Im shoq u martua me dikë tjetër në nje tjetër qytet, ndërsa unë mendoja se ai punonte jashtë shtetit. Vjehrra ime u mburr për dasmën në internet dhe madje njoftoi se e dashura priste një fëmijë. Unë nuk e telefonova për t’u përballur me të ose për ta kërkuar. Thjesht hapa dosjen e rezidencës sonë milionë dollarëshe dhe telefonova një burrë që mund ta shiste atë para se të kthehej.
Nuk e di as vetë se nga ta nis këtë histori, por po e tregoj ashtu siç më ka mbetur në shpirt, pa e zbukuruar e pa përdorur fjalë me të mekur. Jam Erika, e për vite me radhë kam menduar se kisha jetën perfekte. Kisha një shtëpi që çdokush do ta ëndërronte, një vilë milionëshe ku çdo tullë e çdo mobilje kishte djersën time, e mbi të gjitha, mendoja se kisha një burrë që po sakrifikonte gjithçka për ne. Artanin e kisha dashur me gjithë shpirt. Kur ai më tha se duhej të shkonte me punë jashtë shtetit, në Gjermani, për të hapur një degë të re të biznesit e për të siguruar të ardhmen tonë, unë nuk e vura në dyshim për asnjë sekondë. I paktova valixhet me lot në sy, i dhashë zemrën me vete dhe e percolla te dera duke i thënë se do ta prisja sa të duhej.
Çdo muaj, Artani kthehej për pak ditë. Më përqafonte fort, më thoshte se sa shumë i mungoja, e unë i shërbeja si mbret. I gatuaja ushqimet e tij të preferuara, i përgatisja rrobat dhe i dëgjoja me vëmendje historitë e tij për “punën e lodhshme” në emigrim. Më thoshte se marrëdhëniet me klientët jashtë po i merrnin çdo pikë energjie, se nuk kishte kohë as të fliste gjatë në telefon, e unë, si budallaqe, e besoja. Mendoja me vete: “Lëre djalin të punojë, se për ne po e bën.”
Por gënjeshtra i ka këmbët e shkurtra, e Zoti nuk lejon që padrejtësia të mbetet përgjithmonë në errësirë.
Ishte një e shtunë pasdite. Ndodhesha në kuzhinën e vilës sonë, duke pirë një kafe me shoqen time të ngushtë, Arlindën. Dhoma kishte atë qetësinë e zakonshme, por Arlinda dukej pak si e shqetësuar. Po kontrollonte telefonin e saj dhe papritur dora i mbeti në ajër. U zbeh në fytyrë. Unë e pashë dhe me shaka i thashë: “Çfarë ke moj Arlindë, sikur pave ndonjë fantazmë?”
E ajo nuk qeshi. Me shikoi me ato sytë e saj të mbushur me keqardhje, me një lloj frike që nuk ia kisha parë kurrë. “Erika,” më tha me zë të dridhur, “më vjen keq, por duhet ta shohësh këtë.” Më afroi telefonin para syve.
Në ekran ishte profili i vjehrrës sime, Fatlumes. Ajo grua kurrë nuk më ka pasur qejf, e dija mirë. Për të, unë isha thjesht vajza që nuk i pëlqente sa duhej, edhe pse i kisha hapur derën e shtëpisë e kisha respektuar gjithmonë si nënen time. Por ajo që pashë në atë postim më preu këmbët.
Aty ishin dhjetëra foto nga një dasmë e madhe, e bërë me të gjitha zakonet, por jo jashtë shtetit. Në një qytet tjetër, jo shumë larg nesh, këtu në Shqipëri! Në foto ishte burri im, Artani. Kishte veshur kostumin e tij më të mirë, po buzëqeshte me të katërqind e pesëdhjetë dhëmbët, e krah për krah me të ishte një vajzë e re, e quajtur Eliza. E kishin kapur prej dore, po prisnin tortën e dasmës.
Dhe teksti që vjehrra ime, Fatlumja, kishte shkruar sipër fotove ishte thika më e mprehtë që më kishte shpuar ndonjëherë në jetë: “Më në fund djali im i shtrenjtë, Artani, gjeti lumturinë e vërtetë! Urime dasma me Elizën tonë të bukur! Dhe gëzimi bëhet dyfish sot, se shumë shpejt do të bëhem gjyshja më e lazdruar në botë, sepse nusja e re po pret një fëmijë! Faleminderit Zotit që na e largoi atë shterpën nga jeta e na solli këtë bekim!”
Loti më mbeti në sy. Nuk po nxirrja dot asnjë fjalë. Gjaku më hypi në kokë, veshi filloi të më ushtonte. Artani nuk kishte qenë kurrë në Gjermani. Ai kishte përdorur paratë e mia, djersën time, e gënjeshtrat e tij për të ndërtuar një jetë të dytë paralel me mua, e në atë jetë, vjehrra ime Fatlumja ishte regjisorja kryesore. Kjo grua që çdo herë që vinte te shtëpia ime ankohej për dhimbje shpine e më kërkonte t’i bëja çaj, kishte organizuar dasmën e djalit të saj me një tjetër, pas krahëve të mi.
Arlinda më kapi nga dora e më tha: “Erika, merr frymë! Më dëgjo, Erika! Merr në telefon atë maskara, bëje…! Shko në polici! Ose shkojmë ne atje e i djegim që të gjithë!”
Por unë bëra diçka që as Arlinda e asnjë njeri tjetër nuk e priste. Nuk bërtita. Nuk qava në mjerim. Nuk e përplasa telefoninër muri. Unë e ula telefonin ngadalë mbi tryezë. Më kapi një qetësi e çuditshme, nga ato qetësitë që vijnë para se të shpërthejë stuhia më e madhe.
Çdo grua tjetër ndoshta do ta kishte marrë Artanin në telefon duke bërtitur e duke kërkuar shpjegime. Ndoshta do të kishte hipur në makinë e do të kishte shkuar te ajo dasmë për t’i prishur tavolinat e për t’i nxjerrë bojën para të gjithëve. Por unë e njoh Artanin e e njoh edhe Fatlumen. Nëse do të bëja skenë, ai do të gjente një mijë arsyetime, do të më thoshte se është gënjeshtër, ose do të mbrohej pas shtatzënisë së Elizës. Unë nuk doja fjalë. Fjalët ishin të tepërta. Unë doja ta godisja aty ku i dhembte më shumë: te paratë, te pretendimet e tij për të qenë “zotëri” e te pronat që mendonte se i kishte të sigurta.
Artani gjithmonë kishte pasur pasion luksin, por kurrë nuk kishte pasur mend për ta bërë vetë atë luks. Kur u martuam, çdo gjë që ndërtuam e bëmë me investimet e mia, me trashëgiminë që më kishte lënë familja ime dhe me biznesin e vogël të menaxhimit të pronave që unë e ngrita me thonj. Shtëpia ku jetonim, ajo vilë me sipërfaqe gjigante, me pishinë e me kopsht të madh, ishte e regjistruar në emrin tim e të tij, por me një klauzolë të veçantë që e kishim bërë te noteri vjet, kur ai mu lut t’i jepja të drejtë të plotë shitjeje në rast se do t’i duheshin para për “biznesin në Gjermani”. Por ajo klauzolë kishte një pikë: nëse njëri nga bashkëshortët kishte dokumentet origjinale të pronësisë dhe firmoste autorizimin e menjëhershëm me lejen e avokatit tonë të familjes, prona mund të nxirrej në shitje brenda 24 orëve për Likuidim të Shpejtë!
E unë i kisha të gjitha letrat në dhomën e kasafortës.
U ngrita nga karrigia. Arlinda po më shihte me sy të hapur: “Erika, ku po shkon? Çfarë po bën?”
“Arlindë,” i thashë me zë plotësisht të qetë, “fshiji lotët që ke për mua. Sepse sot nuk është dita kur qaj unë. Sot është dita kur do të fillojë makthi i Artanit dhe i nënës së tij.”
E lash Arlindën në sallon dhe u ngjita lart në dhomën e gjumit. Hapa kasafortën. Aty ishin dokumetet e pronësisë së vilës, dokumentet e makinave, e çdo letër tjetër me vlerë. E nxora dosjen e trashë prej lëkure të zezë. Vila jonë vlente më shumë se një milion e gjysmë dollarë. Artani gjithmonë mburrej te shokët e tij, te Enisi e te Gjoni, se ai ishte pronari i asaj perandorie. Unë e dija mirë se ai e përdorte atë shtëpi si garanci morali te njerëzit, e mbase edhe te familja e kësaj Elizës kishte shitur mend se ishte ndonjë miljarder nga kryeqyteti.
Nuk prita asnjë sekondë. Nxjerra telefonin nga xhepi dhe mora numrin e Perparimit. Perparimi ishte një nga agjentët e pronave më të fuqishëm në vend, por mbi të gjitha, ishte mik i vjetër i babait tim të ndjerë. Një njeri i prerë, që nuk bënte pyetje të tepërta e që punonte vetëm me blerës të pasur që paguanin me para ne dorë në sekonda.
“Alo, xha Perparim?” i thashë kur ai e hapi telefonin.
“Erika, vajza e babës! Si të kam? Si është Artani?” më pyeti ai me atë zërin e tij të ngrohtë.
Unë e mbajta frymën e i thashë: “Xha Perparim, nuk kam kohë për hyrje. Kam nevojë për një nder që vetëm ti mund të ma bësh. Dua ta shes vilën. Sot. Tani.”
Nga ana tjetër e telefonit u bë një heshtje e shkurtër. “Erika… atë shtëpi? A e di sa vlen ajo? Çfarë ka ndodhur, bija ime?”
“Ka ndodhur që jeta ime ka ndryshuar brenda pesë minutave, xha Perparim. Nuk dua ta diskutoj me telefon. Dua vetëm të më gjesh një blerës që e dëshiron atë pronë sot, e që është i gatshëm të firmosë kontratën me çmim pak më të ulët se vlera e tregut, me kusht që paratë të kalojnë drejtpërdrejt në llogarinë time personale përpara se të perëndojë dielli nesër. Dokumentet janë të gjitha të pastra, i kam të gjitha këtu me vete.”
Perparimi ishte njeri i vjetër e kishte parë shumë gjëra në jetë. Ai e kuptoi menjëherë se diçka e rëndë kishte ndodhur. “Nëse je e sigurt, Erika… Kam një blerës të huaj, një biznesmen që kërkonte pikërisht atë zonë që javën e kaluar. Ishte i gatshëm të jepte 1.2 milionë para në dorë menjëherë, pa pritur fare. Por unë i thashë se shtëpia nuk ishte në shitje.”
“Thirrje përsëri,” i thashë pa hezituar fare. “Thuaj që prona u lirua. Por me një kusht: Kontrata bëhet sot në mbrëmje te noteri, e çelësat i merr nesër në mëngjes. Unë do të jem jashtë atij vendi.”
“Në rregull,” tha Perparimi. “Po e organizoj.”
Sapo mbylla telefonin me Perparimin, zbrita poshtë. Arlinda po më priste te shkallët, në panik. “Erika, çfarë po bën kështu? A po e shet shtëpinë? Po Artani?”
“Artani është në dasmë,” i thashë duke buzëqeshur me hidhërim. “Lëre të kërcejë vallën e e nuses. Lëre të pijë gëzuar me Fatlumen e me kunatën e tij të re, Meritën, e me të gjithë ata nga ai qytet që po gëzohen sot me paratë e mia. Ai mendon se unë jam në shtëpi duke i larë këmishët. Nesër do të shohim se kush do të kërcejë i fundit.”
Gjatë kohës që po prisja Perparimin të më kthente përgjigje për takimin te noteri, vendosa të bëja një pastrim të plotë. Nisa të paketoja vetëm gjërat e mia. Rrobat e mia, bizhuteritë që më kishte lënë nëna ime, dokumentet e mia e çdo gjë tjetër personale. Ndërsa gjërat e Artanit? I morra të gjitha – këmishët e tij të shtrenjta, orët, këpucët e markës që ia kisha blerë unë për ditëlindje – e i futa nëpër qese të mëdha plehrash.
I nxora ato qese jashtë te dera e kopshtit.
Nuk kaluan as dy orë kur Perparimi më telefonoi sërish. “Erika, blerësi pranoi. Është i gatshëm. Noteri ynë po na pret në zyre. Eja me të gjitha dokumentet.”
U takuam te noteri. Ishin edhe avokatët e mi. Çdo gjë u bë me procedura të përshpejtuara, sepse të gjitha titujt e pronësisë ishin me emrin tim kryesor dhe me autorizimin e plotë që më kishte dhënë ai vetë pa e ditur se po firmoste dënimin e vet. Çmimi u caktua në 1.25 milionë dollarë. Blerësi bëri transfertën bankare në syrin tim. Kur pashë shifrat që u ngjitën në llogarinë time bankare, ndjeva një peshë të madhe që më iku nga gjoksi, por në vend të saj hyri një ftohtësi e gurtë.
Noteri më pyeti: “Znj. Erika, a jeni e sigurt se dëshironi ta dorëzoni pronësinë menjëherë nesër në orën 9 të mëngjesit?”
“Po,” i thashë pa dridhur qerpikun. “Nesër në 9 të mëngjesit, blerësi ka të drejtë të ndërrojë të gjitha bravat e shtëpisë dhe të marrë çelësat.”
Kur dolëm nga noteri, nata kishte rënë. Unë nuk u ktheva më te vila për të fjetur. Shkova te një hotel i bukur në qendër të qytetit, mora një suitë të mirë e porosita ushqim. Arlinda erdhi me mua. Ajo nuk po mund të besonte se sa e qetë isha.
“Erika,” më tha ajo duke më parë në sy, “po pse nuk ia hap telefonin? Ai të ka marrë tri herë tani vonë.”
Në të vërtetë, ekrani i telefonit tim po ndizej vazhdimisht. E shihja emrin e Artanit që shfaqej: Artani po ju telefonon…
Më pas erdhi një mesazh nga ai: “Erika, shpirt, po të marr e nuk po më përgjigjesh. Jam shumë i lodhur nga punët këtu në Gjermani, po shkoj të fle tani në hotel. Më mungon shumë, të dua!”
Mendoni pak! Sa fyese! Në të njëjtën kohë që ai kërcente në dasmë me Elizën e festonte shtatzëninë me nënën e tij Fatlume, më dërgonte mesazhe se “ishte i lodhur nga puna në Gjermani”!
Nuk i ktheva përgjigje. Nuk e hapa fare telefonin. Thjesht ia bëra screenshot mesazhit të tij dhe e ruajta te dosja e provave.
Të nesërmen në mëngjes, rreth orës 8:30, hipa në makinën time e shkova pranë vilës, por qëndrova pak më larg, e parkuar te rrugica përballë, ku mund të shihja gjithçka pa më parë njeri.
Saktësisht në orën 9:00, erdhi një kamion i madh privat për ndërrimin e bravave dhe dy makina të zeza. Ishte blerësi i ri me rojet e tij të sigurisë dhe agjenti Perparimi. Ata hynë brenda me çelësin e vjetër që u kisha dhënë unë, e menjëherë punëtorët nisën të çmontonin bravat e portës kryesore e të vendosnin sisteme të reja elektronike me kod.
E pikërisht rreth orës 10:30, pashë një makinë që po afrohej me shpejtësi. Ishte makina e Artanit!
Nga makina doli Artani, ende me këmishën e dasmës por me mëngë të përveshura, e pas tij doli vjehrra ime, Fatlumja! Ajo kishte veshur një fustan me ngjyra të ndezura, e mbante një çantë të madhe. Me sa duket, pasi kishte mbaruar dasma mbrëmë, Artani e kishte marrë nënën e tij e kishin ardhur në kryeqytet për të “marrë gjërat” ose mbase për t’i treguar shtëpinë gjigante që mendohej se do të ishte e tyre, ose thjesht për të bërë ndonjë kontroll mbi mua.
I pashë që u afruan te porta kryesore. Artani e nxorri çelësin e vet për të hapur portën e oborrit, por çelësi nuk hynte! Punëtorët që po merreshin me ndërrimin e bravave i dolën përpara.
Artani filloi të bërtasë nga jashtë gardhit: “O ti! Çfarë po bën aty? Kush jeni ju që po prekni portën e shtëpisë sime?”
Një nga punëtorët e shikoi me ftohtësi: “Zotri, kjo pronë nuk është e juaja. Këtu po ndërrohen bravat me urdhër të pronarit të ri.”
“Çfarë the more?? Pronari i ri? Unë jam pronari i kësaj shtëpie! Jam Artani! Erika! Erikaaa, dil jashtë!” filloi të ulërasë ai si i çmendur, duke goditur me shkelma portën e hekurit.
Fatlumja, vjehrra ime, nisi të fliste me atë zërin e saj të lartë e të hollë: “Nusja ime është brenda, o njerëz të paditur! A e dini se me kë po flisni? Djali im është biznesmen, kjo është vila jonë! Thërrisni policinë!”
Në atë moment, nga dera e kryesore e vilës doli blerësi i ri, i shoqëruar nga dy burra të fuqishëm dhe nga Perparimi. Perparimi u afrua te gardhi, i qetë, me duart në xhepa.
“O Artan,” i tha Perparimi me zë të fortë e të prerë. “Mos bëj probleme te dera e huaj, se të merr policia për prishje të rendit publik.”
Artani mbeti i ngrirë kur pa Perparimin. “Xha Perparim? Çfarë bën ti këtu? Ku është Erika? Çfarë po ndodh me shtëpinë time?”
“Shtëpia jote?” qeshi Perparimi me ironi. “Shtëpia nuk është më e jotja, e as e Erikës. Erika e ka shitur këtë pronë dje në mbrëmje. Kontrata është firmosur te noteri, paratë janë likuiduar të gjitha, e zotëria këtu prapa meje është pronari i vetëm legjitim. Ti nuk ke më asnjë të drejtë të shkelësh në këtë oborr.”
“Çfarë?!” ulëriti Artani, e fytyra e tij nga e kuqe u bë e verdhë si dylli. “A është e çmendur ajo? Si mund ta shesë shtëpinë time pa lejen time?!”
“Erika i kishte të gjitha letrat me të drejtë të plotë shitjeje sepse i ke nënshkruar vetë vjet, apo e ke harruar?” i tha Perparimi. “E sa për gjërat e tua personale… i ke te ato qeset e zeza pas murit të oborrit. Erika t’i ka lënë aty që mbrëmë. Mund t’i marrësh e të ikësh atje ku ke bërë dasmën.”
Kur Perparimi përmendi fjalën “dasmë”, Artanit i ra telefon nga dora. Fatlumja mbeti pa frymë, i vuri duart mbi kokë e filloi të bërtasë: “Obooo! Çfarë na bëri kjo shtrigë! Na mori shtëpinë tonë milionëshë! O Artan, bëj diçka, o bir, na la në rrugë!”
Në atë moment, unë ndeza makinën tim ngadalë. U afrova te hyrja e rrugicës ku po qëndronin ata. E ula xhamin e makinës vetëm sa për të më parë fytyrën.
Artani më pa. E pashë në sytë e tij një përzierje frike, paniku e turpi që nuk e kisha parë kurrë me parë. Ai u turr drejt makinës sime: “Erika! Erika, të lutem, ndalo! Ti sqarojmë gjërat! Është një keqkuptim! Nuk është ashtu siç mendon ti! Mua më detyruan… Eliza… fëmija… të lutem, ndalo!”
Fatlumja po vraponte prapa tij me atë fustanin e saj të dasmës, duke bërtitur: “O Erika, vajza ime, falna! Mos na bëj këtë mëkat! Aty janë të gjitha mundësitë tona!”
E pashë atë grua që më kishte quajtur “shterpë” në internet pak orë më parë, që tani po më lutej me lotë krokodili te dritarja e makinës. E pashë atë burrë që kishte kaluar netët me mua duke më gënjyer se po punonte jashtë, e që tani po dridhej si gjethe sepse i iku nga duart çdo gjë që mendonte se do t’ia falte nuses së tij të re.
Unë nuk i bërtita. Nuk e shava. Thjesht i vura prapë syzet e diellit, i shikoja të dy drejt e në sy dhe me një zë krejtësisht të ftohtë i thashë vetëm këto fjalë:
“Trashëgofshi fëmijën. Shtëpinë e gëzofshin pronarët e rinj.”
I dhashë gaz makinës e u largova. Në pasqyrën e prapme pashë Artanin që u rrëzua në gjunjë te trotuari, përkrah qeseve të zeza me rrobat e tij, ndërsa Fatlumja po bërtiste e po shkulte flokët në mes të rrugës, ndërsa rojet e sigurisë së pronarit të ri po i nxirrnin jashtë gardhit e po mbyllnin portën e madhe të hekurit me kod të ri.
Nuk kisha më asnjë lot për të derdhur. Ajo shtëpi mund të kishte qenë një përrallë me mure guri, por ishte ngritur mbi gënjeshtra. Tani kisha paratë e mia në bankë, kisha lirinë time, e mbi të gjitha, i kisha dhënë atyre mësimin më të madh të jetës së tyre: se kurrë nuk duhet ta nënvlerësosh një grua që të ka dashur me pastërti, sepse e njëjta grua mund ta rrafshojë perandorinë tënde prej kartoni brenda një nate, pa thënë asnjë fjalë të tepërt.
Pas kësaj, e ndërrova numrin e telefonit, hapa një kapitull të ri te jetës sime larg atij qyteti e larg gënjeshtarëve. Dhe kurrë, asnjë ditë të vetme, nuk u pendova për atë që bëra.
Nëse ky tregimi ju pëlqeu atëherë lexoni edhe:
