Prapa gardhit të gënjeshtrave

Burri im më tha se ishte i lodhur nga puna dhe se kishte nevojë të bënte pushime vetëm — në fillim, u mundova t’i respektoja hapësirën… por nuk e hiqja dot nga mendja pse nuk më donte pranë. Kështu që e ndoqa nga prapa, dhe ajo që pashë krah tij më ngriu gjakun

Unë jam Sara. Jeta ime me Gonin kishte qenë gjithmonë e qetë, ose të paktën kështu më dukej mua deri para disa muajsh. Janë bërë tetë vjet që jemi martuar dhe kemi kaluar gjëra nga më të ndryshmet, si çdo çift. Gonin e kam dashur me gjithë shpirt. Ishte njeri i punës, nuk fliste shumë, por gjithmonë tregohej i kujdesshëm. Së paku, kështu e kisha njohur unë. Punonte me orë të tëra në një firmë ndërtimi, kishte përgjegjësi të mëdha mbi supe dhe shpesh vinte në shtëpi i lodhur e i dërmuar.

Por kohët e fundit diçka kishte ndryshuar te ai. Nuk ishte më i njëjti Goni që njihja. Vinte nga puna, lëshonte çelësat mbi tavolinë pa thënë asnjë fjalë, ulej në divan dhe mbante syrin te telefoni. Kur i flisja, më përgjigjej shkurt, me gjysmë zëri, sikur ta kisha bezdi. Në fillim mendova se ishte thjesht stresi i punës. Thosha me vete: “Hajde se i kalon, ka ngarkesë të madhe, nuk duhet t’i bëhem barrë”. I përgatisja ushqimin e preferuar, i bëja një kafe të ngrohtë dhe e merrja me të mirë, por ai sikur shkonte e largohej edhe më shumë nga unë. Nuk kishte më ato shikimet e ngrohta, as bisedat e mbrëmjes kur flisnim për të ardhmen tonë.

Një natë, rreth mesnatës, po rrija përmbys në krevat e po lexoja diçka në telefon, ndërsa Goni ishte me kurriz nga unë. E pashë që ekrani i tij u ndez. Një mesazh erdhi, por ai e mbuloi menjëherë me dorë dhe e ktheu telefonin përmbys mbi komodinë. Atë natë më hyri një dyshim i lehtë në zemër, po shpejt i thashë vetes të mos bëhesha paranojake. Goni nuk kishte qenë kurrë nga ata burra që shikonin majtas e djathtas.

Gjërat u bënë edhe më serioze një të premte mbrëma. Goni erdhi në shtëpi edhe më i shpërqendruar se zakonisht. Hëngri vetëm dy lugë gjellë, la lugën mbi pjatë dhe më shikoi në sy për herë të parë pas shumë ditësh. Shikimi i tij ishte i ftohtë, i paqartë.

— Sara, duhet të të thëm diçka, — më tha me një zë të ulët.

— Çfarë ka ndodhur, Goni? Prapë ndonjë problem te puna? — e pyeta me dorë në zemër, sepse pashë që fytyra e tij ishte zbardhur e tëra.

— Jam i dërrmuar, Sara. Nuk po shtyj dot më. Puna po më mbyt, këto projektet e reja më kanë shkatërruar nervat. Ndjej se po çmendem po nuk mora pak frymë.

— Po mirë i dashur, e marrim një javë leje të dy, shkojmë diku në bregdet ose te shtëpia e prindërve në fshat, pushojmë pak, — i thashë duke u përpjekur ta qetësoja e t’i kapja dorën.

Por ai e hoqi dorën ngadalë. Ajo lëvizje më djallëzoi shpirtin.

— Jo, Sara. Nuk nuk më kuptove. Unë kam nevojë të jem vetëm. Plotësisht vetëm. Më duhet të ik në një vend të qetë për disa ditë, pa njeri afër. Kam nevojë të mbledh mendjen time.

Fjalët e tij më ranë si rrufe në qiell të hapur. Si ti ikësh vetëm? Si nuk do që të jem unë me ty? Në një martesë, kur je i lodhur, shkon me njeriun e zemrës që të gjesh qetësi, nuk ikën duke e lënë tjetrin prapa sikur të jetë shkaku i stomakut të trazuar.

— Si me ik vetëm, Goni? Po unë çfarë jam për ty? A nuk mund të vij të të bëj shoqëri, pa të bezdisur? Nuk do të të flas po të duash, vetëm të jemi bashkë, — i thashë me zërin që filloi të më dridhej.

— Jo, Sara, te lutem mos e bëj më të vështirë se sa është, — më tha me ton pak më të rreptë. — Nëse më do dhe më respekton, më lër të ik disa ditë vetëm. Më duhet kjo hapësirë. Nëse vjen edhe ti, nuk do të jetë pushim për mua, sepse do të duhet të merrem me biseda e me gjëra. Më lër të gjej veten.

E pashë që kishte ngulur këmbë dhe nuk kishte forcë që t’i ndryshonte mendjen. Ajo natë kaloi me një heshtje të rëndë që të zinte frymën. Unë u ktheva nga ana e murit dhe qava pa zë, ndërsa ai u kthye nga ana tjetër dhe nuk nxori asnjë fjalë. Të nesërmen në mëngjes, ai bëri gati një çantë të vogël me rroba. Nuk mori shumë gjëra, vetëm disa rroba të thjeshta. Mua më hante nga brenda një e keqe e madhe, por u mundova ta mbaja veten. Thashë me vete: “Ndoshta ka të drejtë. Ndoshta vërtet ka nevojë për qetësi, e unë po bëhem më paranojake se ç’duhet”.

Para se të dilte nga dera, më përqafoi shkurt. Ai përqafim nuk kishte ngrohtësi. Ishte si ato përqafimet e detyruara që i bën një njeriu të huaj në rrugë.

— Do të të telefonoj kur të arrij, — më tha pa më shikuar mirë në sy.

— Ku po shkon fiks? — e pyeta duke mbajtur derën e kapur.

— Më dhanë një kabinë të vogël te malet, një shok i punës më tha se është vend i qetë. Do të fik telefonin për disa orë se dua të pushoj rrugës, — tha ai, më dha një puthje të thjeshtë në faqe dhe zbriti shkallët me shpejtësi.

Ndenja te dera duke dëgjuar hapat e tij që largoheshin. Shtëpia mbeti aq e zbrazët sa më dukej se dëgjohej edhe rrahja e zemrës sime. Shkova në kuzhinë, u ula te karriga dhe pashë me sy të hapur kupën e kafesë që kishte lënë përgjysmë mbi tavolinë. Ditët kalonin shumë ngadalë. Të shtunën në mbrëmje, më dërgoi vetëm një mesazh të shkurtër: “Arrita mirë. Jam në rregull. Po shkoj të fle se jam i lodhur”.

I shkruajta: “Të dua, më mungon. A mund të flasim pak në telefon?”. Por mesazhi im mbeti vetëm me një vijë marrjeje. Ai e kishte fikur telefonin.

E di që shumë njerëz do të thoshin se duhet t’i besoja, se duhet t’i jepja atë hapësirën që kërkoi. Por femra ka një instinkt që nuk e gënjen kurrë. Diçka në gjoksin tim po më digjte. Nuk ishte thjesht pasiguri, ishte një ndjesi e qartë se diçka po më fshihej. Nuk mund të rrija dot me duar të kryqëzuara në një shtëpi të zbrazët duke imagjinuar lloj-lloj skenarësh.

Të dielën në mëngjes, nuk durova dot më. Trupi më dridhej nga ankthi. I telefonova shoqes sime të ngushtë, Anisës. Anisa është nga ato shoqet që të kupton pa folur fare, e njoh që në fëmijëri dhe me të i kisha ndarë të gjitha të mirat e të këqijat.

— Anisë, jam bërë copë-copë, — i thashë sapo ajo hapi telefonin.

— Çfarë ka ndodhur, Sara? Je mirë? Pse ke këtë zë? — më pyeti ajo menjëherë e shqetësuar.

I tregova të gjitha. Që nga ftohja e Gonit muajt e fundit, mesazhet e fshehta në mesnatë, e deri te ky udhëtimi i tij “vetëm” për të gjetur qetësinë. Anisa dëgjoi me vëmendje pa më ndërprerë.

— Sara, të tregohem e sinqertë? — më tha ajo me zë të ulët. — Një burrë që ikën vetëm e fsheh telefonin… nuk më tingëllon mirë fare. Por nuk dua të të fus në mendje gjëra të këqija pa pasur prova.

