Në përvjetorin tonë të 7-të, fëmija i shoqes sime të ngushtë i kapi mëngën burrit tim dhe tha vetëm një fjalë: 'Babi'...

Ajo natë duhej të ishte kurorëzimi i dashurisë sonë shtatëvjeçare, një nga ato mbrëmje ku muzika e ëmbël, era e trëndafilave të freskët e gota e verës të bëjnë të mendosh se je njeriu më i bekuar mbi këtë tokë. Shtëpia jonë ishte e mbushur plot me njerëzit tanë më të dashur, me të qeshura e urime që vinin nga çdo kënd i sallonit.

Unë e shihja Albinin mes turmës—të pashëm, të qeshur e plot energji—dhe i pëshpërisja vetes me lehtësim se çdo sakrificë e çdo mundim që kishim kaluar bashkë ia kishte vlefshësuar çdo sekondë. Por në fakt, ajo natë përrallore po stisej mbi një kodër gënjeshtrash e tradhtish, dhe mjaftoi vetëm një pëshpëritje e lehtë fëmije për ta shembur të gjithë perandorinë time brenda një sekonde.

Gjithçka nisi të shpërbehej kur flauti i shampanjës që mbaja në dorë u shkëput e ra me rrëmbim në dysheme. Ndjeva sikur graviteti ma rrembeu me egërsi, njëlloj siç po më shembej e gjithë jeta në një humnerë të pafund. Kristali goditi mermerin e pastër të sallonit tonë të madh, duke shpërthyer në një mijë copëza që shkëlqenin nën dritat e ngrohta. Secila prej atyre copëzave dukej se pasqyronte gënjeshtrat e thyera me të cilat kisha jetuar e verbër për tre vjet me radhë.

Qëndrova e ngrirë te harku i derës, fryma më u zu në fyt e më shtrëngoi si litar, ndërsa po shikoja burrin që e kisha dashur me shpirt për shtatë vjet me radhë të ulej në gjunjë. Por Albini nuk u gjunjëzua për të mbledhur xhamat e thyer; ai u gjunjëzua për të qetësuar fëmijën e vogël që po qante, fëmijën e shoqes sime më të mirë. Dhe ato fjalë që dolën nga goja e asaj vajze të vogël atë natë, do ta shkatërronin ekzistencën time përjetë.

— Babi, a mund të shkojmë në shtëpi tani? — pëshpëriti Artiola e vogël, me zërin që i dridhej nga frika e zhurmës, ndërsa krahët e saj të vegjël u rrotulluan instinktivisht rreth qafës së Albinit.

Ajo kapje kishte një familjaritet të thellë, një natyrshmëri që lind vetëm nga një mijë përqafime para gjumit, nga lojërat e mëngjesit dhe nga prania e përditshme. Ishte një gjest që unë nuk e kisha parë kurrë me sytë e mi. Heshtja që mbuloi sallonin ishte aq e rëndë sa dukej se e thithte të gjithë oksigjenin nga dhoma. Rreth njëzet nga njerëzit tanë më të afërt, farefisi e miqtë e ngushtë, u kthyen në një kohë të gjithë nga ne.

Anisa, gruaja që e kisha konsideruar si motrën time të kokës, u zbardh në fytyrë si një kufomë e gjallë. Albini, partneri im gjoja i përkushtuar deri në vdekje, dukej sikur kishte parë një hije hakmarrëse prej varri. Por ajo që e ndjeu ftohtësinë e akullit mbi zemër isha unë, Anita.

Vetëm tre orë para atij momenti që më ndau jetën më dysh, unë po lundroja në majë të reve nga lumturia. Po festonim përvjetorin e shtatë të martesës tonë dhe gjithçka po shkonte ekzaktsisht ashtu siç e kisha ëndërruar në këtë shtëpi të madhe në periferi.

Shtëpia vinte erë trëndafila të bardhë të freskët nga kopshti jonë, muzika po luante me një zë të ulët e të ëmbël, dhe të gjithë njerëzit që donim ishin mbledhur për të festuar dashurinë tonë të pathyeshme. Unë kisha veshur një fustan të gjelbër si ngjyra e smaragdit—një fustan që Albini gjithmonë thoshte se më bënte të dukesha si mbretëreshë dhe se më nxirrte zjarrin në sy.

Flokët e mia të zeza i kisha kapur lart bukur dhe në fytyrë më shkëlqente një buzëqeshje që vinte nga thellësia e shpirtit. Edhe pas shtatë vitesh martesë, kur Albini më shikonte nga ana tjetër e dhomës, mua ende më zihej fryma e më vinin flutura në stomak si ditën e parë.

— Dukesh e mrekullueshme sonte, o shpirt, — më tha motra ime, Vera, duke më kapur dorën me dashuri teksa po rregullonim pjatat e ëmbëlsirave në tavolinë. — Po të betohem, ti e Albini ende dukeni si të sapomartuar, fare pa ju ndryshuar ajo shkëndija.

Unë ia ktheva buzëqeshjen me lot mirënjohjeje në sy, duke menduar me vete se sa e bekuar isha nga Zoti. Isha gruaja më e lumtur në botë, krejtësisht e verbër ndaj stuhisë së zezë që po mblidhej sipër kokës sime. Albini e udhëhiqte festën si një amfiteatër i vërtetë.

Ai ishte burrë i pashëm, trupmadh, me sy të ngrohtë që më kishin bërë për vete që në kohën e fakultetit. Punonte si arkitekt me emër në qytet dhe të gjithë e donin e e respektonin.
— O njerëz, më dëgjoni pak! — bërtiti Shpendi, ortaku i tij i biznesit, duke ngritur gotën e verës lart në ajër me tullumbacet që dridheshin pas tij.

Albini qeshi me atë zërin e tij të ngrohtë e të plotë, më afroi pranë vetes dhe më mbështolli fort rreth belit. Më shtrëngoi me atë ngrohtësinë e tij që ma largonte çdo frikë.

— Në rregull, në rregull, — thirri Albini duke pastruar fytin, ndërsa të gjithë heshtën për të dëgjuar. — Shtatë vjet më parë, unë u martova me shoqen time më të mirë, me dashurinë e jetës sime. Anita, ti ma ke bërë çdo ditë të kësaj jete më të bukur thjesht duke qenë pranë meje.

Duartrokitjet e vëllezërve e kushërinjve shpërthyen në sallon. Ai më dha një puthje të lehtë te faqja dhe unë mbajta me gjallëri lotët e gëzimit.
— Gëzuar edhe shtatë vjet të tjera, — vazhdoi ai duke më parë drejt e në sy, — e pastaj edhe shtatëdhjetë të tjera pas tyre!

Të gjithë thërrisnin me gëzim e trokisnin gotat. Unë u mbështeta te supi i tij, mbaja erën e kolonjës së tij të njohur dhe ndjehesha plotësisht e sigurt në këtë botë.

Pikërisht në atë moment, Anisa u afrua pranë nesh me Artiolën e vogël trevjeçare në krahë. Anisa ishte shoqja ime më e mirë që nga ditët e shkollës së mesme. Ajo dukshëm dukej e lodhur nga jeta; mbante mbi supe peshën e një nëne të vetme që e rriste fëmijën pa burrë, pasi pretendonte se i ati e kishte lënë rrugëve që kur ishte shtatzënë. Gjatë gjithë këtyre viteve, unë i kisha ndenjur te koka për çdo gjë. I çoja ushqime në shtëpi, i mbaja fëmijën kur kishte punë, i jepja para e i bëhesha krah për çdo hall.

— Festa është bërë pa të metë, Anita, — më tha Anisa duke përkëdhur flokët e së bijës. — E ke tejkaluar veten vërtet.
— Doja që çdo gjë të ishte e përkryer sonte, — i thashë unë duke i ledhatuar mjekrën Artiolës së vogël. Vajza qeshi pak dhe e fshehu fytyrën te qafa e nënës së vet.

— O mami, mua po më flihet shumë, — tha vajza me atë zërin e saj të hollë.
— E di, o shpirt i mamit, do shkojmë në shtëpi shpejt, — i tha Anisa duke e lëvizur nga krahët.
— Pse nuk e çon lart te Dhoma e miqve? — i sugjerova menjëherë, me dëshirën e madhe për t’i lehtësuar punën. — Le të flejë aty rehat derisa të mbarojë festa e të ikni.

Anisa ndaloi për një moment, një shkëndijë e çuditshme i kaloi në sy, një lloj ngurrimi që unë nuk e kuptova në atë çast.

— Je e sigurt? Nuk dua t’ju bëhem barrë e t’ju prish punë.
— A prapë me këto fjalë ti? Artiola është gjithmonë si në shtëpinë e vet këtu, — i thashë.
E pashë teksa ngjiste shkallët me fëmijën në krahë dhe një therje e thellë më përshkoi gjoksin. Unë dhe Albini kishim dy vjet të plota që mundoheshim të bënim fëmijë.

Kishim shkuar te mjekët më të mirë, te doktoresha Suzana e te specialistët e qytetit, por të gjithë na thoshin se fiziologjikisht nuk kisha asnjë pengesë. Na thoshin se duhej thjesht durim. Por kur e shihja Anisën me të bijën, krahët e mi më dukeshin aq të zbrazët sa më pikonte shpirti gjak.

Mbrëmja vazhdoi mes bisedave e të qeshurave. Xha Avdiu, babai i Albinit, tregoi disa histori të vjetra nga rinia e tyre, ndërsa mamaja e tij, hallë Vera, mbajti një fjalim të ngrohtë për mënyrën se si unë ia kisha ndryshuar jetën djalit të saj.

Rreth orës dhjetë të natës, njerëzit filluan të mblidhnin gjërat për të ikur. Unë isha në kuzhinë duke paketuar disa pjata me tortë kur nga kati i dytë u dëgjua një e qarë e lehtë fëmije.
— E shkreta fëmijë, sigurisht është zgjuar e u tremb se nuk njihte vendin, — mendova me vete.
— Shkoj unë po e shoh se çfarë ka! — thirri Albini me zë të lartë dhe ngjiti shkallët me dy hapa.
Unë vazhdova të fshija tavolinën e kuzhinës, duke kënduar me zë të ulët një këngë popullore që e kisha dëgjuar në radio, me mendjen te pushimet që kishim planifikuar për javën e ardhshme.

Atëherë dëgjova hapat që po zbritnin nga shkallët prej druri. Hapat e rëndë të Albinit dhe prapa tij hapat e lehtë të Anisës. Mendoja se ajo kishte zbritur për të marrë çantën e fëmijës. Doli te dhoma e ngrënies për t’i përshëndetur, me buzëqeshjen ende në fytyrë.

Dhe aty, gjithçka u shkatërrua.
Artiola e vogël po qante me ngashërim, duke i zgjatur krahët e saj të vegjël drejt Albinit.
— Babi, a mund të shkojmë në shtëpi tani?
Ajo fjali më goditi si një guri i rëndë drejt e në gjoks. Me një forcë aq të madhe sa më mori frymën krejtësisht.

Babi? Jo xha Albini. Jo burri i Anitës. Babi.

Koha dukej se u ndal fare. Bota rreth meje nisi të rrotullohej mbrapsht ndërsa shikoja fytyrat e të gjithë atyre që kishin mbetur në sallon të ktheheshin nga zhurma e xhamit të shampanjës që shpërtheu në dysheme. Pjesët e kristalit më ranë te këmbët, por unë nuk ndjeva asgjë. Asnjë dhimbje fizike. Vetëm një pezmatim të zi e një tradhti që po më prekte deri te palca .

Fytyra e Albinit u zbardh si letër e bardhë muri. Anisës i ranë krahët poshtë dhe dukej sikur do ta lëshonte fëmijën e do t’i binte të fikët aty për aty. Artiola vazhdonte të qante e hutuar nga ajo heshtje e tmerrshme që pllakosi vendin.
— Anita… — filloi Albini, me zërin që i dridhej e i merrej fryma.

Por unë nuk mund ta dëgjoja më. Kisha një zhurmë të madhe në veshë, si ujëra që vërshojnë me rrëmbim.
Tre vjeç. Artiola ishte tre vjeçe. Që do të thoshte…

Mendja ime nisi të bënte llogaritë me një qartësi të frikshme. Unë dhe Albini kishim dy vjet që mundoheshim për fëmijë. Artiola ishte tre vjeçe. Kjo do të thoshte se ajo ishte ngjizur plot katër vjet më parë. Katër vjet më parë! Pikërisht në kohën kur Albini thoshte se po kalonte një periudhë të vështirë me punën, kur rrinte i mërzitur, kur thoshte se i duhej pak hapësirë për të sqaruar mendimet e veta! Kur filloi të punonte me orë të zgjatura, kur thoshte se po rri me ortakun e tij, me Shpendin, deri vonë. Ndërkohë ai ishte duke fjetur me shoqen time më të mirë! Me gruan që unë e kisha mbajtur me bukë!

— Dilni jashtë, — doli zëri im. Nuk ishte bërtitje, ishte një pëshpëritje e ulët, por e preu ajrin si me thikë të mprehtë.

— Anita, të lutem, më lër të ta shpjegoj se si ka qenë puna! — bëri një hap drejt meje Albini, me duart e ngritura lart.

— DILNI JASHTË! — bërtita me sa fuqi kisha në mushkëri, me zërin që më shkëputej nga dhimbja. — DILNI TË GJITHË NGA SHTËPIA IME!

Të ftuarit e mbetur, farefisi e miqtë, u shpërndanë si zogjtë kur dëgjojnë pushkën. Vera, motra ime, u përpoq të më afrohej e të më kapte nga shpatullat.

— Anita, o motër…
— Jo ti, Vera. Nuk mundesh tani, — ngrita dorën që më dridhej për ta ndaluar. — Të gjithë të tjerët. Tani!
Albini ndaloi në vend, desh të thosh diçka tjetër, por Anisa i kapi krahun shpejt, me sytë nga dyshemeja.
— Duhet të ikim, Albin, — pëshpëriti ajo me ngut, duke e tërhequr prej mënge.

Dhe ikën. Ikën të dy bashkë. Burri im dhe shoqja ime më e mirë. Të shoqëruar nga fëmija që duhej të ishte bekimi i shtëpisë sime, por që tani ishte prova e gjallë e tradhtisë së tyre shumëvjeçare.

Qëndrova krejt e vetme në mes të sallonit të madh. E rrethuar nga pjatat , nga gotat e gjysmëzbrazura dhe nga mbetjet e asaj që unë kisha besuar se ishte një martesë e shenjtë. Një ftohtësi e madhe më zbriti në kraharor, pikërisht aty ku deri më sot kisha pasur zemrën.

Ata menduan se mund të më mashtronin engjëllisht. Menduan se mund ta mbanin këtë të fshehtë të ndyrë për gjithë jetën, duke bërë rolin e familjes së lumtur pas krahëve të mi, ndërsa unë luaja rolin e gruas së mirë e shoqes zemërgjerë. Por ata kishin bërë një gabim shumë të madh. Më kishin marrë për budallaqe.

Ndërsa po mblidhja copat e kristalit nga dyshemeja me duart që më dridheshin e me gjakun që më pikonte pak nga gishtat, truri im nisi të punojë me një shpejtësi të re. Jo me lot, por me planifikim. Me llogari të ftohta. Ata deshën të më shkatërronin jetën e të më bënin horrë para botës? Në rregull. Do të sigurohem me doemos që të paguanin për çdo gënjeshtër, për çdo poshtërim, e për çdo ditë lumturie që ma kishin vjedhur pa pikë mëshire. Loja porsa kishte filluar. Dhe këtë lojë do ta fitoja unë.

Shtëpia dukej si varreze e heshtur pasi ikën të gjithë. U ula në dyshemenë e ftohtë të dhomës së ndenjes, ende me atë fustanin tim të gjelbër të festës. E rrethuar nga pecetat e hedhura e nga lulet e trëndafilave që kishin filluar të vyshkeshin. Mundohesha me mish e me shpirt të kuptoja realitetin. Fjala e Artiolës të vogël më jehonte në kokë si një kasetë e prishur: Babi… Babi…

Nxora telefonin nga xhepi me gishta të ngrirë dhe hapa galerinë e fotove. Kishte me qindra e mijëra foto nga këto tre-katër vitet e fundit. Ditëlindje, dreka të seancave të vikendit, udhëtime të vogla ku Anisa e Artiola na kishin shoqëruar se “gjynah rrinte vetëm ajo e shkretë”.

Tani i shikoja ato foto me sytë e një njeriu të zgjuar nga gjumi i rëndë.
Ja ku ishte një foto nga ditëlindja e dytë e Artiolës—dora e Albinit mbi shpatullën e Anisës, buzëqeshja e tij e butë teksa ndihmonte fëmijën të puhiste qirinjtë mbi tortë. Mënyra se si ai e dinte gjithmonë se çfarë i nevojitej asaj fëmije para se ta kërkonte Anisa vetë. Si kisha qenë kaq e verbër? Si nuk e kisha parë atë shikim?
Telefoni im vibroi në dorë. Ishte një mesazh nga Albini.

“Anita, të lutem më lejo të kthehem në shtëpi. Duhet të flasim, të lutem.”

I ngula sytë mbi ekran derisa shkronjat filluan të më turbulloheshin para syve. Shtëpi. Ai ende e quante këtë vend shtëpi, kur ndërkohë kishte ndërtuar një shtëpi tjetër paralele, me Anisën dhe me Artiolën! Me familjen e tij të vërtetë!

Ia ktheva me gishtat që më dridheshin:
“Mos guxo të shkelësh këtu. Më duhet kohë të mendohem.”

Pas dy sekondash erdhi mesazhi tjetër:
“Të dua, Anita. Të lutem mos hiq dorë kështu, të përgjërohem.”

Gati sa nuk plasa duke qeshur me hidhërim te ajo dhomë e zbrazët. Më donte mua! Më donte aq shumë sa kishte bërë jetë të dyfishtë për vite me radhë pas krahëve të mi. Më donte aq shumë sa më kishte lënë të besoja se isha e vetmja për të, ndërsa me prapa shpinës sime po rriste një fëmijë me shoqen time të ngushtë.

E fika telefonin fare dhe u ngjita lart në dhomën tonë të gjumit. Gjithçka aty ishte në vendin e vet. Fotografia jonë e dasmës mbi komodinë, rrobat e tij të varura radhë-radhë në dollap, ora e tij e dorës mbi tavolinë. Por të gjitha më dukeshin si rekuizita të një teatri të shpifur ku unë kisha luajtur rolin e budallait pa e ditur fare.

Hapa sirtarin e komodinës së tij. Kërkoja prova. S’e dija as vetë çfarë po kërkoja saktësisht, por kisha nevojë për fakte. Gjeta pasaportën e tij, disa dokumente të punës, dhe krejt në fund, një kuti të vogël prej kadifeje të kuqe që nuk e kisha parë kurrë më parë.

Duart më dridheshin ndërsa e hapa lidhësen e kutisë. Brenda ishte një byzylyk argjendi i hollë, i bukur, me një varëse të vogël në formë zemre. Byzylyk fëmijësh. Byzylyku i Artiolës. Fatura e blerjes ishte ende në fund të kutisë. E blerë para tre muajsh nga një dyqan bizhuterish luksoze në qendër të qytetit.

Më kujtua ajo javë. Pikërisht atë javë, Albini më kishte thënë se po punonte me orë të zgjatura për një projekt të madh ndërtimi me ortakun e tij, Shpendin, dhe se nuk mund të vinte për darkë në shtëpi. Ndërkohë, ai paska qenë duke blerë dhurata të shtrenjta për të bijën e tij!

Aty e kuptova se tradhtia nuk ishte thjesht një gabim i një nate, por një strukturë e tërë gënjeshtrash e ndërtuar me tulla e me llaç mbi jetën time.

Të nesërmen në mëngjes, pa e bërë syrin gjumë fare, i telefonova avokatit tim, vëllait të shoqes sime, Albinit tjetër që merrej me çështjet familjare, por vendosa të flisja me një avokat të jashtëm, zotëri Avdiun, një burrë i vjetër e i prerë në punët e divorcit.

— Zonja Anita, — më tha avokat Avdiu pasi i tregova të gjitha me detaje, — nëse duam ta çojmë këtë punë deri në fund dhe t’i marrësh të gjitha ato që të takojnë, duhet të lëvizim me mençuri. Jo me nxitim e me bërtitje. Na duhen prova financiare që ai ka përdorur pasurinë e përbashkët për të mbajtur familjen tjetër.
Aty nisi lufta ime e heshtur.

Për dy javë me radhë, nuk e lashë Albinin të kthehej në shtëpi, por as nuk e çova punën te divorci zyrtar menjëherë. E lashë të zihet në lëkurën e vet. Ai rrinte te një banesë me qira e Shpendit, më dërgonte mesazhe çdo orë, më kërkonte falje, më thoshte se Anisa kishte qenë një “gabim i momentit në një natë kur kishte qenë i dehur” dhe se e kishin mbajtur fëmijën sekret vetëm se kishin pasur frikë të më lëndonin mua.
Sa hipokrizi e shpifur! Kishin pasur frikë të më lëndonin mua, ndaj më kishin lënë të bëja rolin e tezes së mirë për katër vjet me radhë!

Një pasdite, e thirra Anisën të vinte te një kafene e vogël në skaj të qytetit, ku nuk na njihte askush. Ajo erdhi e frikësuar, me sy të ëmbëltuar nga e qara, pa guxuar të më shihte drejt e në sy.

— Anita… të lutem, më dëgjo, — filloi ajo me zë të ulët, duke shtrënguar duart mbi tavolinë. — Unë kurrë nuk kam pasur qëllim të ta marr Albinin. Ajo natë katër vjet më parë ndodhi kur unë isha shumë keq psikologjikisht e Albini erdhi të më ndihmonte… Një gjë çoi te tjetra. Kur mora vesh se isha shtatzënë, deshëm ta hiqnim, por nuk mundëm. Ai thjesht donte të tregohej burrë e të kujdesej për fëmijën e vet!

Pashë atë grua që e kisha quajtur motër. Pashë fytyrën e saj dhe nuk ndjeva më as zemërim, as mëshirë. Ndjeva vetëm një neveri të thellë.

— Anisa, — i thashë me zë të qetë, aq të ftohtë sa ajo u drodh. — Ti ke ngrënë bukë në shtëpinë time. Mua më ke pasur krah kur nuk kishe asnjë njeri në këtë botë. Ti e ke ditur sa shumë kam qarë unë në dhomë të gjumit se nuk po bëja dot fëmijë, dhe ti përsëri vije në shtëpinë time me fëmijën e burrit tim në krahë e më buzëqeshje në fytyrë.

— Anita, të lutem…

— Tani dëgjomë mirë, — e ndërpreva pa ia ngritur zërin fare. — Albini do të mbetet pa asnjë qindarkë. Çdo gjë që kemi vënë bashkë, çdo pronë e çdo llogari bankare do të jetë e imja. E nëse ti mendon se ai do të jetë Princi yt i Kaltër tani që doli e vërteta, do ta shohësh se çfarë do të mbetet prej tij kur të mos ketë më paranë e statusin që ia dhashë unë.

Nuk prita përgjigje. U ngrita nga tavolina, lashë paratë e kafës mbi tavolinë dhe dola jashtë me kokën lart.
Plani im eci pikë për pikë. Me ndihmën e avokatit Avdi, zbuluam se Albini kishte kaluar shuma të mëdha parash nga llogaria e kompanisë së tij te një llogari dytësore në emër të Anisës—para që konsideroheshin pasuri e përbashkët bashkëshortore.

Kur çështja shkoi në gjykatë, Albini nuk kishte asnjë hapësirë për të manovruar. Dokumentet ishin të qarta si drita e diellit.

Dita e gjyqit të divorcit ishte e ftohtë. Albini erdhi i veshur me një kostum të zi, por dukej i plakur për dhjetë vjet. Sytë i kishte të nxirë e të lodhur. Kur gjyqtari e shpalli divorcin dhe vendosi kalimin e shtëpisë e të pjesës më të madhe të pasurisë në emrin tim për shkak të shkeljes së detyrimeve martesore dhe fshehjes së pasurisë, ai thjesht u ul te karrigia e vuri duart në kokë.

Dola nga gjykata me ajrin e freskët të mëngjesit që më mbushi mushkëritë. Vera po më priste jashtë me makinë, me një buzëqeshje lehtësimi në fytyrë.

— Përfundoi, Anita? — më pyeti ajo kur u ula në makinë.
— Jo, Vera, — i thashë duke shikuar nga dritarja drejt qiellit të hapur. — Sapo filloi jeta ime e vërtetë.
Nuk ishte e lehtë. Kishte netë ku kisha qarë derisa më ishin tharë lotët, netë ku dhimbja e tradhtisë më digjte si zjarr në kraharor. Por sot, teksa rrija në sallonin tim të madh—tani të mbushur me dritë e me lule të reja që i kisha blerë vetë—kuptova diçka shumë të rëndësishme.

Ajo fjalë e vogël, “Babi”, e thënë nga ajo vajzë e pafajshme atë natë festimi, ma kishte shkatërruar botën e rreme, po. Por më kishte shpëtuar nga një jetë e tërë e ndërtuar mbi gënjeshtra. Sot isha e lirë. Dhe kjo liri vlen më shumë se çdo gjë tjetër në këtë botë.

Nëse ky tregim të pëlqeu atëherë lexo edhe:

E braktisën të lindte mbi një stol se nuk kishte para: Mjeku i përlotur zbuloi se kush ishte ajo!