Sekretet e Erëta të Arbenit: Zbulimi që Shkatërroi Muajin e Mjaltit
Kapitulli 1
E kisha ëndërruar atë mëngjes që kur isha një vajzë e vogël. Dhoma e gjumit mbante ende erë trëndafila të freskët nga buqetat e dasmës së djeshme, ndërsa mbi karrige qëndronte fustani im i bardhë, tashmë i palosur, si një kujtim i gjallë i natës më të bukur të jetës sime. Unë, Agnesa, isha zyrtarisht gruaja e Arbenit. Maskara e mbetur nga lotët e gëzimit të natës së kaluar më kishte lënë pak hije nën sy, por kur u shikova në pasqyrë, fytyra ime thjesht rrezatonte. Lëkura më digjte pak nga përqafimet e pafundme të të ftuarve, por zemra më rrihte me një ritëm plot shpresë.
Arbeni kishte zbritur poshtë në kuzhinë për të na bërë kafe. Dëgjoja zhurmën e lugëve dhe aromën e fortë të kafesë turke që po përhapej nëpër shtëpi. Të gjitha valixhet tona ishin të rreshtuara te dera e sallonit. Pas pak orësh do të niseshim për në aeroport; kishim rezervuar dy javë në një nga ishujt më të bukur të Greqisë. Gjithçka ishte si në përralla. Çdo detaj ishte i organizuar në mënyrë perfekte. Arbeni kishte muaj që merrej me planet e udhëtimit, duke më thënë gjithmonë: “Agnesë, ti vetëm shijoje, pjesën tjetër e rregulloj unë.”
Teksa po mbyllja fermuarin e njërës prej valixheve të mia, telefoni im, që qëndronte mbi tavolinën e natës, filloi të dridhej. Ishte një numër i panjohur me prefiks lokal, jo nga numrat e zakonshëm që më uronin për martesën.
– Alo? – u përgjigja me një zë pak të lodhur, por plot disponim.
– Përshëndetje, Agnesa? – dëgjova një zë gruaje nga ana tjetër. Zëri i saj ishte i prerë, pak i ngrohtë, por kishte një nuancë serioziteti që më bëri menjëherë të mprehësha.
– Po, unë jam. Kush është, ju lutem?
– Agnesë, më falni që po ju shqetësoj kështu në mëngjes, veçanërisht sot. Unë quhem Egzona dhe po ju marr nga zyra e gjendjes civile të qytetit.
Zemra më bëri një kërcim të vogël. Pashë orën. Ishte pothuajse nëntë e mëngjesit. “Ndoshta ka ndonjë gabim te certifikata apo diçka me mbiemrin,” mendova me vete, sepse mbrëmë gjatë festës kishim nënshkruar disa letra me shpejtësi.
– Ah, zonja Egzona! Përshëndetje. Ka ndodhur ndonjë gjë me dokumentet e mbrëmshme? – pyeta duke buzëqeshur me vete, me mendjen te valixhet.
Nga ana tjetër e telefonit pati një pauzë prej pak sekondash. Ishte një nga ato heshtjet që të ngrin gjakun pa e ditur pse. Dëgjova vetëm fëshfëritjen e disa letrave.
– Agnesë… ka dalë një problem mjaft i ndjeshëm gjatë regjistrimit përfundimtar në sistemin qendror. Nuk mund ta diskutoj në telefon. Më duhet që të vini menjëherë te zyra ime këtu në komunë.
– Sot? Por unë… unë jam duke u bërë gati për muajin e mjaltit, zonja Egzona. Pas dy orësh duhet të jemi në aeroport. A nuk mund të vijmë kur të kthehemi? Ose të vijë Arbeni ta rregullojë tani?
– Jo! – tha ajo prerazi, aq sa u tmerrova pak nga toni i saj. Pastaj përsëriti më lehtë, por me një këmbëngulje që më futi ethet: – Jo, Agnesë. Duhet të vish **vetëm ti**. Mos i thuaj asgjë burrit tënd. Thjesht gjej një arsyetim, thuaji që po shkon te mamaja apo te ndonjë shoqe për të marrë diçka që ke harruar, dhe eja vetëm këtu. Më besor, është për të mirën tënde. Po të pres në katin e dytë, zyra numër gjashtë.
Telefoni u mbyll. Zëri i egër i sinjalit të ndërprerë më tingëlloi si një alarm lufte nëpër dhomë. Qëndrova për disa sekonda me telefonin në dorë, pa lëvizur. Fytyra ime te pasqyra nuk rrezatonte më. Gjaku më ishte ikur plotësisht nga faqet.
– Shpirt, erdhi kafja! – u dëgjua zëri i ngrohtë i Arbenit nga fundi i shkallëve.
E mbajta frymën, u përpoqa të mblidhja veten dhe zbrita poshtë. Arbeni qëndronte te tavolina e kuzhinës, i veshur me një këmishë të thjeshtë liri, me flokët pak të shpupuritura nga gjumi dhe me atë buzëqeshjen e tij të ëmbël që më kishte përvetësuar që ditën e parë kur e kisha takuar para dy vitesh. Kishte përgatitur tregun e mëngjesit dhe dy kafenë po nxirrnin tym.
– Kush të thirri në telefon kështu në mëngjes? – më pyeti lehtë, duke më hedhur krahun krahëve kur iu afrova.
Zemra po më rrihte si e çmendur. Ndjeva një pikë djersë të ftohtë në kurriz.
– Ah… ishte shoqja ime, Mimoza. Ka harruar diçka te shtëpia e prindërve të mi mbrëmë dhe më kërkoi t’ia çoj shpejt, se po largohet edhe ajo sot. Po shkoj shpejt e po kthehem, mirë? Ti vazhdo bëj gati gjërat e fundit.
Arbeni më shikoi me sy të ngushtuar për një sekondë. Për një moment mu duk se pashë një hije dyshimi apo shqetësimi në syrin e tij, por ai thjesht buzëqeshi përsëri dhe më puthi në ballë.
– Mirë, e dashur. Por mos u vono, se nuk duhet ta humbasim fluturimin. Kemi një jetë të tërë përpara!
Ato fjalë “kemi një jetë të tërë përpara” më mbetën në fyt. Mora çelësat e makinës dhe dola me ngut, pa e provuar fare kafenë.
Kapitulli 2
Rruga deri te ndërtesa e komunës më u duk si rruga më e gjatë e jetës sime. Timoni i makinës më rrëshqiste nga duart e djersitura. Në mendje më silleshin mijëra skenarë: *Ndoshta Arbeni ka ndonjë borxh? Ndoshta ka ndonjë gjobë të papaguar? Ndoshta dokumentet e tij të identifikimit kanë skaduar?* Por asnjë nga këto pyetje nuk e arsyetonte pse Egzona kishte insistuar aq shumë që të shkoja e vetme, pa i thënë gjë atij.
Parkova makinën në parkingun prapa komunës. Dita ishte e nxehtë, por unë kisha dridhje në të gjithë trupin. Ngjita shkallët e gurta të ndërtesës me hapa të dridhur, me takat e këpucëve që trokisnin nëpër korridorin e heshtur të katin të dytë. Gjeta zyrën numër gjashtë. Mbi derë shkruante “Zyra e Gjendjes Civile – Verifikimet”.
Troka lehtë.
– Hyr! – u dëgjua zëri nga brenda.
Ula dorëzën e derës dhe hyra. Zyra ishte e mbushur me rafte të larta dosjesh të verdha, muret mbanin erë letër të vjetër dhe lagështirë. Pas një tavoline të madhe druri sedeqe po qëndronte një grua rreth të dyzetave, me syze të trasha dhe me një fytyrë që rrezatonte vetëm dhembshuri dhe pikëllim. Ajo ishte Egzona.
Kur më pa mua – me rroba të reja, ende me mbetjet e një nuseje të djeshme – ajo u ngrit menjëherë në këmbë, mbylli derën prapa meje me çelës dhe më ftoi të mekesha në një karrige përballë saj.
– Agnesë… të falënderoj që erdhe aq shpejt, – tha ajo, duke u ulur përsëri. Më zgjodhi një gotë me ujë, por unë as nuk e preka.
– Zonja Egzona, ju lutem më thoni çfarë po ndodh. Burri im po më pret në shtëpi, kemi fluturimin pas pak. Çfarë problemi ka me martesën tonë?
Egzona mori një frymë të thellë, hoqi syzet dhe fshiu ballin. Mbi tavolinë kishte dy dosje të hapura dhe disa fletë të printuara me fotografi.
– Agnesë, do të doja shumë që kjo të ishte thjesht një gabim teknik. Kam dy orë që po e kontrolloj e po e rekontrolloj në sistemin qendror shtetëror bashkë me drejtorin e departamentit ligjor. Por… fatkeqësisht nuk është gabim.
– Çfarë nuk është gabim? – pyeta unë, ndërsa zëri po më dridhej çdo sekondë e më shumë.
Egzona ktheu një nga dosjet drejt meje.
– Burri yt, me të cilin nënshkruat mbrëmë letrën e martesës… si quhet për ty?
– Arben… Arben Hoxha, – u përgjigja duke e parë si të çmendur. – Si si quhet? Ja ku e keni pasaportën e tij, kartën e tij të identitetit që ua dërguam javën e kaluar!
Egzona nxori një fletë tjetër, të sapoprintuar, ku shfaqej e njëjta fotografi e Arbenit – e njëjta fytyrë me buzëqeshjen e tij të butë, me atë vizën e vogël mbi vetullën e djathtë që e kishte nga një aksident fëmijërie. Por nën atë fotografi nuk shkruante Arben Hoxha. Shkruante një emër tjetër gjoja plotësisht i huaj, dhe mbi të gjitha… figuronte një status tjetër civil.
– Agnesë… personi që ti njeh si Arben Hoxha, në të vërtetë ka përdorur një dokument të falsifikuar identiteti me të dhëna të një personi ekzistues por të vdekur prej vitesh në një fshat të largët. Identiteti i tij i vërtetë është tjetër. Dhe më e keqja… ky njeri është zyrtarisht i martuar. Ai është i martuar prej pesë vitesh në një qytet tjetër.
Ajo fjali ra mbi mua si një goditje e fuqishme rrufeje. Kushtet e dhomës u zvogëluan, ajri më mbërtheu në fyt dhe veshët filluan të më bucisnin me një zhurmë të tmerrshme.
– Çfarë… çfarë po thoni? – pëshpërita. Unë nuk po e kuptoja fare. Më dukej sikur po fliste në një gjuhë të huaj. – Kjo është e pamundur. Arbeni është nga ky qytet, ne kemi dalë dy vjet, unë i njoh… unë i njoh prindërit e tij!
– Prindërit e tij që ishin mbrëmë në dasmë? – pyeti Egzona me zë të ulët. – Agnesë, ne sapo kemi verifikuar gjithçka me policinë ndërgjyqësore. Personat që ishin mbrëmë aty si prindër të tij nuk janë prindërit e tij biologjikë. Ose janë të paguar, ose janë pjesë e këtij mashtrimi. Por më ndiq me vëmendje…
Ajo ktheu një faqe tjetër të dosjes. Aty kishte një certifikatë martese të plotë, të lëshuar para pesë vitesh në qytetin e Pejës. Aty lexohej qartë identiteti i tij i vërtetë dhe emri i bashkëshortes së tij ligjore: Tereza.
– Gruaja e tij quhet Tereza. Ata kanë një martesë të rregullt ligjore, nuk janë divorcuar kurrë. Ai ka aplikuar te ne për martesë me ty duke përdorur letra të rreme me identitetin e rremë ‘Arben Hoxha’, në mënyrë që sistemi ynë lokal të mos kapte lidhjen me martesën e tij të parë. Por mëngjesin e sotëm, kur po bënim regjistrimin përfundimtar në bazën e të dhënave kombëtare të gjendjes civile, sistemi e identifikoi përmes skanimit të fotografisë së pasaportës dhe gjurmëve të gishtave që kishte lënë për patentën.
U ula prapa në karrige. Ndjeva sesi trupi po më lëshonte krejtësisht. Lotët më shpërthyen nga sytë pa mundur t’i ndalja fare. E gjithë dashuria, të gjitha premtimet e natës së kaluar, vallëzimi ynë i parë nën dritat e zbehta të sallës, buzëqeshja e tij kur më tha “je gruaja më e bukur në botë”… gjithçka po shpërthente në copa të vogla e të mprehta xhami që po më shponin shpirtin.
– Nuk ka mundësi… jo, jo, jo! – bërtita me zë të mbytur, duke mbuluar fytyrën me duar. – Kjo është një ëndërr e keqe! Arbeni më do mua! Ai punon çdo ditë, ai ishte me mua mbrëmë! Kush është kjo Tereza?!
Egzona u ngrit, erdhi pranë meje dhe më hodhi krahun mbi shpatulla.
– Më vjen shumë keq, Agnesë. Zemra më dhemb për ty, je aq e re dhe sot duhet të ishe në ditën tënde më të lumtur. Por dëgjomë mirë: Martesa juaj e mbrëmshme është krejtësisht e pavlefshme sepse është bërë mbi një identitet të rremë dhe mbi bazën e një krimi ligjor. Ai njeri të ka mashtruar ty, familjen tënde dhe shtetin. Dhe kjo nuk është e gjitha… Policia është rrugës për në shtëpinë tuaj.
Kapitulli 3
Fjala “polici” më zgjoi si nga një goditje elektrike.
– Çfarë? Policia?
– Po, Agnesë. Falsifikimi i dokumenteve të gjendjes civile dhe poligamia janë vepra të rënda penale. Policia ushtarake dhe krimi ekonomik kanë hapur tashmë dosjen. Ata po shkojnë në shtëpinë tuaj për ta arrestuar.
Nuk dija se çfarë po bëja. Trupi im po vepronte me automatizëm, pa menduar fare. Isha e tronditur, e shkatërruar, por brenda meje po ziente një përzierje e tmerrshme dhimbjeje, inati dhe një dëshire të pafundme për ta parë në sy atë njeri. Volsha të dëgjoja nga goja e tij se pse me kishte bërë këtë barbarizëm. Pse kishte hyrë në jetën time, pse kishte lozur me ndjenjat e mia, pse me kishte çuar deri te altari kur prapa shpinës mbante një jetë tjetër, një grua tjetër?
– Unë… unë duhet të shkoj atje! – u ngrita me shpejtësi.
– Agnesë, jo! – më kapte Egzona nga krahu. – Është e rrezikshme! Ti nuk e di kush është ai njeri në të vërtetë! Ne nuk e dimë pse ai ka përdorur këtë identitet!
– Duhet ta shoh në sy! – u shkëputa me ngut. – Ju lutem, Egzona… unë u martova me të mbrëmë! Më detyrohet të paktën një përgjigje!
Rredha poshtë shkallëve të komunës si e marrë. Hypa në makinë dhe i dhashë gazit pa marrë parasysh semaforët apo makinën tjetër në rrugë. Lotët më mjullonin shikimin. Në mendje më përsëriteshin të gjitha ditët e kaluara bashkë: udhëtimet tona, bisedat e gjata natën, planet tona për të pasur fëmijë, shtëpia që kishim mobiluar bashkë me aq dashuri… Të gjitha ishin ndërtuar mbi një gënjeshtër gjigante. Nuk kishte pasur asgjë të vërtetë. As emri i tij nuk ishte i vërtetë!
Kur mbërrita te rruga e shtëpisë sonë, pashë dy makina policie të parkuara pa drita alarmi pak më tutje rrugicës. Policia po bëhej gati të hynte brenda. I dhashë gazit dhe u parkova fiks para oborrit tonë. Doli një polic me uniformë dhe më bëri shenjë të ndaloja, por unë e hapa derën e makinës dhe vrapova drejt derës së shtëpisë.
– Zonjë, ndaloni! Nuk mund të hyni brenda! – më bërtiti polici.
– Është shtëpia ime! – i bërtita me sa zë kisha, me lotët që më mbushnin gojën. – Është burri im aty brenda!
Mbrapshtova derën e hyrjes me një goditje të fortë.
Arbeni po qëndronte në sallon, me një valixhe në dorë. Nuk ishte më valixhja e muajit të mjaltit. Ishte një çantë e zezë shpine. Ai po e mbyllte me ngut atë. Kur dëgjoi përplasjen e derës dhe më pa mua të shkatërruar, të mbuluar me djersë e lot, dorë e tij u ngrit në ajër.
Në prapavijë hyrën dy policë me armë në dorë: – Mbetuni aty ku jeni! Mos lëvizni!
Arbeni u kthye nga unë. Fytyra e tij nuk kishte më atë dritën e ëmbël të mëngjesit. Kishte vetëm një zbrazëti të ftohtë, një zbehtësi tmerruese. Ai nuk tregoi asnjë shenjë habitjeje kur pa policinë. Sikur po e priste këtë ditë prej kohësh.
– Agnesë… – pëshpëriti ai me një zë që s’e kisha dëgjuar kurrë më parë. Një zë i huaj, i ftohtë.
– Kush je ti? – u ulërita me të gjithë fuqinë e mushkërive të mia, duke iu afruar me hapa të pafuqishëm. – KUSH JE TI?! Kush është Tereza?! Pse më bëre këtë, o i pafe?! Pse?!
Një nga policët e mbërtheu atë nga krahët dhe i vendosi prangat në duar. Arbeni nuk bëri asnjë rezistencë. Ai thjesht më shikonte mua me sy të ftohtë, pa shprehur asnjë pikë penda ose keqardhjeje. Kjo ishte gjëja më e tmerrshme. Sytë e tij, që mbrëmë më shikonin me dashuri të madhe, sot ishin dy gropëzash të zbrazëta të një njeriu të panjohur.
– Më fal, Agnesë, – tha ai ulët, teksa polici po e tërhiqte jashtë derës. – Ti nuk duhej të përfshiheshe në këtë gjë.
– Më fal?! – bërtita duke i shkuar prapa deri në oborr. – Më fal thua?! Ti më shkatërrove jetën! Mbrëmë u martuam! Të gjithë njerëzit e mi ishin aty! Çfarë do t’i them unë botës sot?! Çfarë do t’i them vetes time?!
Ai nuk u kthye më. Policia e futi në makinën e zezë dhe dyert u mbyllën me një kërcitje të metalit që më mbeti në vesh si një goditje çekani. Makina u largua me shpejtësi, duke lënë pas vetëm pluhurin e rrugës dhe mua… të ulur në gjunjë te pragu i shtëpisë sonë, me fustanin e djeshëm të nuses ende mbi mendje dhe me zemrën të bërë copë-copë.
Por ajo që ndodhi më pas… zbulimi i plotë se kush ishte ai, kush ishte Tereza dhe pse e kishte bërë të gjithë këtë lojë monstruoze… ishte ajo që me të vërtetë më theu zemrën në një mënyrë që nuk do të shërohet më kurrë.
Kapitulli 4
Pas largimit të policisë, shtëpia u zhyt në një heshtje të frikshme. Unë mbeta e ulur në dyshemenë e sallonit, e paaftë për t’u ngritur. Valixhet tona të udhëtimit qëndronin ende pranë derës – dëshmi e heshtur e një të ardhmeje që u shkatërrua në më pak se një orë. Telefoni im nuk pushonte së renuri; ishin prindërit e mi, shoqet, farefisi që kërkonin të dinin se a kishim arritur në aeroport. Nuk i hapja dot. Si mund t’u thosha atyre se njeriu që më dhanë ddorën mbrëmë, ishte një mashtrues dhe i arrestuar nga policia?
U ngrita me vështirësi dhe shkova te çantat e tij që policia nuk i kishte marrë. Dhoma e gjumit ishte e mbushur me gjërat e tij. Fillova të kërkoja nëpër sirtarë, nëpër rrobat e tij, me duart që më dridheshin plotësisht. Vojsja të gjeja diçka, ndonjë prove, ndonjë gjë që do të më shpjegonte se kush kishte qenë ai njeri me të cilin kisha ndarë krevatin për dy vite.
Nën një rresht këmishash të palosura në dollap, gjeta një kuti të vogël metalike të mbyllur me çelës. Me një thikë kuzhine e dhunova kapakun derisa u hap. Brenda saj kishin mbetur disa letra, tre telefona celularë të vjetër dhe disa fotografi.
Mora fotografitë. Në to pashë Arbenin – ose siç quhej ai me emrin e tij të vërtetë, Krenarin. Në ato foto ai ishte më i ri, ndoshta pesë apo gjashtë vjet më parë. Krah për krah me të ishte një grua me flokë të zinj, me sy të trishtuar por shumë të bukur. Ajo ishte Tereza. Në një nga fotot, ata mbanin në krahë një fëmijë të vogël, një djalë që nuk i kishte më shumë se dy vjeç.
Në prapavijë të fotos shkruhej me dorë: “Familja jonë e vogël, 2019”.
Zemra më ndaloi fare. A ai kishte edhe një fëmijë?!
Gjatë dy viteve që kishim kaluar bashkë, ai më kishte thënë gjithmonë se ishte fëmijë i vetëm, se prindërit i kishte pasur të moshuar dhe se nuk kishte pasur kurrë një lidhje të reshtuar më parë. Gjithçka kishte qenë një përrallë e ndërtuar me mjeshtëri. Por pse? Pse të merrte një identitet të rremë? Pse të martohej me mua në një qytet tjetër kur kishte një familje?
Në ato momente dëgjova trokitje te dera e jashtme. U tmerrova. Mendova se ishte përsëri policia ose prindërit e mi që kishin ardhur sepse nuk u përgjigjesha në telefon. U ula ngadalë poshtë shkallëve dhe hapa derën.
Te pragu i derës nuk ishte policia. Qëndronte zonja Egzona nga gjendja civile, bashkë me një grua tjetër. Ajo gruaja tjetër kishte flokë të zinj të kapur thjesht prapa, mbante një xhaketë të vjetër dhe kishte sytë e kuq nga të qarat. Ishte fiks gruaja nga fotografia. Ishte Tereza.
Kapitulli 5
– Agnesë… – tha Egzona me zë të butë. – Më fal që të erdha kështu në shtëpi, por kjo zonjë… kjo është Tereza. Ajo erdhi në stacionin e policisë menjëherë sapo u njoftua nga hetuesit. Ajo donte të të takonte.
U mbështeta te dera sepse këmbët nuk po më mbanin më. Dy gratë e të njëjtit burrë – njëra e martuar prej pesë vitesh me letra të vërteta, dhe tjetra e martuar mbrëmë me letra të rreme – po qëndronin përballë njëra-tjetrës te pragu i shtëpisë ku unë duhej të nisja jetën time të re.
Tereza më shikoi me një vështrim që nuk kishte as inat, as xhelozi, por vetëm një dhimbje të thellë e të pafundme.
– Më lër të hyj brenda, te lutem, – pëshpëriti Tereza me një zë të shuar. – Ti duhet ta marrësh vesh të vërtetën. Ti nuk ke faj… as unë nuk kam faj.
I lashë të hynin. U ulem të tria në sallonin që mbrëmë priste urimet e dasmës. Egzona qëndroi pak më mënjanë, si për të na lënë hapësirë, ndërsa unë dhe Tereza u ulem përballë njëra-tjetrës te tavolina e kafesë.
– Si quhet ai me të vërtetë? – pyeta unë me zë që më dridhej.
– Emri i tij është Krenar, – tha Tereza, duke fshirë një lot nga faqja. – Dhe ai nuk është personi që ti mendon. As nuk është personi që unë mendoja se kisha në shtëpi.
Tereza filloi të tregonte historinë e saj, dhe me çdo fjalë të saj, copa-copa po zbulohej një e vërtetë edhe më e frikshme se ajo e mashtrimit të thjeshtë ligjor.
– Ne u martuam para pesë vitesh në Pejë, – tregoi Tereza. – Për dy vjet jetuam mirë. Kishim një djalë, Arbin. Por Krenari filloi të futet në borxhe të mëdha për shkak të bixhozit dhe disa punëve të padeklaruara me njerëz të rrezikshëm. Para tre vitesh, ai u përfshi në një mashtrim të madh financiar ku mori me hua shuma të mëdha parash nga disa fajde me emrin e tij të vërtetë. Kur iu afrua afati për t’i kthyer paratë dhe kur kërcënimet filluan të vinin te shtëpia jonë, ai u zhduk.
Unë e dëgjoja pa nxjerrë asnjë fjalë, me frymën e bllokuar.
– Ai iku një natë pa thënë asgjë, – vazhdoi Tereza. – Mua më la me djalin e vogël, pa asnjë para, dhe me njerëzit e rrezikshëm që më trokisnin te dera çdo javë. Policia e kërkonte për mashtrim, kurse fajdet e kërkonin për paratë. Për tre vjet unë mendova se ai kishte ikur jashtë shtetit ose se e kishin vrarë. Nuk e dija se ku ishte… derisa sot më thirri policia dhe më tha se ai kishte jetuar në këtë qytet, me një emër tjetër, me një identitet të një njerëzi të vdekur, dhe se sot kishte aplikuar për martesë me ty.
– Por pse? – pyeta unë, duke përplasur duart mbi tavolinë. – Pse erdhi te unë?! Pse u martua me mua?! Nëse donte vetëm të fshihej, pse duhej të futet në një martesë të re ligjore, pse bëri dasmë?!
Tereza u ul pak më afër meje dhe më shikoi drejt e në sy. Sytë e saj mbusheshin me lot të ftohtë.
– Agnesë… a ke pasur ti apo familja jote ndonjë pronë apo ndonjë pasuri të paluajtshme që e ke kaluar në emrin tënd kohët e fundit?
Ajo pyetje më goditi në zemër si një thikë me helm.
Prindërit e mi… Babi im kishte shitur një tokë të madhe para gjashtë muajsh. Ishte trashëgimia e tij e familjes. Dhe sepse unë isha vajza e vetme, ai kishte hapur një llogari bankare të përbashkët me mua dhe kishte kaluar një pjesë të madhe të atyre parave në emrin tim, si dhuratë për martesën tonë, në mënyrë që ne të blinim një shtëpi të re pas muajit të mjaltit. Arbeni – ose Krenari – e dinte këtë. Ai kishte marrë pjesë në të gjitha bisedat me babain tim. Kishte qenë ai që i kishte sugjeruar babait tim që ta bënte atë llogari në emrin tim para dasmës!
– O Zot… – pëshpërita, ndërsa një ndjesi e tmerrshme të përzieri më kaploi stomakun. – Paratë e babait tim…
Kapitulli 6
Tani gjithçka po bëhej e qartë si drita e diellit. Një figurë mozaiku monstruoz po plotësohej para syve të mi.
Arbeni (Krenari) nuk kishte ardhur në jetën time nga dashuria. Ai më kishte studiuar. Më kishte gjetur në punën time të parë, kishte krijuar një afrimitet të llogaritur mirë, kishte përdorur një identitet të falsifikuar për t’u fshehur nga policia dhe fajdet e Pejës, dhe kur kishte kuptuar se familja ime kishte mundësi financiare, ai kishte përgatitur me ftohtësi planin e tij përfundimtar.
Plani i tij ishte i thjeshtë dhe i frikshëm: Do të martohej me mua duke përdorur identitetin e rremë ‘Arben Hoxha’, do të iknim në muajin e mjaltit, gjatë asaj kohe do të me bindte që t’i transferoja paratë e babait tim në një llogari të tijën jashtë shtetit ose t’i tërhiqte me kartën tim sepse unë i besoja verbërisht, dhe pastaj do të zhdukej përsëri – kësaj radhe përgjithmonë, duke më lënë mua të shkatërruar, pa para dhe me një martesë me një njeri fantazmë që ligjërisht nuk ekzistonte fare.
Ajo që më theu zemrën më së shumti nuk ishte vetëm humbja e besimit te dashuria. Ishte fakt se unë kisha rënë në dashuri me një iluzion. Çdo fjalë e ngrohtë që më kishte thënë gjatë dy viteve, çdo mbrëmje kur më mbante dorën dhe më fliste për fëmijët që do të kishim bashkë, çdo buzëqeshje e tij… gjithçka kishte qenë e llogaritur. Ai kishte lozur me shpirtin tim si me një lojë shahu.
– Ai nuk të ka dashur kurrë, Agnesë, – tha Tereza me zë të dridhur, duke më kapur dorën mun mbi tavolinë. – Ai nuk më deshi as mua, nuk deshi as djalin e tij. Ai do vetëm veten dhe paratë. Ti ke qenë vetëm viktima e tij e radhës… por falë zotit dhe kësaj zonje këtu, – ajo tregoi nga Egzona, – ai nuk arriti ta çonte planin e tij deri në fund.
Egzona u afrua te ne.
– Kur sistemi ynë zbuloi përmes fotografisë se ‘Arben Hoxha’ ishte faktikisht Krenari i kërkuar nga policia kombëtare, ne e kuptuam menjëherë se diçka e tmerrshme po ndodhte. Nuk e dinim planin e tij të plotë financiare, por dinim se duhet të të shpëtonim ty pa e paralajmëruar atë, sepse nëse ai do ta kuptonte se e kishim zbuluar para se ti të vije në komunë, mund të ikte me të shpejtë apo edhe të të bënte diçka ty gjatë rrugës.
E shikoja Egzonën, me sytë e mbushur me lot që nuk pushonin. Ajo grua nga gjendja civile, të cilën nuk e kisha njohur kurrë më parë, më kishte shpëtuar nga një humnerë ku nuk do të dilja dot kurrë.
– Faleminderit… – pëshpërita me zërin që pothuajse më kishte humbur fare. – Faleminderit, zonja Egzona.
Kapitulli 7
Pas kësaj, ditët që pasuan ishin një ferr i vërtetë shoqëror dhe shpirtëror.
I duhej t’u tregoja prindërve të mi. Ndjenja e turpit dhe e keqardhjes kur pashë babain tim të qante për herë të parë në jetë, ishte një nga dhimbjet më të mëdha që kam përjetuar. Ai e akuzonte veten se nuk e kishte kuptuar me këtë njeri, por asnjë nga ne nuk mund ta me mendonte se pas asaj buzëqeshjeje fshihej një kriminel i organizuar.
Dasma jonë e madhe u kthye në temën kryesore të thashethemeve në qytet. Njerëzit flisnin nëpër kafe, gazetat lokale shkruanin për “nusen që u mashtrua një ditë pas dasmës”. Çdo dalje nga shtëpia më dukej si një e ecur mbi gjemba. Nuk doja të shihja askënd. Kisha turp të shikoja prindërit e mi, kisha turp të dilja në rrugë, kisha turp nga vetja ime që kisha qenë aq e verbër.
Por më e keqja ishte se zemra ime e coptuar kishte nevojë për një përmbyllje finale.
Një muaj pas ngjarjes, përmes avokatit të familjes, kërkova një takim te burgu i sigurisë së lartë ku Krenari po mbahej në paraburgim, duke pritur gjyqin për falsifikim dokumentesh, poligami dhe mashtrim financiar.
Avokati im më tha se nuk kisha arsyetim ligjor për ta takuar, por unë vztova këmbëngulje. Vojsja ta shihja edhe një herë të fundit, pa masat e tij të rreme, pa këmishat e bukura, pa atë rolin e burrit perfekt.
Dita kur shkova në burg ishte e ftohtë dhe me shi. Muret e larta me tulla të kuqe dhe telat me gjemba më kujtonin se ku kishte përfunduar ai njeri që mbrëmë kishte qenë te dhoma ime e gjumit.
U ula në zyrën e takimeve, pas një xhami të trashë mbrojtës. Pas pak minutash, dera e hekurit u hap dhe dy roje futën Krenarin. Mbante rroba të thjeshta burgu, ishte me mjekërr të rritur dhe sytë i kishte të thyer, pa atë sigurinë e mëparshme.
Ai u ul përballë meje dhe mori telefonin e integruar në xham. Mbrapshtova receptorin tim me duart që më dridheshin.
– Agnesë… – tha ai përmes mikrofonit. Zëri i tij tingëllonte i pafuqishëm, i thyer. – Nuk mendova se do të me vije fare.
E shikoja gjatë. Nuk kishte më inat në mua. Kisha vetëm një zbrazëti të madhe, një pikëllim të thellë për kohën e humbur dhe për dashurinë që i kisha dhënë një fantazme.
– Nuk erdha për të të pyetur pse, Krenar, – i thashë me zë të qetë e të prerë, duke përdorur emrin e tij të vërtetë për herë të parë. – E di pse. E di për paratë e babait tim. E di për borxhet e tua në Pejë. E di për Terezën. E di për djalin tënd, Arbin.
Aty ai u zbeh krejtësisht. Për herë të parë pashë një pikë turpi në sytë e tij. Uli kokën poshtë dhe nuk më shikonte dot më.
– Ti nuk me ke thyer vetëm zemrën mua, – vazhdova unë, me lotët që më rrrithnin lehtë pa pasur nevojë t’i fshija. – Ti ke shkatërruar familjen tënde të vërtetë, ke shkatërruar besimin e prindërve të mi, dhe ke tentuar të më merrje gjithçka që kisha. Por do të të tregoj diçka që ti nuk e di…
Ai ngriti kokën lehtë për të më dëgjuar.
– Ti nuk arrite të më marrësh asgjë nga e ardhmja ime. Unë jam ende gjallë. Prindërit e mi janë mirë. Dhe unë sot kam me vete diçka që ti nuk do ta kesh kurrë më në jetë: dinjitetin tim.
Ai u përpoq të fliste: – Agnesë, më beso… unë… unë në fillim e bëra për para, por me kalimin e kohës unë me të vërtetë të…
– Mos guxo ta thuash atë fjalë! – i bërtita me zë të ultë por aq të fuqishëm sa ai mbeti pa gojë. – Mos guxo ta ndyesh fjalën ‘dashuri’ përsëri! Ti nuk di çfarë është dashuria. Ti je vetëm një hije që ushqehet me besimin e njerëzve të mirë.
U ngrita nga karrigia. Vendosa receptorin e telefonit në vendin e vet. Ai po më shikonte me sy të mbushur me lot, duke goditur lehtë xhamin me dorë, si për të më kërkuar diçka tjetër, por unë u ktheva dhe e eca drejt derës së daljes pa u kthyer më mbrapsht asnjëherë.
Kapitulli 8
Tani kanë kaluar dy vjet nga ajo ditë e tmerrshme.
Martesa ime e rreme është fshirë përfundimisht nga çdo rekord shtetëror. Krenari u dënua me tetë vite burgim për mashtrim në rrethana të rënduara, falsifikim dokumentesh dhe poligami.
Unë nuk jam më ajo vajza e re e pafajshme që mendonte se bota ishte vetëm fustane të bardha dhe lule trëndafili. Jam rritur shumë. Dhimbja më kalitit, por nuk më bëri të keqe.
Me Terezën kemi ruajtur një kontakt të rrallë por të ngrohtë. Ndihmova sa munda që djali i saj i vogël të kishte disa gjëra bazike për shkollën, sepse ai nuk kishte asnjë faj për mëkatet e babait të tij. Në një mënyrë të çuditshme, ajo ngjarje e tmerrshme na lidhi ne të dyja – dy gra që u përpoqën të ndërtonin diçka mbi një tokë të mbushur me gënjeshtra, por që gjetën forcën për t’u ngritur përsëri në këmbë.
Zonja Egzona mbetet një nga njerëzit më të veçantë në jetën time. Çdo përvjetor, unë i dërgoj asaj një buqetë me lule te zyra e saj numër gjashtë në komunë – jo për të kujtuar makthin, por për të falënderuar engjëllin mun që më shpëtoi jetën nga ajo humnerë.
Zemra ime u thye atë ditë pas dasmës, po. Ndoshta krisja e saj do të mbetet përgjithmonë si një shenjë e vogël në shpirtin tim. Por sot unë e di se jam më e fortë se kurrë. Mësova se njeriu mund të mbijetojë edhe atëherë kur e ardhmja e tij shkatërrohet brenda një sekonde, sepse e vërteta, sa do e hidhur dhe e dhimbshme të jetë, është gjithmonë fillimi i vetëm i një shërimi të vërtetë.