— Unë nuk po rrij dot këtu, Anisë! Po çmendem! Dua të di se ku është e çfarë po bën. Më tha se ka shkuar te një kabinë në mal, por unë as nuk e di ku është ajo kabinë fiks!

— Më dëgjo mua, — tha Anisa. — Goni ka makinën e punës apo atë të vetën?

— Të vetën ka marrë, — i thashë.

— Po a e mban mend që vëllai yt, Bekimi, i pati vendosur atë pajisjen e vogël GPS në makinë vjet kur ia vjedhën një herë dhe e gjetën me vonesë? A është ende ajo aty?

Kur e tha Anisa këtë, më shkrepi një dritë në mendje! Bekimi, vëllai im, merrej me servis makinash dhe vjet, kur i kishin thyer xhamin e makinës Gonit, i kishte vendosur një lokator të vogël sekret nën parakolp, për çdo rast. Aplikacionin për ta parë lokacionin e kisha edhe unë në telefonin tim, por kishte muaj që e kisha harruar fare se ekzistonte, sepse nuk na kishte hyrë më në punë.

Në ato sekonda, duart filluan të më dridheshin aq shumë sa pothuajse më ra telefoni nga dora. Hapa aplikacionin me shpejtësi. Zemra po më rrihte me një ritëm që më merrej fryma. U deshën pak sekonda që sinjali të ngarkohej. Dhe aty, në hartën e vogël të telefonit, pashë pikën e kuqe.

Ajo pikë e kuqe nuk ishte fare në mal!

Pika e kuqe tregonte se makina e Gonit ishte e parkuar në një fshat të vogël buzë liqenit, nja dy orë larg qytetit tonë. Një vend i njohur për shtëpi private e vila që jepeshin me qira për pushime. Mua më ngriu gjakut në atë moment. Pse më kishte gënjyer? Pse thoshte se ishte në mal e me telefon të fikur, kur ishte fare afër liqenit?

— Anisë… ai nuk është në mal, — i thashë me zërin që pothuajse më kishte humbur. — Ishte në një fshat buzë liqenit. Më ka gënjyer.

— O Zot, Sara… çfarë do të bësh tani? — më pyeti Anisa e tronditur.

— Do të shkoj atje. Tani! Nuk mund të rri këtu duke pritur. Më duhet të shoh me sytë e mi se çfarë po bën ai atje dhe pse po më gënjen!

— Më prit, se po vij me ty! Nuk të lë të shkosh vetëm në atë gjendje, je duke u dridhur e tërë, nuk i jep dot makinës, — tha Anisa me vendosmëri.

Pas gjysmë ore, Anisa erdhi te shtëpia me makinën e saj. Unë hipa në sediljen e pasagjerit pa folur asnjë fjalë. Kisha marrë vetëm telefonin dhe çantën e dorës. Tëren rrugën, shikimin e kisha ngulur te dritarja, ndërsa Anisa i jepte makinës me shpejtësi. Skenarët që më kalonin në mendje ishin nga më të këqijtë. Cila ishte ajo femër? Me kë ishte? Me ndonjë kolege pune? Apo me ndonjë dashnore të vjetër që unë nuk e kisha ditur kurrë? Çdo mendim më shponte si thikë në zemër. Tetë vjet martesë! Tetë vjet që i kisha dhënë gjithçka nga vetja, e ai po më shkatërronte çdo gjë me një gënjeshtër të ulët.

Rruga drejt fshatit buzë liqenit më dukshëm si rruga më e gjatë e jetës sime. Fshati ishte i qetë, me rrugica të ngushta me kalldrëm dhe pemë të mëdha që i bënin hije vilave pranë ujit. Ishte vjeshtë e lehtë dhe frynte një erë e ftohtë që të hynte deri në palcë.

Kur u afruam te zona ku tregonte GPS-i, Anisa e ulshëm shpejtësinë e makinës.

— Sara, shiko aty te ajo rrugica majtas, — tha Anisa duke treguar me gisht.

Aty, e parkuar nën hijen e një peme të madhe plepi, qëndronte makina e Gonit. Targa ishte e tij. Nuk kishte më asnjë dyshim. Ai ishte aty.

Anisa e parkoi makinën pak më larg, prapa një godine të vjetër, që të mos binim në sy. Unë dola nga makina. Këmbët më dukeshin si prej pambuku, sikur nuk do të më mbanin dot deri te ajo vilë.

Vila ku ishte e parkuar makina e Gonit ishte një godinë dykatëshe prej guri, me një oborr të rrethuar me gardh druri dhe me një pamje drejtpërdrejt nga liqeni. Oborri kishte disa pemë frutore dhe një tavolinë druri në mes.

U afruam me kujdes përgjatë gardhit. Anisa më kapte për krahut duke më thënë me gjysmë zëri:

— Sara, qetësohu te lutem. Mos bëj diçka të nxituar. Së pari të shohim se çfarë po bëhet.

Iu afrova gardhit me hap të lehtë, duke u fshehur pas një shkurreje të dendur. Frymëmarrja më ishte shpeshtuar aq shumë sa më dukej se dëgjohej në të gjithë fshatin. Ndava degët e shkurres me kujdes dhe shikova brenda oborrit të vilës.

Në fillim nuk pashë asnjeri. Mbretëronte një qetësi absolute, vetëm zëri i valëve të liqenit që përplaseshin lehtë te bregu. Por pastaj, dera e pasme e vilës, ajo që të çonte te tarraca përballë liqenit, u hap.

Doli Goni.

Kishte veshur një triko të thjeshtë dhe mbante në dorë dy kupa me çaj ose kafe. Ndaloi te tarraca dhe hodhi shikimin drejt liqenit. Fytyra e tij nuk dukej e lodhur nga puna, por kishte një shprehje që unë nuk ia kisha parë prej kohësh: një përzierje hidhërimi, buzëqeshjeje të lehtë e të fshehtë.

Por Goni nuk ishte vetëm.

Pas tij, nga e njëjta derë, doli një person tjetër.

Zemra ime ndaloi për një moment. Pashë të dilte një grua e re, me flokë të gjatë e të kapur lehtë prapa, e veshur me një fustan të thjeshtë dimëror. Por kur ajo u kthye nga profili dhe i hodhi krahët rreth qafës së Gonit, gjaku më ngriu në vena. Më zuri fryma e nuk mund të nxirrja dot asnjë tingull nga goja.

Ajo grua… nuk ishte një e panjohur. Ishte një fytyrë që unë e kisha parë mijëra herë.

Ishte Edona.

Edona, motra e shokut të tij më të mirë, Bashkimit! Vajza që vinte shpesh në shtëpinë tonë me familjen e saj, ajo që unë e kisha konsideruar si motër e si shoqe të afërt! Ajo që ulej në tavolinën tonë, që hanim e pinim bashkë, e që më buzëqeshte çdo herë në sy sikur të ishte personi më i pafajshëm në botë!

Unë u mbështeta te gardhi sepse mendova se do të rrëzohesha. Anisa, që ishte pas meje, hodhi shikimin gjithashtu dhe e pashë që i doli dora te goja nga habia. Ajo mbeti e pa gojë, duke më shikuar me sytë e zgjeruar nga tmerri.

Ajo që ndodhi pas pak sekondash te ajo tarracë më shkatërroi përfundimisht çdo mendim e çdo shpresë.

Edona iu afrua Gonit. I hodhi krahët rreth qafës dhe u mbështet mbi supin e tij. Goni nuk e hoqi. Përkundrazi, e kapi nga beli dhe e shtrëngoi fort pas vetes. Më pas, Edona u ngrit pak në majë të gishtave, i vuri dorën te faqja dhe e puthi . Një puthje e gjatë, e ngrohtë, me një afërsi që nuk lëshonte asnjë vend për dyshim.

Toka po lëvizte nën këmbët e mia. Gjaku më vërtitej në kokë si stuhie. Kisha dëgjuar e kisha parë gjëra nga më të ndryshmet në jetë, por kjo… kjo nuk ishte në asnjë prej imagjinatave të mia më të çmendura. Burri im, me të cilin kisha ndarë krevatin, ëndrrat, planifikimet për fëmijë, shtëpinë… ishte në një lidhje dashurie me Edonën!

Me atë vajzë që e kisha ftuar në çdo ditëlindje e gëzim familjar!

Ndjeva një djegie të tmerrshme në gjoks. Të gjitha ato muaj ftohtësie, ato netë me telefon të mbuluar, ato arsyetime për “lodhje nga puna”, ajo kërkesë për të “nevojë për të qenë vetëm”… të gjitha ishin një gënjeshtër e madhe e thurur bukur. Ai nuk kishte nevojë për qetësi nga puna. Ai kishte nevojë për hapësirë që të jetonte këtë lidhje të fshehtë me Edonën!

Ata u ulën në tavolinën e drurit te tarraca. Po flisnin diçka me zë të ulët e duke buzëqeshur. Pashë se si Goni i kapte dorën mbi tavolinë dhe ia përkëdhelte me lehtësi.

Në ato momente, në trurin tim filluan të rendnin me shpejtësi të gjitha kujtimet e tetë vjetëve të fundit. Aty më dolën përpara gjëra që më parë nuk u kisha dhënë rëndësi.

Më kujtua se si Edona vinte papritur te shtëpia jonë me arsyetimin se po kërkonte vëllanë e saj, Bashkimin. Më kujtua se si Goni gjithmonë mbronte çdo vendim të saj kur familja e saj e kritikonte për diçka. Më kujtua se si një herë, kur i thashë Gonit se Edona po ndryshonte sjellje e po tregohej e ftohtë me mua, ai i ishte përgjigjur me një ton çuditërisht të ashpër: “Nuk e kupton ti atë, ajo ka problemet e veta, mos u bëj pengesë te jeta e saj!”.

Sa e verbër kisha qenë! Sa e pafajshme!

E ndjeva se si lotët e nxehtë po më rrjedhin faqeve pa ndalur. Nuk ishte thjesht lot tradhtie. Ishte diçka më e thellë, më e ndotur. Fyerja që po ndjeja ishte i papërshkrueshme. Më kishte tradhtuar me njeriun që e kisha futur në shtëpi, që i kisha shërbyer me kafe e ushqim, që e kisha konsideruar si pjesë të familjes!

Anisa më kapte për krahu duke më tërhequr prapa.

— Sara, të lutem, shkojmë te makina… të lutem e dashur, nuk e përballon dot këtu, shkojmë të ikim, — më pëshpëriste ajo me zë të dridhur, edhe vetë e tronditur deri në palcë.

Por unë nuk lëvizja dot. Këmbët më kishin ngjitur pas tokës. Një pjesë e imja donte të shpërthente aty, të hynte te ajo portë, t’i përplaste të dy për muri e t’u ulërinte me sa fuqi që kisha në mushkëri. Doja t’i pyesja: “Pse? Pse më bëtë këtë? Pse më shkatërruat jetën mua? Pse më përdorët të dy si të verbër?”.

Por një pjesë tjetër, më e ftohtë e më e lënduar, më thoshte se reagimi në atë moment nuk do të zgjidhte asgjë. Do të krijohej një skenë e shëmtuar, e unë nuk donja të dukesha si e çmendur përpara atyre të dyve që më kishin shkelur me këmbë.

E pashë Gonin edhe një herë. Ai ngriti gotën e kafesë, mori një gllënjkë dhe më pas i buzëqeshi Edonës. Ajo buzëqeshje… ajo buzëqeshje më dogji shpirtin. Mua nuk më kishte buzëqeshur ashtu prej vitesh.

U ktheva ngadalë. Me hapa të thyer, duke u mbajtur te krahët e Anisës, u largova nga ai gardh. Çdo hap që bëja larg asaj vile më duket sikur po lëshoja një pjesë të jetës sime pas.

Hipa në makinën e Anisës. Sapo u mbyll dera, unë shpërtheva në një ulërimë e të qarë që nuk e kisha provuar kurrë më parë në jetë. Nuk po qaja vetëm për martesën që po shkatërrohej. Po qaja për tetë vjetët e mia të humbura, për besimin e shkelur, për të gjitha ato herë që kisha menduar se faji ishte imi pse Goni ishte i ftohtë.

Anisa e ndezi makinën dhe u larguam nga fshati. Për pothuajse gjysmë ore në makinë nuk u tha asnjë fjalë tjetër, përveç ngashërimeve të mia.

— Çfarë do të bësh tani, Sara? — më pyeti Anisa me ton shumë të butë, pasi u larguam mjaftueshëm nga ajo zonë.

Mora frymë thellë. Lotët ende më rrihnin mbi faqe, por tmerri i parë po ia lëshonte vendin një zemërimi të ftohtë e të qëndrueshëm.

— Do të kthehem në shtëpi, — thashë me zë të vendosur. — Do të mbledh të gjitha gjërat e mia. Dhe kur të kthehet ai nga ky “pushim i vetmuar”, nuk do të gjejë më asgjë.

— A do t’i tregosh se e ke parë? — më pyeti ajo.

— Jo vetëm atij, — i thashë duke fshirë lotët me mëngë. — Do t’i tregoj çdo kujt. Nënës së tij, vëllait tim Bekimit, e edhe vëllait të saj, Bashkimit. Të gjithëve! Nuk do të mbaj unë mbi supe turpin e gënjeshtrës së tyre. Pse duhet të vuaj unë në heshtje që ata të vazhdojnë të luajnë rolin e njerëzve të ndershëm përpara botës?

Rruga e kthimit për në qytet ishte e gjatë, por truri im tani punonte me një qartësi të frikshme. Kur arritëm te shtëpia ime, i kërkova Anisës të hynte me mua. Nuk doja të hyja vetëm te ajo hapësirë ku çdo cep më kujtonte ato tetë vjet gënjeshtre.

Nxora valixhet e mëdha nga dollapi. Fillova të fus rrobat e mia me shpejtësi. Mora fustanet, këpucët, mora me vete çdo gjë që kishte qenë e imja. Fotografitë tona të dasmës që vareshin në mur i hoqa një nga një. E pashë fotografinë tonë të madhe ku të dy buzëqeshnim buzë detit. Goni më mbante nga beli, e prapa nesh, në sfond, qëndronte edhe Edona me Bashkimin duke na uruar si çift i ri.

Sa e shëmtuar më dukej ajo foto tani! E mora kornizën dhe e përplasa me sa fuqi që kisha për dysheme. Xhami u bë copë-copë.

— Sara, qetësohu, të lutem, — më thoshte Anisa duke më mbajtur nga krahët.

— Jam e qetë, Anisë! Jam më e qetë se kurrë, — i thashë me zërin që më dridhej nga inati. — Ky xham i thyer është martesa ime. Është gënjeshtra ku kam jetuar tetë vjet.

Në mbrëmje, thirra vëllanë tim, Bekimin. Bekimi erdhi menjëherë te shtëpia, sepse dëgjoi zërin tim të shkatërruar në telefon. Kur e pa shtëpinë me valixhe te dera dhe xhamat e thyer në tokë, ai u zbardh në fytyrë.

— Çfarë ka ndodhur, oj motër? Çfarë të ka bërë ai plehrë? A të ka prekur me dorë?! — më pyeti Bekimi me sy të skuqur nga inati, duke shtrënguar grushtet.

— Jo, Bekim… nuk më ka prekur me dorë, — i thashë duke e bërë të ulej te divani. — Më ka bërë diçka shumë më të keqe.

I tregova të gjitha. Nga hapi i parë e deri te pamja te ajo tarraca në fshat. I tregova për Edonën, për puthjen, për gënjeshtrën.

Bekimi mbeti i palëvizur. Fytyra e tij nga e kuqe u bë si dyllë i verdhë.

— Me Edonën?! — ulëriti Bekimi duke u ngritur në këmbë. — Me motrën e Bashkimit?! Ajo që vinte këtu çdo javë?! O Zot i madh, kjo nuk është e mundur! A je e sigurt, Sara? A je 100% e sigurt se çfarë ke parë?!

— I pashë me sytë e mi, Bekim! Nuk isha vetëm, ishte edhe Anisa me mua! I pashë se si kapeshin për dore, se si e puthte në buzë! A e kupton se ku kam jetuar unë tetë vjet?!

Bekimi zuri kokën me dy duart. Filloi të ecte lart e poshtë nëpër dhomë si i çmendur, duke goditur murin me grusht.

— Do ta mbys! Do ta shkatërroj fare atë plehrë! — thoshte ai me zërin që i merrej nga inati.

— Jo, Bekim, mos bëj asgjë me dhunë, — e kapa nga krahët. — Nuk dua të futesh ti në punë me policinë apo në burg për atë tradhtar. Nuk ia vlen aspak. Mua më duhet vetëm të largohem prej këtu dhe të mbyll këtë kapitull të zi.

Atë natë fjetëm te shtëpia e prindërve të mi. Nëna e ime qajti pa ndalur kur i tregova prapaskenën e gjithë kësaj historie. Nuk i besonte veshëve. Babait tim iu desh të merrte barna për tensionin sepse nuk po e përballonte dot atë goditje.

Ditën e martë, Goni kishte planifikuar të kthehej nga “pushimi i tij”.

Në orën pesë të pasdites, kur ai do të arrinte në shtëpi, unë nuk isha më aty. Por nuk ia kisha lënë shtëpinë fare pa asgjë. Në mes të sallonit, mbi tavolinën e drurit ku ai dikur linte çelësat me ftohtësi, kisha lënë vetëm dy gjëra:

E para ishte fletë-padia e divorcit, e përgatitur me shpejtësi nga avokati im, ku shkruhej qartë arsyeja e ndarjes dhe kërkesa për ndarjen e pasurisë.

E dyta ishte një zarf i madh. Brenda atij zarfi kishte tre fotografi që Anisa i kishte bërë me telefon nga prapa shkurres atë ditë te vila buzë liqenit. Fotografi ku shiheshin qartë të dy, Goni dhe Edona, në momente intime te tarraca.

Mbi zarf kisha shkruar vetëm këtë shënim me dorën time:

“Shpresoj se ke pushuar mirë e ke gjetur ‘qetësinë’ që të mungonte me mua. Foto-kopjet e këtyre fotografive i kanë marrë sot edhe nëna jote, edhe vëllai i Edonës, Bashkimi. Mos më kërko kurrë më në telefon, sepse për mua ti as nuk ekziston më.”

Nuk kaluan as dy orë nga momenti kur ai hyri në shtëpi, dhe telefoni im filloi të binte pa ndalur.

Ishte Goni.

Nuk e hapa. E lashë të binte. Binte prapë, e prapë. Më pas filluan të vinin mesazhet. Sasi të mëdha mesazhesh.

“Sara, të lutem e dashur, më hap telefonin!” “Sara, po më çmend, le të flasim të paktën një herë!” “Mos e bëj këtë te lutem, të përgjërohem! Nuk është ashtu siç duket, më lër të ta shpjegoj!”

‘Nuk është ashtu siç duket’… Sa fjalë e ulët! Çfarë kishte për të shpjeguar më te ato fotografi ku shihej qartë çdo gjë?

Më vonë mori në telefon nëna e tij. E hapa sepse plakën e kisha dashur shumë e më vinte keq për të.

Ajo po qante me ngashërim nga ana tjetër e telefonit.

— O Sara, vajza ime… çfarë po dëgjoj, o Zot? Çfarë është kjo që më solli Bekimi te dera? A është e vërtetë kjo që po më thonë për Gonin?! — ulëriste ajo mes lotësh.

— Është e gjitha e vërtetë, nënë, — i thashë me zë të qetë por të prerë. — Mua më vjen shumë keq për ty, sepse t’ kam dashur si nënën time. Por djali yt më ka përdorur e më ka gënjyer. Ai ka pasur një lidhje prapa krahëve të mi me Edonën. Unë me atë njeri nuk kam më asnjë lidhje.

Plaka nuk dinte çfarë të thoshte më. Më kërkoi falje mijëra herë në emër të tij, duke qarë.

Mbrëmjen e asaj dite, Goni erdhi te shtëpia e prindërve të mi. Binte shpirtërisht te dera e oborrit. Ulëriste nga jashtë duke thirrur emrin tim, duke goditur me grushte te porta e hekurit.

— Sara! Të lutem dil! Dil vetëm pesë minuta të flasim! Më lër të kërkoj falje!

Vëllai im, Bekimi, doli në oborr me një shkop në dorë. Unë shkova pas tij nga frika se do të bëhej ndonjë e keqe.

Bekimi e hapi portën me rrëmbim. Goni qëndronte aty, i zbardhur, i shkatërruar, me sytë e skuqur e të fryrë nga të qarët. Nuk duhej më si ai burri i fortë e i ftohtë. Duhej si një njeri i thyer plotësisht.

— Largohu prej këtu se do të të lë në vend! — i ulëriti Bekimi duke i drejtuar shkopin te kraharori. — A ke fytyrë ti të vish këtu, o plehrë?! A ke fytyrë të kërkosh Sarën pasi na ke shkelur të gjithëve?!

Goni ra në gjunjë përpara nesh, mbi kalldrëmin e oborrit. Ajo pamje do të më mbetet e ngulur në mendje përjetë.

— Sara… të lutem, — po më kërkonte falje duke më parë nga larg me duart e bashkuara. — Më fal, të lutem më fal… Nuk kam dashur kurrë të të lëndoj ty. Mua mu ngatrrua mendja, u futa në një rrugë pa krye… Të lutem, mos më urre!

Iu afrova pak te porta, duke e shikuar nga lart-poshtë. Nuk kisha më as lot, as inat . Kisha vetëm një pështirosje të madhe.

— Ti je vetëm një egoist i ndyrë, Goni, — i thashë me një ton aq të ftohtë sa që ai u drodh. — Po të kishe qenë burrë, do të më kishe dalë përpara ditën e parë kur nuk më doje më, e të më kishe thënë të vërtetën. Do më kishe lënë të lirë të jetoja jetën time me dikë që më do vërtet. Por ti zgjodhe të më përdorësh mua si një paravan, ndërsa prapa krahëve të mi bëje jetën tënde me motrën e shokut tënd!

— Sara… unë të kam dashur… — pëshpëriti ai me zë të thyer.

— Mos guxo ta thuash më atë fjalë! Ti nuk e di çfarë është dashuria! Dashuria nuk ndërtohet mbi gënjeshtra e mbi shkatërrimin e shpirtit të tjetrit. Nuk dua të të shoh kurrë më me sy! Nëse vjen edhe një herë te kjo derë, do të të denoncoj në polici për përndjekje!

Kaq i thashë. U ktheva mbrapa dhe hyra brenda në shtëpi. Bekimi e shtyu nga shpatullat dhe i përplasi portën e hekurit në fytyrë.

Më pas mësova nga njerëzit e afërt se çfarë kishte ndodhur te familja e Edonës. Vëllai i saj, Bashkimi, kur mori vesh se si shoku i tij i ngushtë po i tradhtonte besimin me të motrën dhe po shkatërronte një martesë, e kishte nxjerrë nga shtëpia dhe nuk donte t’i shihte më asnjërin me sy.

Goni u përpoq edhe disa herë të më dërgonte letra apo mesazhe përmes njerëzve të tretë, por unë i bëra bllok çdo rruge komunikimi. Gjykata e miratoi divorcin shumë shpejt, sepse provat që kisha lënë te avokati ishin të pakundërshtueshme. Ai nuk guxoi të kërkonte asgjë nga pasuria jonë e përbashkët. Mi la të gjitha, vend shtëpinë e gjërat e tjera mua, mbase nga ajo pak ndërgjegje e mbetur apo nga frika e turpit të mëtejshëm.

Tani ka kaluar pothuajse një vit nga ajo ditë e zezë te vila buzë liqenit.

Nuk ka qenë e lehtë. Ka pasur netë të tëra që nuk kam fjetur dot, netë kur pyesja veten se si mundet një njeri të luajë një rol aq të përsosur për tetë vjet me radhë. Ka pasur momente kur e ndjeja veten të thyer fare, sikur nuk do të mund t’i besoja më kurrë asnjë burri mbi këtë tokë.

Por me ndihmën e familjes sime, me mbështetjen e pakufishme të Anisës dhe të Bekimit, e mora veten ngadalë. Shita atë shtëpi që më kujtonte gënjeshtrën dhe bleva një apartament të vogël në një lagje tjetër të qytetit. Nisa një punë të re, fillova të merrem me veten, të udhëtoj pak më shumë e të gjej atë qetësi që ai më tha se po kërkonte vetëm.

Ajo që pashë atë ditë krah tij te ajo tarracë me të vërtetë më ngriu gjakun në vena dhe më shkatërroi botën që kisha ndërtuar. Por sot e kuptoj se ajo e vërtetë e hidhur ishte e vetmja gjë që më shpëtoi nga një jetë e tërë e jetuar në gënjeshtër. Më mirë një e vërtetë që të shpon zemrën menjëherë, se sa një gënjeshtër e ëmbël që të helmon pak nga pak deri në fund të jetës.

Nëse ky tregimi ju pëlqeu atëherë lexoni edhe: