Nata kur eldiona zbuloi se martesa e saj ishte një plan i përgatitur prej vitesh
Eldiona kishte menduar se ajo natë do të ishte fillimi më i bukur i jetës së saj.
Dasma kishte përfunduar vetëm pak minuta më parë. Muzika ishte fikur, të ftuarit kishin filluar të largoheshin dhe korridoret e hotelit ishin mbushur me atë qetësinë e çuditshme që mbetet pas një feste të madhe.
Eldiona qëndronte para pasqyrës dhe shikonte veten.
Fustani i bardhë ishte ende mbi të. Flokët i ishin shpërndarë pak nga lodhja, ndërsa velloja i kishte rrëshqitur nga supet.
Në gisht i shkëlqente unaza.
Ajo e preku me dorë dhe buzëqeshi.
Mendoi për Artanin.
Vetëm pak orë më parë ai kishte qëndruar përballë saj para familjes dhe miqve, duke i premtuar se do ta mbronte dhe do të ishte pranë saj në çdo vështirësi.
Eldiona e kishte besuar çdo fjalë.
Ata ishin njohur dy vjet më parë në një darkë ku ajo kishte shkuar vetëm sepse shoqja e saj Ariona e kishte bindur.
Artani ishte ulur në anën tjetër të tavolinës.
Nuk ishte përpjekur të tërhiqte vëmendjen. Nuk fliste shumë, por kur fliste, të gjithë e dëgjonin.
Eldionës i kishte pëlqyer qetësia e tij.
Pas asaj mbrëmjeje, ata kishin filluar të takoheshin.
Artani e kishte bërë të ndihej e sigurt.
Kur Eldiona fliste për babanë e saj, Armendin, për shtëpinë e vjetër të familjes dhe për problemet që kishin kaluar ndër vite, Artani e dëgjonte me vëmendje.
Madje një herë i kishte thënë:
“Ti nuk ke pse të shqetësohesh më për asgjë. Për sa kohë jam unë këtu, do të kesh gjithmonë dikë pranë.”
Eldiona e kishte mbajtur mend atë fjali.
Prandaj, kur disa muaj para dasmës Artani i propozoi që apartamenti i ri të regjistrohej vetëm në emrin e saj, ajo ishte emocionuar.
“Është i yti,” i kishte thënë ai. “Dua të kesh diçka që të përket vetëm ty.”
Eldiona kishte menduar se kjo ishte dashuri e vërtetë.
Atë natë, ndërsa priste që Artani të vinte në dhomë, i erdhi një ide.
Do ta trembte.
Do të fshihej nën krevat dhe kur ai të hynte do t’i kapte këmbët.
Ajo filloi të qeshte me vete vetëm duke imagjinuar fytyrën e tij.
Ngriti pak fustanin, hoqi këpucët dhe u fut poshtë krevatit.
Vendi ishte i ngushtë.
Velloja iu kap në një cep të kornizës prej druri, por ajo nuk u shqetësua.
Po priste.
Pastaj dëgjoi derën.
Buzëqeshi.
Por buzëqeshja iu zhduk menjëherë.
Hapat nuk ishin të Artanit.
I njihte shumë mirë.
Ishte Majlinda.
Nëna e Artanit.
Dera u mbyll.
Majlinda hyri në dhomë dhe u ul në shtrat.
Eldiona mbajti frymën.
Nuk e kuptonte pse vjehrra e saj e ardhshme kishte ardhur në atë orë.
Pastaj dëgjoi zërin e saj.
“Duhet të flasim.”
Majlinda nxori telefonin.
Eldiona pa dritën e ekranit që ndriçoi për një çast dhomën.
Ajo bëri një telefonatë.
Pas disa sekondash, u dëgjua zëri i Artanit.
“Po, mami?”
Eldiona u ngrirë.
Majlinda tha:
“Je i sigurt që Eldiona nuk është aty?”
“Jo. Ajo është ende me Arionën. Mos u shqetëso.”
Eldiona mbuloi gojën me dorë.
Pastaj dëgjoi diçka që e bëri zemrën t’i rrihte fort.
“Atëherë mund të flasim për apartamentin,” tha Majlinda.
“Çfarë ka për të folur?”
“Dokumentet janë gati.”
Artani qeshi lehtë.
“Shkëlqimi i kontrolloi.”
Eldiona nuk e njihte mirë Shkëlqimin, por emrin e kishte dëgjuar disa herë nga Artani.
Ai ishte një njeri që merrej me dokumente dhe prona.
Majlinda vazhdoi:
“Po ajo?”
“Çfarë?”
“Kur do ta firmosë?”
“Javën tjetër.”
“E ke bindur?”
“Po.”
“Çfarë i the?”
“Që janë dokumente për sigurimin e pronës.”
Eldiona ndjeu një të ftohtë në gjithë trupin.
Apartamenti.
Dokumentet.
Sigurimi.
I gjithë ai shpjegim kishte qenë gënjeshtër.
Majlinda pyeti:
“Dhe pastaj?”
“Pastaj prona kalon nën kontrollin e kompanisë.”
Eldiona mezi merrte frymë.
Majlinda heshti për pak.
Pastaj tha:
“Po nëse ajo dyshon?”
Artani u përgjigj:
“Ajo më beson.”
Një pauzë.
Pastaj qeshi.
“Është pikërisht arsyeja pse gjithçka ka qenë kaq e lehtë.”
Eldiona mbylli sytë.
Ajo nuk po dëgjonte më si një nuse që po priste burrin e saj.
Po dëgjonte si një grua që po zbulonte se njeriu me të cilin ishte martuar sapo e kishte planifikuar mashtrimin e saj.
Por biseda nuk mbaroi aty.
Majlinda tha:
“Armendi nuk duhet të ndërhyjë.”
Eldiona u ngrirë.
Babai i saj.
“Babai i saj nuk di asgjë,” tha Artani.
“Je i sigurt?”
“Po.”
“Po sikur të zbulojë dokumentet e vjetra?”
Artani nuk u përgjigj menjëherë.
Pastaj tha:
“Dokumentet e vjetra nuk kanë rëndësi.”
Majlinda uli zërin.
“Ti e di që kanë rëndësi.”
Eldiona mbajti frymën.
“Sepse prona nuk është vetëm ajo që duket.”
Artani heshti.
Majlinda vazhdoi:
“Shkëlqimi të ka thënë gjithçka?”
“Po.”
“Edhe për nënën e Eldionës?”
Në atë moment, Eldiona ndjeu sikur dhoma u zhduk rreth saj.
Nëna e saj kishte vdekur kur ajo ishte ende e vogël.
Çfarë lidhjeje kishte ajo me gjithë këtë?
Artani tha:
“Jo tani, mami.”
“Duhet ta dish se ku po futesh.”
“Unë e di shumë mirë.”
Pastaj telefonata u ndërpre.
Majlinda u ngrit dhe doli nga dhoma.
Eldiona qëndroi nën krevat.
Nuk lëvizi për disa minuta.
Pastaj nxori ngadalë telefonin.
Përpara se të fshihej, kishte ndezur regjistrimin sepse donte të regjistronte shakanë që do t’i bënte Artanit.
Tani telefoni kishte regjistruar gjithçka.
Çdo fjalë.
Çdo plan.
Çdo gënjeshtër.
Eldiona doli nga poshtë krevatit.
Fustani ishte bërë pis.
Velloja ishte shqyer pak.
Ajo shkoi para pasqyrës.
Disa orë më parë kishte parë një nuse të lumtur.
Tani pa një grua që po përpiqej të kuptonte se kujt i kishte besuar jetën.
Mori telefonin.
Numri i parë që telefonoi ishte i babait të saj, Armendit.
Ai u përgjigj menjëherë.
“Eldiona?”
“Babi…”
Zëri i saj ishte i ulët.
“Ku je?”
“Në hotel.”
“Çfarë ka ndodhur?”
Ajo heshti.
Pastaj tha:
“Kam dëgjuar diçka për Artanin.”
Në anën tjetër ra heshtje.
“Çfarë?”
“Kam dëgjuar se po përpiqen të marrin apartamentin.”
Armendi nuk foli për disa sekonda.
Pastaj tha:
“Ku je tani?”
“Në dhomë.”
“Shko menjëherë në holl.”
“Babi, ti e di diçka?”
Armendi mori frymë thellë.
“Po.”
Eldiona u ngrirë.
“Çfarë di?”
“Nuk mund të ta them në telefon.”
“Por duhet të më thuash!”
“Jo tani. Dil nga ajo dhomë dhe mos i thuaj Artanit se ke dëgjuar diçka.”
“Po çfarë po ndodh?”
“Ka filluar shumë kohë para se ta njihje.”
Telefonata u ndërpre.
Eldiona mbeti duke parë telefonin.
Në atë moment, ajo kuptoi se kishte më shumë sekrete nga sa kishte imagjinuar.
Mori çantën dhe doli.
Kur arriti në holl, pa Arionën.
Ariona u afrua me vrap.
“Eldiona! Ku ishe?”
Eldiona e tërhoqi në një cep.
“Ariona, mos më bëj pyetje. Vetëm dëgjo.”
I tregoi gjithçka.
Ariona mbeti me gojë hapur.
“Ti je e sigurt?”
“Po.”
“Çfarë do bësh?”
“Nuk e di.”
Pastaj dëgjuan një zë.
“Eldiona?”
Artani.
Ai qëndronte disa metra larg.
Në fytyrë kishte të njëjtën buzëqeshje të butë që ajo kishte dashur për dy vjet.
“Ku ishe?”
Eldiona e pa.
“Po të kërkoja.”
Artani u afrua dhe i mori dorën.
“Kam kërkuar kudo.”
Ajo buzëqeshi.
“Jam këtu.”
“Duhet të kthehemi në dhomë.”
Eldiona e ndoqi.
Por tani çdo hap që bënte ishte i menduar.
Kur hynë në dhomë, Artani e përqafoi.
“Je mirë?”
“Po.”
“Po dukesh e lodhur.”
“Dita ishte e gjatë.”
Ai e puthi në ballë.
“Do të jetë një jetë e bukur.”
Eldiona e pa drejt në sy.
“Shpresoj.”
Ai nuk e kuptoi se ajo po e shikonte ndryshe.
Të nesërmen në mëngjes, Eldiona shkoi te shtëpia e Armendit.
Ai e priste në kuzhinë.
Mbi tavolinë kishte disa dosje.
Por ajo që tërhoqi vëmendjen e saj ishte një fotografi.
E mori në dorë.
Në të ishin tre burra pranë një godine të vjetër.
Njëri ishte Armendi.
Tjetri ishte një burrë që Eldiona nuk e njihte.
I treti ishte…
Dritoni.
Babai i Artanit.
Eldiona e uli fotografinë.
“Çfarë është kjo?”
Armendi u ul.
“Historia që nuk ta tregova kurrë.”
“Unë dua ta di.”
“Ke të drejtë.”
Armendi hapi dosjen.
“Shumë vite më parë, unë dhe Dritoni punonim në të njëjtin projekt.”
“Çfarë projekti?”
“Një projekt ndërtimi.”
“Po prona?”
“Prona ishte pjesë e marrëveshjes.”
Eldiona shikonte dokumentet.
“Çfarë lidhje ka kjo me mua?”
Armendi nxori një dokument tjetër.
“Ti je pronare e një pjese të saj.”
Eldiona mbeti pa fjalë.
“Unë?”
“Po.”
“Po pse nuk ma ke treguar?”
“Sepse nuk doja të rriteshe duke menduar se pasuria ishte gjëja më e rëndësishme në jetë.”
Eldiona shikoi dokumentin.
Pastaj ngriti kokën.
“Po Artani?”
Armendi heshti.
“Artani nuk të ka njohur rastësisht.”
Eldiona ndjeu një shtrëngim në gjoks.
“Çfarë do të thuash?”
“Babai i tij e dinte kush ishe.”
“Që para se të njihesha me Artanin?”
“Po.”
Eldiona nuk foli.
Armendi nxori një fotografi tjetër.
Këtë herë Artani ishte shumë më i ri.
Pranë tij ishte Shkëlqimi.
Dhe pak më larg ishte Dritoni.
“Çfarë bëjnë ata?”
Armendi tha:
“Po diskutojnë për pronën.”
Eldiona uli kokën.
“Pra, Artani më është afruar për shkak të pronës?”
“Dyshoj se po.”
“Ti dyshon?”
Armendi e pa drejt.
“Kam filluar ta dyshoj shumë kohë më parë.”
Atë ditë, Eldiona mori një vendim.
Nuk do t’i përballej menjëherë Artanit.
Do t’i linte të besonin se ajo ende nuk dinte asgjë.
Shkoi te një avokat që Armendi e njihte prej vitesh.
I tregoi regjistrimin.
Dokumentet.
Fotografitë.
Avokati i dëgjoi me kujdes.
Pastaj tha:
“Duhet t’i lëmë të bëjnë gabimin e fundit.”
“Çfarë gabimi?”
“Duhet të mendojnë se ti do të firmosësh.”
Eldiona e kuptoi.
Ajo duhej të luante rolin e gruas së paditur.
Kur u kthye në shtëpi, Artani e priti.
“Ku ishe?”
“Te babai.”
“Çfarë tha?”
“Asgjë të veçantë.”
Artani buzëqeshi.
“Mirë.”
Ajo e pa.
“Artan?”
“Po?”
“Dokumentet që më the të firmos javën tjetër…”
“Po?”
“Do t’i firmos.”
Ai nuk arriti ta fshihte buzëqeshjen.
“Je e sigurt?”
“Po.”
“Ti më beson?”
Eldiona e shikoi gjatë.
“Po.”
Ai e përqafoi.
Por këtë herë ajo nuk e ndjeu më ngrohtësinë e përqafimit.
Vetëm ftohtësinë e një gënjeshtre.
Ditët kaluan.
Artani dhe Majlinda u bënë gjithnjë e më të sigurt.
Shkëlqimi përgatiti dokumentet.
Olsi, një nga njerëzit më të afërt të Artanit, ishte gjithmonë pranë tyre.
Eldiona e vëzhgonte.
Diçka te Olsi nuk i dukej e qartë.
Ai ishte i qetë.
Shumë i qetë.
Dhe shpesh e shikonte sikur donte t’i thoshte diçka.
Një mbrëmje, Eldiona mori një mesazh nga një numër i panjohur.
“Duhet të dish të vërtetën për Olsin.”
Ajo pa ekranin.
Pastaj erdhi një fotografi.
Ishte një dokument.
Emri i Olsit ishte aty.
Ai kishte punuar dikur për kompaninë e Dritonit.
Por kishte një datë që e shqetësoi.
Olsi ishte larguar nga kompania vetëm pak ditë pasi Dritoni kishte vdekur.
Eldiona i shkroi:
“Kush je?”
Përgjigjja erdhi menjëherë.
“Dikush që ka pritur shumë gjatë.”
“Çfarë do nga unë?”
“Shko te kasaforta e vjetër e Armendit.”
Eldiona shkoi te babai i saj.
Kur i tregoi mesazhin, Armendi nuk u habit.
Vetëm u ngrit.
“Ka ardhur koha.”
Hapi kasafortën.
Brenda kishte një kuti metalike.
Në të ishte një çelës dhe një letër e vjetër.
Eldiona mori letrën.
Ishte shkruar nga nëna e saj.
Duart i filluan t’i dridheshin.
“Armend, nëse një ditë Eldiona përfundon pranë familjes së Dritonit, mos e lër të besojë se është rastësi.”
Eldiona ngriti kokën.
“Çfarë do të thotë kjo?”
Armendi uli sytë.
“Unë dhe nëna jote kishim frikë prej vitesh.”
“Për çfarë?”
“Se një ditë ata do të përpiqeshin të të afroheshin.”
“Po pse?”
“Sepse prona nuk ishte e vetmja gjë që donin.”
Eldiona mbeti pa fjalë.
“Atëherë çfarë tjetër?”
Armendi nuk u përgjigj.
Në atë moment, telefoni i Eldionës ra.
Artani.
Ajo u përgjigj.
“Ku je?”
“Te babai.”
“Duhet të kthehesh.”
“Pse?”
“Kam diçka për të të treguar.”
Eldiona pa Armendin.
Ai tundi kokën.
Shko.
Ajo u kthye në shtëpi.
Artani ishte duke e pritur.
Mbi tavolinë ishte dosja.
Majlinda ishte pranë dritares.
Shkëlqimi ishte ulur në anën tjetër.
Olsi ishte në kuzhinë.
“Çfarë është kjo?” pyeti Eldiona.
Artani buzëqeshi.
“Dokumentet.”
“Duhet t’i firmos?”
“Po.”
Eldiona u ul.
Hapi dosjen.
Lexoi faqen e parë.
Pastaj të dytën.
Dokumentet dukeshin të rregullta.
Por ajo tashmë e dinte çfarë fshihej pas tyre.
“Kam një pyetje.”
Artani buzëqeshi.
“Pyet.”
“Çfarë ndodh nëse nuk firmos?”
Majlinda ndërhyri.
“Eliza…”
Ajo ndaloi.
“Çfarë?”
Majlinda u korrigjua.
“Eldiona.”
Eldiona e pa.
Për pak çaste, askush nuk foli.
Pastaj Artani tha:
“Nuk ka arsye të mos firmosësh.”
“Ka gjithmonë një arsye.”
Ajo mbylli dosjen.
“Do ta lexojë avokati im.”
Artani u ngrit.
“Ti më the se do ta firmosje.”
“Ndryshova mendje.”
Majlinda u afrua.
“Po e bën më të vështirë seç duhet.”
Eldiona u kthye drejt saj.
“Jo. Po filloj ta bëj siç duhet.”
Në atë moment, dera u hap.
Hyri Armendi.
Pas tij ishte avokati.
Dhe dy persona të tjerë.
Artani u zbeh.
“Çfarë po bëni këtu?”
Armendi vendosi një dosje mbi tavolinë.
“Po shohim se çfarë po i kërkoni vajzës sime të firmosë.”
Artani pa Eldionën.
“Ti…”
Ajo tundi kokën.
“Po.”
“Çfarë ke bërë?”
“Kam dëgjuar gjithçka.”
Ajo nxori telefonin.
“Që nga nata e dasmës.”
Majlinda u zbeh.
Shkëlqimi pa Artanin.
Olsi nuk lëvizi.
Eldiona vazhdoi:
“Kam regjistrimin.”
Artani u afrua.
“Eldiona, më dëgjo.”
“Jo. Tani ti më dëgjo.”
Ajo vendosi telefonin mbi tavolinë.
“Dy vjet më the se më doje.”
“Sepse të dua.”
“Atëherë pse po përpiqesh të marrësh pronën time?”
Artani heshti.
Armendi ndërhyri:
“Sepse prona nuk është vetëm ajo që mendoni.”
Shkëlqimi u ngrit.
“Ne duhet të largohemi.”
Por dera u hap përsëri.
Dritoni nuk ishte aty.
Ai kishte vdekur vite më parë.
Por në derë qëndronte një njeri që Eldiona nuk e kishte parë prej kohësh.
Ishte një avokat i vjetër.
Ai mbante një dosje.
“Kam pritur këtë ditë,” tha.
Artani u kthye.
“Çfarë po bën këtu?”
Avokati vendosi dosjen mbi tavolinë.
“Po dorëzoj dokumentet që Dritoni më kërkoi t’i ruaja.”
Majlinda u ngrit.
“Jo.”
Avokati hapi dosjen.
“Po.”
Në dokumentet e vjetra ishte prova se Dritoni kishte tentuar të merrte pronën e Armendit shumë vite më parë.
Por aty ishte edhe një tjetër dokument.
Një marrëveshje që tregonte se nëna e Eldionës kishte zbuluar mashtrimin.
Ajo kishte dashur ta raportonte.
Por para se ta bënte, kishte ndodhur aksidenti.
Eldiona e pa dokumentin.
Pastaj pa Majlindën.
“Ti e dije?”
Majlinda uli kokën.
“Po.”
“Edhe Artani?”
“Po.”
Eldiona e pa burrin që kishte dashur dikur.
“Ti e dije për nënën time?”
Artani nuk foli.
“Kur?”
“Para se të të njihja.”
Eldiona mbylli sytë.
Për disa sekonda, askush nuk foli.
Pastaj një zë erdhi nga kuzhina.
“Unë nuk e dija.”
Të gjithë kthyen kokën.
Olsi doli ngadalë.
Artani u kthye drejt tij.
“Çfarë po bën?”
Olsi nxori telefonin.
“Po them të vërtetën.”
“Ti ishe me ne.”
“Po.”
“Ti i ke parë dokumentet.”
“Po.”
“Atëherë pse?”
Olsi pa Eldionën.
“Sepse babai yt më kërkoi të të vëzhgoja.”
Artani mbeti pa fjalë.
Olsi vazhdoi:
“Por me kalimin e kohës kuptova se çfarë po bënit.”
“Ti po gënjen.”
“Jo.”
Olsi nxori një regjistrim tjetër.
Një bisedë e vjetër.
Zëri i Dritonit.
Zëri i Majlindës.
Dhe zëri i Shkëlqimit.
Në regjistrim flitej për pronën dhe për mënyrën se si duhej t’i afroheshin familjes së Armendit.
Por në fund të regjistrimit dëgjohej një fjali që e tronditi Eldionën.
Dritoni thoshte:
“Vajza është pika e dobët.”
Eldiona mbylli sytë.
Artani nuk foli më.
Ajo e hoqi unazën.
E vendosi mbi tavolinë.
“Ka mbaruar.”
Artani e pa.
“Eldiona…”
“Jo.”
Ajo mori frymë.
“Unë nuk humba burrin tim sot.”
E pa drejt në sy.
“Unë zbulova se burri që mendoja se kisha nuk kishte ekzistuar kurrë.”
Pastaj mori çantën.
Doli nga shtëpia.
Nuk u kthye.
Pas asaj dite, dokumentet iu dorëzuan autoriteteve.
Hetimet nisën.
Eldiona anuloi martesën.
Nuk kërkoi hakmarrje.
Nuk bëri zhurmë.
Nuk doli të tregonte gjithçka nëpër media.
Ajo thjesht filloi një jetë tjetër.
Apartamentin që Artani kishte dashur t’ia merrte, ajo e mbajti për disa muaj.
Pastaj e shiti.
Me paratë krijoi një fond në emër të nënës së saj.
Dhe një pjesë të tij e përdori për të ndihmuar gra që përballeshin me mashtrime financiare dhe konflikte pronësie.
Ariona mbeti pranë saj gjatë gjithë kohës.
Ndërsa Armendi, për herë të parë pas shumë vitesh, i tregoi të bijës gjithçka për nënën e saj.
Eldiona e kuptoi se e ëma kishte luftuar që ajo të mos rritej kurrë duke u ndjerë si një pasuri që dikush mund ta merrte.
Vitet kaluan.
Një mbrëmje, Eldiona ishte duke rregulluar disa kuti të vjetra.
Në fund të një kutie gjeti një zarf.
Mbi të shkruhej:
“Për Eldionën.”
Ajo e hapi.
Ishte një letër nga nëna e saj.
“Bijë, nëse një ditë e lexon këtë letër, dua të dish vetëm një gjë. Mos e mat kurrë vlerën tënde me atë që njerëzit mendojnë se mund të marrin prej teje. Njeriu që të do nuk do të të shohë si pasuri. Do të të shohë si njeri.”
Eldiona e lexoi disa herë.
Pastaj qau.
Jo për Artanin.
Jo për martesën.
Por për nënën e saj.
Sepse më në fund kishte kuptuar se ajo kishte luftuar për të edhe para se Eldiona të dinte se kishte një luftë.
Disa muaj më vonë, një pasdite, ndërsa Eldiona po dilte nga zyra, pa një makinë të zezë të ndalonte përballë.
Dera u hap.
Ishte Artani.
Ai nuk iu afrua.
Vetëm qëndroi disa metra larg.
“Eldiona.”
Ajo u ndal.
“Kam diçka për ty.”
Nxori një zarf.
“Çfarë është?”
“Një letër.”
“Prej kujt?”
“Babait tim.”
Eldiona nuk lëvizi.
“Çfarë thotë?”
Artani uli kokën.
“Se ai e dinte që një ditë gjithçka do të zbulohej.”
“E pse ma sjell?”
“Sepse në fund ai pranoi se kishte gabuar.”
Eldiona e mori zarfin.
Artani u largua.
Ajo e hapi.
Letra ishte e shkurtër.
Në fund shkruhej:
“Gabimi im më i madh ishte të besoja se mund të kontrolloja gjithçka. Por nuk mund të kontrollosh një njeri pasi ai mëson të vërtetën.”
Eldiona e palosi letrën.
E futi në çantë.
Dhe vazhdoi rrugën.
Ajo natë e dasmës kishte nisur si një shaka.
Eldiona ishte futur nën krevat vetëm për të trembur burrin që sapo kishte martuar.
Por aty poshtë kishte zbuluar diçka shumë më të madhe.
Kishte zbuluar se martesa e saj ishte vetëm një pjesë e një plani që kishte nisur vite më parë.
Dhe më e çuditshmja ishte se Artani kishte menduar se po martohej me një vajzë që nuk dinte të mbronte veten.
Nuk e kishte kuptuar se duke folur hapur atë natë, ai i kishte dhënë asaj provën që i duhej.
Ai kishte menduar se sekreti ishte arma e tij.
Por sekreti ishte bërë arma e Eldionës.
Dhe ndoshta kjo ishte arsyeja pse ajo nuk e harroi kurrë atë natë.
Sepse ndonjëherë, njeriu nuk e zbulon të vërtetën kur e kërkon.
E zbulon pikërisht kur mendon se po luan një shaka.
Dhe ajo që duket si një natë e zakonshme mund të jetë pikërisht nata që ndryshon gjithë jetën.
