Milioneri mori një grua të pastrehë në dasmën e ish-të fejuarës — por askush nuk e dinte kush ishte ajo në të vërtetë
Ardiani po qëndronte pranë dritares së zyrës së tij dhe po shikonte qytetin poshtë, ndërsa në dorë mbante një zarf të bardhë që sapo i kishte ardhur.
Nuk kishte nevojë ta hapte për ta kuptuar nga kush ishte.
E kishte njohur shkrimin në pjesën e përparme.
Ishte nga Altina.
Për disa sekonda nuk bëri asgjë. Pastaj e hapi zarfin me një lëvizje të ngadaltë.
“Me kënaqësi ju ftojmë në ceremoninë e martesës së Altina Krasniqit dhe Bashkimit Hoxhës…”
Ardiani lexoi vetëm deri aty.
Pjesën tjetër nuk e vazhdoi.
Qeshi shkurt, por ajo e qeshur nuk kishte asgjë të gëzueshme.
— Paska pasur guxim, — tha me vete.
Para dy vitesh, Altina kishte qenë gruaja me të cilën ai kishte planifikuar të martohej.
Ai kishte marrë një shtëpi për ta.
Kishte porositur mobiliet.
Kishte zgjedhur edhe vendin ku do të bënin pushimet pas martesës.
Madje, në një moment, Ardiani kishte menduar se Altina do të ishte e vetmja grua me të cilën do të ndërtonte familje.
Por një ditë, pa ndonjë paralajmërim të madh, ajo i kishte thënë se nuk mund të vazhdonte më.
“Kam kuptuar se nuk të dua si më parë.”
Kjo kishte qenë e gjitha.
Asnjë shpjegim i gjatë.
Asnjë përpjekje për ta rregulluar.
Vetëm disa ditë më vonë, Ardiani kishte dëgjuar se ajo ishte parë me Bashkimin.
Bashkimi ishte pronar i një kompanie ndërtimi që po rritej me shpejtësi.
Në fillim Ardiani kishte menduar se ishte thjesht një lidhje e re.
Por tani po merrte ftesën e martesës.
E hodhi zarfin mbi tavolinë.
Në atë moment hyri Besimi, shoku i tij i vjetër dhe një nga të paktët njerëz që mund t’i fliste pa u menduar dy herë.
— Çfarë ndodhi?
Ardiani tregoi me gisht zarfin.
Besimi e mori dhe e lexoi.
Pastaj ngriti sytë.
— Jo.
— Çfarë jo?
— Mos më thuaj se po mendon të shkosh.
Ardiani u kthye nga dritarja.
— Pse të mos shkoj?
— Sepse është pikërisht ajo që ajo pret.
— Ndoshta.
— Dhe çfarë do të bësh atje?
Ardiani u kthye dhe buzëqeshi.
— Do të shkoj me një grua.
Besimi heshti.
— Çfarë?
— Me një grua. Jo vetëm.
— Ardian, mos bëj budallallëqe.
— Nuk po bëj budallallëqe. Thjesht nuk dua që Altina të mendojë se ajo ishte fundi i botës për mua.
Besimi e pa disa sekonda.
— Ti akoma e ke problem me atë që mendon ajo.
Ardiani nuk iu përgjigj.
Sepse e dinte që shoku i tij kishte të drejtë.
Nuk ishte vetëm krenaria.
Ishte ajo ndjenja e vjetër që nuk ishte zhdukur plotësisht.
Ai donte që Altina ta shihte.
Donte që ajo të kuptonte se ai kishte vazhduar jetën.
Vetëm se nuk kishte asnjë grua pranë vetes.
Dhe kjo e bëri situatën më të vështirë.
Gjatë gjithë ditës, Ardiani u përpoq të gjente dikë që mund ta shoqëronte.
Por sa më shumë mendonte, aq më keq dukej ideja.
Një kolege?
Shumë e dukshme.
Një shoqe?
Altina do ta kuptonte menjëherë.
Një grua që nuk e njihte askush?
Kjo ishte edhe më keq.
Në mbrëmje doli nga ndërtesa e kompanisë dhe hyri në makinën e tij.
Por, në vend që të shkonte direkt në shtëpi, i tha shoferit të ndalonte pak më tutje.
Donte të ecte.
Ishte një natë e ftohtë.
Rrugët ishin të mbushura me njerëz që po ktheheshin nga puna, ndërsa dyqanet po mbylleshin njëri pas tjetrit.
Teksa kalonte pranë një restoranti, Ardiani vuri re një grua të ulur pranë një muri.
Ajo nuk po kërkonte para.
Nuk po u fliste njerëzve.
Thjesht rrinte aty, me një çantë të vjetër pranë këmbëve.
Kishte veshur një pallto të hollë që nuk ishte e mjaftueshme për atë temperaturë.
Ardiani kaloi pranë saj.
Pastaj ndaloi.
Nuk e dinte pse.
U kthye.
Gruaja ngriti kokën.
Ishte e re, ndoshta rreth të tridhjetave.
Flokët i kishte të mbledhura keq dhe fytyra i dukej e lodhur.
Por sytë…
Sytë nuk i kishte si dikush që ishte dorëzuar.
Ajo e pa Ardianin pa kërkuar asgjë.
— Çfarë do? — pyeti.
Ardiani u befasua.
— Asgjë.
— Atëherë pse u ktheve?
Ai futi duart në xhepa.
— Mund të të ndihmoj.
Ajo buzëqeshi pak.
— Me çfarë?
— Me para. Me ushqim. Me një vend ku të rrish.
Gruaja e pa drejt në sy.
— Pse?
— Sepse po të shoh këtu.
— Kjo nuk është përgjigje.
Ardiani u habit.
Njerëzit zakonisht i falënderonin kur ai ofronte ndihmë.
Kjo grua po e merrte në pyetje.
— Si quhesh? — pyeti ai.
— Rrezarta.
— Rrezarta, unë kam një propozim.
Ajo qeshi.
— Më duket se po bëhet interesante.
— Kam një dasmë pas disa ditësh.
Rrezarta e pa për disa sekonda.
Pastaj shpërtheu në të qeshur.
— Prit pak. Ti po më thua se do të më çosh në një dasmë?
— Po.
— Si çfarë?
Ardiani heshti një çast.
— Si shoqëruesen time.
Rrezarta e shikoi nga koka te këmbët.
Pastaj pa makinën luksoze që qëndronte pak më tutje.
— Dhe sa do të paguash?
Ardiani u ndje pak në siklet.
— Sa të kërkosh.
Ajo u ngrit ngadalë.
— Jo.
— Jo?
— Nuk po më intereson pagesa.
— Atëherë pse po mendohesh?
Rrezarta mori çantën.
— Sepse dua të di pse një burrë që mund të marrë çdo grua në këtë qytet po vjen të më kërkojë mua.
Ardiani heshti.
Ajo kishte kapur pikërisht atë që ai nuk donte të thoshte.
— Sepse kam nevojë për dikë që nuk më njeh, — tha ai më në fund.
Rrezarta ngriti vetullat.
— Kjo ishte përgjigje e sinqertë.
— A do të vish?
Ajo u mendua.
— Nëse më premton një gjë.
— Çfarë?
— Mos më trajto si projekt bamirësie.
Ardiani e pa.
— Dakord.
— Dhe mos më thuaj çfarë të bëj.
— Dakord.
— Dhe nëse më ofendon dikush, nuk do të më thuash të hesht për të ruajtur imazhin tënd.
Ardiani buzëqeshi.
— Dakord.
Rrezarta shtriu dorën.
— Atëherë kemi marrëveshje.
Ardiani ia shtrëngoi dorën.
Nuk e dinte ende se ajo marrëveshje do t’ia ndryshonte jetën.
Të nesërmen, Ardiani e çoi Rrezartën në një apartament që kishte marrë me qira për disa ditë.
Ajo hyri dhe qëndroi në derë.
— Ky vend është më i madh se vendi ku kam fjetur gjashtë muajt e fundit.
Ardiani u ndje keq.
— Mund të qëndrosh këtu më gjatë.
— Nuk dua.
— Pse?
— Sepse nëse më jep diçka pa e merituar, nesër mund të më kujtosh se ma ke dhënë.
Ardiani nuk gjeti përgjigje.
Për herë të parë pas shumë kohësh, dikush po e refuzonte mënyrën e tij të zakonshme për t’i zgjidhur problemet me para.
Rrezarta vazhdoi:
— Më jep mundësinë të punoj dhe do ta pranoj.
— Çfarë pune?
— Çfarëdo.
Ardiani mendoi pak.
— Mund të të gjej një vend.
— Jo. Unë do ta gjej.
Ajo u kthye dhe hyri në dhomë.
Ardiani qëndroi në korridor duke e parë.
Nuk e kuptonte.
Kush ishte kjo grua?
Ditët kaluan.
Rrezarta ndryshoi pak nga pak.
Jo vetëm pamjen.
Ajo filloi të punonte në një nga kompanitë e Ardianit, në sektorin e administratës, fillimisht vetëm përkohësisht.
Ajo mësoi shpejt.
Shumë shpejt.
Një ditë, gjatë një mbledhjeje, Ardiani po diskutonte një problem me një kontratë.
Rrezarta, e cila ishte në fund të tavolinës, foli:
— Mund të jetë gabim të vazhdoni kështu.
Të gjithë u kthyen nga ajo.
Ardiani ngriti kokën.
— Çfarë do të thuash?
Ajo mori dokumentin.
— Këtu mungon një pikë që ju lejon palës tjetër të ndryshojë çmimin pas nënshkrimit.
Besimi e mori dokumentin.
E lexoi.
Pastaj pa Ardianin.
— Ka të drejtë.
Ardiani e pa Rrezartën.
— Ku e mësove këtë?
— Kam punuar më parë me kontrata.
— Ku?
Ajo uli sytë.
— Në një kompani.
— Çfarë kompanie?
— Nuk ka rëndësi.
Ardiani filloi të dyshonte.
Por nuk e shtyu.
Ndërkohë, përgatitjet për dasmën vazhdonin.
Ditën e dasmës, Ardiani shkoi ta merrte Rrezartën.
Kur ajo doli nga apartamenti, ai mbeti për disa sekonda pa folur.
Ajo nuk kishte veshur diçka të ekzagjeruar.
Një fustan elegant, por të thjeshtë.
Flokët i kishte të rregulluara.
Por ajo që e bëri të dukej ndryshe ishte mënyra si ecte.
Nuk dukej si një grua që po shkonte në një vend ku nuk i përkiste.
Dukej sikur po shkonte diku ku kishte qenë më parë.
— Çfarë? — pyeti ajo kur pa se Ardiani po e shikonte.
— Asgjë.
— Mirë.
— Je gati?
— Kam qenë gati prej kohësh.
Kur makina mbërriti në hotelin ku mbahej dasma, qindra makina luksoze ishin parkuar përpara.
Njerëz të veshur bukur hynin në sallë.
Dhe sapo Ardiani doli nga makina me Rrezartën pranë, shumë shikime u kthyen nga ata.
Por shikimi që Ardiani kërkonte ishte vetëm një.
Altina.
Ajo ishte pranë hyrjes me fustanin e bardhë.
Bashkimi qëndronte pranë saj.
Altina po buzëqeshte me të ftuarit.
Derisa pa Ardianin.
Buzëqeshja iu zhduk.
Pastaj sytë i shkuan te Rrezarta.
Për disa sekonda nuk foli.
Bashkimi e kuptoi menjëherë.
— Ky është Ardiani?
Altina pohoi.
— Po.
— Dhe ajo?
— Nuk e di.
Ardiani hyri brenda me Rrezartën.
Besimi ishte pas tyre.
— Më duket se ia dolëm, — i pëshpëriti.
Ardiani nuk u përgjigj.
Sepse në atë moment Altina po vinte drejt tyre.
— Ardian.
— Altina.
Ajo buzëqeshi me zor.
— Nuk e prisja të vije.
— As unë nuk e prisja të merrja ftesë.
Bashkimi zgjati dorën.
— Bashkimi.
— Ardiani.
Ata u përshëndetën shkurt.
Pastaj Bashkimi pa Rrezartën.
— Nuk na e prezanton?
Ardiani u kthye nga ajo.
— Rrezarta.
Vetëm kaq.
Rrezarta zgjati dorën.
— Urime.
Altina e shtrëngoi.
Por në fytyrën e saj kishte diçka të çuditshme.
Ajo po e shikonte Rrezartën sikur po përpiqej të kujtonte diçka.
— A jemi takuar më parë? — pyeti Altina.
Rrezarta buzëqeshi.
— Ndoshta.
Altina u hutua.
— Ku?
— Në një vend ku njerëzit nuk më njihnin me këtë emër.
Ardiani e pa me habi.
Altina u largua pa thënë më shumë.
Dasma vazhdoi.
Muzika filloi.
Njerëzit qeshnin.
Fotografët bënin fotografi.
Ardiani mendonte se gjithçka po shkonte sipas planit.
Por Rrezarta nuk dukej aspak e interesuar për atë që po ndodhte.
Ajo shikonte sallën.
Njerëzit.
Dekorimin.
Punonjësit.
Madje edhe vendin ku ishte vendosur tavolina e familjes së nuses.
— Çfarë po kërkon? — pyeti Ardiani.
— Asgjë.
— Po shikon gjithandej.
— Thjesht po kujtoj diçka.
Para se Ardiani të pyeste më tej, një burrë i moshuar hyri në sallë.
Ishte babai i Bashkimit.
Disa njerëz u ngritën.
Ai përshëndeti të ftuarit dhe më pas u afrua te tavolina kryesore.
Kur kaloi pranë Rrezartës, ndaloi.
Fytyra iu ndryshua.
— Ti…
Rrezarta ngriti kokën.
Burri u bë i zbehtë.
— Nuk mund të jetë.
Ardiani u kthye.
— Çfarë ndodhi?
Burri nuk foli.
Rrezarta u ngrit.
— Përshëndetje, zoti Hysen.
Salla përreth filloi të heshtte.
Ardiani pa Rrezartën.
— Ju njiheni?
Burri e shikoi.
— Ajo nuk është ajo që mendon.
Rrezarta nuk u tremb.
— Më në fund e the.
Altina, e cila kishte dëgjuar gjithçka, u afrua.
— Çfarë po ndodh?
Hyseni u kthye nga ajo.
— Ti duhet ta dish më mirë se të gjithë.
Altina mbeti e hutuar.
— Për çfarë po flisni?
Rrezarta mori frymë thellë.
Pastaj tha:
— Për kompaninë që babai i Bashkimit e mori nga familja ime.
Ardiani ndjeu një boshllëk në stomak.
— Çfarë?
Rrezarta vazhdoi:
— Para gjashtë vitesh, babai im kishte një kompani ndërtimi. Ishte kompani e vogël, por kishte kontrata të mira. Një ditë u akuzuam për mashtrim financiar. Dokumentet që u përdorën si prova ishin të falsifikuara.
Hyseni ndërhyri:
— Kjo është gënjeshtër.
— Jo, — tha Rrezarta. — Ti e di që nuk është.
Njerëzit filluan të flisnin me njëri-tjetrin.
Bashkimi u afrua.
— Kush je ti?
Rrezarta e pa.
— Vajza e Ilir Metës.
Bashkimi u step.
— Jo…
— Po.
Ardiani e shikoi me habi.
— Pse nuk ma the?
Rrezarta u kthye nga ai.
— Sepse doja të dija nëse do të më ndihmoje edhe pa e ditur kush isha.
Ardiani nuk foli.
Rrezarta vazhdoi:
— Babai im humbi gjithçka. Shtëpinë. Kompaninë. Kursimet. Njerëzit që mendonim se ishin miqtë tanë u zhdukën brenda një jave.
— Dhe ti? — pyeti Ardiani.
— Unë u largova nga qyteti.
— Pse?
— Sepse nuk kisha më ku të shkoja.
Bashkimi po shikonte babanë.
— A është e vërtetë?
Hyseni nuk përgjigjej.
— Baba!
Burri i moshuar uli kokën.
— Kompania ishte në krizë.
Rrezarta qeshi me hidhërim.
— Nuk ishte në krizë. Ti e bleve borxhin për një shumë qesharake pasi e çove familjen time drejt falimentimit.
Bashkimi u kthye nga babai.
— Ti më ke thënë gjithmonë se e kishe ndërtuar kompaninë nga zero.
— E kam ndërtuar.
— Por jo nga zero.
Hyseni heshti.
Altina ndërhyri.
— Bashkim, kjo nuk është koha…
Rrezarta e pa.
— Jo, Altina. Është pikërisht koha.
Altina u zbeh.
Ardiani e kuptoi se kishte edhe diçka tjetër.
— Çfarë lidhje ke ti me Altinën?
Rrezarta nuk foli menjëherë.
Pastaj tha:
— Ajo ishte aty ditën që babai i Bashkimit mori dokumentet.
Altina mbylli sytë.
— Nuk dija çfarë po bënte.
— E dije mjaftueshëm.
— Jo!
Rrezarta u afrua.
— Ti erdhe te unë atë javë. Më the se nuk mund të bëja asgjë. Më the se familja ime kishte humbur dhe se duhej ta pranoja.
Altina filloi të qante.
Ardiani po e shikonte.
Papritur, ai kujtoi diçka.
Dy vite më parë, kur Altina ishte larguar prej tij, ajo i kishte kërkuar të mos përzihej në disa çështje biznesi.
Atëherë ai nuk e kishte kuptuar pse.
Tani gjithçka po lidhej.
Bashkimi po shikonte Altinën.
— Ti e dije?
Altina nuk mundi të përgjigjej.
— Ti e dije? — përsëriti ai.
— Nuk dija gjithçka.
— Por dije diçka.
Ajo uli kokën.
Bashkimi u largua prej saj.
Dasma kishte pushuar së qeni dasmë.
Askush nuk po dëgjonte muzikën.
Askush nuk po qeshte.
Të gjithë po prisnin të shihnin çfarë do të ndodhte më pas.
Rrezarta nxori nga çanta një dosje.
— Nuk erdha këtu për t’ju turpëruar.
Hyseni qeshi.
— Atëherë pse erdhe?
— Sepse dua drejtësi.
Ajo ia dha dosjen Ardianit.
— Brenda janë kopje të dokumenteve, kontratat e vjetra dhe raportet financiare.
Ardiani i shfletoi.
— Ku i gjete?
— Kam punuar gjashtë vite për t’i gjetur.
— Si?
— Kam punuar me avokatë. Kam mësuar gjithçka që mundesha. Dhe kur nuk kisha para, punoja natën. Kur nuk kisha ku të flija, flija ku mundesha.
Ardiani e pa.
Tani e kuptoi pse ajo nuk ishte frikësuar nga asgjë.
Ajo kishte humbur gjithçka një herë.
Dhe kishte mësuar të fillonte nga zero.
Por kishte edhe një surprizë tjetër.
Rrezarta nxori një dokument të fundit.
— Ky është dokumenti që ndryshon gjithçka.
Hyseni u afrua.
— Ku e ke marrë?
— Nga arkivi i noterit.
Ai e lexoi.
Fytyra iu ndryshua.
Ardiani e mori.
Ishte një deklaratë e vjetër.
Sipas dokumentit, një pjesë e kompanisë nuk ishte shitur kurrë.
Ishte transferuar në mënyrë të paligjshme.
Dhe pronësia ende i takonte familjes së Rrezartës.
Bashkimi e pa babanë.
— Çfarë ke bërë?
Hyseni nuk përgjigjej.
Në atë moment, një burrë tjetër hyri në sallë.
Ishte një avokat.
Ai iu afrua Rrezartës.
— Është koha.
Rrezarta pohoi.
— Faleminderit.
Ardiani e pa.
— Ti e kishe planifikuar gjithë këtë.
— Jo.
— Atëherë?
Ajo buzëqeshi.
— Nuk e dija se do të vija këtu me ty.
— Po çfarë doje të bëje?
— Të vija vetëm.
Ardiani heshti.
— Atëherë pse pranove të vije me mua?
Rrezarta e pa në sy.
— Sepse doja të shihja nëse ekzistonte ende dikush që do të më shihte si njeri dhe jo si emër.
Ardiani nuk dinte çfarë të thoshte.
Mbrëmja përfundoi pa martesë.
Bashkimi u largua nga salla.
Altina mbeti vetëm.
Hyseni u përball me avokatët.
Ndërsa Rrezarta doli jashtë.
Ardiani e ndoqi.
Jashtë kishte filluar të binte shi.
— Rrezarta.
Ajo u kthye.
— Po?
— Pse më zgjodhe mua?
Ajo heshti.
— Nuk të zgjodha.
— Çfarë do të thuash?
— Ti më gjete mua.
Ardiani buzëqeshi.
— Dhe çfarë mendon tani?
— Mendoj se njerëzit janë shumë më të komplikuar nga sa duken.
— Edhe unë?
— Sidomos ti.
Ai qeshi.
Pastaj u bë serioz.
— Dua të të ndihmoj me kompaninë.
— Jo.
— Pse?
— Sepse kjo është beteja ime.
— Nuk thashë se do ta luftoja për ty. Thashë se do të isha aty.
Rrezarta e pa gjatë.
Për herë të parë, buzëqeshja e saj nuk ishte ironike.
— Këtë mund ta pranoj.
Muajt që pasuan ishin të vështirë.
Çështja shkoi në gjykatë.
Dokumentet u verifikuan.
Disa prej njerëzve që kishin punuar me Hysenin u detyruan të dëshmonin.
E vërteta doli dalëngadalë.
Rrezarta nuk e mori menjëherë kompaninë.
Ajo kërkoi vetëm atë që i takonte familjes së saj.
Dhe më e rëndësishmja, ajo hapi përsëri biznesin e babait.
Ardiani e ndihmoi vetëm kur ajo ia kërkoi.
Nuk i dha asaj para pa pyetur.
Nuk vendosi njerëz në vendin e saj.
Nuk e trajtoi si dikë që kishte nevojë të shpëtohej.
E trajtoi si partnere.
Një vit më vonë, kompania e Rrezartës ishte kthyer në treg.
Nuk ishte më ajo kompania e madhe që kishte qenë dikur.
Por ishte e saj.
Një ditë, ndërsa po dilte nga zyra, Rrezarta pa Ardianin duke e pritur jashtë.
— Çfarë bën këtu?
— Kam ardhur të të marr.
— Pse?
Ai i dha një zarf.
Rrezarta e hapi.
Brenda ishte një ftesë.
Por këtë herë nuk ishte për një martesë të dikujt tjetër.
Ishte për një darkë të vogël që Ardiani po organizonte.
Ajo qeshi.
— Kaq?
— Ka edhe një gjë tjetër.
— Çfarë?
Ardiani mori frymë.
— Dua të të them diçka pa kontrata, pa marrëveshje dhe pa para.
Rrezarta e shikoi.
— Po të dëgjoj.
— Kur të gjeta atë natë, mendova se po kërkoja dikë që të më ndihmonte të bëja xheloze ish-të fejuarën time.
Rrezarta filloi të qeshte.
— Kjo nuk është mënyra më romantike për të filluar.
— E di.
— Vazhdo.
— Pastaj kuptova se ti ishe personi i parë që nuk më shikoi si milioner.
Ajo heshti.
— Dhe tani?
— Tani nuk dua të të marr askund për t’i treguar dikujt tjetër se çfarë kam.
Rrezarta e pa.
— Atëherë?
Ardiani buzëqeshi.
— Dua të jem me ty sepse kur jam pranë teje, nuk kam nevojë të tregoj asgjë.
Rrezarta nuk foli për disa sekonda.
Pastaj tha:
— Këtë herë nuk do të ketë marrëveshje.
— Dakord.
— Dhe as pagesë.
— Dakord.
— Dhe nëse një ditë më trajton si projekt bamirësie…
— Do të më përzësh.
— Pa diskutim.
Të dy qeshën.
Por historia nuk mbaroi aty.
Disa javë më vonë, Ardiani mori një telefonatë.
Ishte Altina.
Ai nuk donte të përgjigjej.
Por në fund e hapi.
— Çfarë do?
Zëri i saj ishte i qetë.
— Dua të të them diçka.
— Thuaje.
— Kam qenë e bindur se atëherë bëra zgjedhjen e duhur.
Ardiani heshti.
— Por tani e kuptoj se gabova.
— Altina…
— Jo, më lër ta mbaroj. Nuk po të telefonoj që të kthehesh tek unë. E di që ajo derë është mbyllur. Po të telefonoj vetëm për të të thënë se Rrezarta është njeriu më i fortë që kam njohur.
Ardiani nuk priste ta dëgjonte këtë.
— Dhe Bashkimi?
Altina heshti.
— Ne nuk u martuam.
— E di.
— Nuk ishte vetëm për shkak të asaj që ndodhi atë natë.
— Çfarë do të thuash?
— E kuptova se po martohesha me një njeri që nuk e njihja vërtet. Dhe ai po martohej me një grua që kishte zgjedhur për arsyet e gabuara.
Ardiani nuk tha asgjë.
— Kujdesu për të, — tha Altina.
— Ajo nuk ka nevojë që unë të kujdesem për të.
Altina qeshi lehtë.
— E di. Pikërisht kjo është arsyeja pse të zgjodhi.
Telefonata përfundoi.
Ardiani qëndroi disa çaste duke parë telefonin.
Pastaj u kthye nga dritarja.
Në anën tjetër të qytetit, Rrezarta po përfundonte një mbledhje.
Ajo kishte ende shumë punë për të bërë.
Kompania nuk ishte bërë e madhe brenda natës.
Ajo ende kujdesej për çdo shpenzim.
Ende punonte deri vonë.
Ende nuk e harronte kohën kur kishte fjetur në një stol dhe askush nuk e pyeste nëse kishte ngrënë.
Por tani kishte diçka që nuk e kishte pasur atëherë.
Zgjedhjen.
Ajo mund të zgjidhte ku të shkonte.
Me kë të rrinte.
Dhe kë të lejonte pranë vetes.
Kur doli nga ndërtesa, Ardiani ishte aty.
— Përsëri ti? — tha ajo.
— Përsëri unë.
— Nuk lodhesh?
— Jo.
Ajo buzëqeshi.
— Atëherë hajde.
— Ku?
— Nuk e di.
— Kjo nuk tingëllon si plan.
— Jo çdo gjë në jetë duhet të ketë plan.
Ardiani qeshi.
Të dy u nisën së bashku.
Dhe askush që i pa atë mbrëmje nuk do ta besonte se vetëm një vit më parë, gruaja që ecte pranë milionerit kishte qenë ulur në trotuar, me një çantë të vjetër pranë këmbëve.
Por ajo që askush nuk dinte ishte se Ardiani nuk e kishte shpëtuar Rrezartën.
Ishte Rrezarta ajo që i kishte treguar Ardianit se paratë mund të blejnë një shtëpi, një makinë, një kostum të shtrenjtë dhe madje edhe një vend në tavolinën e njerëzve të pasur.
Por nuk mund të blejnë besimin.
Nuk mund të blejnë respektin.
Dhe mbi të gjitha, nuk mund të blejnë një njeri që të qëndrojë pranë teje kur nuk ke më asgjë për t’i treguar botës.
Në fund, ajo që nisi si një marrëveshje e çuditshme për një dasmë qëlloi të ishte fillimi i një historie krejt tjetër.
Një milioner që donte të provokonte ish-të fejuarën e tij mori me vete një grua që mendonte se nuk kishte më asgjë për të humbur.
Por në atë sallë dasme, para qindra njerëzve, doli në dritë një sekret që ndryshoi gjithçka.
Dhe ndoshta kjo ishte arsyeja pse Rrezarta kishte qenë kaq e qetë që nga momenti i parë.
Ajo nuk kishte shkuar atje për t’u dukur.
Nuk kishte shkuar për të bërë xheloz askënd.
Nuk kishte shkuar për t’u hakmarrë.
Ajo kishte shkuar vetëm për të marrë mbrapsht diçka që familjes së saj i ishte marrë padrejtësisht.
Dhe pa e ditur, kishte gjetur edhe diçka tjetër.
Një njeri që fillimisht e kishte parë si një të panjohur të ulur në rrugë, por që më vonë e kuptoi se ajo grua nuk kishte nevojë të shpëtohej.
Ajo kishte nevojë vetëm për dikë që të mos e gjykonte nga vendi ku e kishte gjetur.
Sepse ndonjëherë, njeriu që të gjithë e shohin si të humbur është thjesht dikush që po përgatitet të fillojë përsëri.
Dhe ndonjëherë, një takim i rastësishëm në rrugë mund të jetë pikërisht kthesa që ndryshon jetën e dy njerëzve përgjithmonë.
