.
Kur erdhi momenti për të dhënë vendimin, salla u bë krejtësisht e heshtur.
Gjyqtari vendosi që kujdestaria kryesore e Aaronit dhe Antonit t’i jepej Annamaries. Joseph do të kishte të drejtë të takohej me djemtë dhe të kalonte kohë me ta sipas një orari të përcaktuar, me mundësi zgjerimi nëse tregonte përgjegjësi dhe vazhdimësi në marrëdhënien me ta.
Gjithashtu, gjykata urdhëroi që pasuria e përbashkët të ndahej pas verifikimit të plotë të të ardhurave dhe pronave. Transferimet e dyshimta do të shqyrtoheshin veçmas nga autoritetet përkatëse, ndërsa Joseph nuk mund të përfitonte nga deklaratat financiare të pasakta që kishte paraqitur.
Në fund, gjyqtari shikoi Josephin dhe tha:
“Fëmijët nuk janë pronë e asnjërit prej prindërve. Paratë dhe pozita financiare nuk e bëjnë automatikisht dikë prind më të mirë. Ajo që ka rëndësi është kujdesi, përgjegjësia dhe siguria që u ofrohet fëmijëve.”
Joseph nuk foli. Për herë të parë, nuk kishte asnjë fjali me të cilën mund ta bindte sallën se ishte viktima e kësaj historie.
Annamarie i mbajti duart e djemve. Aaron e shikoi dhe i buzëqeshi lehtë, ndërsa Antoni iu afrua për ta përqafuar. Ajo nuk po mendonte për shtëpinë, paratë apo për atë që kishte humbur gjatë këtyre muajve. Mendonte vetëm se më në fund fëmijët e saj nuk do të përdoreshin më në lojën e të rriturve.
Kur dolën nga gjykata, Joseph e thirri.
“Annamarie, prit pak.”
Ajo u kthye. Ai qëndroi disa hapa larg saj.
“A mund të flasim?”
“Çfarë ka mbetur për të thënë, Joseph?”
Ai uli kokën.
“Nuk mendova se do të përfundonte kështu.”
Annamarie e pa për disa sekonda.
“Ky është problemi yt. Ti mendove vetëm për mënyrën se si do të përfundonte për ty. Nuk mendove asnjëherë se çfarë po u bëje fëmijëve dhe as se çfarë po më bëje mua.”
“Unë nuk doja t’i humbisja djemtë.”
“Atëherë duhej të kishe qenë pranë tyre kur kishe mundësi. Nuk mund të kujtohesh për fëmijët vetëm kur të duhen për të fituar një gjyq.”
Ajo u kthye dhe vazhdoi rrugën me Aaronin dhe Antonin.
Muajt që pasuan nuk ishin të lehtë. Annamarie duhej të mësohej me një jetë të re, të organizonte punën dhe kujdesin për djemtë, ndërsa çështjet financiare vazhdonin të shqyrtoheshin. Megjithatë, ajo nuk ishte më gruaja që kishte frikë të ngrinte zërin.
Me ndihmën e Victorias, arriti të sigurojë pjesën e saj të pasurisë së përbashkët dhe të ruajë shtëpinë ku djemtë ishin rritur, pasi marrëveshja për ndarjen e pasurisë u përfundua sipas vendimit të gjykatës.
Joseph u detyrua të përballej me pasojat e veprimeve të tij. Marrëveshjet financiare u shqyrtuan nga autoritetet dhe ai humbi besimin e disa partnerëve të biznesit. Edhe Michael u largua nga marrëdhënia e afërt që kishte pasur me vëllain e tij, duke kuptuar se heshtja e tij kishte ndihmuar në një padrejtësi.
Jocelyn nuk u kthye më në jetën e Josephit. Ajo kishte kuptuar se njeriu që i kishte premtuar një të ardhme të bukur kishte ndërtuar shumë prej planeve të tij mbi gënjeshtra.
Një të shtunë në mëngjes, rreth gjashtë muaj pas vendimit, Annamarie po përgatiste mëngjesin kur Aaron dhe Anton hynë në kuzhinë duke qeshur. Kishin vendosur të përgatisnin vetë petulla dhe kuzhina ishte bërë rrëmujë.
“Mami, mos u zemëro. Ne po të përgatisim një surprizë!” tha Aaron.
Annamarie filloi të qeshte.
“Po e shoh. Vetëm se nuk e di nëse do të kemi më kuzhinë pas kësaj surprize.”
Anton e përqafoi nga pas dhe i tha:
“Mami, tani jemi përsëri të lumtur, apo jo?”
Ajo u ul pranë tij.
“Ne gjithmonë kemi pasur arsye për të qenë të lumtur, zemër. Edhe kur gjërat kanë qenë të vështira, kemi pasur njëri-tjetrin.”
Atë mbrëmje, pasi djemtë ranë në gjumë, Annamarie doli në verandë dhe pa dritat e shtëpive përreth. Për herë të parë pas shumë kohësh nuk ndjeu nevojën të kontrollonte telefonin, të shqetësohej se ku ishte Joseph apo të mendonte se çfarë do të sillte dita tjetër.
Ajo kishte humbur një martesë, por nuk kishte humbur veten. Kishte kaluar tradhtinë, kërcënimet dhe përpjekjen për t’i marrë fëmijët, por nuk ishte dorëzuar. Nuk kishte fituar duke bërtitur më shumë se Josephi dhe as duke u hakmarrë ndaj Jocelyn. Kishte fituar sepse kishte kërkuar të vërtetën, kishte mbledhur prova dhe nuk kishte lejuar që frika të vendoste për jetën e saj.
Disa javë më vonë, Joseph i dërgoi një mesazh ku i kërkonte të fillonin nga e para si miq, të paktën për hir të fëmijëve. Annamarie iu përgjigj se do të vazhdonte të bashkëpunonte me të për gjithçka që kishte të bënte me Aaronin dhe Antonin, por nuk kishte ndërmend të kthehej në marrëdhënien e vjetër.
Ajo nuk e urrente më. Thjesht nuk kishte më vend për të në jetën që po ndërtonte.
Dhe kështu, gruaja që Joseph kishte menduar se do të largohej nga gjykata pa asgjë, doli prej asaj historie me diçka shumë më të rëndësishme se paratë apo shtëpia: dinjitetin, qetësinë dhe të drejtën për të rritur fëmijët e saj pa u frikësuar nga kërcënimet e askujt.
Joseph kishte hyrë në gjykatë duke menduar se do t’i merrte Annamaries gjithçka. Por në fund, ishte ai që humbi gjënë më të rëndësishme: besimin e gruas që kishte qëndruar pranë tij për dymbëdhjetë vjet dhe të dy djemve që dikur e prisnin çdo mbrëmje te dera e shtëpisë.
Nëse kjo histori ju pëlqeu , atëherë lexoni edhe këtë histori:
Ose lexoni edhe këtë histori:
