Çdo natë, djali im më telefonon në të njëjtën kohë me një pyetje të vetme: ‘Je vetëm?’ Mbrëmë vendosa t’i jepja një përgjigje tjetër – dhe ajo që ndodhi më pas ndryshoi gjithçka…
Telefoni ra pikërisht në orën 22:47, siç kishte bërë çdo natë gjatë tre muajve të fundit. Isha ulur në kolltukun e burrit tim të ndjerë, atë pranë dritares me pamje nga pemishta me mollë që shtrihej pas shtëpisë sonë në fermën e Vermontit. Pemët ishin të zhveshura tani; gishtat skeletorë shtriheshin drejt një qielli nëntori.









