„Ti je një askush, punon me tubacione!“ – Fjalët e vajzës që i shkatërruan jetën, por sekretet e tij e shkatërruan atë vetë.

Ajo ditë ishte ditëlindja ime e 46-të. Unë quhem Elton. Kam punuar gjithë jetën me duart e mia, duke rregulluar tubacione, tualete, ujësjellës e çdo gjë që u prishej njerëzve. Mua s’më ka ardhur kurrë turp nga puna. Me ato duar me kallo e me atë erë tubash kam mbajtur familjen me bukë, kam shkolluar vajzën dhe kam ndërtuar një jetë që besoja se ishte e ngrohtë. Por sa i verbër paskam qenë!

Në mbrëmje, nuk prisja ndonjë gjë të madhe. S’kam qenë kurrë nga ata tipa që fryjnë qirinjtë apo duan fjalime me sentimentalizma. Por gruaja ime, Anesa, kishte këmbëngulur se duhej të bënim diçka “të qetë” në shtëpi. Kur zbrita në sallon, pashë që kjo “festa e qetë” nuk ishte fare për mua. Anesa kishte porositur ushqime luksoze nga restorantet më të shtrenjta të qytetit, kishte mbushur gota me verë të shtrenjtë që mua as s’më pyeti a doja ndonjë pikë, dhe kishte ftuar njerëz që unë nuk i kisha parë kurrë në jetën time.

Rrija në një cep të dhomës së ngrënies, me një shishe të vogël pije të gazuar në dorë, duke parë se si gruaja ime qeshte me disa burra e gra me rroba firme, teksa mua më kalonin pranë sikur të isha mobilje.

Dhe pastaj erdhi goditja e parë.

Vajza ime 17-vjeçare, Elita, ishte ulur në njërën nga tavolinat kryesore bashkë me shoqet e saj, Blerinën dhe Besartën. Qeshnin të treja me zë të lartë teksa shfletonin diçka në celularë. Në një moment, Blerina më pa nga larg, fshiu syzet e saj dhe pyeti Elitën me zë të ultë:

— Ej, Elita… prit pak. A është ai babi yt?

Elita më hodhi një vështrim të ftohtë, me një buzëqeshje ironike që s’ia kisha parë kurrë më parë. Një buzëqeshje që më dridhi në palcë.

— Po, ai është, — tha ajo, duke ngritur zërin që ta dëgjonin edhe të tjerët aty afër. — E dini, ai rregullon tualete e puseta për të jetuar. Mendon se kjo e bën burrë!

Shoqet e saj plasën në gaz. Besarta nga ana tjetër mbuloi gojën duke qeshur pa pikë turpi. Dhe Elita nuk u ndal me kaq. U ngrit nga karriga, më pa drejt e në sy para të gjithë atyre njerëzve dhe shtoi me zë të lartë, e të qartë:

— Je një askush! Ti rregullon tualete! Mendon se kjo të bën burrë?

Nuk po u besoja veshëve. E shikoja atë vajzë e nuk po e njihja. Ajo ishte Elita ime! Vajza që dikur e mbaja mbi supe orë të tëra kur shkonim te kopshti zoologjik. Vajza që kur vritej në gjunjë kur ishte e vogël, unë ia pastroja gjakun me duart e mia që më dridheshin nga frika se po i dhembte. Vajza që kur kishte ndonjë problem në shkollë, më përqafonte e më thoshte: “Je heroi im, babi, ti rregullon çdo gjë!” Tani, për të e për shoqet e saj, unë isha thjesht një shaka e gjallë. Një Askush.

Por goditja përfundimtare nuk erdhi nga vajza. Erdhi nga ajo me të cilën kisha ndarë shtratin për 18 vjet.

Anesa ngriti gotën e verës, u mbështet mbi tavolinë dhe i bëri një buzëqeshje përçmuese gjithë sallës.

— Epo, Elton, — tha ajo me zë të kthjellët që e dëgjoi çdo njeri në atë dhomë, — është koha ta dish të vërtetën.

Ajo i bëri me shenjë një burri të gjatë, me një kostum me ngjyrë detari e me një orë ari që i shkëlqente në kyç, i cili kishte hyrë pak më parë e rrinte pranë dritares. Unë as që e kisha vënë re më parë se kush ishte.

— Ky është Bekimi, — vazhdoi Anesa pa iu dridhur qepalla. — Bekimi zotëron tre restorante luksoze në qytet. Ai është më burrëror se ti në çdo aspekt. Ti, Elton… ti gjithmonë ishe thjesht i përkohshëm në jetën time.

Në dhomë ra një heshtje e rëndë. Askush nuk e ndaloi. Askush nuk tha “ej, boll tani”. Vajza ime Elita thjesht buzëqeshi dhe mori një gllënjkë lëngu. Bekimi më pa me një ironi triumfuese, sikur sapo të kishte blerë ndërtesën ku unë jetoja.

Unë nuk bërtita. Nuk e hodha shishen e pijeve përtokë. Nuk i përmbysa tavolinat e as nuk qava. Diçka brenda meje thjesht u fik. Ndjeva një ftohtësi absolute. U ktheva me qetësi, ngjita shkallët e shtëpisë dhe shkova në dhomën e gjumit. Mora një çantë shpine të thjeshtë, hodha brenda pak rroba pune, dokumentet e mia kryesore dhe çantën e vogël me vegla pune që e kisha gjithmonë aty. I mbylla zinxhirin. Pa asnjë hezitim.

Ndërsa zbrisja shkallët, dëgjoja qeshjet e tyre poshtë. E vetmja gjë më e fortë se ato mekuritje ishte rrahja e fortë e zemrës sime në veshë. Kalova pranë tyre pa hapur gojën, pa parë askënd. Dera e jashtme u mbyll pas meje me një kërcitje të lehtë.

Në momentin që dola në ajrin e ftohtë të mbrëmjes dhe u ula në timonin e kamionçinës sime të vjetër të punës, ndjeva diçka të çuditshme. Ndjeva paqe.

U ngjita me kamionçinë deri te buzët e një parku të errët në dalje të qytetit. Fika motorin. Qëndrova aty në errësirë për disa minuta, duke marrë frymë thellë. Dhe pastaj, telefoni im në xhep filloi të dridhej e të bënte zhurmë si i çmendur. Binte e binte pa pushim.

E nxora nga xhepi. Ekrani shkëlqente në errësirë.

Tridhjetë minuta kishin kaluar që kur kisha dalë nga dera. Në ekran shihja: 29 thirrje të humbura!

Një nga Elita.

Dy nga Anesa.

Tridhjetë e gjashtë mesazhe e telefonata nga numra të panjohur… dhe thirrja e fundit që po binte në atë moment ishte nga një numër që e kisha të ruajtur si “Bekimi – Restorantet”.

Shikova ekranin. Nuk iu përgjigja asnjërës. Thjesht buzëqesha në errësirë. E dini pse? Sepse në atë moment kisha vendosur diçka mjaft të qartë: ata të gjithë do të pendoheshin për çdo fjalë të vetme që kishin nxjerrë nga goja atë natë.

Dhe loja sa po fillonte.

Për të kuptuar pse telefoni im po shpërthente me 29 thirrje të humbura brenda tridhjetë minutave, duhet t’ju tregoj diçka që Anesa, Elita, e aq më pak ai “pronari i tre restoranteve” Bekimi, nuk e dinin kurrë për mua.

Ata mendonin se unë isha thjesht një hidraulik i rëndomtë, nga ata që vijnë me një çantë të vjetër veglash, ndërrojnë një gomë tubi, marrin 20 mijë lekë të vjetra dhe ikin duke fshirë djersët. Por realiteti ishte krejt tjetër.

Před 15 vitesh, unë bashkë me një mikun tim të vjetër të fëmijërisë, Bardhylin, kishim krijuar një kompani të vogël shërbimesh teknike e inxhinierike. Filluam me të vërtetë nga tualetet e shtëpive, por me kalimin e viteve, kompania jonë, që e quajtëm “Ujë & Konstruksion”, u rrit jashtë mase. Ne nuk merreshim më me tubacione shtëpish prej vitesh. Ne kishim kontrata me ndërtesat më të mëdha industriale, qendrat tregtare dhe me rrjetin kryesor të infrastrukturës ujore të gjithë qytetit.

Por unë kisha një zakon të çuditshëm. Nuk më pëlqente luksi. Nuk më pëlqenin kostumet, makinat e shtrenjta e as mburrjet me para. Më pëlqente të punoja me duart e mia, të rrija me punëtorët e mi dhe të bëja punën në terren. Anesa gjithmonë e dinte që unë kisha “një punë në ndërtim e hidraulikë”, por meqë ajo merrej vetëm me sallonet e bukurisë, udhëtimet me shoqet dhe blerjet e shtrenjta, kurrë s’kishte pyetur me detaje se si funksiononte biznesi im. Ajo merrte kartën e kreditit që unë ia mbushja çdo muaj dhe kjo i mjaftonte. Ajo mendonte se ato para vinin nga “punët e lodhshme ditore” që unë bëja. S’e kishte marrë mundimin kurrë të shihte se emri im, Elton Bardhi, ishte pronar i 50% të aksioneve të kompanisë më të madhe të sistemeve ujore e sanitare në rajon!

Dhe më kryesorja: unë isha inxhinieri kryesor që kisha projektuar e ndërtuar të gjithë sistemin e filtrimit, pompat e ujit dhe rrjetin e kanalizimeve për kompleksin më të ri luksoz në qendër të qytetit, ku bënin pjesë edhe ato tre restorantet e famshme të Bekimit!

Dero sa isha ulur në kamionçinë te parku, telefoni ra përsëri. Këtë herë ishte Bardhyli.

Iu përgjigja me zë të qetë.

— Elton, ku je vlla?! — bërtiti Bardhyli nga ana tjetër e telefonit, me një zë ku dallohej paniku. — A je mirë? Se po më çmend ky tipi, Bekimi! Më ka marrë në telefon pesë herë rresht, po ulëret si i çmendur!

— Çfarë ka ndodhur, Bardhyl? — e pyeta thjesht, duke ndezur një cigare.

— Qendra e re e restoranteve ka rënë në bllokim total! — tha Bardhyli. — Pompa kryesore e ujit të zi që ne kemi instaluar me kod specifik personal ka pësuar një defekt automatik sigurie që në orën 8:30! Të tre restorantet e Bekimit po përmbyten me ujëra të ndotura në katin e parë dhe në kuzhinat kryesore! Klientët po ikin duke ulëritur, ndërsa inspektorët e sanitarisë kanë mbërritur aty! Ai po thotë se po i shkatërrohet biznesi për minutë!

U meka. Ndalova pak. Kisha harruar!

Ajo pompë e veçantë kontrollit ishte vendosur nga unë vetë javën e kaluar. Unë kisha vendosur një sistem mbrojtës digjital që, nëse nuk kalibrohej me çelësin tim manual çdo 30 ditë ose nëse kishte një mbingarkesë nga sistemi qendror, bllokohej automatikisht për të parandaluar shpërthimin e tubave kryesorë. Sot ishte data 24, dita e verifikimit manual që unë kisha planifikuar ta bëja nesër në mëngjes. Por me sa duket, sistemi kishte hyrë në bllokim sigurie pikërisht sot në mbrëmje!

E vetmja mënyrë për ta zhbllokuar atë sistem pa shpërthyer të gjithë rrjetin e ndërtesës  ishte kodi im personal dhe një çelës fizik hidraulik që e kisha unë në çantën time të punës!

Befas i lidha të gjitha pikat në kokë.

Arsyeja pse Bekimi kishte ardhur në shtëpinë time atë natë nuk ishte thjesht sepse ishte “i dashuri i ri” i Anesës. Ai kishte ardhur sepse Anesa i kishte thënë se “burri im është hidraulik” dhe ai shpresonte se unë do të kisha ndonjë zgjidhje të shpejtë pa e ditur se unë isha vetë ZOTI i asaj kompanie që ai kishte thirrur në ndihmë! Dhe kur unë dola nga shtëpia e u ula në kamion, Bekimi kishte marrë në telefon kompaninë tonë qendrore në emergjencë, ku Bardhyli i kishte thënë: “Vetëm një njeri në të gjithë qytetin mund ta rregullojë atë sistem pa e shkatërruar ndërtesën: ai quhet Elton Bardhi!”

O zot, çfarë ironie e fatit!

— Bardhyl, — i thashë qetësisht në telefon. — Dëgjomë me vëmendje.

— Po të dëgjoj, o Elton. Çfarë të bëjmë? Të dërgoj ndonjë ekip tjetër?

— Asnjë ekip. Mbylli të gjitha linjat e emergjencës për atë ndërtesë. Thuaju se inxhinieri kryesor është në leje ditëlindjeje dhe se nuk punon sot.

— Çfarë?! Po ai po kërcënon me gjyq, po thotë se do të na padisë!

— Le të padisë kë të dojë, — qesha me zë të ulët. — Kontrata jonë thotë se emergjencat e nivelit digjital zgjidhen brenda 24 orëve pune. Sot është e diel, ora 9 e mbrëmjes. Dhe më e rëndësishmja… ai burri që zotëron ato restorante, sapo më tha para familjes sime se unë jam një “Askush” që di vetëm të rregullojë tualete.

Bardhyli mbeti pa fjalë në telefon për disa sekonda. Ai e njihte Anesën dhe e dinte se sa shumë kisha vuajtur unë me tekat e saj ndër vite.

— Elton… a po më thua se ai tipi është ai që të ka hyrë në shtëpi?

— Po, Bardhyl. Ai është.

— O zot i madh… — ia dha gazit Bardhyli nga ana tjetër e telefonit. — Epo mirë atëherë! Unë po e fik telefonin e zyrtar e po shkoj të fle! Suksese Bekimit me ujërat e zeza!

E mbylla telefonin me Bardhylin. Por telefoni im personal vazhdonte të binte pa pushim.

Këtë herë po më telefononte përsëri Anesa.

Iu përgjigja.

— Elton! Ku dreqin je?! — bërtiti ajo në telefon, me një zë plot me histeri e panik, krejt ndryshe nga ato pozat elegante që mbante në tavolinë para dy orësh. — Kthehu menjëherë te restoranti i Bekimit! Ka ndodhur një katastrofë! Tualetet e restorantit kryesor po shpërthejnë, uji po mbulon sallën e ngrënies! Bekimi po humbet dhjetëra mijëra euro për çdo orë! Kthehu këtu e rregulloje!

Dëgjova zërin e saj dhe ndjeva një keqardhje të thellë, jo për veten, por për të.

— Anesë, — i thashë me një zë të qetë e të ftohtë si akulli. — A nuk më the pak më parë se unë jam një Askush? A nuk më the se isha thjesht i përkohshëm?

— Elton, mos u bëj fëmijë tani! — bërtiti ajo nga telefoni. — Kjo është punë parash! Bekimi tha se kompania “Ujë & Konstruksion” i ka thënë se vetëm ti mund ta zgjidhësh këtë defekt! Ti je hidraulik apo jo?! E ke për detyrë ta rregullosh!

— Jo, Anesë. Unë s’jam thjesht hidraulik. Dhe më e rëndësishmja, unë nuk jam më burri yt.

— Çfarë po thua?! Elton, vjen apo s’vjen?!

— Shihe Bekimin, — i thashë qetësisht. — Ai zotëron tre restorante, apo jo? Është më burrëror se unë. Le ta marrë një trapan e ta rregullojë vetë.

E mbylla telefonin. I bëra “Block” numrit të Anesës.

Nuk kaluan as dy minuta dhe telefoni ra nga një numër i panjohur. E dija se kush ishte. Iu përgjigja.

— Zoti Elton? Zoti Elton, ju lutem mos e mbyllni! — ishte zëri i Bekimit. Nuk ishte më ai burri me kostum luksoz e buzëqeshje përçmuese. Zëri i tij po dridhej nga paniku. — Ju lutem! Jam Bekimi! Më falni për ato që thashë në shtëpinë tuaj! Ishte një shaka e marrë, një keqkuptim! Restoranti im kryesor po mbytet! Inspektorët e shëndetësisë po më mbyllin aktivitetin e po më vendosin gjobë shkatërruese! Më ndihmoni, ju paguaj sa të doni! Dyfishin, trefishin e çmimit!

Ndenja pa folur për pak sekonda, duke dëgjuar se si frymëmarrja e tij dëgjohej si e një njeriu që po mbytej me të vërtetë.

— Bekim, — i thashë ngadalë. — Ti ke tre restorante, por nuk ke as më të voglën ide se si funksionon bota e burrave që punojnë me duart e tyre. Ti mendove se mund të hyje në shtëpinë time, të më poshtëroje para vajzës sime e të më merrje gruan, e pastaj të më thërrisje si shërbëtor për të të pastruar mbeturinat e tua?

— Zoti Elton, ju lutem… unë nuk e dija se ju ishit inxhinieri kryesor e bashkëpronari i kompanisë! Anesa më tha se…

— Anesa nuk di asgjë, — e ndërpreva me prerje. — Dhe ti ke mësuar diçka sonte: mos e gjyko kurrë një burrë nga rrobat e punës që mban në trup.

— Sa do?! — bërtiti ai me dëshpërim. — Më thuaj një shifër! 10 mijë euro? 20 mijë euro? Vetëm eja e rregulloje atë valvulën qendrore!

— Lekët e tua nuk më hyjnë në punë, Bekim. Nesër në mëngjes në orën 9:00, ekipi i zyrës sime do të vijë të inspektojë dëmin. Nën kushtet e rregullta. Sonte… shijo ditëlindjen time.

E mbylla telefonin edhe me të. E fika krejtësisht aparatin.

Ajo natë ishte nata më e qetë e jetës sime. Fjeta në një hotel të vogël e të pastër në periferi të qytetit. Për herë të parë pas 18 vitesh, s’kisha pse të dëgjoja ankesat e Anesës për mobiljet e reja, për pushimet e shtrenjta apo për veshjet e markave që donte të blinte. S’kisha pse të ndihesha fajtor pse duart e mia kishin erë pune.

Të nesërmen në mëngjes, në orën 8:00, shkova në zyrtat e kompanisë sime “Ujë & Konstruksion”.

Bardhyli po më priste me dy kafe të nxehta mbi tavolinë dhe me një dosje të trashë me dokumente.

— O vëlla, — tha ai duke më përqafuar fort. — S’e beson se çfarë ka ndodhur mbrëmë!

— Çfarë?

— Restoranti i tij kryesor “Imperiale” është përmbytur plotësisht në katin minus një! Të gjitha pajisjet e kuzhinës, frigoriferët e shtrenjtë dhe parketi luksoz janë shkatërruar. Dëmi shkon mbi 150 mijë euro! Inspektorati i Shëndetit Publik i ka vendosur shiritin e bllokimit për 30 ditë! Dhe lajmi ka marrë dhenë në të gjitha portalet e qytetit!

Unë piva një gllënjkë kafeje me qetësi.

— Po Anesa e Elita? — e pyeta.

Bardhyli u ul në karrige dhe më pa me keqardhje.

— Mbrëmë vonë, pasi restoranti u përmbyt, Bekimi u kap me ulërima me Anesën para të gjithë punëtorëve aty. I ka thënë se kjo ishte e gjitha faji i saj sepse ajo e kishte provokuar këtë situatë me ty. I ka nxjerrë jashtë nga restoranti e i ka thënë të mos i dalin më përpara!

Nuk ndjeva asnjë gëzim, por asnjë pikë hidhërimi. Ishte thjesht pasojë e natyrshme e veprimeve të tyre.

— Bardhyl, — i thashë. — Dua të nisim menjëherë procedurat e divorcit. Dua që çdo gjë të bëhet sipas ligjit. Shtëpia ku banojnë ato është në emrin e kompanisë sime, por unë do t’u lë 6 muaj kohë të gjejnë një vend tjetër. Do t’i pres të gjitha kartat e kreditit dytësore sot në orën 12:00. Për vajzën, Elitën, do të vazhdoj të paguaj shkollimin e saj deri në ditën që mbaron universitetin, por të gjitha paratë do të kalojnë drejtpërdrejt te llogaria e shkollës, jo në duart e saj.

— Je i sigurt, Elton? — më pyeti Bardhyli. — A do t’i lësh pa asnjë mbështetje direkte?

— Ato donin të dinin se si është jeta pa një “Askush” që u rregullon çdo gjë prapa krahëve, — iu përgjigja. — Tani është koha ta provojnë me të vërtetë.

Rreth orës 11:00 të  ditës, ndërsa isha ulur në zyrën time duke nënshkruar disa kontrata të reja ndërtimi, sekretarja ime, Blerina (një vajzë e re mjaft e aftë në zyrën tonë), trokiti në derë.

— Zoti Elton… jashtë janë dy zonja që kërkojnë të ju takojnë me patjetër. Thonë se janë familja juaj.

— Lëri të hyjnë, Blerina, — thashë me qetësi.

Në dhomë hyri Anesa bashkë me Elitën.

Të dyja dukeshin krejtësisht të shkatërruara. Nuk kishin më atë paraqitjen e tyre elegante. Anesa kishte sy të fryrë nga të qarat, ndërsa Elita rrinte me kokën ulur, pa guxuar të më shihte në sy.

Kur hyrën në zyrën time gjigante, me mobilje druri të rëndë, me diploma inxhinierie në mur dhe me fotografi projektesh ndërtimi miliona eurosh, Anesa mbeti e ngrirë te dera. Ajo s’kishte qenë kurrë në zyrën time kryesore. S’kishte pasur kurrë interes të vinte.

— El… Elton? — pëshpëriti ajo me një zë që i dridhej. — Kjo… kjo është zyra jote?

— Po, Anesë. Kjo është zyra ime. Çfarë ju sjelli këtu?

Anesa bëri dy hapa përpara, duke shtrënguar çantën e saj të dorës.

— Elton… të lutem, më dëgjo. Mbrëmë… mbrëmë ishte një marrëzi! Unë nuk e kisha me të vërtetë! Bekimi më kishte mbushur mendjen me gënjeshtra, më thoshte se ai kishte të ardhme e se ti s’më jepje vëmendje… Unë u gabova! Të lutem, kthehu në shtëpi! Sot në mëngjes më bllokuan të gjitha kartat e kreditit në bankë! Nuk munda të paguaja as kafetë!

E shikoja atë grua me të cilën kisha kaluar pothuajse dy dekada të jetës sime. Dhe për herë të parë e pashë se kush ishte ajo me të vërtetë: një njeri që nuk kishte dashur kurrë burrin e saj, por komoditetin që ai i ofronte.

— Anesë, — i thashë ngadalë. — Ti mbrëmë më the se unë isha thjesht i përkohshëm. Dhe e di çfarë? Ke patur të drejtë. E përkohshmja ime në jetën tënde përfundoi mbrëmë në orën 9:00.

— Elton, të lutem! — filloi të qante ajo. — Si do të jetojmë ne?! Unë nuk kam punuar kurrë! Elita ka shkollën, ka shoqet!

Në atë moment, ndërhyri Elita.

Ajo bëri një hap përpara, me lot që i rrjedhnin faqeve.

— Babi… — tha ajo me një zë të mbytur. — Babi, të lutem më fal… Unë s’e kisha me të vërtetë atë që thashë para shoqeve. Unë thjesht… doja të dukesha e rëndësishme para tyre… doja të dukesha si vajzat e pasura të shkollës…

E shikova vajzën time. Aty për aty më erdhi një dhimbje e tmerrshme në zemër. Sepse ajo ishte gjaku im. Por ndonjëherë, dashuria e vërtetë prindërore nuk është t’i mbulosh fëmijët me para e t’u falësh çdo poshtërim, por t’u mësosh se si të bëhen njerëz të vërtetë.

— Elita, — i thashë me zë të ëmbël, por shumë të prerë. — Ti më the mbrëmë se unë jam një Askush sepse punoj me duart e mia. Ti u turpërove nga babi yt që ka punuar 18 vjet pa ditë pushimi që ti të kesh rrobat më të shtrenjta, telefonin më të ri e të shkosh në shkollë private. Ti më the se unë nuk jam burrë.

— Babi, më fal… të lutem! — qante ajo me ngashërim.

— Unë të fal si vajzën time, Elita. Dhe unë kurrë nuk do të lë pa bukë apo pa shkollë. Shkollën tënde do ta paguaj deri në pikën e fundit. Por nuk do të të jap më asnjë lek për rroba firme, për pije në kafene apo për të bërë “vajzën e pasur” para shoqeve të tua. Nga sot e tutje, nëse do para plus për gjërat e tua luksoze, do të duhet të gjesh një punë pas shkolle. Ndoshta si kamariere, ndoshta si pastruese… ndoshta edhe duke ndihmuar në pastrimin e tualeteve. Dhe atëherë do ta kuptosh se çfarë e bën një njeri të jetë dikush.

Elita ulte kokën dhe qante pa pushim, por nuk tha asnjë fjalë tjetër. Ajo e dinte se kisha të drejtë. Ajo e dinte se fjalët e saj mbrëmë kishin thyer diçka që nuk ngjitej më kurrë plotësisht.

— Tani, ju lutem, dilni nga zyra ime, — u thashë të dyjave. — Avokati im do t’ju kontaktojë pasdite për detajet e divorcit dhe për afatin 6-mujor të shtëpisë.

Anesa u përpoq të thoshte edhe diçka tjetër, por kur pa syte e mi të ftohtë e të vendosur, e kuptoi se nuk kish më kthim prapa. Ajo mori Elitën nga krahu dhe dolën të dyja nga zyra, duke lënë pas një heshtje të gjatë.

Kaluan tre muaj nga ajo natë e ditëlindjes sime.

Jeta ime ndryshoi tërësisht. U zhvendosa në një shtëpi të re, të vogël por shumë të ngrohtë buzë liqenit, një vend që e kisha ëndërruar gjithmonë, por që Anesa kurrë s’kishte pranuar të jetonte sepse i duhej një villë në qendër të qytetit.

Divorci u krye me qetësi. Anesës i mbeti një shumë e vogël parash sipas ligjit dhe iu desh të gjente një punë si shitëse në një dyqan rrobash për të mbuluar shpenzimet e saj ditore. Për herë të parë në jetën e saj, ajo po mësonte se sa vlen një ditë pune e rëndë.

Bekimi? Tre restorantet e tij pësuan një goditje financiare nga e cila nuk u rimëkëmbën kurrë plotësisht. Dëmi i imazhit nga përmbytja e ujërave të zeza dhe gjobat e sanitarisë e detyruan të shiste dy nga restorantet e tij me çmime shumë të ulëta për të larë borxhet në banka. Ai nuk më pa më kurrë në sy.

E vajza ime, Elita?

Kjo ishte pjesa më e bukur e kësaj historie.

Një pasdite të premteje, ndërsa po dilja nga një kantier ndërtimi ku kisha inspektuar disa punime të reja, shkova te një kafene e vogël afër qendrës për të marrë një kafe me vete.

Kur hyra brenda, pashë një vajzë të re me përparëse të zezë, që po pastronte me leckë tavolinat e kafenesë dhe po mblidhte gotat e zbrazëta.

Ishte Elita.

U ndala te dera. Ajo më pa. Për një moment mbeti e ngrirë, me leckën në dorë. Fytyra e saj u skuq pak nga turpi, por pastaj mori frymë thellë, u drejtua e hodhi leckën mbi sup.

Ajo e la punën për një moment, eci drejt meje dhe u ndal para meje.

— Përshëndetje, babi, — tha ajo me një zë të ulët, por shumë të qetë.

— Përshëndetje, Elita, — iu përgjigja me buzëqeshje. — Po punon këtu?

— Po, — tha ajo duke parë duart e saj, që nuk kishin më thonj të gjatë me xhel e me ngjyra, por ishin pak të skuqura nga uji e sapuni i enëve. — Kam një muaj që punoj këtu çdo pasdite pas shkollës.

— Dhe… si po të duket? — e pyeta butësisht.

Elita më pa drejt e në sy. Për herë të parë pas shumë vitesh, pashë në sytë e saj të njëjtin shkëlqim që kisha parë kur ishte e vogël.

— Është e lodhshme, babi, — tha ajo, me një lot të vogël që i rrëshqiti në faqe, por këtë herë nuk ishte lot dëshpërimi, ishte lot pjekurie. — Këmbët më dhembn çdo natë. Njerëzit nganjëherë më flasin keq ose më lënë bakshish të vogël… Dhe sot e kuptoj se sa shumë ke punuar ti për mua gjithë këto vite. Sot e kuptoj se sa e turpshme kam qenë unë atë natë…

Unë bëra një hap përpara dhe e përqafova fort. E mbajta në krahë ashtu siç e mbaja kur ishte vajzë e vogël e vriste gjunjët në kopshtin zoologjik.

— Babi… — pëshpëriti ajo te supi im. — Ti nuk ke qenë kurrë një Askush. Ti je burri më i fortë që njoh. E më fal… të lutem më fal për çdo gjë.

— Të kam falur që ditën e parë, Elita, — i thashë duke i fshirë lotët. — Dhe sot jam më krenar për ty se kurrë më parë. Sepse sot po shoh vajzën time të bëhet një njeri i vërtetë.

Në jetë, njerëzit shpesh të gjykojnë nga rrobat që mban, nga makina që ngret apo nga titulli që ke në kartvizitë. Ata mendojnë se paratë e lehta e bëjnë burrin e lartë, e se punët e ndershme me kallo në duar të bëjnë “Askush”. Por fati ka një mënyrë të çuditshme për t’i vendosur të gjithë në vendin që u takon.

Sonte, ndërsa jam ulur në shtëpinë time buzë liqenit e po shkruaj këtë histori, telefoni im nuk bie më me 29 thirrje paniku. Bën vetëm një zhurmë të vogël mesazhi.

Është nga Elita:

“Babi, nesër e kam ditën e pushimit nga puna. A mund të vij të t’i përgatis unë kafenë e mëngjesit?”

Buzëqesha. I ktheva mesazhin:

“Te pres me padurim, vajza ime.”

Dhe atë natë, më në fund, e kuptova se ditëlindja ime e 46-të nuk kishte qenë shkatërrimi im. Kishte qenë fillimi i vetëm i jetës sime të vërtetë.