pesë fëmijë po ndaheshin mes familjeve të ndryshme, derisa Eltoni mori një vendim që askush nuk e priste
Eltoni ishte njëzet e nëntë vjeç dhe jetonte vetëm në një shtëpi të vogël në periferi të qytetit. Nuk kishte qenë ndonjëherë njeri që kërkonte shumë nga jeta. Kishte punën e tij si elektricist, një makinë që e mbante gjithmonë në gjendje të mirë, një shtëpi të paguar pjesërisht dhe një rutinë që përsëritej pothuajse çdo ditë. Në mëngjes dilte për punë, në mbrëmje kthehej, hante diçka të shpejtë dhe shpesh kalonte disa orë vetëm duke parë televizor ose duke rregulluar ndonjë gjë në garazh.
Nuk kishte fëmijë. Nuk ishte i martuar. Madje as nuk kishte ndonjë lidhje serioze në atë periudhë. Miqtë e tij shpesh e ngacmonin se po e kalonte jetën duke punuar dhe duke kursyer para për një shtëpi më të madhe që nuk kishte me kë ta mbushte. Eltoni qeshte dhe ua kthente me shaka se një ditë do ta bënte atë shtëpi dhe pastaj do të mendonte se çfarë të bënte me të.
Por një mbrëmje, krejt papritur, gjithçka ndryshoi.
Ishte kthyer nga puna pak më herët se zakonisht. Kishte hedhur çelësat mbi tavolinë dhe po përgatiste një kafe kur telefoni i ra. Nuk ishte telefonatë nga ndonjë klient dhe as nga ndonjë shok. Ishte një njoftim nga një faqe që publikonte raste urgjente të fëmijëve që kishin nevojë për strehim të menjëhershëm.
Eltoni zakonisht nuk i hapte ato njoftime. Atë mbrëmje, për ndonjë arsye që as vetë nuk mund ta shpjegonte, e hapi.
Në ekran ishte një fotografi.Pesë fëmijë ishin ulur në një stol të vjetër në një dhomë pritjeje. Më i madhi dukej rreth shtatë vjeç. Pranë tij ishte një vajzë rreth pesë vjeçe. Pastaj një djalë i vogël, një vajzë rreth dy vjeçe dhe një bebe që mezi dukej mbi gjunjët e motrës.
Fotografia nuk ishte e bukur. Nuk kishte ndonjë buzëqeshje të madhe, nuk kishte balona, nuk kishte rroba të bukura dhe as ndonjë skenë që dukej sikur ishte përgatitur për fotografi.
Por kishte diçka tjetër.Të pestë ishin kapur pas njëri-tjetrit.
Djali më i madh e mbante motrën pranë vetes. Vajza mbante dorën e vëllait më të vogël. Ai mbante në prehër motrën dyvjeçare, ndërsa foshnja ishte mbështetur pranë tyre. Dukej sikur të gjithë kishin frikë se nëse lëshonin duart, dikush do t’i merrte dhe nuk do t’i shihnin më.
Eltoni qëndroi gjatë duke e parë atë fotografi.Kafenë e kishte harruar.Pas disa minutash e mbylli telefonin, por fotografia i mbeti në mendje.
U përpoq të vazhdonte mbrëmjen normalisht. Hëngri darkë, ndezi televizorin dhe u ul në divan. Pas dhjetë minutash mori përsëri telefonin dhe hapi fotografinë.
Lexoi për fëmijët.Emrat e tyre ishin Learti, shtatë vjeç; Lirija, pesë vjeçe; Dioni, katër vjeç; Edona, dy vjeçe; dhe foshnja, që në dokumente figuroi fillimisht vetëm si “vajza e vogël”, sepse kishte pasur një problem me regjistrimin e emrit.
Nëna e tyre kishte ndërruar jetë papritur.Babai nuk ishte në jetën e tyre.Të afërmit nuk mund t’i merrnin të pestë.Dhe tani ekzistonte rreziku që ata të ndaheshin në familje të ndryshme.Eltoni e lexoi atë fjali disa herë.
“Do të ndahen.”
Nuk e dinte pse ajo fjalë e shqetësoi aq shumë.Në fund të njoftimit ishte një numër telefoni.Ai e ruajti numrin.Pastaj e fshiu nga telefoni.Pas dhjetë minutash e ruajti përsëri.Në orën njëmbëdhjetë të natës mori guximin dhe telefonoi.Një grua iu përgjigj. Quhej Behare dhe punonte si punonjëse sociale.
Eltoni i tregoi se kishte parë njoftimin dhe pyeti nëse fëmijët ende kishin nevojë për një familje.Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër.
“Po,” tha Beharja. “Por duhet të kuptosh diçka. Nuk po flasim për një fëmijë. Janë pesë.”
“E di.”
“Pesë fëmijë të vegjël.”
“E di.”
“Dhe ne nuk mund t’i premtojmë askujt se do të jetë e lehtë.”
Eltoni pa përreth shtëpisë së tij.
“Mua nuk më duhet të jetë e lehtë.”
Beharja nuk foli për disa sekonda.
Pastaj i tha: “A ke fëmijë?”
“Jo.”
“Je i martuar?”
“Jo.”
“Ke pasur më parë ndonjë eksperiencë me kujdesin e fëmijëve?”
“Jo, jo në këtë mënyrë.”
Këtë herë heshtja zgjati më shumë.
“Pse po telefonon atëherë?” e pyeti ajo.
Eltoni nuk pati përgjigje të menjëhershme.
Shikoi përsëri fotografinë.
“Sepse nuk dua që ata të ndahen.”
Beharja mori frymë thellë.
“Do të duhet të vish të flasim.”
Të nesërmen Eltoni shkoi në zyrën e shërbimit social.
Aty mësoi më shumë për fëmijët. Nëna e tyre, Lirija , kishte pasur një jetë të vështirë. Kishte punuar shumë për t’i mbajtur fëmijët. Nuk kishte pasur shumë para, por kishte bërë gjithçka që mundej. Kur ishte rrëzuar në shtëpi, Learti kishte qenë ai që kishte kërkuar ndihmë.
Shtatë vjeç.
Eltoni nuk e hiqte nga mendja këtë.
Një fëmijë shtatë vjeç kishte telefonuar për ndihmë kur nëna e tij ishte në gjendje të rëndë.
Dhe pas kësaj, sipas Behares, kishte bërë edhe diçka tjetër.
Kishte mbajtur vëllezërit dhe motrat e tij bashkë.
Kur punonjësit socialë kishin ardhur, Learti nuk kishte pranuar të ndahej nga ta.
Kur dikush merrte Edonën në krahë, ai pyeste ku po e çonin.
Kur Dioni qante, Learti shkonte menjëherë tek ai.
Kur Lirija e vogël frikësohej, Learti i mbante dorën.
Ai nuk ishte thjesht vëllai i madh.
Pa e kuptuar, ishte bërë kujdestari i të gjithëve.
“Ne kemi një problem,” i tha Behareja. “Një familje mund të marrë Leartin. Një tjetër ka shprehur interes për foshnjën. Por për pesë së bashku nuk kemi gjetur askënd.”
“Dhe nëse nuk gjendet?”
Behareja uli sytë.
“Do të duhet t’i ndajmë.”
Eltoni heshti.
“Sa kohë?”
“Rreth dhjetë ditë.”
Eltoni u ngrit nga karrigia.
“Unë do t’i marr.”
Behareja ngriti kokën.
“Nuk mund të thuash thjesht këtë.”
“Çfarë duhet të bëj?”
“Duhet të kontrollojmë shtëpinë, të ardhurat, punën, historikun, gjithçka. Duhet të shohim nëse mund ta përballosh.”
“Do ta bëjmë.”
“Dhe Elton…”
“Po?”
“Pesë fëmijë nuk janë një vendim që merret sepse të erdhi keq për një fotografi.”
Eltoni e pa drejt në sy.
“Nuk po e bëj vetëm për fotografinë.”
“Për çfarë po e bën?”
Ai mendoi pak.
“Sepse dikush duhet t’u thotë se nuk do t’i ndajë.”
Behareja nuk tha më asgjë.
Atë mbrëmje Eltoni telefonoi vëllain e tij Agimin.
Agimi ishte i martuar, kishte fëmijë dhe ishte njeriu që Eltoni e telefononte sa herë që kishte nevojë për një mendim të sinqertë.
“Po më thua se do të marrësh pesë fëmijë?” pyeti Agimi.
“Po.”
“Ti?”
“Po.”
“Vetëm?”
“Po.”
Agimi heshti.
Pastaj tha: “A e ke menduar çfarë po thua?”
“Po.”
“Jo, Elton. Nuk po të pyes nëse e ke menduar për një orë. Po të pyes nëse e ke menduar për pesë vjet.”
Eltoni nuk u përgjigj.
Agimi vazhdoi.
“Pesë fëmijë do të thotë pesë shkolla, pesë palë rroba, pesë karaktere, pesë frikëra, pesë histori. Dhe njëri prej tyre është bebe.”
“E di.”
“Do të humbasësh gjumin.”
“E di.”
“Do të shpenzosh paratë.”
“E di.”
“Do të lodhesh.”
“Edhe këtë e di.”
Agimi heshti.
“Por nëse vërtet e ke vendosur,” tha më në fund, “nuk do të jesh vetëm.”
Eltoni e pa nga dritarja.
“Çfarë do të thuash?”
“Do të të ndihmoj.”
Atë natë vendimi u bë real.
Eltoni filloi të ndryshonte shtëpinë.
Garazhi i tij ishte përdorur si punishte. Kishte vegla, dru, pajisje dhe shumë gjëra që i kishte mbledhur gjatë viteve. Ai e dinte se pesë fëmijë nuk mund të futeshin në një dhomë të vogël.
Kështu filloi ta zbrazte.
Punoi deri vonë çdo natë.
Ndërtoi krevate.
Bleu dyshekë.
Bleu rroba.
Bleu lodra.
Bleu pesë karrige për makinë.
Bleu pjata me emra të ndryshëm.
Në një cep të dhomës vendosi një raft me libra.
Në mur vendosi pesë fotografi të vogla me emrat e tyre.
Learti.
Lirija.
Dioni.
Edona.
Dhe një vend bosh për foshnjën.
Kur Agimi e pa dhomën, vetëm tundi kokën.
“Ti vërtet e ke bërë.”
“Po.”
“Dhe nuk ke frikë?”
Eltoni buzëqeshi pa shumë siguri.
“Kam.”
“Mirë,” tha Agimi. “Kjo do të thotë që e kupton seriozitetin.”
Dy ditë më vonë erdhi kontrolli i shtëpisë.
Punonjësja quhej Emineja. Ajo kontrolloi gjithçka. Pyeti për punën, financat, rutinën, njerëzit që do ta ndihmonin dhe mënyrën se si do të kujdesej për fëmijët.
Në fund hyri në dhomën e re.
Ajo pa krevatet.
Pastaj pa raftin.
Pastaj pa emrat.
“Ti i ke bërë të gjitha këto?” pyeti.
“Po.”
“Sa kohë të mori?”
“Pak më shumë se një javë.”
Emineja u ul në një karrige.
“Çfarë do të bësh nëse Learti nuk pranon të të besojë?”
Eltoni u mendua.
“Nuk do ta detyroj.”
“Po nëse qan?”
“Do të jem aty.”
“Po nëse bëhet agresiv?”
“Do të përpiqem të kuptoj pse.”
“Po nëse të gjithë zgjohen natën?”
Eltoni qeshi lehtë.
“Atëherë do të zgjohen të gjithë.”
Emineja buzëqeshi për herë të parë.
“Dhe nëse pas gjashtë muajsh kupton se nuk ia del?”
Eltoni heshti.
“Do të kërkoj ndihmë,” tha më në fund. “Nuk do t’i braktis.”
Emineja e shënoi diçka në dokument.
Ditën e seancës gjyqësore, Eltoni ishte më i frikësuar se kurrë.
Agimi ishte ulur pas tij.
Behareja ishte në anën tjetër të sallës.
Pesë fëmijët ishin ulur bashkë.
Learti mbante dorën e Lirijës.
Dioni ishte ulur pranë tyre.
Edona rrinte në prehrin e Behares.
Foshnja ishte në një karrocë të vogël.
Gjykatësi Fevziu hyri në sallë dhe filloi seanca.
Prokurori ngriti disa shqetësime.
“Ky është një burrë i ri, beqar, pa përvojë prindërore dhe po merr përsipër pesë fëmijë.”
Eltoni dëgjonte pa lëvizur.
“Qëllimet e mira nuk janë gjithmonë të mjaftueshme.”
Kjo fjali e goditi.
Sepse ishte e vërtetë.
Qëllimet e mira nuk mjaftonin.
Por Eltoni kishte ardhur pikërisht për këtë.
Gjykatësi Fevziu e pyeti: “Zoti Elton, pse dëshironi t’i merrni këta fëmijë?”
Eltoni u ngrit.
Shikoi pesë fëmijët.
Pastaj gjykatësin.
“Sepse ata nuk kanë nevojë për një njeri që t’u premtojë se gjithçka do të jetë perfekte. Kanë nevojë për dikë që të mos i lërë vetëm.”
Gjykatësi nuk foli.
Eltoni vazhdoi.
“E di që nuk jam prindi ideal. Nuk kam qenë prind më parë. Nuk e di si do të jetë çdo ditë. Por e di një gjë. Learti është shtatë vjeç dhe ai është lodhur duke u kujdesur për të gjithë. Nëse këta fëmijë shkojnë në shtëpi të ndryshme, ai do të mendojë se dështoi t’i mbajë bashkë. Nuk dua që një fëmijë shtatëvjeçar ta mbajë atë faj.”
Salla u bë krejt e qetë.
Eltoni u kthye nga Learti.
“Dhe dua t’i them diçka atij.”
Gjykatësi i dha shenjë se mund të vazhdonte.
“Leart, ti nuk je babai i tyre. Je vëllai i tyre. Nuk ke pse të kujdesesh për të gjithë. Nga dita që vini në shtëpinë time, unë do të kujdesem për ju.”
Learti nuk lëvizi.
Por sytë iu mbushën me lot.
Gjykatësi Fevziu mori dokumentet.
Pas disa minutash, vendimi u dha.
Fëmijët do të vendoseshin së bashku në shtëpinë e Eltonit, nën mbikëqyrje dhe kontrolle të rregullta.
Kur doli nga gjykata, Eltoni mendoi se pjesa më e vështirë kishte mbaruar.
Gabim.
Pjesa më e vështirë sapo kishte filluar.
Nata e parë ishte kaos.
Edona qante.
Foshnja u zgjua.
Dioni kërkonte nënën.
Lirija nuk donte të flinte vetëm.
Learti u ngrit nga shtrati dhe filloi të kontrollonte të gjithë.
Eltoni e kapi butësisht nga krahu.
“Shko fli.”
“Po Edona qan.”
“Unë do të merrem me të.”
“Po Dioni?”
“Edhe me të.”
“Po…”
“Leart.”
Djali heshti.
“Ti je fëmijë,” i tha Eltoni. “Dhe sonte ke të drejtë të jesh thjesht fëmijë.”
Learti e pa gjatë.
Pastaj u kthye në shtrat.
Ishte hera e parë që dikush i kishte thënë diçka të tillë.
Ditët kaluan.
Pastaj javët.
Pastaj muajt.
Eltoni mësoi se Lirija kishte frikë nga zhurmat e forta.
Dioni nuk donte të ndahej nga lodra e tij e vjetër.
Edona donte të flinte vetëm nëse drita e korridorit rrinte ndezur.
Dhe foshnja, të cilën më vonë e quajtën Arba, qetësohej vetëm kur dëgjonte zërin e Eltonit.
Learti ishte më i vështiri.
Jo sepse ishte problematik.
Pikërisht e kundërta.
Ai përpiqej të ishte shumë i mirë.
Pastronte lodrat.
Kontrollonte motrat.
Mblidhte rrobat.
I kujtonte Eltonit kur Edona duhej të hante.
Një ditë Eltoni i tha:
“Leart, mjaft.”
Djali u tremb.
“Çfarë bëra?”
“Asgjë.”
“Atëherë pse?”
“Sepse po përpiqesh të bësh punën time.”
Learti uli kokën.
“Po nëse ti lodhesh?”
“Do të pushoj.”
“Po nëse nuk mundesh?”
“Atëherë do të më ndihmojnë Agimi dhe Lirija.”
“Po nëse edhe ata lodhen?”
Eltoni u ul pranë tij.
“Atëherë do të gjejmë dikë tjetër. Por ti nuk do të mbash më një shtëpi mbi shpinë.”
Learti nuk foli.
Pas pak kohësh, për herë të parë, ai u shtri në divan dhe pa televizor pa kontrolluar askënd.
Eltoni e kuptoi se ai moment ishte më i rëndësishëm se çdo dokument i firmosur në gjykatë.
Muajt kaluan.
Kontrollet e Behares vazhdonin.
Çdo herë ajo gjente të njëjtën gjë.
Fëmijët ishin mirë.
Shtëpia ishte e rregullt.
Eltoni ishte i lodhur, por i qëndrueshëm.
Agimi ndihmonte.
Edhe Lirija, motra e madhe e Eltonit, Ilirja, filloi të vinte çdo fundjavë dhe të kalonte kohë me fëmijët.
Por një mbrëmje, rreth shtatë muaj pas vendimit, ndodhi diçka që askush nuk e kishte pritur.
Eltoni po i vendoste fëmijët në gjumë kur dëgjoi Leartin duke folur me dikë në telefon.
Ai nuk po fliste me Agimin.
As me Beharën.
Po fliste me një numër që Eltoni nuk e njihte.
“Po,” tha Learti. “Janë të gjithë këtu.”
Eltoni ndaloi në korridor.
“Jo, nuk dua .”
Pastaj heshti.
“Po, e mbaj mend.”
Eltoni nuk deshi të dëgjonte më shumë.
Por pastaj Learti tha një fjali që e bëri të ngrinte.
“Tha që do të kthehet për ne.”
Eltoni u fut në dhomë.
Learti e mbylli telefonin.
“Kush ishte?”
“Askush.”
“Leart.”
Djali nuk fliste.
“Ti mund të më tregosh.”
Pas disa sekondash ai nxori nga xhepi një copë letre.
Ia dha Eltonit.
Ishte një numër telefoni.
Dhe poshtë tij ishte shkruar një emër.
Agimi.
Eltoni mbeti pa fjalë.
“Pse është numri i vëllait tim këtu?”
Learti uli kokën.
“Sepse ai më tha të të mos tregoja.”
Eltoni ndjeu diçka të çuditshme.
“Çfarë të tha?”
“Tha se nëse ndonjëherë dikush pyet për nënën tonë, duhet të telefonojmë atë.”
Eltoni mori frymë thellë.
“Pse?”
Learti ngriti sytë.
“Sepse nëna ime nuk vdiq vetëm.”
Eltoni u shtang.
“Çfarë do të thuash?”
Learti nuk foli për disa sekonda.
Pastaj tha:
“Para se të vinte ambulanca, nëna ime i tha Agimit të mos na linte kurrë të ndaheshim.”
Eltoni nuk e kuptoi.
“Ti e ke takuar Agimin?”
“Po.”
“Kur?”
“Para gjykatës.”
Eltoni ndjeu sikur po i binte toka nën këmbë.
“Pse nuk ma the?”
“Sepse më tha që do ta kuptoje më vonë.”
Në atë moment hyri Agimi.
Ai pa fytyrën e Eltonit.
Pastaj pa Leartin.
“Duhet të flasim,” tha ai.
Ata u ulën në kuzhinë.
Agimi mori frymë thellë.
“Ka diçka që nuk ta kam treguar.”
“E di.”
“Kur ishe i vogël, babai ynë u largua. Por nëna jonë nuk ishte gjithmonë vetëm. Kishte një shoqe të ngushtë, një grua që quhej Lirija.”
Eltoni ngriti kokën.
“Lirija?”
“Po. Ajo ishte nëna e këtyre fëmijëve.”
Eltoni mbeti pa fjalë.
Agimi vazhdoi.
“Ajo më kishte telefonuar disa ditë para se të vdiste. Më tha se nëse i ndodhte diçka, fëmijët duhej të qëndronin bashkë.”
“Pse nuk ma the?”
“Sepse nuk doja që të mendoje se po i merrje për shkakun tim.”
Eltoni u ngrit.
“Pra ti e dije?”
“Po.”
“Dhe më le të merrja këtë vendim pa ma treguar?”
“Po.”
Eltoni ishte i zemëruar.
Por para se të thoshte diçka, Agimi nxori nga xhepi një zarf të vjetër.
“Ma dha ajo.”
Eltoni e hapi.
Brenda ishte një letër.
Ishte shkruar nga nëna e fëmijëve.
Nuk ishte e gjatë.
Ajo nuk fliste për para.
Nuk fliste për pasuri.
Nuk kërkonte asgjë.
Kishte vetëm një fjali që Eltoni e lexoi disa herë.
“Mos i lini të besojnë se humbja e nënës së tyre do të thotë se do të humbin edhe njëri-tjetrin.”
Eltoni uli letrën.
Në dhomën tjetër dëgjoheshin zërat e fëmijëve.
Learti po qeshte.
Dioni po kërkonte një lodër.
Edona po thërriste Arbenin, një lodër që e kishte pagëzuar vetë.
Foshnja qeshte.
Eltoni e kuptoi diçka.
Ai nuk kishte shpëtuar pesë fëmijë.
Në një farë mënyre, pesë fëmijë kishin ndryshuar jetën e tij.
Një vit më vonë, ata u mblodhën të gjithë rreth tavolinës.
Kishte një tortë.
Nuk ishte ndonjë tortë e madhe.
Ishte bërë nga Lirija, e cila tashmë ishte bërë eksperte në kuzhinë dhe insistonte që askush të mos e ndihmonte.
Learti kishte marrë notë të mirë në shkollë.
Dioni po tregonte një histori që askush nuk po e kuptonte.
Edona kishte vënë dy shirita në kokë.
Arba po mundohej të kapte qirinjtë.
Eltoni i shikonte të gjithë.
Agimi ishte ulur në fund të tavolinës.
Behareja kishte ardhur për vizitë.
Ilirja kishte sjellë dhurata.
Dhe për herë të parë, Eltoni nuk e ndjeu më shtëpinë e tij si një shtëpi që kishte qenë bosh.
Ishte plot.
Jo vetëm me njerëz.
Me zëra.
Me rrëmujë.
Me lodra.
Me këpucë të lëna në korridor.
Me rroba mbi karrige.
Me të qeshura.
Me debate të vogla.
Me pesë fëmijë që nuk kishin më frikë se do të ndaheshin.
Learti iu afrua Eltonit para se të fikeshin qirinjtë.
“Babi?”
Eltoni u kthye.
Ishte hera e parë që Learti e kishte thirrur kështu.
“Po?”
“E mban mend atë fotografinë?”
“Cilën?”
“Fotografinë ku ishim të gjithë ulur në stol.”
Eltoni buzëqeshi.
“Po.”
Learti e pa drejt në sy.
“Unë atëherë mendoja se do të na merrnin të gjithëve veç e veç.”
“E di.”
“Por tani…”
Ai pa përreth.
“Është mirë këtu.”
Eltoni nuk gjeti fjalët.
Learti e përqafoi.
Pastaj të pestë iu afruan.
Për disa sekonda, Eltoni u gjend mes tyre.
Dhe në atë moment e kuptoi se vendimi që kishte marrë atë natë, kur ishte ulur vetëm në kuzhinë duke parë një fotografi në telefon, nuk kishte qenë thjesht një vendim për t’i hapur derën pesë fëmijëve.
Kishte qenë vendimi për të krijuar një familje aty ku të gjithë mendonin se kishte mbetur vetëm një humbje.
Qirinjtë u fikën.
Të gjithë duartrokitën.
Learti qeshi.
Edona kërkoi të ndiznin përsëri qirinjtë.
Dioni tha se torta ishte e tij.
Arba filloi të qeshte.
Eltoni i pa dhe buzëqeshi.
Shtëpia ishte e vogël.
Paratë ishin më pak.
Gjumi ishte gjithmonë i pamjaftueshëm.
Por ajo fotografi që dikur e kishte bërë të ndalej në mes të darkës tani ishte vendosur në një kornizë mbi mur.
Pesë fëmijë të frikësuar ishin ulur në një stol.
Të kapur pas njëri-tjetrit.
Eltoni nuk e hoqi kurrë atë fotografi.
Sepse sa herë e shikonte, i kujtonte ditën kur pesë fëmijë mendonin se do të humbnin njëri-tjetrin.
Dhe ditën kur një burrë që nuk kishte qenë baba më parë vendosi t’u thoshte vetëm një gjë:
“Ju nuk do të ndaheni.”
Dhe këtë herë, fjala e tij u bë realitet.
Nëse ky tregim ju pëlqeu, atëherë lexo edhe :
Ose këtë tregim:
