Halla ime donte të merrte motrën time për paratë, por nuk e dinte se unë kisha zbuluar sekretin e saj
Zarfi ishte ende mbi tavolinë kur trokiti gruaja nga shërbimi social.
E kisha parë atë zarf çdo ditë për gati tre muaj dhe çdo herë bëja sikur nuk ekzistonte.
Ishte i nxirë në njërin cep, pak i djegur dhe kishte erë të lehtë tymi. Brenda tij ndodhej letra që dikur më kishte bërë të besoja se jeta ime po ndryshonte.
Një pranim në universitet.
Një bursë.
Një dhomë në konvikt.
Një mundësi për të dalë nga qyteti ku isha rritur dhe për të filluar diçka timen.
Por atë letër nuk e hapa më kurrë.
Jo pasi humbëm prindërit.
Jo pasi nxora motrën time të vogël nga shtëpia atë natë.
Dhe sigurisht jo pasi halla ime, Nexhmija, filloi të sillej sikur Elmedina kishte qenë vajza e saj gjithë jetën.
Gruaja nga shërbimi social po kontrollonte frigoriferin.
Unë qëndroja pas saj, me duart në xhepat e një pale pantallonash pune.
Në frigorifer kishte qumësht, vezë, djathë, kos, fruta dhe një tenxhere me supë që e kisha bërë një natë më parë.
Ajo i pa të gjitha me kujdes.
Pastaj u kthye nga unë.
“Ka pasur një raportim tjetër.”
“Çfarë raportimi?”
Ajo uli sytë.
“Që në këtë shtëpi shpesh mungon ushqimi.”
Për një moment nuk thashë asgjë.
Pastaj qesha shkurt.
Nuk ishte për të qeshur, por ndonjëherë kur njeriu lodhet shumë, qesh edhe kur do të qajë.
“Nuk mungon ushqimi.”
“E di.”
“Atëherë pse jemi përsëri këtu?”
Gruaja nuk u përgjigj menjëherë.
Pas saj, Elmedina ishte ulur në tavolinë dhe po vizatonte një shtëpi.
E kishte bërë me ngjyra të ndryshme.
Çatia ishte e kuqe.
Dritaret blu.
Kishte tre njerëz përpara derës.
Një burrë.
Një grua.
Dhe një vajzë e vogël.
Gruaja e shërbimit social u afrua.
“Elmedina?”
Vajza ngriti kokën.
“Po?”
“A të ka ndodhur ndonjëherë të shkosh në shkollë pa ngrënë mëngjes?”
Elmedina më pa mua.
Pastaj pa gruan.
“Ndonjëherë.”
Zemra më ra.
Por para se të thosha diçka, Elmedina vazhdoi.
“Kur Agroni nuk ha.”
Gruaja u habit.
“Si?”
“Ai ma jep mua mëngjesin. Pastaj thotë se nuk është i uritur.”
U ula në karrige.
Elmedina vazhdoi të vizatonte sikur të mos kishte thënë asgjë.
Gruaja më pa.
Unë ula kokën.
Nuk doja që ajo të shihte sa shumë më dhembi ajo fjali.
Sepse ishte e vërtetë.
Shpesh ia lija asaj pjesën më të madhe të ushqimit.
Por nuk e bëja sepse nuk kishim çfarë të hanim.
E bëja sepse ajo ishte shtatë vjeç.
Unë isha njëzet.
Dhe pas vdekjes së prindërve, kjo ishte bërë mënyra ime për të jetuar.
Unë mund të rrija pa ngrënë.
Ajo jo.
Gruaja mbylli frigoriferin.
“Ankesat e përsëritura nuk ndihmojnë askënd.”
“Unë nuk po kërkoj të më ndihmojë askush.”
“Agron, nuk po të akuzoj.”
“Por dikush po.”
Ajo heshti.
E dija kush.
Nexhmija.
Halla ime.
Ajo kishte filluar të raportonte çdo gjë.
Se Elmedina ishte e lodhur.
Se unë punoja shumë.
Se shtëpia ishte e vogël.
Se nuk kisha kohë për të.
Se nuk mund t’i siguroja një të ardhme.
Dhe tani, sipas saj, Elmedina duhej të jetonte me të.
“Është ankesa e katërt këtë muaj,” i thashë.
Gruaja psherëtiu.
“Po.”
“Është rastësi?”
Ajo më pa drejt në sy.
“Jo.”
Pastaj mori dosjen dhe u drejtua nga dera.
Para se të largohej, u kthye.
“Agron, të them diçka?”
“Po.”
“Ti nuk duhet të provosh që je i përsosur.”
“Unë nuk jam.”
“Mirë. Sepse nuk ka nevojë të jesh.”
Ajo vështroi Elmedinën.
“Por duhet të tregosh se ke një plan.”
“Kam plan.”
“Atëherë mos e mbaj vetëm për vete.”
Ajo iku.
Mbylla derën.
Për disa sekonda qëndrova me shpinë pas saj.
Pastaj dëgjova zërin e Elmedinës.
“Do të vijë halla Nexhmije sot?”
U ktheva.
“Pse?”
“Ajo tha se do të më marrë.”
“Ku?”
“Te shtëpia e saj.”
“Kur ta tha?”
“Dje.”
U afrova.
“Elmedinë, të ka thënë gjë tjetër?”
Ajo uli kokën.
“Tha se atje do të kem dhomën time.”
“Ti e ke dhomën tënde.”
“Tha që e saja është më e madhe.”
Nuk thashë asgjë.
Pastaj ajo më pa.
“Agron?”
“Po?”
“A do të më çojnë larg teje?”
M’u lidh fyti.
U ula pranë saj.
“Jo.”
“Je i sigurt?”
“Po.”
“Si?”
E shikova në sy.
“Nuk e di ende si. Por do ta gjej.”
Ajo më përqafoi.
Dhe pikërisht atë moment, telefoni ra.
Ishte Nexhmija.
Nuk e hapa.
Telefonoi përsëri.
Pastaj përsëri.
Në fund erdhi një mesazh.
“Duhet të flasim seriozisht. Nesër do të paraqes kërkesën për kujdestarinë e Elmedinës.”
E lexova dy herë.
Pastaj e vendosa telefonin mbi tavolinë.
Elmedina e kishte parë fytyrën time.
“Çfarë tha?”
“Vetëm se do të flasim.”
Ajo nuk foli më.
Por këtë herë nuk vazhdoi as vizatimin.
Prindërit tanë kishin vdekur tre muaj më parë.
Babai kishte qenë duke punuar vonë atë natë.
Nëna kishte qenë në shtëpi.
Unë isha në dhomën time duke studiuar.
Elmedina po flinte.
Pastaj dëgjova një zhurmë.
Në fillim mendova se ishte diçka që kishte rënë.
Pastaj pashë tymin.
Nuk mbaj mend shumë nga ato minuta.
Mbaj mend vetëm që vrapova te dhoma e Elmedinës.
Ajo ishte zgjuar.
Qante.
E mora në krahë dhe dola.
Pas pak erdhën njerëzit e emergjencës.
Shtëpia u dogj pjesërisht.
Por prindërit nuk dolën.
Atë natë, jeta jonë ndryshoi.
Më pas erdhën njerëzit nga shërbimi social.
Pastaj policia.
Pastaj të afërmit.
Dhe në fund Nexhmija.
Në ditët e para, ajo sillej sikur ishte e pikëlluar.
Qante.
Na sillte ushqime.
Më thoshte:
“Je ende fëmijë, Agron. Nuk mund ta bësh këtë vetëm.”
Unë e besoja.
Deri një ditë kur ajo më tha:
“Elmedina do të ishte më mirë me ne.”
“Me ju?”
“Me mua dhe Fanushen.”
Fanushja ishte vajza e saj.
Unë e njihja.
Por Elmedina nuk e kishte atë lidhje me të.
“Unë mund të kujdesem për të.”
Nexhmija më pa.
“Ti punon.”
“Po.”
“Do të studiosh.”
“Do të mundohem.”
“Do të dështosh.”
Ajo e tha aq qetë, saqë më dhembi më shumë se një britmë.
“Ti nuk e kupton ende se çfarë do të thotë të rrisësh një fëmijë.”
“Po e mësoj.”
“Jo. Ti po luan rolin e vëllait të madh.”
“Unë jam vëllai i saj.”
“Por nuk je prind.”
Nuk iu përgjigja.
Sepse e dija që kishte të drejtë për një gjë.
Unë nuk isha prind.
Por isha personi që kishte qenë pranë Elmedinës kur ajo kishte frikë.
Unë isha ai që i përgatiste mëngjesin.
Ai që i lidhte këpucët.
Ai që i lexonte tregime.
Ai që rrinte jashtë derës kur ajo zgjohej natën.
Nexhmija nuk e kishte bërë asnjërën prej tyre.
Por tani ajo donte kujdestarinë.
Dhe nuk e kuptoja pse.
Deri atëherë.
Një javë më vonë, Nexhmija erdhi në shtëpi me një makinë të re.
Ajo nuk ishte vetëm.
Me të ishte Fanushja dhe një burrë që nuk e njihja.
“Ky është Bekimi,” tha Nexhmija.
Bekimi ishte i veshur mirë dhe mbante një dosje.
“Është këshilltar financiar,” tha ajo.
Unë e pashë.
“Nuk kemi nevojë për këshilltar financiar.”
“Ti ndoshta jo.”
“Çfarë do të thotë kjo?”
Nexhmija hyri pa pritur.
Elmedina u fsheh pak pas meje.
“Do të bëjmë disa ndryshime.”
“Çfarë ndryshimesh?”
“Unë dhe Bekimi kemi parë dokumentet e fondit.”
E ndjeva menjëherë diçka të keqe.
Pas vdekjes së prindërve, një pjesë e parave të sigurimit dhe një shumë tjetër nga një fond i krijuar vite më parë për Elmedinën ishin vendosur nën administrim.
Paratë ishin të sajat.
Unë nuk mund t’i përdorja për veten.
Ato duhej të përdoreshin për shkollimin, kujdesin dhe nevojat e saj.
Nexhmija e dinte këtë.
“Çfarë dokumentesh?”
Ajo buzëqeshi.
“Ti nuk i kupton.”
“Provo.”
Bekimi hapi dosjen.
“Elmedina ka një fond të konsiderueshëm.”
“Po.”
“Me kalimin e viteve, ai fond do të rritet.”
“Është i saji.”
“Natyrisht.”
Bekimi e tha me një qetësi të çuditshme.
Pastaj Nexhmija u ul.
“Ne mendojmë se Elmedina duhet të vijë të jetojë me ne.”
Elmedina u kap pas krahut tim.
“Jo.”
Nexhmija e dëgjoi.
“Zemër, nuk po të kërkojmë të vendosësh tani.”
“Unë nuk dua.”
“Do të kesh dhomë të madhe.”
“Kam dhomën time.”
“Do të kesh një oborr.”
“Kam oborr.”
“Do të kesh një qen.”
Elmedina heshti.
Pastaj më pa.
Unë nuk i thashë asgjë.
Nuk doja ta detyroja.
Nexhmija vazhdoi.
“Do të kesh gjithçka.”
Elmedina e pyeti:
“Po Agroni?”
Nexhmija u mpak.
“Çfarë?”
“Po Agroni ku do të jetë?”
“Do të vijë të të vizitojë.”
“Por unë dua të jetoj me Agronin.”
Nexhmija ngriti vetullat.
“Ti nuk e kupton.”
“Çfarë?”
“Ka ardhur koha të mendosh për të ardhmen.”
Ajo u kthye nga unë.
“Edhe ti duhet të mendosh për të ardhmen tënde.”
Sytë e saj ranë te zarfi i kolegjit mbi banak.
E mori.
“Ky?”
“Lëre.”
“Universiteti.”
“Lëre, Nexhmije.”
“Ti ende mendon se do të shkosh?”
“Po.”
Ajo qeshi.
“Me çfarë parash?”
Nuk iu përgjigja.
“Me çfarë kohe?”
Përsëri heshtja.
Ajo vendosi zarfin në tavolinë.
“Ti duhet ta pranosh realitetin.”
Pastaj e pa Elmedinën.
“Unë mund t’ia jap asaj një jetë që ti nuk mundesh.”
Kjo ishte fjalia që më bëri të kuptoja se ajo nuk kishte ardhur për të na ndihmuar.
Ajo kishte ardhur për të më bindur se nuk isha i mjaftueshëm.
Dy ditë më vonë, erdhi një tjetër kontroll.
Këtë herë ishte një grua tjetër.
Ajo pyeti për të ardhurat.
Për punën.
Për shkollën.
Për shtëpinë.
Për ushqimin.
Për Elmedinën.
Pastaj pyeti:
“Agron, pse mendon se duhet të qëndrojë me ty?”
Unë nuk dija çfarë përgjigjeje priste.
“Sepse është motra ime.”
“Kjo është arsye emocionale.”
“Po.”
“Çfarë tjetër?”
E pashë Elmedinën.
“Sepse ajo ka humbur prindërit. Nuk dua të humbasë edhe shtëpinë e vet.”
Gruaja shkroi diçka.
Pastaj më pyeti:
“Po universiteti?”
“Do ta shtyj.”
“Sa kohë?”
“Nuk e di.”
“Po puna?”
“Do të punoj.”
“Dy punë?”
“Po.”
“Është e qëndrueshme?”
“Jo.”
Më pas ajo bëri pyetjen që prisja.
“Po sikur të kishte një familje me më shumë mundësi financiare?”
Nuk u përgjigja menjëherë.
“Paratë nuk janë gjithçka.”
Ajo më pa.
“Jo. Por kanë rëndësi.”
“Sigurisht.”
Pastaj Elmedina foli.
“Unë dua Agronin.”
Gruaja u kthye nga ajo.
“Edhe nëse dikush të jep një shtëpi më të madhe?”
Elmedina mendoi.
“Po.”
“Edhe nëse të japin dhomë më të madhe?”
“Po.”
“Edhe nëse të blejnë çfarë të duash?”
Elmedina ngriti supet.
“Unë dua Agronin.”
Gruaja mbylli dosjen.
Nuk tha asgjë.
Atë mbrëmje, ndërsa po laja pjatat, dëgjova Elmedinën duke folur në telefon.
Ishte Nexhmija.
“Nuk dua të shkoj.”
Pauzë.
“Por ti the se Agroni do të vijë.”
Pauzë.
“Jo.”
Pastaj Elmedina heshti.
U afrova.
“Me kë po flet?”
Ajo e mbylli telefonin.
“Me hallën.”
“Çfarë të tha?”
Asgjë.
“Elmedinë.”
Ajo më pa.
“Tha që nëse ti nuk më lë të shkoj me të, ajo do të të çojë në gjykatë.”
M’u duk sikur dikush më kishte hedhur një kovë me ujë të ftohtë.
“Çfarë tjetër?”
Ajo uli sytë.
“Tha se gjykata do të të marrë mua.”
E përqafova.
“Jo.”
“Je i sigurt?”
“Po.”
Por për herë të parë nuk isha aq i sigurt sa tingëlloja.
Të nesërmen shkova te Genci.
Genci ishte shoku im i vjetër.
Punonte në një servis makinash dhe ishte një nga të paktët njerëz që nuk më fliste sikur isha viktimë.
I tregova gjithçka.
Ai më dëgjoi.
Pastaj tha:
“Ka diçka që nuk më pëlqen.”
“Çfarë?”
“Nëse Nexhmija thjesht do ta ndihmonte Elmedinën, nuk do të luftonte kaq shumë.”
“Çfarë mendon?”
“Nuk e di.”
“Atëherë pse po ma thua?”
“Sepse duhet të kërkosh dokumentet.”
“Çfarë dokumentesh?”
“Të fondit.”
I tregova se Bekimi kishte parë dokumentet.
Genci ngriti vetullat.
“Bekimi?”
“Po.”
“Ti e njeh?”
“Jo.”
“Unë e njoh.”
U ktheva nga ai.
“Si?”
“Ka punuar dikur me një kompani që administronte fondet e familjeve.”
“Çfarë do të thotë?”
“Do të thotë se nuk është thjesht këshilltar financiar.”
Ajo fjali më mbeti në mendje.
Atë natë nuk fjeta.
Në orën dy të mëngjesit hapa dosjet e vjetra të babait.
Nuk dija çfarë kërkoja.
Por pas një ore gjeta diçka.
Një emër.
Bekimi.
Babai e kishte shkruar në një dokument të vjetër.
Në fund të faqes ishte një shënim:
“Mbajeni këtë larg Nexhmijes derisa Elmedina të mbushë 18 vjeç.”
Më rrahu zemra fort.
E lexova përsëri.
Pastaj gjeta një tjetër dokument.
Dhe një tjetër.
Nëna dhe babai kishin krijuar një marrëveshje të veçantë.
Fondin e Elmedinës nuk mund ta administronte asnjë i afërm që kishte konflikt financiar me të.
Por kishte edhe diçka tjetër.
Një person i tretë duhej të kontrollonte çdo ndryshim të kujdestarisë financiare.
Emri ishte Murati.
Murati kishte qenë avokat i babait.
E njihja vetëm nga një fotografi.
Por numrin e tij e gjeta në një dokument.
E telefonova menjëherë.
Nuk u përgjigj.
I lashë mesazh.
Të nesërmen në mëngjes, ai më telefonoi.
“Ku e gjete këtë dokument?”
“Te gjërat e babait.”
“Duhet të takoheshim.”
“Kur?”
“Sa më shpejt.”
Murati erdhi në shtëpi atë pasdite.
Ishte burrë rreth të gjashtëdhjetave, me syze dhe një çantë të vjetër lëkure.
Ai pa dokumentet.
Pastaj më pa.
“Babai yt kishte frikë nga diçka.”
“Çfarë?”
“Jo nga ti.”
“Atëherë nga kush?”
Murati heshti.
“Nga njerëzit që mund të përpiqeshin të merrnin kontrollin e parave të Elmedinës.”
Më tregoi një dokument tjetër.
“Prindërit e tu e kishin parashikuar një situatë të tillë.”
“Si?”
“Nëse ti do të bëheshe kujdestar i Elmedinës dhe dikush tjetër do të kërkonte kujdestarinë duke përdorur argumentin financiar, fondi do të kalonte në një administrim të pavarur.”
“Pra Nexhmija nuk mund ta marrë?”
“Jo pa një proces të veçantë.”
“Po pse po e bën gjithë këtë?”
Murati më pa gjatë.
“Kjo është ajo që duhet të zbulojmë.”
Pastaj ai nxori një zarf të vogël.
“Babai yt ma dha këtë para disa vitesh.”
“Çfarë ka brenda?”
“Tha që ta hapja vetëm nëse ndodhte ajo që po ndodh tani.”
Më dridheshin duart.
E hapa.
Brenda ishte një letër.
Shkrimi ishte i babait.
“Agron, nëse po e lexon këtë, atëherë diçka nuk ka shkuar sipas planit.”
U ula.
Murati nuk foli.
Vazhdova të lexoja.
“Elmedina ka një fond, por paratë nuk janë arsyeja e vetme pse e krijuam. Ka një pronë që lidhet me të. Një pronë që nuk duhet të shitet deri sa ajo të bëhet madhore.”
Ngrita kokën.
“Çfarë prone?”
Murati u përgjigj:
“Një shtëpi në qytetin tjetër.”
“Çfarë?”
“Prona është në emër të Elmedinës.”
Nuk e besoja.
Prindërit tanë kishin pasur një shtëpi tjetër.
Një shtëpi që nuk e kishim ditur.
Babai vazhdonte në letër:
“Ka njerëz që e dinë për të. Por nuk dua që ti të besosh askënd vetëm sepse është familje.”
Pastaj vinte një fjali që më bëri të ndaloja.
“Sidomos mos beso askënd që përpiqet të të bindë se dashuria matet me para.”
E mbylla letrën.
“Murati.”
“Po.”
“Bekimi e di për këtë?”
Ai nuk u përgjigj.
“Murati?”
“Kam arsye të mendoj se po.”
Atë mbrëmje, Nexhmija erdhi përsëri.
Këtë herë ishte e qetë.
Shumë e qetë.
“Kam një ofertë.”
“Çfarë oferte?”
“Do të paguaj borxhet e tua.”
“Unë nuk kam shumë borxhe.”
“Do të të paguaj universitetin.”
U çudita.
“Çfarë?”
“Do të të paguaj universitetin. Mund të shkosh.”
“Çfarë kërkon në këmbim?”
Ajo buzëqeshi.
“Vetëm kujdestarinë e Elmedinës.”
“Jo.”
“Pa menduar?”
“Jo.”
“Ti je krenar.”
“Jo.”
“Atëherë pse?”
“Sepse diçka nuk shkon.”
Ajo u afrua.
“Çfarë mendon se po bëj?”
“Ende nuk e di.”
Për një moment fytyra e saj ndryshoi.
Vetëm një sekondë.
Por e pashë.
Ajo kishte frikë.
Pastaj buzëqeshi përsëri.
“Do të pendohesh.”
“Edhe ti.”
Ajo doli.
Të nesërmen shkova me Muratin në atë qytet.
Shtëpia ishte e vjetër.
Por jo e braktisur.
Kishte një grua që jetonte aty.
Kur na pa, u befasua.
“Jeni familjarët e zotit Agron?”
“Po.”
Ajo na ftoi brenda.
“Babai juaj më tha të kujdesesha për këtë shtëpi.”
“Sa kohë?”
“Që nga lindja e Elmedinës.”
U ula.
“Elmedina ka lindur këtu?”
“Jo. Por kjo shtëpi u ble pak para se ajo të lindte.”
Gruaja nxori një kuti.
Brenda kishte fotografi.
Në një prej tyre ishin prindërit e mi.
Nëna ishte shtatzënë.
Në sfond ishte shtëpia.
Në anën tjetër të fotografisë qëndronte një burrë.
E njoha.
Bekimi.
Por ishte më i ri.
“Çfarë lidhjeje kishte ai me babanë?”
Gruaja uli zërin.
“Punonte me të.”
Murati mori frymë thellë.
“Jo vetëm kaq.”
E pashë.
“Çfarë do të thuash?”
Murati nxori një dokument.
“Bekimi ishte një nga njerëzit që ndihmoi në krijimin e fondit.”
“Atëherë pse po punon me Nexhmijen?”
Murati nuk foli.
Gruaja që jetonte në shtëpi tha:
“Sepse dikur ai u përpoq të bindte babanë tuaj ta shiste këtë pronë.”
U ngrita.
“Pse?”
“Sepse kishte një projekt ndërtimi.”
Tash gjithçka filloi të lidhej.
Nexhmija nuk donte vetëm paratë e fondit.
Ajo donte kontrollin.
Dhe prona ishte pjesa më e madhe e historisë.
Por kishte edhe një surprizë tjetër.
Kur u kthyem në qytet, Genci më telefonoi.
“Agron, duhet të vish.”
“Çfarë ka?”
“Kam parë diçka.”
Shkova te servisi.
Genci më dha telefonin.
Ishte një fotografi.
Nexhmija dhe Bekimi kishin qenë bashkë në një zyrë.
Deri këtu nuk kishte asgjë të çuditshme.
Por në tavolinë ishte një dokument.
Dhe në krye të tij ishte emri i Elmedinës.
“Ku e gjete?”
“Një klient ma dërgoi gabimisht. E kishte marrë nga një email.”
“Çfarë është?”
“Një kërkesë për ndryshimin e administratorit të fondit.”
E lexova.
Pastaj pashë një paragraf.
Nëse Nexhmija bëhej kujdestare, ajo kërkonte që disa shpenzime familjare të klasifikoheshin si shpenzime të kujdesit për Elmedinën.
Shtëpi.
Makina.
Arsim.
Shpenzime të tjera.
Kishte shumë gjëra.
Por ende nuk mjaftonte.
Murati më tha:
“Duhet ta tregojmë këtë në seancë.”
Dita e seancës erdhi.
Nexhmija hyri në sallë me Fanushen.
Bekimi ishte pas tyre.
Unë hyra me Muratin.
Elmedina qëndroi pranë meje.
Nuk e dija se çfarë do të ndodhte.
Por për herë të parë nuk ndihesha vetëm.
Nexhmija foli gjatë.
Tha se më donte.
Tha se ishte e shqetësuar.
Tha se unë isha shumë i ri.
Tha se Elmedina meritonte më shumë.
Pastaj foli për shtëpinë.
Për makinën.
Për shkollën.
Për stabilitetin.
Gjithçka dukej perfekte.
Deri kur Murati kërkoi të fliste.
Ai dorëzoi dokumentet.
“Ne nuk po kërkojmë që gjykata ta besojë fjalën tonë.”
Ai vendosi dokumentin mbi tavolinë.
“Po kërkojmë të shikohen dokumentet financiare.”
Nexhmija ndryshoi fytyrë.
Murati vazhdoi.
“Ky është propozimi i paraqitur nga zonja Nexhmije për administrimin e fondit.”
Avokati i saj u përpoq të ndërhynte.
Murati e vazhdoi.
“Ky dokument tregon se në rast të kujdestarisë, disa shpenzime të familjes së saj do të kërkoheshin nga fondi i Elmedinës.”
Gjykatësi e lexoi.
Nexhmija tha:
“Janë vetëm shpenzime të lidhura me kujdesin.”
Murati e pyeti:
“Makina?”
“Transport.”
“Shtëpia më e madhe?”
“Nevojë për hapësirë.”
“Pushimet?”
Nexhmija heshti.
“Pushimet do të ishin familjare.”
“Por do të paguheshin nga fondi?”
“Jo në atë mënyrë.”
Murati nxori një dokument tjetër.
“Këtu është ndryshe.”
Nexhmija e pa.
Pastaj shikoi Bekimin.
Ai uli kokën.
Dhe aty ndodhi diçka që nuk e prisja.
Bekimi kërkoi të fliste.
Avokati i Nexhmijes u përpoq ta ndalonte.
Por ai tha:
“Duhet të them të vërtetën.”
Salla heshti.
Bekimi u ngrit.
“Kam punuar me familjen e Agronit.”
Nexhmija e shikoi me tmerr.
“Bekim, ulu.”
Ai nuk u ul.
“Zonja Nexhmije më kontaktoi dy muaj më parë.”
“Po gënjen!” bërtiti ajo.
Gjykatësi i kërkoi të qetësohej.
Bekimi vazhdoi.
“Ajo donte të dinte nëse fondi mund të përdorej për shpenzime të tjera nëse ajo merrte kujdestarinë.”
Nexhmija filloi të dridhej nga nervozizmi.
“Jo.”
Bekimi nxori një dosje.
“Kam email-et.”
Më pa.
Pastaj pa gjykatësin.
“Kam bërë gabim që pranova të flisja me të. Por ajo nuk e dinte se unë kisha ruajtur dokumentet.”
Salla u bë krejt e qetë.
Por ende kishte një gjë.
Prona.
Murati e dorëzoi edhe dokumentin e pronës.
“Ekziston edhe një pasuri në emër të Elmedinës.”
Nexhmija ngriti kokën.
Ajo dukej sikur për herë të parë po kuptonte se plani i saj po shembej.
“Unë nuk e dija për këtë.”
Murati e pa.
“Ju e dinit.”
“Jo.”
“Ju e keni pyetur Bekimin për të.”
Ajo nuk foli.
Dhe atëherë gjykatësi tha:
“Zonja Nexhmije, pse?”
Ajo nuk pati përgjigje.
Për disa sekonda vetëm qau.
Pastaj tha:
“Sepse unë doja t’i shpëtoja Agronin.”
Unë mbeta i habitur.
“Çfarë?”
Ajo më pa.
“Ti nuk e kupton.”
“Atëherë ma shpjego.”
Ajo uli kokën.
“Borxhet e mia janë të mëdha.”
Salla heshti.
“Burri im ka humbur biznesin. Fanushja ka nevojë për trajtime të kushtueshme.”
Ajo qau.
“Nuk po them se kam bërë gjënë e duhur.”
Pastaj më pa.
“Por nuk doja të shkatërroheshe edhe ti.”
Unë nuk dija çfarë të mendoja.
Sepse për herë të parë, historia nuk ishte aq e thjeshtë sa e kisha menduar.
Nexhmija kishte dashur paratë.
Kjo ishte e vërtetë.
Por kishte edhe një tjetër të vërtetë.
Ajo ishte zhytur në borxhe dhe kishte bindur veten se po gjente një mënyrë për të shpëtuar familjen e saj.
Problemi ishte se ajo po e bënte duke përdorur Elmedinën.
Dhe kjo nuk mund të justifikohej.
Gjykatësi e bëri të qartë se fondi nuk mund të përdorej për borxhet e saj.
Kujdestaria ime vazhdoi.
Por me një ndryshim.
Murati propozoi një administrator të pavarur për fondin.
Dhe një plan zyrtar që do të më ndihmonte me shpenzimet e Elmedinës, ndërsa unë vazhdoja shkollën.
Për herë të parë pas muajsh, dikush po më thoshte se nuk duhej ta bëja gjithçka vetëm.
Pas seancës, Nexhmija më priti jashtë.
Mendova se do të më sulmonte përsëri.
Por ajo vetëm më tha:
“Kam bërë gabim.”
Nuk fola.
“Unë e desha Elmedinën.”
“Atëherë pse e bëre?”
Ajo filloi të qante.
“Sepse u frikësova.”
Nuk dija çfarë të thosha.
Ajo më pa.
“Kur vdiqën prindërit tuaj, mendova se duhej të bëja diçka. Pastaj filluan borxhet. Pastaj humba kontrollin.”
“Por Elmedina nuk ishte zgjidhje.”
“E di.”
“Paratë e saj nuk ishin zgjidhje.”
“E di.”
Ajo fshiu lotët.
“Por një gjë nuk e kam gënjyer.”
“Çfarë?”
“Unë vërtet doja ta kisha pranë.”
E pashë për disa sekonda.
“Atëherë duhej të vije si hallë.”
Ajo uli kokën.
“Jo si mami.”
Nexhmija nuk tha asgjë.
Muajt që pasuan nuk ishin të lehtë.
Unë nuk u bëra papritur i pasur.
Elmedina nuk u bë papritur e lumtur.
Nuk u zhdukën të gjitha problemet.
Por diçka ndryshoi.
Unë u ktheva në universitet me një program më fleksibël.
Punën e dytë e lashë.
Genci më ndihmoi të gjeja një punë me orar më të përshtatshëm.
Murati vazhdoi të kontrollonte dokumentet e fondit.
Elmedina vazhdoi shkollën.
Dhe çdo të diel shkonim te parku.
Një ditë ajo më pyeti:
“Agron?”
“Po?”
“Kur të rritem, do të blej një shtëpi.”
“Mirë.”
“Me shumë dhoma.”
“Sa?”
“Katër.”
“Pse katër?”
“Një për mua. Një për ty. Një për hallën Nexhmije.”
U habita.
“Vërtet?”
“Po.”
“Edhe pas gjithë asaj?”
Elmedina ngriti supet.
“Ajo bëri gabim.”
“Po.”
“Por është ende halla ime.”
Nuk dija çfarë të thosha.
Vetëm e përqafova.
Një vit më vonë, ndodhi diçka që askush nuk e priste.
Isha në universitet kur mora një telefonatë nga Murati.
“Agron, duhet të vish.”
“Çfarë ka?”
“Ka ardhur një dokument i ri.”
“Çfarë dokumenti?”
“Është nga babai yt.”
M’u duk sikur zemra më ndaloi.
“Por ne i kemi parë të gjitha.”
“Jo.”
“Çfarë ka mbetur?”
“Një kasetë.”
“Kasetë?”
“Video.”
Shkova menjëherë.
Murati më priti në zyrë.
Vendosi një USB mbi tavolinë.
“Babai yt e kishte lënë në kasafortë.”
“Çfarë ka?”
“Nuk e di.”
E futëm në kompjuter.
U shfaq babai.
I ulur në një dhomë.
Duke folur drejtpërdrejt para kamerës.
Më pa sikur po më shihte vërtet.
“Agron, nëse po e shikon këtë, atëherë ndoshta nuk jam më aty.”
Më mbushën sytë me lot.
Ai vazhdoi:
“Ka një gjë që nuk ta kam thënë kurrë.”
Murati uli kokën.
Babai im tha:
“Elmedina nuk ishte thjesht arsyeja pse krijuam fondin.”
U ngriva.
“Ka një pjesë të historisë së familjes sonë që duhet ta dish.”
Videoja u ndërpre për pak.
Pastaj vazhdoi.
“Para se të lindte Elmedina, ne humbëm një fëmijë.”
Mora frymë thellë.
“Një vajzë.”
“Por më pas mjekët na thanë se kishte ndodhur një gabim në dokumente.”
Më shikoi.
“Ne nuk e kuptuam kurrë plotësisht.”
Pastaj ai tha fjalinë që më bëri të ngrihesha nga karriga.
“Elmedina mund të mos jetë vajza biologjike e nënës që e ka rritur.”
U ktheva nga Murati.
“Çfarë?”
Ai nuk fliste.
Videoja vazhdoi.
“Por ne e kemi dashur si vajzën tonë dhe ajo është vajza jonë në çdo kuptim që ka rëndësi.”
Pastaj babai tha:
“Ka një grua që e di të vërtetën.”
Emri ishte Leonora.
Një emër që nuk e kisha dëgjuar kurrë.
Videoja u mbyll.
Unë mbeta i ngrirë.
“Murati.”
“Po.”
“Ti e dije?”
“Jo.”
“Atëherë kush është Leonora?”
Ai mori frymë thellë.
“Nuk e di.”
Në atë moment telefoni im ra.
Ishte Elmedina.
E hapa.
“Agron?”
“Po.”
“Ku je?”
“Te Murati.”
“Mirë.”
Heshtje.
Pastaj ajo tha:
“Ka ardhur një grua këtu.”
“Çfarë gruaje?”
“Thotë se quhet Leonora.”
Më ra telefoni nga dora.
Murati u ngrit.
“Çfarë tha?”
“Erdhi Leonora.”
U nisëm menjëherë.
Kur arritëm, Leonora ishte ulur në kuzhinë.
Ishte rreth të pesëdhjetave.
Elmedina qëndronte pranë saj.
Leonora u ngrit.
Kur më pa, fytyra e saj u zbardh.
“Ti je Agroni.”
“Po.”
Ajo filloi të qante.
“Nuk e di si ta them.”
“Thuaje.”
Ajo pa Elmedinën.
Pastaj më pa mua.
“Unë e kam njohur nënën tuaj.”
“Si?”
“Shumë vite më parë.”
“Çfarë lidhjeje ke me të?”
Ajo heshti.
Pastaj tha:
“Kam qenë infermiere në spitalin ku lindi Elmedina.”
Nuk dëgjoheshin më as zhurmat e rrugës.
Asgjë.
Vetëm frymëmarrja jonë.
“Çfarë ndodhi?”
Leonora fshiu lotët.
“Ka pasur një gabim të madh.”
“Çfarë gabimi?”
“Dy foshnja u regjistruan gabimisht.”
Elmedina më kapi dorën.
“Çfarë do të thotë?”
Nuk dija si t’i përgjigjesha.
Leonora tha:
“Do të thotë se historia e familjes suaj është më e ndërlikuar nga sa keni menduar.”
Por pastaj ajo shtoi:
“Por ka edhe diçka tjetër.”
“Çfarë?”
“Familja biologjike e Elmedinës e ka kërkuar prej vitesh.”
U ngriva.
“Kush janë?”
Leonora uli kokën.
“Një familje shumë e pasur.”
Elmedina më shikoi.
“A do të më marrin?”
E përqafova.
“Jo.”
Por kësaj here pyetja ishte më e madhe se një kujdestari.
Sepse tashmë nuk po flisnim vetëm për para.
Po flisnim për një të vërtetë që prindërit tanë e kishin mbajtur të fshehur për shtatë vjet.
Dhe, ndërsa Leonora nxori nga çanta një dosje të vjetër me emrin e Elmedinës, unë pashë në faqen e parë një mbiemër që nuk e kisha dëgjuar kurrë.
I njëjti mbiemër që shfaqej në dokumentet e pronës.
I njëjti mbiemër që lidhej me fondin.
Dhe në fund të faqes ishte një nënshkrim.
Nënshkrimi i babait tim.
Aty kuptova se letra e vjetër e kolegjit nuk kishte qenë e vetmja gjë që babai kishte lënë pas.
Kishte lënë një sekret që mund të ndryshonte jetën e Elmedinës përgjithmonë.
Por këtë herë, para se të hapja dosjen, e pyeta motrën time:
“Elmedinë, a do ta dish të vërtetën?”
Ajo më shikoi.
Pastaj më shtrëngoi dorën.
“Po.”
Dhe kështu, pas gjithë asaj kohe, hapëm dosjen së bashku.
Në faqen e parë ishte një fotografi.
Në fotografi ishte një çift që nuk e kishim parë kurrë.
Në krahët e gruas ishte një foshnjë.
Në anën tjetër të fotos ishte shkruar vetëm një fjali:
“Nëse një ditë dikush përpiqet ta marrë Elmedinën për paratë e saj, tregojini të vërtetën përpara se të jetë tepër vonë.”
Dhe poshtë asaj fjalie ishte emri i nënës sime.
Atë natë e kuptova diçka që nuk do ta harroja kurrë.
Nexhmija kishte menduar se sekreti më i madh ishte fondi.
Kishte gabuar.
Paratë ishin vetëm gjurma e parë.
Sekreti i vërtetë ishte vetë historia e Elmedinës.
Dhe tashmë, për herë të parë, nuk po luftoja vetëm që ta mbaja motrën time pranë.
Po luftoja që askush të mos vendoste për jetën e saj pa e ditur ajo të vërtetën.
Në mëngjes, e mora zarfin e vjetër të kolegjit nga sirtari.
E hapa më në fund.
Brenda ishte ende letra e pranimit.
Në fund shkruhej se universiteti më ofronte mundësinë për të filluar studimet me një program të përshtatur për situatën time familjare.
E lexova dhe qesha.
Elmedina më pa.
“Çfarë thotë?”
“Se ndoshta mund ta bëj.”
“Çfarë?”
“Të shkoj në universitet.”
Ajo u gëzua.
“Atëherë shko.”
“Po ti?”
“Unë do të jem këtu.”
“Me kë?”
Ajo buzëqeshi.
“Me ty.”
E mbylla letrën.
Për herë të parë pas shumë muajsh, nuk më dukej sikur duhej të zgjidhja mes motrës time dhe së ardhmes sime.
Dhe ndërsa po dilnim nga shtëpia, telefoni im ra.
Ishte Murati.
“U zbulua kush është familja në fotografi.”
“Si?”
Ai heshti për disa sekonda.
Pastaj tha:
“Agron, më mirë ulu.”
U ula.
“Çfarë ka?”
“Familja që po kërkon Elmedinën nuk është një familje e panjohur.”
“Atëherë kush është?”
Murati tha emrin.
I njëjti emër që kisha parë në dokumentet e pronës.
I njëjti emër që babai kishte mbajtur të fshehur.
Dhe për një çast nuk munda të flisja.
Sepse ai emër ishte…
emri i familjes së Bekimit.
Atëherë e kuptova se beteja e vërtetë sapo kishte filluar.
