### Kapitulli 1: Mesazhi që ma ndryshoi jetën në ditën më të vështirë
Emily Carter po qëndronte e shtrirë në shtratin e spitalit, duke parë tavanin e bardhë dhe duke u përpjekur të mos mendonte për operacionin që e priste. Kishte frikë, shumë frikë, por ajo që e kishte lënduar më shumë atë ditë nuk ishte sëmundja. Ishte një mesazh që sapo kishte marrë nga njeriu me të cilin kishte ndarë tetë vite të jetës së saj.
Telefoni i saj dridhej mbi komodinën e vogël pranë shtratit. Emily mendoi se ndoshta ishte një mesazh nga nëna e saj, e cila e telefononte çdo orë për të pyetur si po ndihej. Por kur e hapi ekranin dhe pa emrin e bashkëshortit, Daniel Carter, zemra iu mbush me shpresë.
Ajo priste të lexonte disa fjalë inkurajuese, ndoshta një mesazh ku ai i thoshte se gjithçka do të shkonte mirë dhe se do të ishte aty kur ajo të dilte nga operacioni. Por fjalët që pa në ekran ia ndryshuan krejt fytyrën.
“Emily, dua divorc. Nuk mund të vazhdoj të jetoj me një grua të sëmurë. Kam menduar gjatë dhe ky është vendimi im. Mos më kërko të kthehem.”
Për disa sekonda ajo nuk lëvizi fare. E lexoi mesazhin një herë, pastaj edhe një herë tjetër, sikur shpresonte që fjalët të ndryshonin vetë. Por ato ishin aty, të ftohta dhe të pamëshirshme.
Ajo ndjeu sikur dikush ia kishte hequr të gjithë forcën nga trupi. Nuk mund ta besonte se Daniel kishte zgjedhur pikërisht atë ditë për t’i thënë se nuk donte më të ishte bashkëshorti i saj. Operacioni ishte caktuar pas më pak se dy orësh dhe mjekët i kishin shpjeguar se nuk ishte diçka e thjeshtë.
Emily kishte vetëm 34 vjeç. Deri një vit më parë, jeta e saj dukej normale. Ajo dhe Daniel jetonin në një shtëpi të bukur në një lagje të qetë të Portlandit, në shtetin e Maine. Ai punonte si menaxher në një kompani private, ndërsa Emily kishte punuar për disa vite në një zyrë kontabiliteti.
Ata nuk ishin njerëzit më të pasur, por kishin një jetë të rehatshme. Kishin planifikuar të blinin një shtëpi më të madhe, të udhëtonin dhe ndoshta të bëheshin prindër. Emily kishte besuar se Daniel ishte njeriu me të cilin do të plakej.
Gjithçka ndryshoi kur ajo filloi të ndihej keq. Në fillim kishte lodhje, dhimbje të herëpashershme dhe marramendje. Mendonte se ishte nga puna dhe stresi, por pas disa analizave mjekët zbuluan një problem serioz që kërkonte ndërhyrje kirurgjikale.
Kur Daniel e mori vesh diagnozën, në fillim u soll sikur ishte i shqetësuar. E shoqëroi në dy vizita te mjeku, dëgjoi shpjegimet dhe madje i tha se do të ishte pranë saj në çdo moment. Por kjo sjellje nuk zgjati shumë.
Me kalimin e javëve, ai filloi të qëndronte gjithnjë e më pak në shtëpi. Gjente arsye për të dalë, kthehej vonë dhe nervozohej sa herë Emily kërkonte ndihmën e tij. Një ditë i tha se ishte lodhur duke dëgjuar vetëm për spitale, analiza dhe probleme shëndetësore.
Ajo nuk donte ta bezdiste. Përpiqej të bënte gjithçka vetë, edhe kur nuk kishte fuqi të ngrihej nga krevati. Nuk kërkonte luks dhe as ndonjë sakrificë të madhe. Donte vetëm që burri i saj ta mbante për dore dhe t’i thoshte se nuk ishte vetëm.
Por atë mëngjes, kur ishte shtruar në spital për operacionin, Daniel as nuk ishte paraqitur. Kishte thënë se kishte një takim të rëndësishëm pune dhe se do të vinte më vonë. Emily e kishte pranuar këtë shpjegim, megjithëse thellë brenda vetes kishte filluar ta kuptonte se diçka nuk ishte në rregull.
Tani, me mesazhin e tij përpara syve, ajo e kuptoi se nuk kishte më kuptim të kërkonte arsye. Njeriu që i kishte premtuar se do ta donte në ditë të mira dhe të këqija, po e braktiste pikërisht kur ajo kishte më shumë nevojë për të.
Ajo e vendosi telefonin mbi komodinë dhe ktheu kokën nga dritarja. Jashtë binte shi i lehtë. Njerëzit lëviznin me çadra, makinat kalonin në rrugë dhe jeta vazhdonte sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Vetëm për Emily gjithçka dukej sikur kishte ndaluar.
Në atë moment, një zë i qetë erdhi nga shtrati ngjitur.
“Zonjusha, a jeni mirë?”
Emily u kthye ngadalë. Në shtratin pranë saj ishte një burrë rreth të gjashtëdhjetave, me flokë të thinjur dhe fytyrë të lodhur. Ai kishte një tub të vogël për oksigjen dhe një libër të hapur mbi gjoks. Deri atëherë nuk kishin folur shumë me njëri-tjetrin, përveç përshëndetjeve të zakonshme.
“Po, jam mirë”, u përgjigj ajo, duke u përpjekur të buzëqeshte.
Burri e pa për disa çaste. Pastaj tha me një zë të butë:
“Nuk dukeni si dikush që është mirë. Keni marrë ndonjë lajm të keq?”
Emily nuk donte të fliste për problemet e saj me një të panjohur, por atë ditë nuk kishte më fuqi të shtirej. I tregoi se burri i saj sapo i kishte kërkuar divorc, vetëm pak para se ajo të hynte në sallën e operacionit.
Burri uli sytë dhe qëndroi i heshtur. Pastaj mbylli librin dhe tha:
“Më vjen keq që po kaloni këtë gjë. Por dua t’ju them diçka. Ndonjëherë njerëzit largohen pikërisht kur ne zbulojmë se sa shumë kemi nevojë për ta. Kjo nuk do të thotë se ne vlejmë më pak.”
Emily ndjeu se sytë po i mbusheshin me lot. Nuk e dinte pse fjalët e një të panjohuri po i bënin më shumë mirë sesa të gjitha premtimet e Danielit gjatë muajve të fundit.
“Unë nuk kam frikë vetëm nga operacioni”, i tha ajo. “Kam frikë se kur të zgjohem, nuk do të kem më askënd. Nuk kam fëmijë, prindërit i kam larg dhe burri im sapo më tregoi se nuk dëshiron të ketë më lidhje me mua.”
Burri e dëgjoi pa e ndërprerë.
“Atëherë duhet të mendoni për veten tuaj. Duhet të luftoni për jetën tuaj, jo për dikë që nuk dëshiron të qëndrojë pranë jush.”
Ai u prezantua si Thomas Reed. I tha se kishte ardhur në spital për një ndërhyrje në zemër dhe se priste të përfundonte edhe një kontroll tjetër përpara se mjekët të vendosnin për operacionin e tij.
Emily i tregoi emrin e saj dhe të dy filluan të bisedonin. Thomas nuk bënte pyetje të tepërta dhe as nuk përpiqej ta trajtonte si një njeri që duhej mëshiruar. Fliste me të sikur të ishin dy miq të vjetër që rastësisht ishin takuar në një vend të pazakontë.
Pas pak, Emily mori sërish telefonin. Kishte një mesazh tjetër nga Danieli.
“Shpresoj që operacioni të shkojë mirë. Dokumentet e divorcit do t’i dërgoj përmes avokatit. Mos e komplikoni më shumë situatën.”
Këtë herë ajo nuk qau. E lexoi mesazhin, e fiku telefonin dhe e la në sirtar.
Thomas e vuri re ndryshimin në fytyrën e saj.
“Ju ka shkruar përsëri?” e pyeti.
Emily pohoi me kokë.
“Atëherë, mos ia jepni edhe pjesën tjetër të ditës suaj. Nuk e meriton.”
Ajo qeshi lehtë për herë të parë atë mëngjes. Ishte një buzëqeshje e vogël, por për Thomas mjaftoi për të kuptuar se kishte arritur ta largonte sadopak nga mendimet e këqija.
Pas disa minutash hyri infermierja Olivia Parker, një grua rreth të dyzetave që punonte prej shumë vitesh në atë repart. Kontrolloi aparaturat, pa dokumentet dhe iu afrua Emilyt.
“Doktoreshë Wilson do të vijë pas pak. Operacioni juaj është planifikuar për në orën njëmbëdhjetë. A keni ndonjë pyetje para se t’ju përgatisim?”
Emily tundi kokën.
“Vetëm një. A do të mund të më prisni pak para se të më çoni në sallë? Dua të qetësohem.”
“Patjetër”, u përgjigj Olivia. “Nuk kemi pse të nxitojmë pa qenë gati.”
Kur infermierja u largua, Thomas e pa përsëri.
“Kam një propozim për ju”, tha ai papritur.
Emily ngriti vetullat.
“Çfarë propozimi?”
“Kur të dilni nga ky spital, duhet të festojmë. Ju do të keni një arsye të madhe për të festuar, sepse do të keni kaluar një nga ditët më të vështira të jetës suaj.”
Emily buzëqeshi.
“Kjo do të ishte bukur. Por nuk besoj se do të kem shumë njerëz me të cilët mund të festoj.”
“Atëherë unë do të jem njëri prej tyre”, tha Thomas.
Ajo e shikoi me mirënjohje. Pastaj, duke u përpjekur ta kthente bisedën në diçka më të lehtë, tha me shaka:
“E dini çfarë? Nëse të dy dalim mirë nga ky spital, duhet të martohemi.”
Thomas e ktheu kokën drejt saj dhe për disa sekonda nuk foli.
Emily vazhdoi duke qeshur:
“Po, e dëgjuat mirë. Ju të paktën nuk më keni kërkuar divorc para operacionit. Kjo ju bën një kandidat shumë më të mirë se burri im.”
Thomas shpërtheu në një të qeshur të lehtë. Pastaj ngriti dorën dhe pohoi me kokë.
“Pranoj.”
Emily qeshi përsëri.
“Pra, u morëm vesh?”
“U morëm vesh”, u përgjigj ai seriozisht.
Në atë çast, Olivia, e cila po kontrollonte disa dokumente pranë derës, ndaloi për një moment. Ajo kishte dëgjuar pjesën e fundit të bisedës dhe po i shikonte të dy me një shprehje të çuditshme në fytyrë.
Ajo iu afrua shtratit të Emilyt dhe pastaj hodhi sytë nga Thomas.
“Zonjë Carter, a mund t’ju bëj një pyetje?” tha me kujdes.
“Sigurisht”, u përgjigj Emily.
“A e dini se me kë sapo propozuat të martoheni?”
Emily qeshi.
“Me Thomasin, natyrisht. Ai është fqinji im i spitalit.”
Olivia nuk qeshi. Ajo shikoi përsëri Thomasin, pastaj u kthye nga Emily.
“Jo, mendoj se nuk e keni idenë se kush është ky burrë.”
Emily u hutua.
“Çfarë doni të thoni?”
Infermierja mori frymë thellë dhe foli më ulët.
“Ky është Thomas Reed. Ai zotëron një nga kompanitë më të mëdha të pasurive të paluajtshme në të gjithë rajonin. Ka ndërtesa, hotele, qendra tregtare dhe prona në disa shtete. Është një nga njerëzit më të pasur në këtë pjesë të vendit.”
Emily mbeti pa fjalë.
Ajo e ktheu kokën nga Thomas. Burri vazhdonte të qëndronte i qetë, sikur të mos kishte dëgjuar asgjë të pazakontë.
“Prisni pak”, tha Emily. “Ju jeni ai Thomas Reed? Ai që përmendet në gazeta?”
Thomas ngriti supet.
“Varet se çfarë kanë shkruar gazetat.”
“Por pse nuk më thatë asgjë?”
“Sepse nuk më pyetët”, u përgjigj ai thjesht.
Olivia u përpoq të mos qeshte, ndërsa Emily ndjeu sikur po i vinte turp për shakanë që kishte bërë pak minuta më parë.
“Zoti Reed, unë po bëja shaka”, tha ajo. “Nuk e kisha seriozisht.”
Thomas e pa drejt në sy.
“Unë nuk ju pyeta për pasurinë time kur ju thashë se do të festonim bashkë. Dhe nuk më intereson nëse jeni e pasur apo jo. Ju thatë diçka për martesën sepse ishit e lënduar dhe unë vendosa t’ju përgjigjem me humor. Nuk ka asgjë për t’u turpëruar.”
Emily uli sytë. Për herë të parë atë ditë, dikush po i fliste pa e bërë të ndihej si barrë.
Por para se të vazhdonin bisedën, dera u hap dhe hyri doktoresha Wilson me dy infermierë të tjerë.
“Zonja Carter, është koha”, tha ajo. “Do të fillojmë përgatitjet për operacionin.”
Emily ndjeu se frika po i kthehej. Ajo shikoi Thomasin, i cili ngriti dorën lehtë.
“Do të shihemi pas operacionit”, i tha ai.
“Po sikur të mos zgjohem?” pyeti Emily, pothuajse pa e kuptuar se çfarë kishte thënë.
Thomas nuk e shmangu pyetjen.
“Atëherë do të ishte e padrejtë që të mos e kishim pirë së paku atë kafenë që sapo premtuam.”
Ajo buzëqeshi, ndërsa infermierët filluan ta përgatisnin për transferimin në sallë.
Por, pikërisht kur shtrati i saj po dilte nga dhoma, telefoni që kishte lënë në sirtar u ndez përsëri. Në ekran u shfaq një njoftim nga një numër që ajo nuk e kishte të regjistruar.
Mesazhi ishte i shkurtër:
“Emily, mos nënshkruaj asnjë dokument që lidhet me Danielin. Ka diçka që duhet ta dish për burrin tënd dhe për arsyen e vërtetë pse ai po kërkon divorcin sot.”
Ajo kërkoi me sy infermieren Olivia, por shtrati tashmë po largohej në drejtim të sallës.
Emily nuk e dinte kush e kishte dërguar atë mesazh. Nuk e dinte as çfarë kishte bërë Danieli pas shpinës së saj. Por një gjë ishte e sigurt: divorci nuk ishte e vetmja gjë që ai kishte përgatitur për të.
Dhe ndërsa dyert e sallës së operacionit po mbylleshin, në dhomën që sapo kishte lënë pas, Thomas Reed po kërkonte nga Olivia një shpjegim për diçka që kishte dëgjuar gjatë bisedës së tyre.
Ai kishte parë emrin e Daniel Carter në një dokument që infermierja mbante në dorë dhe dukej se e njihte atë emër shumë mirë.
Vetëm se Emily ende nuk e dinte se lidhja mes bashkëshortit të saj dhe njeriut që sapo i kishte premtuar se do të martohej me të mund të ishte shumë më e madhe nga sa mund ta imagjinonte.
### Kapitulli 2: Sekreti që Daniel kishte fshehur për muaj të tërë
Kur Emily hapi sytë, gjëja e parë që pa ishte drita e fortë mbi kokën e saj. Për disa sekonda nuk kuptoi ku ndodhej. Kishte gojën të thatë, trupin të lodhur dhe një dhimbje të lehtë në zonën ku ishte kryer ndërhyrja. Pastaj dëgjoi zërin e një infermiereje që po kontrollonte aparaturat pranë shtratit.
“Mirë se u zgjuat, zonja Carter. Operacioni shkoi mirë. Mjekja do të vijë t’ju vizitojë pas pak.”
Emily mbylli sytë përsëri dhe mori frymë thellë. Kishte kaluar. Pas gjithë frikës, netëve pa gjumë dhe mendimeve të këqija, ajo ia kishte dalë. Por sapo kujtoi mesazhin e Danielit, fytyra iu zbeh. Nuk e dinte nëse burri i saj kishte pyetur dikë për gjendjen e saj apo nëse i interesonte fare nëse ajo kishte dalë gjallë nga salla e operacionit.
“Po Thomas?” pyeti papritur.
Infermierja buzëqeshi.
“Zoti Reed është mirë. Ai ka pyetur disa herë për ju. Madje, sapo mori vesh që operacioni juaj përfundoi me sukses, kërkoi të dinte kur mund t’ju vizitonte.”
Emily u ndje pak më e qetë. Ishte e çuditshme që një njeri të cilin e kishte njohur vetëm disa orë më parë ishte shqetësuar më shumë për të sesa bashkëshorti i saj gjatë gjithë muajve të fundit.
Rreth gjysmë ore më vonë, Thomas u shfaq te dera. Kishte veshur një këmishë të pastër dhe mbështetej pak te një bastun i vogël. Dukej i lodhur, por fytyra iu ndriçua kur e pa Emilyn zgjuar.
“Ja ku është gruaja ime e ardhshme”, tha ai me humor.
Emily qeshi lehtë.
“Ju nuk dorëzoheni lehtë, apo jo?”
“Unë i mbaj premtimet”, u përgjigj ai. “Sidomos ato që bëj me njerëz që kanë kaluar një ditë të vështirë.”
Ai u ul në karrigen pranë shtratit dhe e pyeti si ndihej. Emily i tregoi se kishte pak dhimbje, por mjekët i kishin thënë se gjithçka kishte shkuar mirë. Thomas u gëzua sinqerisht.
Megjithatë, ajo nuk mund ta harronte mesazhin misterioz që kishte marrë para operacionit.
“Thomas, a mund t’ju pyes diçka?”
“Sigurisht.”
“Para se të më çonin në sallë, mora një mesazh nga një numër i panjohur. Dikush më paralajmëroi të mos nënshkruaja asnjë dokument që kishte lidhje me Danielin. Tha se duhej të dija arsyen e vërtetë pse burri im kërkonte divorc. A e dini diçka për këtë?”
Thomas ndryshoi shprehje. Për herë të parë që nga njohja e tyre, ai dukej serioz në një mënyrë tjetër.
“Emily, dua t’ju pyes diçka përpara se t’ju tregoj atë që kam dëgjuar. A ka punuar Daniel ndonjëherë për kompaninë time?”
Ajo u mendua për disa sekonda.
“Jo, të paktën jo drejtpërdrejt. Ai më ka treguar se ka pasur disa takime me njerëz që merren me prona, por nuk më ka përmendur kurrë kompaninë tuaj.”
Thomas uli kokën.
“Atëherë, duhet t’ju tregoj diçka. Kompania ime ka një projekt të madh në Portland. Para disa muajsh, një nga menaxherët e jashtëm që merrej me dokumentacionin e pronave u largua papritur. Emri i tij ishte Daniel Carter.”
Emily ndjeu se zemra po i rrihte më shpejt.
“Danieli im?”
“Nuk mund t’ju them se bëhet fjalë patjetër për të njëjtin person pa parë dokumentet. Por emri, mbiemri dhe kompania ku punonte përputhen.”
Thomas i shpjegoi se në projektin e tij ishin zbuluar disa parregullsi financiare. Disa dokumente pronësie nuk përputheshin me regjistrimet zyrtare dhe një pjesë e parave të destinuara për një investim të rëndësishëm ishte transferuar në llogari të tjera.
Ai nuk donte të akuzonte askënd pa prova, por hetimi i brendshëm kishte zbuluar se Daniel kishte pasur qasje në disa prej dokumenteve të rëndësishme.
Emily nuk dinte çfarë të thoshte.
“Por Danieli nuk ka qenë kurrë një njeri i pasur. Ai më thoshte se mezi ia dilnim me shpenzimet tona.”
Thomas e pa me kujdes.
“Ndoshta pikërisht kjo është arsyeja pse duhet të kontrolloni dokumentet tuaja financiare.”
Në atë moment, Emily kujtoi disa gjëra që më parë i kishte konsideruar të parëndësishme. Danieli kishte filluar t’i kërkonte të firmoste dokumente pa i lexuar. I thoshte se ishin letra të zakonshme për sigurimet, për kredinë e shtëpisë apo për llogaritë e tyre të përbashkëta.
Një herë madje i kishte kërkuar të firmoste disa fletë të bardha, duke i thënë se avokati do t’i plotësonte më vonë. Emily kishte refuzuar, por ai ishte zemëruar dhe i kishte thënë se nuk i besonte.
Tani gjithçka dukej ndryshe.
“Duhet të flas me një avokat”, tha ajo.
“Kjo është gjëja më e mirë që mund të bëni”, u përgjigj Thomas. “Unë mund t’ju ndihmoj të gjeni një profesionist të pavarur, por vendimet duhet t’i merrni vetë.”
Pak më vonë hyri Olivia. Ajo mbante në dorë një zarf të vogël dhe dukej sikur po kërkonte momentin e duhur për të folur.
“Zonja Carter, ky zarf u la te recepsioni për ju. Personi që e solli kërkoi që t’jua dorëzonim pasi të dilnit nga operacioni.”
Emily e mori menjëherë.
Brenda kishte një letër dhe një kartëvizitë. Letra ishte shkruar me dorë:
“Emily, më fal që nuk pata guxim të flisja më herët. Jam Margaret Lewis, ish-asistentja e Danielit. Ai nuk po kërkon divorc sepse nuk dëshiron të kujdeset për ju. Po kërkon divorc sepse dëshiron të shpëtojë veten. Kam dokumente që tregojnë se çfarë ka bërë. Ju lutem, më telefononi kur të jeni në gjendje.”
Emily lexoi letrën dy herë. Margaret ishte një emër që e njihte. Kishte dëgjuar Danielin të fliste për të disa herë, por ai i kishte thënë se ajo ishte larguar nga puna për arsye personale.
“Duhet ta telefonoj”, tha Emily.
Thomas e këshilloi të priste derisa të ndihej më mirë dhe të mos nxitonte me vendime. Por Emily nuk mund të rrinte më pa ditur të vërtetën.
Të nesërmen, pasi mori lejen e mjekëve, ajo telefonoi numrin në kartëvizitë. Margaret u përgjigj menjëherë.
“Emily? Faleminderit Zotit që jeni mirë. Kam qenë shumë e shqetësuar.”
“Pse më keni dërguar atë letër? Çfarë ka bërë Danieli?”
Margaret heshti për disa sekonda.
“Kam punuar për të për gati tre vjet. Në fillim gjithçka dukej normale, por më pas fillova të vëreja dokumente që ndryshoheshin dhe pagesa që nuk kishin asnjë shpjegim. Kur e pyeta, më tha të mos përzihesha. Disa javë më vonë më pushoi nga puna.”
“A keni prova?”
“Po. Kam kopje të disa dokumenteve dhe mesazheve. Por ka edhe diçka tjetër. Danieli ka përdorur emrin tuaj në disa prej tyre.”
Emily ndjeu sikur iu pre fryma.
“Emrin tim? Si është e mundur?”
“Ka hapur një kompani të vogël në emrin tuaj. Në dokumente, ju figuroheni si bashkëpronare. Sipas asaj që kam parë, disa transferta janë kryer përmes asaj kompanie.”
Emily nuk mund ta besonte.
Ajo nuk kishte hapur asnjë kompani dhe nuk kishte dhënë leje për ndonjë aktivitet të tillë. Gjithë jetën kishte punuar me dokumente financiare dhe e dinte mirë se sa serioze ishte kjo çështje.
“Duhet të takohemi”, tha ajo.
Margaret pranoi të takoheshin pas dy ditësh, në një kafene të vogël pranë qendrës së Portlandit.
Kur mbylli telefonin, Emily e shikoi Thomasin. Ai nuk bëri asnjë pyetje të panevojshme. Vetëm i tha se nuk duhej të përballej vetëm me këtë situatë.
Dy ditë më vonë, Emily dhe Margaret u takuan. Margaret ishte rreth të dyzetave, me flokë të shkurtër dhe një pamje të shqetësuar. Ajo nxori nga çanta një dosje të trashë dhe e vendosi mbi tavolinë.
“Unë nuk dua të futem në problemet tuaja familjare”, tha ajo. “Por nuk mund të rrija më e heshtur kur kuptova se Danieli mund t’ju linte me gjithë përgjegjësinë.”
Në dosje kishte kopje të kontratave, fatura dhe disa komunikime elektronike. Emily pa emrin e saj në disa dokumente dhe nënshkrime që i ngjanin të sajave, por që ajo nuk i kishte bërë.
Pastaj Margaret nxori një dokument tjetër.
“Këtë e gjeta në dosjen e fundit para se të largohesha. Është një marrëveshje për një pronë që Danieli donte ta kalonte në emrin tuaj.”
Emily lexoi dokumentin dhe u ndal te një shumë e madhe parash. Nuk bëhej fjalë vetëm për një shtëpi. Ishte një pronë tregtare që lidhej me projektin e kompanisë së Thomasit.
Në fund të dokumentit ishte një datë që e bëri të dridhej.
Ishte data e një jave përpara se ajo të shtrohej në spital.
“Pra, ai e kishte planifikuar gjithçka?” pyeti Emily.
Margaret tundi kokën.
“Mendoj se po. Kam dëgjuar edhe një bisedë mes tij dhe një gruaje tjetër. Ai i thoshte se sapo të përfundonte divorcin, do të mund të fillonte një jetë të re pa pasur nevojë të merrej me ju.”
Emily nuk e pyeti menjëherë kush ishte gruaja. Në mendjen e saj kishte vetëm një pyetje: sa kohë kishte qenë duke u mashtruar nga njeriu që kishte fjetur pranë saj çdo natë?
Kur u kthye në shtëpi, vendosi të mos e telefononte Danielin. Në vend të kësaj, kontaktoi një avokate të quajtur Rebecca Miller, të cilën ia kishte rekomanduar një kolege e vjetër.
Rebecca i dëgjoi të gjitha dhe i kërkoi të mos firmoste asnjë dokument derisa të kontrolloheshin të gjitha marrëveshjet. Ajo i shpjegoi se nënshkrimet e dyshimta dhe përdorimi i identitetit të saj mund të kishin pasoja serioze, por se ekzistonin mënyra ligjore për ta mbrojtur veten.
Ndërkohë, Thomas kishte marrë disa informacione nga ekipi i tij ligjor. Ai kishte konfirmuar se Danieli kishte punuar si ndërmjetës në një prej projekteve të kompanisë dhe se emri i tij ishte përmendur në një hetim të brendshëm.
Por lajmi më i rëndësishëm erdhi atë mbrëmje.
Thomas telefonoi Emilyn dhe i kërkoi të takoheshin. Kur ajo mbërriti në zyrën e tij, ai i tregoi një dokument që sapo kishte marrë nga avokatët e kompanisë.
Në të përmendej një transferim prone që ishte planifikuar të kryhej brenda pak ditësh. Prona kishte vlerë disa milionë dollarë dhe dokumentet tregonin se një pjesë e saj ishte kaluar nëpërmjet kompanisë së regjistruar në emrin e Emilyt.
“Danieli nuk donte thjesht të divorcohej”, i tha Thomas. “Ai po përpiqej të largohej nga një situatë që mund ta kishte futur në telashe të mëdha. Nëse këto dokumente do të përdoreshin pa u zbuluar mashtrimi, ju mund të përballeshit me akuza për veprime që nuk i keni kryer.”
Emily mbuloi fytyrën me duar.
“Pra, ai donte të më linte me sëmundjen, me divorcin dhe me borxhet e tij?”
Thomas nuk u përgjigj menjëherë.
“Ka shumë mundësi që ky të ketë qenë plani. Por tani kemi dokumente dhe njerëz që mund të dëshmojnë.”
Në atë çast telefoni i Emilyt filloi të binte. Ishte Danieli.
Ajo e pa ekranin për disa sekonda dhe vendosi të përgjigjej.
“Ku je?” pyeti ai me një ton të ashpër.
“Në një takim.”
“Duhet të flasim. Avokati im më tha se nuk ke firmosur ende dokumentet e divorcit.”
“Nuk kam ndërmend të firmos asgjë pa e lexuar.”
Danieli heshti.
“Emily, mos e bëj këtë më të vështirë. Unë po përpiqem ta zgjidh gjithçka në mënyrë paqësore.”
Ajo mori frymë thellë.
“Atëherë më shpjego pse emri im është në dokumente për një kompani që nuk e kam hapur kurrë.”
Në anën tjetër ra heshtja.
Për herë të parë, Danieli nuk kishte një përgjigje të gatshme.
“Ku i more ato dokumente?” pyeti më në fund.
“Nuk ka rëndësi. Dua vetëm të di pse e ke bërë.”
“Emily, ti nuk kupton asgjë nga këto punë. Mos u përziej në gjëra që nuk i njeh.”
Ajo e shikoi Thomasin, i cili po dëgjonte pa ndërhyrë.
“Një gjë e di shumë mirë, Daniel. Ti më kërkove divorc para operacionit sepse mendoje se nuk do të kisha fuqi të luftoja për veten. Por gabove.”
Danieli e ndërpreu telefonatën.
Emily e uli telefonin dhe për disa çaste nuk foli. Pastaj Thomas i afroi një gotë ujë.
“Jeni më e fortë nga sa mendoni”, i tha.
Ajo e falënderoi, por këtë herë nuk donte vetëm ngushëllim. Donte drejtësi.
Atë mbrëmje, para se të largohej nga zyra, Thomas i tregoi edhe një informacion tjetër. Ekipi i tij kishte zbuluar se Danieli kishte tentuar të shiste një pjesë të pronës pa autorizimin e duhur. Nëse kjo vërtetohej, çështja do të shkonte përtej një konflikti mes bashkëshortëve.
Emily u ngrit nga karrigia dhe mori çantën.
“Atëherë le ta zbulojnë të gjitha”, tha ajo. “Nuk dua më të mbroj dikë që më ka përdorur.”
Thomas buzëqeshi lehtë.
“Ky është vendimi i parë i mirë që keni marrë për veten tuaj.”
Por asnjëri prej tyre nuk e dinte se Danieli tashmë kishte marrë vesh për takimin me Margaret dhe për dokumentet që ajo kishte dorëzuar. Ai nuk kishte ndërmend të pranonte humbjen aq lehtë.
Të nesërmen në mëngjes, Emily gjeti një zarf të vendosur te dera e shtëpisë. Brenda tij kishte një fotografi të Danielit me një grua tjetër dhe një dokument që tregonte se ata kishin planifikuar të blinin një pronë në emër të saj.
Në anën e pasme të fotografisë ishte shkruar vetëm një fjali:
“Kjo është gruaja për të cilën ai të la. Por ajo nuk e di ende se çfarë ka bërë Danieli.”
Emily e kuptoi se tradhtia e burrit të saj ishte vetëm një pjesë e historisë. Gruaja në fotografi mund të ishte bashkëpunëtore e tij, por mund të ishte edhe një viktimë tjetër.
Ajo mori telefonin dhe thirri Rebeccën.
Këtë herë nuk kishte ndërmend të priste më. Tashmë kishte ardhur koha që të gjithë ata që kishin luajtur me jetën e saj të përballeshin me të vërtetën. Dhe Danieli, i cili mendonte se një mesazh divorci do ta mbyllte përgjithmonë atë kapitull, nuk e kishte idenë se çfarë e priste.
### Kapitulli 3: E vërteta doli në shesh dhe burri që e braktisi u përball me pasojat
Emily nuk fjeti pothuajse fare atë natë. Fotografia që kishte gjetur te dera e shtëpisë i rrinte para syve. Në të, Danieli shfaqej i përqafuar me një grua bionde, rreth të tridhjetave, përpara një restoranti luksoz. Gruaja quhej Vanessa Blake. Emily e kishte parë edhe më parë, por nuk e kishte ditur se çfarë lidhjeje kishte me bashkëshortin e saj.
Në fillim mendoi se Vanessa ishte thjesht një tjetër grua me të cilën Danieli e kishte tradhtuar. Por dokumentet që kishte marrë tregonin diçka shumë më serioze. Emri i Vanessës ishte lidhur me një kompani që Danieli kishte përdorur për disa transaksione pronash. Emily vendosi se duhej të zbulonte nëse ajo ishte pjesë e mashtrimit apo thjesht një tjetër person që Danieli po përdorte.
Të nesërmen shkoi te zyra e avokates Rebecca Miller dhe ia tregoi fotografinë. Rebecca e shqyrtoi me kujdes dokumentin që e shoqëronte, pastaj i kërkoi të mos kontaktonte askënd pa u këshilluar më parë.
“Emily, tani nuk kemi të bëjmë vetëm me një divorc. Duhet të sigurohemi që emri juaj të mos përdoret më në asnjë marrëveshje. Do të kërkojmë kontrollin e dokumenteve dhe do t’i dorëzojmë provat te autoritetet përkatëse.”
Emily pohoi me kokë.
“Unë nuk dua asnjë dollar nga ai. Dua vetëm që të mos më lërë me problemet që ka krijuar vetë.”
Rebecca e siguroi se do të bënin gjithçka sipas ligjit. Ndërkohë, Thomas kishte kërkuar që ekipi i tij ligjor të bashkëpunonte me hetimin për dokumentet e pronave. Ai nuk donte që Emily të merrte ndonjë trajtim të veçantë për shkak të pasurisë së tij. Donte vetëm që e vërteta të dilte në shesh.
Disa ditë më vonë, Margaret telefonoi Emilyn me një lajm të papritur.
“Kam folur me Vanessën”, i tha ajo. “Ajo nuk e dinte se Danieli ishte ende i martuar me ju.”
Emily u habit.
“Si mund të mos e dinte? Ai më kërkoi divorc dhe ndërkohë po bënte plane me të.”
“Vanessa mendonte se ju ishit ndarë prej kohësh. Danieli i kishte thënë se jetonit në shtëpi të ndryshme dhe se divorci ishte përfunduar. Madje i kishte treguar disa dokumente që dukeshin si prova.”
Emily mbylli sytë. Danieli kishte gënjyer të dyja gratë, por kjo nuk e ndryshonte faktin se kishte shkatërruar besimin e saj.
“Çfarë dëshiron ajo?” pyeti.
“Ka pranuar të takohet me ju. Thotë se ka dokumente që mund të ndihmojnë.”
Emily nuk ishte e sigurt nëse donte ta shihte gruan që kishte qenë pranë burrit të saj. Megjithatë, vendosi të shkonte. Nuk donte që zemërimi ta pengonte të zbulonte të vërtetën.
Takimi u bë në një kafene të vogël larg qendrës së qytetit. Vanessa mbërriti pak minuta me vonesë. Dukej nervoze dhe nuk e ngriti kokën menjëherë kur u ul përballë Emilyt.
“Unë e di se nuk kam të drejtë të kërkoj falje për gjithçka”, tha ajo. “Por dua t’ju tregoj se edhe mua më ka gënjyer.”
Emily e pa pa folur.
Vanessa shpjegoi se ishte njohur me Danielin rreth tetë muaj më parë. Ai i kishte thënë se ishte në proces divorci dhe se martesa e tij kishte përfunduar shumë kohë më parë. Në fillim nuk kishte dyshuar për asgjë, por më vonë kishte vënë re se Danieli përdorte disa dokumente me emra të ndryshëm dhe kërkonte prej saj të firmoste marrëveshje që nuk i kuptonte.
“Kur kuptova se diçka nuk shkonte, i kërkova shpjegim. Ai u zemërua dhe më tha se nuk duhej të ndërhyja në punët e tij.”
Vanessa nxori nga çanta një dosje të hollë.
“Këtu janë disa mesazhe dhe dokumente. Ai më kërkoi të regjistroja një kompani në emrin tim, duke më thënë se ishte një mënyrë për të investuar në prona. Unë nuk e dija se paratë kishin lidhje me kompaninë e zotit Reed.”
Emily i mori dokumentet dhe i falënderoi. Nuk i tha se e falte, sepse ende nuk ishte gati. Por të paktën tani e dinte se Danieli kishte ndërtuar një histori të tërë me gënjeshtra.
Pas këtij takimi, hetimi mori një drejtim tjetër. Dokumentet e Margaret dhe Vanessës, së bashku me ato që kishte gjetur kompania e Thomasit, ndihmuan të kuptohej se si ishin kryer transaksionet e dyshimta. U zbulua se Danieli kishte përdorur disa kompani për të fshehur lëvizjen e parave dhe kishte tentuar të kalonte përgjegjësinë te njerëz të tjerë.
Por gabimi i tij më i madh kishte qenë përdorimi i emrit të Emilyt pa lejen e saj. Nënshkrimet e dyshimta u dërguan për verifikim dhe avokatja e saj kërkoi që të gjitha veprimet e bëra në emrin e saj të shqyrtoheshin nga autoritetet.
Një javë më vonë, Danieli mori një njoftim zyrtar për të dhënë shpjegime lidhur me dokumentet. Në të njëjtën kohë, kompania e Thomasit pezulloi çdo marrëveshje me të dhe kërkoi kthimin e shumave që ishin transferuar pa autorizim.
Kur Danieli kuptoi se situata po i dilte nga duart, vendosi të telefononte Emilyn.
“Duhet të takohemi”, i tha me një ton shumë më të butë se zakonisht.
“Nuk kemi asgjë për të diskutuar”, u përgjigj ajo.
“Emily, të lutem. Gjërat nuk janë ashtu siç mendon ti. Mund t’i shpjegoj të gjitha.”
“Ke pasur tetë muaj për të më shpjeguar. Pse prite deri tani?”
Danieli filloi të fliste për presionin në punë, për problemet financiare dhe për frikën se mund të humbiste gjithçka. Tha se kishte marrë disa vendime të gabuara, por se kurrë nuk kishte dashur ta lëndonte.
Emily e dëgjoi deri në fund.
“Ti më shkrove se nuk kishe nevojë për një grua të sëmurë. E bëre këtë pak para operacionit tim. Në atë moment nuk të interesonte nëse do të mbijetoja apo jo. Tani që ke probleme me dokumentet dhe paratë, papritur të kujtohet se unë jam gruaja jote.”
Danieli nuk foli.
“Unë nuk do të të mbroj më”, vazhdoi ajo. “Çfarëdo që ke bërë, do të mbash përgjegjësinë vetë.”
Ajo e mbylli telefonin dhe për herë të parë nuk ndjeu as dëshirë të qante. Nuk kishte më asgjë për të pritur prej tij.
Në javët që pasuan, çështja e Danielit vazhdoi të shqyrtohej. Avokatët e Emilyt arritën të vërtetonin se ajo nuk kishte marrë pjesë në hapjen e kompanisë dhe se nënshkrimet në disa dokumente nuk ishin bërë prej saj. Kjo e ndihmoi të mbronte veten nga përgjegjësitë që Danieli kishte tentuar t’ia kalonte.
Danieli humbi punën dhe u detyrua të përballej me procedurat ligjore për veprimet e tij. Vanessa gjithashtu dha dëshminë e saj dhe vendosi të mos kishte më asnjë lidhje me të.
Sa i përket divorcit, Emily nuk pranoi të nënshkruante marrëveshjen e parë që i kishte dërguar ai. Me ndihmën e Rebeccës, çështja u trajtua në mënyrë që të mbroheshin të drejtat e saj dhe të mos përfshihej në detyrime që nuk i kishte krijuar vetë.
Ndërkohë, shëndeti i saj po përmirësohej. Mjekët i kishin thënë se operacioni kishte qenë i suksesshëm dhe se me kontrollet e duhura mund të kthehej gradualisht në jetën e zakonshme.
Thomas e telefononte herë pas here për të pyetur si ishte. Një pasdite, rreth një muaj pas operacionit, ai i kujtoi premtimin që kishin bërë në spital.
“Emily, besoj se kemi një kafe për të pirë”, i tha me humor.
Ajo qeshi.
“Po, por nuk e di nëse duhet të martohem me ju vetëm për një kafe.”
“Atëherë mund të fillojmë me kafenë dhe ta lëmë pjesën tjetër për më vonë.”
Kësaj here u takuan në një restorant të vogël buzë detit. Thomas nuk kishte zgjedhur ndonjë vend luksoz dhe as nuk kishte dërguar makinë për ta marrë. Ishte thjesht një takim mes dy njerëzve që dëshironin të kalonin pak kohë së bashku.
Gjatë bisedës, Emily e pyeti pse një njeri me aq shumë pasuri dhe prona kishte zgjedhur të fliste me të gjithë atë ditë në spital.
Thomas buzëqeshi.
“Sepse atë ditë nuk më trajtove si një njeri të pasur. Nuk më pyete çfarë zotëroja dhe as çfarë mund të bëja për ty. Më fole sikur të isha thjesht një njeri që kishte nevojë për pak shoqëri. Kjo nuk më ndodh shpesh.”
Emily e pa me habi.
“Unë as nuk e dija kush ishit.”
“Pikërisht për këtë më pëlqeu biseda jonë.”
Me kalimin e kohës, ata u afruan gjithnjë e më shumë. Thomas nuk e nxitoi kurrë dhe nuk i premtoi se do t’ia zgjidhte të gjitha problemet. E shoqëroi në disa kontrolle mjekësore, e ftoi për darkë dhe e dëgjoi kur ajo kishte nevojë të fliste.
Emily, nga ana tjetër, filloi të kuptonte se jo çdo njeri që hyn në jetën e saj duhet të paguajë për gabimet e dikujt tjetër. Ajo nuk donte të martohej vetëm sepse Thomas ishte i pasur, por sepse pranë tij ndihej e respektuar.
Një mbrëmje, teksa po shëtisnin pranë bregdetit, Thomas ndaloi dhe i tha:
“Kam menduar për atë që më the në spital. Për propozimin tënd.”
Emily filloi të qeshte.
“Ende e mbani mend?”
“Sigurisht. Por këtë herë dua të të pyes diçka tjetër. A do të më lejosh të të njoh më mirë, pa premtime të mëdha dhe pa nxitim?”
Emily e pa për disa çaste.
“Po. Këtë mund ta bëjmë.”
Ajo nuk kishte nevojë për një martesë të menjëhershme dhe as për një shtëpi të madhe. Donte të rindërtonte jetën e saj, të shërohej dhe të mos kishte më frikë se dikush do ta braktiste në momentin më të vështirë.
Disa muaj më vonë, divorci u përfundua. Emily mori dokumentet që vërtetonin se nuk kishte asnjë përgjegjësi për veprimet e kryera pa dijeninë e saj. Danieli u detyrua të përballej me pasojat ligjore dhe financiare të vendimeve të veta. Ai i dërgoi një letër ku kërkonte falje, por Emily nuk iu përgjigj.
Ajo nuk kishte më nevojë për një shpjegim tjetër. Përgjigjen e kishte marrë ditën kur ai i kishte shkruar se nuk donte një grua të sëmurë.
Një vit pas operacionit, Emily organizoi një darkë të vogël për të festuar shërimin e saj. Ftoi Margaretën, Vanessën, disa miq dhe, natyrisht, Thomasin. Ishte një mbrëmje e thjeshtë, por për të kishte shumë rëndësi.
Në fund të darkës, Thomas u ngrit dhe kërkoi të thoshte disa fjalë.
“Kur u takuam në spital, Emily më bëri një propozim shumë të pazakontë. Më tha se nëse të dy dilnim gjallë nga operacionet, duhej të martoheshim. Atë ditë mendova se ishte thjesht një shaka. Sot dua t’ju them se ajo bisedë ishte fillimi i një miqësie që më ka ndryshuar jetën.”
Pastaj u kthye nga Emily.
“Nuk kam ndërmend të të premtoj një jetë pa probleme. Askush nuk mund ta bëjë këtë. Por mund të të premtoj se nuk do të largohem kur gjërat të bëhen të vështira.”
Emily u emocionua. Nuk kishte pritur ndonjë fjalim dhe as ndonjë dhuratë të shtrenjtë. Ajo thjesht i shtrëngoi dorën dhe i tha:
“Këtë herë, po. Pranoj të martohem me ty.”
Të gjithë duartrokitën, ndërsa Thomas i vendosi në dorë një unazë të thjeshtë. Nuk ishte një unazë që kushtonte miliona, por kishte shumë më tepër vlerë për Emilyn sesa çdo gjë që mund të kishte blerë me para.
Disa muaj më vonë, ata u martuan në një ceremoni të vogël pranë detit, me njerëzit që kishin qenë pranë tyre gjatë asaj periudhe.
Emily nuk e harroi kurrë ditën kur Danieli i kishte dërguar mesazhin e divorcit. Por nuk e kujtonte më me të njëjtën dhimbje. Tani e shihte si ditën kur kishte kuptuar se nuk duhej të lutej për dashurinë e dikujt që nuk dinte ta vlerësonte.
Një mbrëmje, ndërsa po rregullonte disa fotografi të vjetra, gjeti edhe atë të ditës së parë në spital. E pa për disa sekonda dhe pastaj e vendosi në një kuti.
Thomas e pyeti pse po e ruante.
“Sepse dua të kujtoj se sa shumë mund të ndryshojë jeta brenda një dite”, u përgjigj ajo.
Ai e përqafoi dhe të dy vazhduan të rregullonin fotografitë.
Emily kishte humbur një martesë, por kishte rifituar qetësinë, dinjitetin dhe besimin te vetja. Kishte zbuluar se njeriu që i kishte premtuar se do të qëndronte përgjithmonë ishte larguar sapo jeta u bë e vështirë, ndërsa një i panjohur kishte zgjedhur t’i qëndronte pranë pa i kërkuar asgjë në këmbim.
Danieli e kishte braktisur sepse mendonte se sëmundja e saj ishte një barrë. Thomas e kishte dashur sepse nuk e kishte parë kurrë si një barrë. Dhe Emily më në fund kuptoi se nuk kishte nevojë të ishte e pasur, e shëndetshme apo e përsosur për të merituar dashuri dhe respekt.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexo edhe këtë hiatori:
Ose lexo edhe këtë histori:
