Fëmija që flinte mbi varrin e gruas së tij i tha biznesmenit një fjali që ia ndryshoi jetën përgjithmonë
Shkurti kishte ardhur i ftohtë atë vit. Një erë e fortë frynte mbi varrezat në periferi të Tiranës dhe përplaste degët e pemëve të thata njëra me tjetrën. Qielli ishte i mbuluar me re të ulëta dhe herë pas here binin pika të holla shiu që shkriheshin mbi gurët e varreve.
Albani kishte ardhur si çdo vit.
Nuk i pëlqente të shkonte me njerëz të tjerë. As me familjarë, as me miq, as me shoferin që zakonisht e shoqëronte kudo.
Kur vinte te varri i gruas së tij, donte të ishte vetëm.
Pesë vite kishin kaluar që nga dita kur Arbana kishte ndërruar jetë.
Pesë vite.
Për njerëzit e tjerë, koha kishte kaluar. Për Albanin, dukej sikur ajo ditë kishte ndodhur vetëm dje.
Ai e parkoi makinën më larg hyrjes së varrezave dhe zbriti pa i thënë asgjë shoferit.
— Prit këtu, — i tha shkurt.
— Po, zoti Alban.
Albani mori një tufë me lule dhe filloi të ecte.
Ishte ende herët. Varrezat ishin pothuajse bosh. Vetëm një grua e moshuar pastronte një varr disa metra më tutje.
Albani ecte ngadalë, me duart në xhepat e palltos.
Ai ishte një nga ata njerëz që nga jashtë dukej sikur nuk i mungonte asgjë.
Kishte kompani, prona, makina të shtrenjta dhe njerëz që e respektonin.
Por kishte një gjë që paratë nuk ia kishin kthyer kurrë.
Arbanën.
Ajo kishte qenë njeriu i vetëm që e njihte Albanin para se ai të bëhej biznesmeni që të gjithë njihnin.
Kur ishin martuar, ai nuk kishte as kompani të madhe, as shtëpi luksoze.
Kishin jetuar në një apartament të vogël.
Arbana i kishte thënë gjithmonë:
— Mua nuk më duhet shtëpi e madhe, Alban. Mjafton të jemi bashkë.
Ai e kishte besuar.
Dhe ndoshta pikërisht kjo ishte arsyeja pse pas vdekjes së saj, ai nuk kishte mundur të lidhej më me askënd.
Njerëzit i thoshin të martohej përsëri.
— Je ende i ri.
— Ke nevojë për dikë pranë.
— Nuk mund ta kalosh gjithë jetën vetëm.
Albani nuk u përgjigjej.
Sepse askush nuk e dinte që ai ende i fliste Arbanës.
Çdo vit, në të njëjtën ditë, ai shkonte te varri dhe qëndronte aty për disa minuta.
Ndonjëherë fliste.
Ndonjëherë vetëm rrinte në heshtje.
Kur arriti pranë varrit, diçka i dukej ndryshe.
Ai u ndal.
Nga larg, nuk e kuptoi çfarë ishte.
Pastaj bëri edhe disa hapa.
Dhe papritur ndaloi fare.
Mbi varrin e Arbanës ishte shtrirë një fëmijë.
Një djalë i vogël.
Albani ngriu.
Për disa sekonda nuk lëvizi.
Djali dukej rreth gjashtë ose shtatë vjeç. Ishte mbështjellë me një batanije të vjetër dhe kishte kokën mbi gurin e varrit.
Në duar mbante një fotografi.
Albani e pa dhe nuk po e kuptonte çfarë po shikonte.
— Çfarë bën ky fëmijë këtu? — murmuriti.
Ai hodhi sytë rreth e rrotull.
Askush.
Asnjë prind.
Asnjë i afërm.
Asnjë person që dukej se po e kërkonte.
Albani iu afrua.
— Hej…
Fëmija nuk reagoi.
— Hej, djalosh.
Asgjë.
Albani u përkul.
Djali po flinte.
Por fytyra e tij ishte e zbehtë nga të ftohtit.
Xhaketa që kishte veshur ishte shumë e hollë për atë mot.
Këpucët i kishte të lagura.
Albani ndjeu një shqetësim të menjëhershëm.
— Zgjohu, bir.
Ia preku shpatullën.
Djali u drodh dhe hapi sytë.
Për disa sekonda vetëm e shikoi Albanin.
Pastaj, sapo kuptoi ku ishte, u ngrit me nxitim dhe e përqafoi fotografinë që mbante në dorë.
— Mos më largo, — tha.
Albani mbeti pa fjalë.
— Nuk po të largoj. Por… çfarë po bën këtu?
Djali nuk foli.
Vetëm shikoi varrin.
Pastaj uli kokën.
— Më fal, mami, — pëshpëriti.
Albani ndjeu një therje në gjoks.
— Çfarë the?
Djali nuk u përgjigj.
— Kë quan mami?
Fëmija ngriti sytë.
— Arbanën.
Albani sikur harroi të merrte frymë.
— Çfarë?
Djali shtrëngoi fotografinë.
— Mamin.
Albani e shikoi me kujdes.
— Kush të ka sjellë këtu?
— Askush.
— Ku është babai yt?
Djali heshti.
— Si e ke emrin?
— Albion.
Albani u ul përballë tij.
— Albion, ku jeton?
Djali uli sytë.
— Nuk kam shtëpi.
Kjo fjali e goditi Albanin më shumë se çdo gjë tjetër.
Ai shikoi përsëri fëmijën.
— Ku ke fjetur mbrëmë?
Albioni ngriti supet.
— Këtu.
— Këtu?
Djali pohoi.
— Ke fjetur këtu gjithë natën?
— Po.
Albani nuk dinte çfarë të thoshte.
Pastaj pa fotografinë.
— Ma jep pak.
Albioni e tërhoqi pas vetes.
— Jo.
— Nuk do të ta marr. Dua vetëm ta shoh.
— Jo.
— Pse?
Djali e shikoi drejt në sy.
— Sepse është e vetmja gjë që më ka mbetur nga mami.
Albani heshti.
— Albion…
— Ajo më tha ta ruaja.
— Kush?
— Mami.
— Arbana?
Djali pohoi.
Albani zgjati dorën.
— Të lutem.
Pas disa sekondash hezitimi, Albioni ia dha fotografinë.
Albani e mori.
Dhe në atë moment, fytyra iu zbardh.
Në fotografi ishte Arbana.
Por nuk ishte vetëm.
Ajo po mbante në krahë një djalë të vogël.
Albionin.
Albani e afroi fotografinë pranë syve.
Në pjesën e pasme kishte një datë.
Dhe poshtë saj, me shkrimin e Arbanës, ishin vetëm disa fjalë:
“Një ditë do të duhet t’i tregosh të vërtetën.”
Albani u ngrit në këmbë.
— Ku e gjete këtë?
— Mami ma dha.
— Kur?
Albioni e shikoi.
— Para se të ikte.
— Para se të vdiste?
Djali nuk foli.
Albani u ul përsëri.
— Albion, dua të më tregosh gjithçka.
Djali shikoi gurin e varrit.
— Mami më tha që një ditë do të vije.
Albani u ngrys.
— Çfarë?
— Tha se do të vije këtu.
— Kur?
— Sot.
Albani ndjeu një të ftohtë që nuk kishte lidhje me motin.
— Arbana ta tha këtë?
— Po.
— Por ajo ka vdekur prej pesë vitesh.
Albioni e pa drejt.
— E di.
Albani nuk po dinte çfarë të mendonte.
— Atëherë si mund të ta kishte thënë?
Djali u përgjigj me qetësi:
— Ma tha para se të vdiste.
Albani u ngrit dhe filloi të ecte disa hapa.
Nuk mund ta përpunonte.
Pesë vite më parë, Arbana kishte vdekur në spital pas një sëmundjeje të rëndë.
Të paktën kështu i kishin thënë.
Ai kishte qenë me të në ditët e fundit.
Kishte parë mjekët.
Kishte organizuar varrimin.
Kishte kaluar muaj të tërë duke qarë vetëm.
Dhe tani një fëmijë që ai nuk e kishte parë kurrë po i thoshte se Arbana ishte nëna e tij.
Por kishte edhe diçka tjetër.
Albani nuk kishte pasur kurrë fëmijë.
Kjo ishte arsyeja pse fjalët e djalit e tronditën aq shumë.
— Ku ke qenë këto pesë vite? — pyeti ai.
Albioni heshti.
— Me gjyshen.
— Ku është ajo?
Djali uli kokën.
— Ka vdekur.
Albani mbylli sytë.
— Kur?
— Para dy javësh.
Tani gjithçka filloi të merrte një tjetër kuptim.
— Dhe pas saj?
— Nuk kisha ku të shkoja.
— Po të afërmit?
Albioni ngriti supet.
— Nuk kam njeri.
Albani u kthye nga ai.
— Po babai yt?
Djali nuk përgjigjej.
— Albion, duhet të më tregosh.
Fëmija filloi të qante.
— Nuk e njoh.
Albani u ul pranë tij.
— Çfarë të ka thënë Arbana për babain?
Albioni fshiu sytë.
— Më tha që ai ishte larg.
— Ku?
— Nuk e di.
— A e ke takuar ndonjëherë?
— Jo.
Albani ndjeu një shtrëngim në stomak.
— Atëherë pse të solli Arbana në jetë pa më treguar mua?
Djali ngriti kokën.
— Sepse kishte frikë.
— Nga kush?
Albioni heshti.
— Nga një burrë.
— Cili burrë?
Djali filloi të dridhej.
— Nuk ma tha emrin.
Albani nuk donte ta frikësonte.
— Mirë. Nuk ke pse të flasësh tani.
Ai hoqi pallton e tij dhe ia hodhi fëmijës mbi supe.
— Hajde me mua.
Albioni u tërhoq.
— Ku?
— Në shtëpi.
— Nuk dua.
— Pse?
— Mami më tha të mos shkoja me njerëz që nuk i njihja.
Albani buzëqeshi hidhur.
— Atëherë më duhet të të bind.
Ai nxori telefonin.
— Do të telefonoj një person që të njeh.
Albioni e shikoi me dyshim.
Albani telefonoi motrën e Arbanës, Blerandën.
Ajo u përgjigj pas disa sekondash.
— Alban?
— Bleranda, dua të të pyes diçka.
— Çfarë ka ndodhur?
— A ke dëgjuar ndonjëherë për një djalë me emrin Albion?
Në anën tjetër ra heshtje.
Një heshtje shumë e gjatë.
Albani u ngri.
— Bleranda?
— Ku e ke dëgjuar atë emër?
— Është këtu me mua.
Bleranda nuk foli.
— Bleranda, përgjigju.
— Alban, ku je?
— Te varri i Arbanës.
— Mos lëviz.
— Pse?
— Mos e ço askund.
Albani pa djalin.
— Pse?
Zëri i Blerandës u drodh.
— Sepse ai është djali i Arbanës.
Albani mbylli sytë.
Edhe pse e kishte dëgjuar nga fëmija, tani po e dëgjonte nga motra e saj.
— Pse nuk e dija?
Bleranda filloi të qante.
— Sepse Arbana më kishte kërkuar të mos ta tregoja.
— Pse?
— Nuk mundem ta shpjegoj në telefon.
— Bleranda, ke pesë minuta të më tregosh të vërtetën.
— Alban…
— Pesë vite kam jetuar duke menduar se nuk kishim fëmijë. Pesë vite kam shkuar te varri i gruas sime. Dhe sot gjej një djalë atje që më thotë se ajo ishte nëna e tij. Tani dua të di pse.
Bleranda heshti.
Pastaj tha:
— Sepse Arbana kishte frikë se do ta humbiste.
Albani nuk kuptoi.
— Kë?
— Albionin.
— Çfarë?
— Kishte frikë se dikush do të të përdorte ty për të marrë djalin.
Albani shikoi Albionin?
— Çfarë po thua?
— Albioni nuk ishte thjesht një fëmijë që Arbana e kishte fshehur.
— Atëherë çfarë ishte?
Bleranda mori frymë thellë.
— Ai është djali yt.
Telefoni i Albanit pothuajse i ra nga dora.
Ai nuk foli.
As nuk lëvizi.
Albioni po e shikonte.
— Çfarë tha ajo? — pyeti fëmija.
Albani e pa.
Në fytyrën e tij kishte diçka që nuk e kishte ndier prej vitesh.
Shpresë.
Por edhe frikë.
— Bleranda… — tha ai në telefon. — A je e sigurt?
— Po.
— Si?
— Arbana më tregoi gjithçka para se të vdiste.
Albani mbylli sytë.
— Pse nuk ma tha?
— Sepse nuk të besonte më.
Kjo fjali e goditi.
— Nuk më besonte?
— Jo ty si njeri. Kishte frikë nga njerëzit rreth teje.
— Kush?
— Argjendi.
Albani u ngrys.
Argjendi ishte kushëriri i tij dhe njëkohësisht partner në biznes.
Njeriu që kishte qenë pranë tij prej vitesh.
— Çfarë lidhje ka Argjendi?
— Arbana kishte zbuluar se ai po bënte diçka me kompaninë.
— Çfarë?
— Po të mashtronte.
Albani ndjeu sikur toka iu lëkund nën këmbë.
Argjendi kishte qenë njeriu të cilit i kishte besuar më shumë pas Arbanës.
Bleranda vazhdoi:
— Arbana e zbuloi se Argjendi kishte krijuar dokumente që mund të të nxirrnin jashtë kompanisë.
— Pse nuk më tha?
— Sepse në atë kohë ti ishe duke kaluar problemet e tua dhe Arbana kishte frikë se nëse do të përballej me të, ai do të hakmerrej.
Albani pa djalin.
— Po Albioni?
— Arbana kishte frikë se Argjendi do ta përdorte edhe atë.
— Pse?
— Sepse Albioni ishte trashëgimtari yt.
Albani mbylli telefonin.
Për disa sekonda dëgjoi vetëm erën.
Pastaj u kthye nga fëmija.
Albioni po rrinte i heshtur.
— Eja, — i tha Albani.
— Ku?
— Në shtëpi.
— A do të më kthesh prapë këtu?
Albani u ul përpara tij.
— Jo.
— A do të më lësh vetëm?
Albani ndjeu sytë t’i mbusheshin.
— Jo.
— A je babai im?
Albani nuk mundi të përgjigjej menjëherë.
Pastaj zgjati dorën.
— Po.
Albioni e pa.
— Me të vërtetë?
— Po.
Djali u afrua ngadalë.
Albani e përqafoi.
Ishte përqafimi i parë që i kishte dhënë djalit të tij.
Dhe ndoshta përqafimi i parë që kishte dashur t’i jepte prej pesë vitesh pa e ditur.
Albioni qau.
Albani gjithashtu.
Asnjëri nuk tha asgjë për disa minuta.
Pastaj Albioni pëshpëriti:
— Mami tha që ti do të më gjeje.
Albani mbylli sytë.
— Pse nuk ma tha mua?
— Ajo tha se ti do ta kuptoje një ditë.
— Çfarë tjetër të tha?
Albioni nxori nga xhepi një zarf të vogël.
— Këtë.
Albani e mori.
Emri i tij ishte shkruar mbi të.
“Albani.”
Shkrimi ishte i Arbanës.
Duart filluan t’i dridheshin.
Ai e hapi.
Brenda ishte një letër.
Nuk ishte e gjatë.
Por fjalët e saj i ndryshuan gjithçka.
Arbana i shpjegonte se kur kishte kuptuar se ishte shtatzënë, kishte qenë e lumtur.
Por njëkohësisht kishte zbuluar se Argjendi po përpiqej të kontrollonte disa prej pasurive të Albanit.
Ajo kishte frikë.
Jo nga Albani.
Por nga ajo që mund t’i ndodhte familjes së tyre nëse gjithçka zbulohej.
Prandaj e kishte mbajtur shtatzëninë të fshehtë edhe për pak kohë.
Më vonë kishte lindur Albioni.
Por problemet u shtuan.
Arbana kishte ruajtur prova.
Dokumente.
Fotografi.
Regjistrime.
Dhe një kopje të kontratave që tregonin se Argjendi po transferonte para nga kompania në llogari të fshehta.
Por ajo nuk kishte arritur t’ia tregonte Albanit.
Sëmundja i ishte përkeqësuar.
Dhe ajo kishte marrë një vendim.
Të siguronte djalin e tyre.
Në fund të letrës shkruante:
“Alban, nëse po e lexon këtë, do të thotë se Albioni të ka gjetur. Të lutem, mos e fajëso. Mos e pyet pse nuk të tregova. E bëra sepse doja ta mbroja. Nëse ka një gjë për të cilën më duhet të të kërkoj falje, është se të lash vetëm pa të treguar të vërtetën. Por unë të kam dashur çdo ditë.”
Albani nuk mundi ta vazhdonte leximin.
E palosi letrën.
Pastaj pa Albionin.
— A ke dokumente të tjera?
Albioni pohoi.
— Mami më tha se gjithçka ishte në një kuti.
— Ku?
— Në shtëpinë e gjyshes.
Albani mori telefonin.
— Arbiona?
Ishte avokatja e kompanisë.
— Po, zoti Alban.
— Dua të shkosh menjëherë në adresën që do të të dërgoj.
— Çfarë kërkojmë?
— Një kuti të Arbanës. Dhe dua që askush tjetër të mos dijë për këtë.
— Në rregull.
Pastaj Albani telefonoi policinë dhe kërkoi që të njoftoheshin për situatën e fëmijës, sepse nuk donte ta merrte në shtëpi pa procedurat e duhura.
Por para se të largohej, u kthye edhe një herë te varri.
Vendosi lulet.
Dhe për herë të parë pas pesë vitesh nuk ndjeu vetëm dhimbje.
— E gjeta, Arbana, — tha me zë të ulët. — E gjeta djalin tonë.
Albioni qëndronte pranë tij.
— Mami do të ishte e lumtur.
Albani e shikoi.
— Edhe unë dua të jem i lumtur për ty.
Djali i kapi dorën.
Dhe së bashku u larguan.
Por historia nuk kishte përfunduar.
Vetëm kishte filluar.
Tre ditë më vonë, Arbiona e telefonoi Albanin.
— I gjetëm.
— Çfarë?
— Dokumentet.
— Çfarë thonë?
— Argjendi ka marrë para nga kompania për më shumë se katër vite.
Albani heshti.
— Sa?
Arbiona i tregoi shumën.
Albani nuk u habit vetëm nga shuma.
U habit sepse një pjesë e parave ishte transferuar në muajt kur Arbana ishte sëmurë.
— Ai e dinte? — pyeti.
— Për çfarë?
— Për gjithçka.
Albani mbylli sytë.
Tani e kuptoi pse Arbana kishte pasur frikë.
Argjendi nuk kishte qenë thjesht një biznesmen i pandershëm.
Ai e kishte ditur për Albanin, për Albionin dhe për dokumentet e Arbanës.
Dhe kishte menduar se gjithçka do të mbetej e fshehur.
Por kishte harruar një gjë.
Arbana kishte lënë pas prova.
Kur Albani e përballi Argjendin, nuk i tregoi menjëherë se kishte zbuluar gjithçka.
U ul përballë tij në zyrë.
— Si po shkon kompania? — pyeti.
Argjendi buzëqeshi.
— Shumë mirë.
— Edhe unë kështu mendoja.
Argjendi e pa.
— Çfarë do të thuash?
Albani vendosi një dosje mbi tavolinë.
Argjendi u zbeh.
— Ku e gjete këtë?
— Nuk ka rëndësi.
— Alban…
— Për pesë vite kam menduar se humba gruan time.
Argjendi heshti.
— Por tani e kuptoj që ajo humbi jetën duke u përpjekur të mbrojë djalin tonë.
Argjendi u ngrit.
— Nuk e di për çfarë po flet.
Albani nxori një fotografi.
Arbana.
Albioni.
Dhe ai.
Argjendi e pa.
Nuk foli.
— Ti e dije, apo jo?
— Nuk di asgjë.
— Ti e dije që kisha një djalë.
Argjendi heshti.
— Dhe ti e dije që Arbana kishte prova.
Argjendi filloi të lëvizte prapa.
— Alban, më dëgjo…
— Jo. Tani do të më dëgjosh ti.
Për herë të parë pas shumë vitesh, Albani nuk po fliste si partneri i tij.
Po fliste si babai i një fëmije që kishte fjetur mbi një varr sepse nuk kishte askënd tjetër.
Argjendi u përpoq të justifikohej.
Por dokumentet flisnin vetë.
Disa javë më vonë, çështja përfundoi në duart e autoriteteve.
Albani nuk e ndjeu atë ditë si fitore.
Sepse nuk ishte.
Asgjë nuk mund t’ia kthente Arbanën.
Asgjë nuk mund t’ia kthente pesë vitet që kishte humbur me djalin e tij.
Por kishte diçka që mund ta bënte.
Mund të ishte baba.
Dhe këtë herë nuk do të largohej.
Muajt që pasuan nuk ishin të lehtë.
Albioni duhej të mësohej me një shtëpi të madhe.
Me njerëz që kujdeseshin për të.
Me shkollë.
Me një dhomë vetëm për vete.
Në fillim flinte me dritën ndezur.
Çdo natë.
Një mbrëmje, Albani hyri në dhomën e tij.
— Pse nuk fle?
— Kam frikë.
— Nga çfarë?
— Se kur të zgjohem, do të jem përsëri vetëm.
Albani u ul në shtrat.
— Nuk do të jesh.
— Premton?
— Premtoj.
Albioni e shikoi gjatë.
— Edhe nëse bëhem i keq ndonjëherë?
Albani qeshi.
— Sidomos atëherë.
Djali buzëqeshi.
Pastaj u shtri.
Albani i tërhoqi batanijen.
Para se të dilte, Albioni e thirri.
— Baba?
Ishte hera e parë që e quante kështu.
Albani u kthye.
— Po?
— Mami më tha një gjë tjetër.
— Çfarë?
— Tha se ti nuk e dije sa shumë do të më doje.
Albani buzëqeshi.
Sytë iu mbushën me lot.
— Mami yt kishte të drejtë.
— Edhe unë të dua.
Albani u afrua dhe e puthi në ballë.
— Edhe unë të dua, bir.
Mbylli derën ngadalë.
Dhe për herë të parë pas pesë vitesh, shtëpia e madhe nuk iu duk më bosh.
Kaluan disa muaj.
Një mëngjes pranvere, Albani dhe Albioni shkuan përsëri te varrezat.
Këtë herë nuk ishte vetëm.
Albioni mbante në dorë disa lule.
U afrua te varri dhe u ul.
— Përshëndetje, mami.
Albani qëndroi pas tij.
Djali vendosi lulet mbi gur.
— Tani nuk fle më këtu.
Albani e pa.
Albioni buzëqeshi.
— Sepse kam shtëpi.
Albani uli kokën.
Pastaj Albioni vazhdoi:
— Dhe kam babin.
Albani u ul pranë tij.
Për disa minuta nuk folën.
Era frynte lehtë.
Qielli ishte i kthjellët.
Albani vendosi dorën mbi gur.
— Më mungon, Arbana.
Albioni mbështeti kokën mbi shpatullën e tij.
— Edhe mua.
Pastaj të dy u ngritën.
Para se të largoheshin, Albani pa edhe një herë emrin e gruas së tij.
Dikur ai vinte këtu duke menduar se kishte humbur gjithçka.
Tani e kuptonte se ajo i kishte lënë dhuratën më të madhe që mund të kishte lënë pas.
Djalin e tyre.
Një vit më vonë, Albani hapi një fotografi të vjetër që kishte gjetur në kutinë e Arbanës.
Ishte fotografia e parë e Arbanës me Albionin.
Në pjesën e pasme ajo kishte shkruar:
“Një ditë ai do të dijë kush je. Dhe kur ta mbash për herë të parë në krahë, do ta kuptosh pse ia vlejti të luftoja.”
Albani e lexoi disa herë.
Pastaj e vendosi fotografinë në një kornizë.
Pranë saj vendosi një fotografi të re.
Ai dhe Albioni.
Të dy duke qeshur.
Dhe për herë të parë, Albani nuk e pa më fotografinë e Arbanës me dhimbje.
E pa me mirënjohje.
Sepse ajo kishte ikur nga kjo botë duke lënë pas një sekret që kishte mundur t’i shkatërronte të gjithë.
Por në fund, ai sekret kishte bashkuar një baba me djalin e tij.
Dhe Albani e kuptoi diçka që nuk do ta harronte kurrë:
Ndonjëherë njeriu mendon se po shkon te varri për t’i dhënë lamtumirën dikujt.
Por pa e ditur, mund të jetë pikërisht aty ku jeta të pret me përgjigjen që ke kërkuar për vite.
Dhe për Albanin, ajo përgjigje kishte ardhur në formën e një djali të vogël, të ftohur dhe të vetmuar, që flinte mbi një gur varri dhe mbante në duar fotografinë e nënës së tij.
Djali që ai mendoi se ishte një i panjohur…
Ishte djali që kishte kërkuar gjithë jetën pa e ditur se po e kërkonte.
