Kapitulli 1: Tatuazhi që nuk duhej të ekzistonte
Skena 1 – Një mëngjes i zakonshëm
Ora ishte shtatë e dymbëdhjetë e mëngjesit kur polici Joseph Carter doli nga makina e patrullës dhe mbylli derën me kujdes. Ajri ishte i ftohtë. Një erë e lehtë lëvizte qeset e vogla të mbledhura pranë trotuarit, ndërsa dyqanet përgjatë rrugës sapo kishin filluar të hapnin grilat metalike. Përballë një furre buke, një burrë i moshuar po pastronte hyrjen me fshesë. Pak më tutje, një grua po përpiqej ta bindte vajzën e saj të vogël të mos vonohej për në shkollë.
Ishte një mëngjes si gjithë të tjerët në qytetin e vogël të Brooksville, një vend ku njerëzit njiheshin me emër dhe ku lajmet përhapeshin më shpejt sesa makinat në rrugën kryesore.
Joseph kishte punuar si polic për gati pesëmbëdhjetë vjet. Kishte parë aksidente, kishte ndarë njerëz që ziheshin nëpër bare dhe kishte trokitur në dyer ku askush nuk donte t’i përgjigjej. Me kalimin e kohës, kishte mësuar të mos habitej lehtë. Njerëzit mund të të gënjenin duke të parë drejt e në sy, mund të të buzëqeshnin edhe kur kishin diçka për të fshehur. Ai kishte mësuar t’i vërente duart që dridheshin, shikimet që largoheshin dhe fjalët që mbeteshin përgjysmë.
Megjithatë, kishte gjëra që as pesëmbëdhjetë vjet punë nuk i kishin bërë më të lehta.
Njëra prej tyre ishte emri i vëllait të tij.
Daniel Carter.
Joseph nuk e kishte përmendur atë emër prej vitesh. Nuk e kishte thënë në shtëpi, nuk e kishte thënë me kolegët dhe nuk e kishte përmendur as kur nëna e tyre kishte ndërruar jetë. Kur dikush e pyeste nëse kishte familje, ai përgjigjej se jetonte vetëm dhe e ndërronte temën.
Njerëzit mendonin se Joseph ishte thjesht një burrë i mbyllur në vetvete. Askush nuk e dinte se ai kishte një arsye të veçantë për të mos folur për të kaluarën.
Atë mëngjes, ai kishte veshur uniformën blu të errët, jelekun e shërbimit dhe rripin me pajisjet e zakonshme. Mëngët i kishte ngritur pak, sepse po pastronte një njollë kafeje nga dora e majtë. Pikërisht atëherë u duk tatuazhi në parakrah.
Dy vija të kryqëzuara, një shqiponjë me krahët gjysmë të hapur dhe poshtë saj tri fjalë të vogla në anglisht:
BROTHERS UNTIL THE END.
Vëllezër deri në fund.
Tatuazhin e kishte bërë kur ishte njëzet e tre vjeç. Danieli kishte qenë njëzet e një. Atë ditë kishin hyrë në një studio të vogël tatuazhesh, kishin qeshur me modelin e parë që u kishte treguar artisti dhe kishin kaluar pothuajse tri orë duke u grindur për madhësinë e shkronjave.
Në fund, kishin zgjedhur të njëjtin dizajn.
Danieli kishte thënë se do ta mbanin gjithë jetën.
Joseph e kishte besuar.
Tani, sa herë që shikonte tatuazhin, ndiente sikur dikush i vendoste një gur në gjoks. Kishte menduar ta hiqte me lazer, por nuk kishte shkuar kurrë deri në fund. Ndoshta sepse, pavarësisht gjithçkaje që kishte ndodhur, një pjesë e tij ende nuk ishte gati ta fshinte vëllanë përgjithmonë.
Ai uli mëngën dhe kontrolloi orën.
— Mirë, Carter, edhe tri orë deri te kafeja tjetër, — tha me zë të ulët.
Radioja në shpatull kërciti.
— Njësia shtatë, a më dëgjon?
Joseph shtypi butonin.
— Të dëgjoj, qendra.
— Për momentin gjithçka është e qetë. Vazhdo patrullën në zonën veriore. Ka pasur ankesa për makina të parkuara gabim pranë shkollës.
— U kuptua.
Ai filloi të ecte përgjatë trotuarit. Përshëndeti pronarin e furrës, i cili ngriti dorën me një buzëqeshje. Kontrolloi hyrjen e një banke dhe hodhi një sy në rrugicën pas farmacisë.
Gjithçka dukej normale.
Deri në çastin kur dëgjoi një zë të vogël pas shpinës.
— Xhaxha polic!
Joseph u kthye.
Një djalë i vogël, jo më shumë se pesë vjeç, po qëndronte disa hapa larg tij. Kishte flokë kafe të çrregullt, një xhaketë të kuqe që i rrinte pak e madhe dhe atlete me lidhëse të palidhura. Në njërën dorë mbante një makinë lodër blu. Tjetrën e kishte ngritur drejt policit, sikur donte t’i tregonte diçka me rëndësi.
Joseph buzëqeshi.
— Çfarë ka, kampion? Ke humbur rrugën?
Djali nuk u përgjigj.
Ai po shikonte parakrahun e Josephit.
Pastaj ngriti kokën dhe tha:
— Babai im ka të njëjtën gjë.
Buzëqeshja e policit u zhduk.
### Skena 2 – Djali që njihte tatuazhin
Joseph qëndroi pa lëvizur për disa sekonda. Përreth tij, qyteti vazhdonte të zgjohej. Një kamion kaloi në rrugë, dikush mbylli një derë dhe nga furra doli aroma e bukës së sapopjekur.
Por ai nuk dëgjoi më asgjë nga këto.
— Çfarë the, vogëlush? — pyeti, duke u përpjekur të ruante qetësinë.
Djali tregoi përsëri parakrahun e tij.
— Këtë. Babai im e ka njësoj. Edhe shqiponjën. Edhe fjalët.
Joseph ndjeu se gishtat po i shtrëngoheshin vetvetiu.
— Si quhesh?
— Jack.
— Përshëndetje, Jack. Unë jam oficeri Joseph. Ku është mami yt?
Jack tregoi me gisht drejt një dyqani të vogël në anën tjetër të rrugës.
— Ajo po blen qumësht. Më tha të rrija te dera, por unë të pashë dhe erdha të të flisja.
Joseph hodhi një vështrim nga dyqani. Një grua me flokë të errët po qëndronte pranë arkës, duke nxjerrë para nga çanta. Nuk dukej se e kishte vënë re që djali ishte larguar.
Ai u ul në gjunjë për të qenë në të njëjtën lartësi me Jackun.
— A mund të më thuash emrin e babait tënd?
Jack u mendua pak.
— Daniel.
Për një çast, Joseph harroi si merrej frymë.
— Daniel çfarë?
— Daniel Carter.
Makina lodër i rrëshqiti nga dora djalit dhe ra mbi trotuar. Jack u përkul për ta marrë, por Joseph nuk lëvizi. Ai vetëm e shikonte, sikur fëmija përballë tij sapo të kishte dalë nga një fotografi e vjetër.
Daniel Carter.
Ishte emri i vëllait të tij. I njëjti mbiemër, i njëjti tatuazh, e njëjta shqiponjë.
Jo. Nuk mund të ishte.
Danieli kishte ikur shumë vite më parë. Joseph kishte kaluar net të tëra duke e kërkuar, kishte telefonuar njerëz që nuk donin t’i flisnin dhe kishte shkuar në vende ku askush nuk e kishte parë. Në fund, kishte mbetur vetëm heshtja.
Ai nuk kishte marrë asnjë telefonatë. Asnjë letër. Asnjë shenjë se vëllai i tij ishte gjallë.
Dhe tani një fëmijë pesëvjeçar po i thoshte se babai i tij quhej Daniel Carter.
— Jack, — tha Joseph ngadalë, — sa vjeç është babai yt?
— Nuk e di. Mami thotë se është tridhjetë e tetë, por ai thotë se është ende i ri.
Joseph e dinte se sa vjeç ishte Danieli. Tridhjetë e tetë. Nëse ishte ende gjallë, duhej të ishte pikërisht në atë moshë.
— A jeton këtu me ty?
Jack tundi kokën.
— Jo gjithmonë. Ndonjëherë shkon larg për punë. Por mbrëmë erdhi në shtëpi.
— Mbrëmë?
— Po. Mami u habit kur e pa. Ai më përqafoi fort dhe më tha se nuk do të largohej më.
Jack e tha këtë me një buzëqeshje të madhe, pastaj uli sytë te makina e tij lodër.
— Por pastaj ata filluan të flisnin me zë të lartë. Mami qante. Babai më tha të shkoja në dhomën time.
Joseph ndjeu një therje në stomak.
— A e ke një fotografi të babait tënd, Jack?
Djali pohoi me kokë.
— Kam një në çantën time. Mami ma jep kur më merr malli për të.
Ai hapi zinxhirin e xhaketës dhe nxori një fotografi të palosur. Letra ishte rrudhur nëpër cepat e saj, sikur ishte hapur e mbyllur shumë herë.
Jack ia zgjati.
Joseph e mori me kujdes.
Në fotografi ishte një burrë me mjekër të shkurtër, flokë pak më të gjatë se dikur dhe një buzëqeshje që Joseph do ta njihte kudo. Qëndronte pranë një liqeni, me një krah rreth një gruaje dhe tjetrin mbi shpatullat e një fëmije të vogël.
Burri ishte Danieli.
Vëllai i tij.
Joseph e afroi fotografinë pranë fytyrës. Vështroi sytë, hundën dhe shenjën e vogël mbi vetullën e majtë, të cilën Danieli e kishte marrë kur ishte dymbëdhjetë vjeç dhe kishte rënë nga biçikleta.
Nuk kishte asnjë dyshim.
— Ku e ke marrë këtë fotografi? — pyeti, me zërin që i dridhej lehtë.
— Mami ma dha.
— Dhe babai yt… ai është këtu tani?
Jack tundi kokën.
— Po. Por mami nuk do që njerëzit ta dinë.
Joseph e ngriti shikimin.
— Pse?
Djali ngriti supet.
— Nuk e di. Kur dikush e pyet për të, ajo thotë se ai nuk ekziston.
Këto fjalë e goditën më fort se çdo gjë tjetër që kishte dëgjuar atë mëngjes.
Para se të mund të pyeste diçka tjetër, gruaja nga dyqani doli me një qese në dorë. Kur pa Jackun pranë policit, ndaloi menjëherë.
— Jack!
Zëri i saj ishte i ashpër nga frika.
Ajo kaloi rrugën me hapa të shpejtë, duke mos ia ndarë sytë djalit. Kur arriti pranë tyre, e kapi për dore dhe e tërhoqi lehtë drejt vetes.
— Të thashë të mos largoheshe nga dera!
— Por, mami, unë vetëm po flisja me policin…
Gruaja ngriti sytë drejt Josephit.
Dhe u zbeh.
Joseph e njohu menjëherë nga fotografia.
Amanda.
Gruaja që qëndronte pranë Danielit.
Gruaja që, me sa dukej, kishte një fëmijë me vëllanë e tij.
— Amanda? — tha ai.
Ajo nuk u përgjigj. Vetëm e shtrëngoi dorën e Jackut më fort.
— Ju njiheni? — pyeti djali.
Amanda i hodhi një vështrim të frikësuar policit, pastaj u përkul pranë të birit.
— Jack, shko te makina. Tani.
— Por…
— Tani, të lutem!
Jack u bind pa thënë më asnjë fjalë.
Kur djali u largua, Amanda u kthye nga Josephi. Buzët i dridheshin, por ajo po përpiqej ta mbante veten.
— Nuk duhej të të takonte, — pëshpëriti.
Joseph e shikoi drejt në sy.
— Ku është Danieli?
Amanda mbylli sytë për një çast.
— Nuk mund të flas këtu.
— Kam pesë vjet që mendoj se vëllai im është zhdukur. Tani del djali yt dhe më tregon se ai është gjallë. Nuk do të largohem pa përgjigje.
Amanda e shikoi sikur donte t’i thoshte diçka, por kishte frikë se dikush po i dëgjonte.
— Atëherë më dëgjo me kujdes, — tha ajo. — Danieli nuk është njeriu që mendon se është.
### Skena 3 – E vërteta që u kthye nga e kaluara
Joseph e ndoqi me sy kur Amanda u kthye për të parë nëse Jacku ishte larguar mjaftueshëm. Djali po qëndronte pranë një makine të vjetër gri, duke e shtyrë lodrën mbi çatinë e saj.
— Çfarë do të thotë kjo? — pyeti Joseph. — Çfarë ka ndodhur me të?
Amanda kaloi dorën nëpër flokë dhe mori frymë thellë.
— Nuk mund të ta shpjegoj të gjithën këtu. Ka njerëz që nuk duhet ta dinë se Danieli është kthyer.
— Çfarë njerëzish?
— Joseph, të lutem. Nuk e di nëse dikush po të ndjek, por nëse Danieli të ka gjetur, atëherë gjithçka mund të ndryshojë.
Joseph bëri një hap drejt saj.
— Prit pak. Ti e njeh emrin tim?
Amanda e pa me habi të vërtetë.
— Sigurisht që e njoh. Danieli më ka folur për ty.
Joseph qeshi shkurt, pa asnjë pikë gëzimi.
— Për mua? Ai nuk më ka telefonuar asnjëherë. Nuk më ka dërguar asnjë mesazh. Për vite me radhë nuk kam ditur as nëse ishte gjallë.
— E di.
— Atëherë pse nuk më the asgjë?
Amanda uli kokën. Për disa sekonda, nuk dëgjohej asgjë tjetër veç zhurmës së makinave në rrugë.
— Sepse më kërkoi të mos ta bëja, — tha ajo më në fund. — Dhe sepse kisha frikë.
Joseph e shikoi me mosbesim.
— Nga kush?
Ajo ngriti sytë.
— Nga njerëzit që e bënë të zhdukej.
Joseph ndjeu se diçka po ndryshonte brenda tij. Për vite me radhë, kishte besuar se Danieli ishte larguar për shkak të një gabimi që kishin bërë së bashku. Një natë, pesë vjet më parë, një operacion policor kishte përfunduar keq. Një dëshmitar kishte vdekur, provat ishin zhdukur dhe Danieli ishte zhdukur po atë natë.
Joseph kishte qenë i fundit që e kishte parë.
Atëherë, Danieli i kishte thënë se gjithçka do të sqarohej të nesërmen.
Por të nesërmen nuk kishte ardhur kurrë për të dy vëllezërit.
Joseph kishte heshtur për pjesën e tij në atë natë. Kishte heshtur edhe kur kolegët e kishin pyetur për disa minuta që nuk përputheshin me raportin zyrtar. Nuk e kishte bërë sepse donte të mbronte veten. Të paktën, kështu i kishte thënë vetes.
Ai kishte heshtur sepse Danieli ishte vëllai i tij.
— Amanda, çfarë ndodhi atë natë? — pyeti.
Ajo e pa gjatë, sikur po vendoste nëse mund t’i besonte.
— Danieli nuk u largua sepse donte të të braktiste. Ai u largua sepse mendonte se po të qëndronte, do të të shkatërronte jetën.
Joseph ndjeu se këmbët iu bënë të rënda.
— Nuk ka kuptim.
— Për të kishte.
— Dua të flas me të.
Amanda kafshoi buzën e poshtme.
— Nuk e di nëse është e sigurt.
— Është vëllai im.
— Pikërisht për këtë arsye duhet të kesh kujdes.
Ajo nxori telefonin nga çanta, kontrolloi ekranin dhe e futi përsëri. Pastaj i dha Josephit një copë letër të vogël ku kishte shkruar një adresë.
— Kjo është shtëpia ku qëndron tani. Por mos shko atje me uniformë. Dhe mos i thuaj askujt që e ke parë Jackun.
Joseph e mori letrën.
— Pse?
Amanda e kapi për krahu para se ai të largohej.
— Sepse nëse dikush e merr vesh se ju të dy jeni takuar, mund të mos kesh më mundësi të flasësh me të.
Ajo u kthye nga makina, por Joseph e ndaloi.
— Edhe një gjë. Pse Danieli nuk më ka kërkuar vetë?
Amanda u kthye ngadalë.
— Sepse deri mbrëmë mendonte se ti kishe vdekur.
Joseph nuk tha asgjë.
Për një çast, mendoi se nuk e kishte dëgjuar mirë.
— Çfarë?
Amanda hapi gojën për të shpjeguar, por telefoni i saj filloi të binte. Ajo pa numrin në ekran dhe fytyra iu ndryshua menjëherë.
Nuk u përgjigj.
Telefoni pushoi.
Pastaj filloi të binte përsëri.
— Kush është? — pyeti Joseph.
Amanda e futi telefonin në çantë.
— Duhet të iki.
— Amanda!
Ajo nuk u kthye. Hapi derën e makinës, e futi Jackun në sediljen e pasme dhe i vendosi rripin e sigurimit me duar që i dridheshin.
Jacku uli xhamin.
— Mirupafshim, xhaxha polic!
Joseph nuk mundi t’i përgjigjej.
Makina u largua dhe u zhduk në trafikun e mëngjesit.
Ai mbeti në trotuar me fotografinë e Danielit në njërën dorë dhe adresën në tjetrën. Për herë të parë pas pesë vjetësh, kishte një vend ku mund të shkonte për të gjetur vëllanë e tij.
Por para se të arrinte te makina e patrullës, radioja kërciti përsëri.
— Njësia shtatë, Carter, përgjigju menjëherë.
Joseph shtypi butonin.
— Këtu Carter. Po dëgjoj.
Zëri i kapitenit Bill Harrison ishte më i ashpër se zakonisht.
— Ku ndodhesh tani?
— Në rrugën kryesore, pranë furrës.
Pati një pauzë të shkurtër.
— Mos lëviz nga aty. Kam marrë një telefonatë nga një burim anonim. Duhet të të pyes për një person që mund ta kesh takuar këtë mëngjes.
Joseph ndjeu se zemra po i rrihte më fort.
— Për kë bëhet fjalë?
Kapiteni heshti për disa sekonda.
Pastaj shqiptoi një emër që Joseph nuk e kishte dëgjuar me zë të lartë prej pesë vjetësh.
— Daniel Carter.
Joseph shikoi rrugën ku ishte larguar Amanda. Pastaj uli sytë te fotografia e vëllait të tij.
— Çfarë doni të dini për të? — pyeti ai.
Përgjigjja e kapitenit e bëri të ngrinte kokën menjëherë.
— Dua të di pse një burrë që zyrtarisht është shpallur i vdekur para pesë vjetësh u filmua dyzet minuta më parë duke hyrë në komisariatin tonë.
Joseph mbeti pa fjalë.
— Dhe, Carter, — vazhdoi kapiteni, — ka edhe diçka tjetër.
— Çfarë?
— Burri që e shoqëronte Danielin kishte një dosje në dorë. Në kopertinë ishte emri yt.
Radioja u bë e heshtur.
Joseph shtrëngoi fotografinë aq fort sa letra u përkul në mes.
Për pesë vjet kishte pritur të zbulonte çfarë i kishte ndodhur vëllait të tij.
Tani Danieli ishte kthyer.
Dhe dikush kishte ardhur për të.
Por pyetja që Joseph nuk mund ta hiqte nga mendja ishte vetëm një: nëse Danieli ishte shpallur i vdekur, kush e kishte nënshkruar certifikatën e vdekjes — dhe pse në dosjen e saj figurohej emri i vetë Josephit?
Kapitulli 2: Dosja me emrin e tij
### Skena 1 – Një urdhër që nuk mund të shpërfillej
Joseph qëndroi pranë makinës së patrullës me radion në dorë. Për disa sekonda nuk arriti të thoshte asnjë fjalë. Zëri i kapitenit Bill Harrison vazhdonte t’i jehonte në kokë.
Danieli ishte shpallur i vdekur pesë vjet më parë. Tani dikush pretendonte se e kishte parë duke hyrë në komisariat, ndërsa në një dosje që mbante një person i panjohur ishte shkruar emri i vetë Josephit.
Ai hapi derën e makinës, u ul në sedilje dhe e mbylli me forcë. Pastaj nxori telefonin dhe kontrolloi datën. Ishte e njëjta datë kur, pesë vjet më parë, kishte marrë lajmin se vëllai i tij ishte zhdukur pa lënë gjurmë.
— Kapiten, dua të vij menjëherë në komisariat, — tha ai në radio.
— Jo, Carter. Dua që të qëndrosh aty ku je.
— Me gjithë respektin, zotëri, dikush sapo më tha se vëllai im është gjallë. Nuk mund të rri këtu sikur nuk ka ndodhur asgjë.
— Nuk po të kërkoj të bësh sikur nuk ka ndodhur asgjë. Po të kërkoj të mos bësh asnjë veprim pa urdhrin tim.
Joseph shtrëngoi nofullën.
— Pse? Çfarë ka në atë dosje?
Bill nuk u përgjigj menjëherë.
— Nuk e di ende. Por më është kërkuar të mos të lejoj të afrohesh me të.
— Nga kush?
— Nga dikush që ka më shumë autoritet se unë.
Joseph lëshoi një të qeshur të shkurtër, pa asnjë pikë humori.
— Pra, vëllai im shfaqet pas pesë vjetësh, emri im gjendet në një dosje dhe tani më ndalohet të bëj pyetje?
— Carter, dëgjo me kujdes. Për momentin, ti nuk je vetëm vëllai i një personi të zhdukur. Ti je pjesë e një hetimi që mund të ketë pasoja të mëdha për këtë komisariat.
Radioja u hesht.
Joseph e vendosi ngadalë në mbajtëse. Pastaj nxori fotografinë që Jacku i kishte dhënë. E shikoi përsëri fytyrën e Danielit dhe u përpoq të kujtonte herën e fundit kur kishin qëndruar bashkë.
Kishte qenë natën kur gjithçka kishte ndryshuar.
Danieli kishte hyrë në shtëpinë e tij pak pas mesnatës. Kishte një prerje mbi vetull dhe duart i dridheshin. I kishte kërkuar Josephit çelësat e makinës, por nuk i kishte shpjeguar arsyen.
— Nëse të pyesin për mua, mos u beso gjithçkaje që do të të thonë, — i kishte thënë.
Joseph ishte zemëruar.
— Çfarë ke bërë këtë herë?
Danieli e kishte parë gjatë, pastaj kishte ulur sytë.
— Nuk është ajo që mendon.
Kjo kishte qenë fjalia e fundit që Joseph kishte dëgjuar prej tij atë natë.
Disa orë më vonë, makina e Danielit ishte gjetur e braktisur pranë lumit. Brenda kishte pasur gjak, por asnjë trup. Policia kishte nisur kërkimet, ndërsa pas disa javësh Danieli ishte shpallur i vdekur.
Joseph nuk e kishte pranuar kurrë plotësisht atë vendim. Megjithatë, me kalimin e kohës, kishte mësuar të jetonte me mungesën e vëllait.
Tani gjithçka po kthehej.
Ai ndezi makinën dhe u nis drejt komisariatit, pavarësisht urdhrit që sapo kishte marrë.
Nëse Danieli ishte gjallë, Joseph donte ta shihte me sytë e tij.
Dhe nëse dikush po përpiqej ta mbante larg së vërtetës, ai donte të dinte arsyen.
### Skena 2 – Burri që nuk duhej të ishte gjallë
Kur Joseph mbërriti në komisariat, kolegia e tij Jasmine Reed po qëndronte pranë recepsionit me një dosje të hapur në duar. Ajo ngriti kokën sapo e pa dhe u habit kur vuri re se ai nuk kishte veshur më kapelën e uniformës.
— Më thanë se duhej të qëndroje në patrullë, — tha ajo.
— E di.
— Atëherë pse je këtu?
Joseph nuk u përgjigj. Shikoi korridorin që të çonte te dhomat e marrjes në pyetje.
— A është kapiteni Bill brenda?
Jasmine e mbylli dosjen.
— Po. Por nuk do të të pëlqejë ajo që po ndodh.
— Çfarë do të thotë kjo?
Ajo hodhi një vështrim përreth për t’u siguruar se askush nuk po i dëgjonte.
— Para gjysmë ore erdhën dy burra me rroba civile. Nuk treguan dokumentet e tyre në recepsion. U futën drejt e në zyrën e kapitenit dhe kërkuan të gjitha raportet për zhdukjen e Daniel Carterit.
Joseph ndjeu një shtrëngim në gjoks.
— A e pe njërin prej tyre?
— Po. Njëri ishte i gjatë, me flokë të thinjur dhe një shenjë të vogël pranë veshit. Tjetri mbante një dosje të zezë. Kur kaluan pranë meje, dëgjova njërin të thoshte se duhej të siguroheshin që ti të mos e shihje dokumentin origjinal.
— Çfarë dokumenti?
— Nuk e di.
Joseph bëri një hap drejt korridorit, por Jasmine ia kapi krahun.
— Joseph, prit. Ka edhe diçka tjetër. Njëri prej tyre pyeti nëse ende punoje këtu. Kur Bill i tha se po, ai u përgjigj se kjo ishte një çështje serioze.
— A tha ndonjë gjë tjetër?
Jasmine hezitoi.
— Po. Tha se nëse Danieli ishte kthyer, atëherë duhej të gjendej edhe personi që e kishte ndihmuar të zhdukej.
Joseph u lirua nga dora e saj.
— Unë nuk e kam ndihmuar të zhdukej.
— Nuk thashë se e ke bërë.
— Por ata po mendojnë pikërisht këtë.
Jasmine nuk foli. E njihte Josephin prej vitesh dhe e dinte se ai nuk ishte njeri që humbiste kontrollin pa arsye. Megjithatë, këtë herë kishte diçka në sytë e tij që nuk e kishte parë kurrë më parë.
Ai vazhdoi drejt zyrës së kapitenit.
Dera ishte paksa e hapur. Brenda, Bill Harrison po qëndronte pas tavolinës, ndërsa dy burrat që kishte përshkruar Jasmine ishin ulur përballë tij.
Burri me flokë të thinjur u ngrit sapo pa Josephin.
— Oficer Carter, nuk të kemi thirrur.
— Nuk më duhet ftesë për të hyrë në vendin ku punoj.
Bill u ngrit menjëherë.
— Joseph, dil jashtë. Do të flasim më vonë.
— Dua të di çfarë po ndodh.
Burri me dosjen e zezë e vendosi atë mbi tavolinë dhe e hapi.
— Emri juaj përmendet në një hetim që lidhet me zhdukjen e Daniel Carterit, — tha ai. — Për këtë arsye, do t’ju kërkojmë të mos ndërhyni.
Joseph vështroi faqet e mbushura me shënime, fotografi dhe dokumente. Në njërën prej tyre pa një fotografi të vjetër të makinës së Danielit pranë lumit.
Pastaj pa dokumentin që ndodhej poshtë saj.
Ishte certifikata e vdekjes së vëllait të tij.
Në fund të faqes ishte një nënshkrim që Joseph e njihte shumë mirë.
Ishte nënshkrimi i tij.
— Kjo është e pamundur, — pëshpëriti ai.
Burri mbylli dosjen.
— Atëherë do të jetë shumë e lehtë për ju të na shpjegoni pse ndodhet aty.
### Skena 3 – Telefonata nga e kaluara
Joseph nuk e mbante mend si kishte dalë nga zyra e kapitenit. Kur e kuptoi ku ndodhej, ishte përsëri në korridor, me duart e shtrënguara dhe me mendjen te dokumenti që sapo kishte parë.
Nuk e kishte nënshkruar kurrë certifikatën e vdekjes së Danielit.
Këtë e dinte me siguri.
Megjithatë, nënshkrimi dukej tamam si i tij. Edhe mënyra si e përfundonte shkronjën e fundit të mbiemrit ishte e njëjtë.
Jasmine iu afrua me kujdes.
— Çfarë ndodhi?
— Më duhet të gjej dosjen e vjetër të zhdukjes së Danielit.
— Joseph, ata nuk do të të lejojnë ta marrësh.
— Atëherë më ndihmo ta gjej para se ta zhdukin përsëri.
Jasmine e shikoi për disa sekonda, pastaj tundi kokën.
— Arkivi është në katin e poshtëm. Por nëse na kapin…
— Nuk do të të kërkoj të gënjesh për mua. Vetëm më ndihmo të gjej të vërtetën.
Ata zbritën shkallët dhe hynë në dhomën e arkivit. Jasmine hapi kompjuterin e vjetër, ndërsa Joseph kërkoi në raftet e dosjeve fizike. Pas disa minutash, ajo gjeti numrin e çështjes.
— E gjeta, — tha me zë të ulët.
Joseph u afrua te ekrani.
Raporti fillestar ishte shkruar nga një oficer tjetër. Përshkruante makinën e braktisur, gjurmët e gjakut dhe sendet që ishin gjetur brenda. Por në faqen e fundit ishte shënuar se Joseph Carter kishte qenë personi i fundit që kishte kontaktuar Danielin para zhdukjes.
Poshtë kësaj shënese ndodhej një shtesë e bërë tri ditë më vonë.
Dëshmitari Joseph Carter konfirmon se vëllai i tij kishte shprehur qëllimin për t’u larguar përgjithmonë nga qyteti.
Joseph e lexoi dy herë.
— Unë nuk kam thënë kurrë këtë.
Jasmine hapi dokumentin tjetër.
— Këtu shkruhet se ke dhënë një deklaratë me shkrim.
— Nuk kam dhënë asnjë deklaratë.
Ajo lëvizi miun drejt një skedari të bashkëngjitur. Në ekran u shfaq një dokument i skanuar. Në fund të tij ishte përsëri nënshkrimi i Josephit.
Ai u mbështet te tavolina.
Dikush kishte përdorur emrin e tij për të ndërtuar një histori të rreme. Dikush kishte bërë të dukej sikur ai e dinte që Danieli do të zhdukej dhe kishte pranuar se vëllai i tij ishte larguar me dëshirën e vet.
— Kush e ka futur këtë në dosje? — pyeti.
Jasmine kontrolloi të dhënat.
— Shtesa është regjistruar nga një përdorues me akses të posaçëm. Emri nuk shfaqet në sistemin tonë.
Para se Joseph të mund të përgjigjej, telefoni i tij filloi të binte.
Numër i panjohur.
Ai iu përgjigj pa folur.
Për disa sekonda dëgjoi vetëm zhurmë, pastaj një frymëmarrje të rëndë.
— Joseph?
Ai e njohu zërin menjëherë.
— Daniel?
— Mos bëj pyetje. Dëgjo atë që do të të them.
Joseph mbylli sytë. Për pesë vjet kishte ëndërruar ta dëgjonte përsëri atë zë. Tani që po e dëgjonte, nuk dinte nëse duhej të qante apo të zemërohej.
— Ku je? — pyeti.
— Nuk kemi shumë kohë. A e ke parë dosjen?
— Po. Dikush ka falsifikuar nënshkrimin tim.
Në anën tjetër pati një heshtje të shkurtër.
— Nuk është vetëm nënshkrimi yt, Joseph. Ata kanë ndryshuar gjithçka.
— Kush janë ata?
— Njerëzit që më ndoqën atë natë. Njerëzit që më bënë të zhdukesha dhe që tani e dinë se jam kthyer.
Joseph shikoi Jasmine, e cila po përpiqej të kuptonte çfarë po dëgjonte.
— Daniel, dua të të shoh. Dua të di çfarë ndodhi.
— Do të takohemi. Por së pari duhet të më premtosh diçka.
— Çfarë?
— Mos i beso askujt në komisariat. As kapitenit Bill.
Joseph u drejtua menjëherë.
— Çfarë po thua? Bill më njeh prej vitesh.
— E di. Por ai nuk ta ka treguar të vërtetën për atë natë.
— Daniel, mjaft me gjysmëfjalë! Çfarë ndodhi?
Zëri i vëllait u bë më i ulët.
— Kur makina ime u gjet pranë lumit, unë nuk isha vetëm. Personi që ishte me mua atë natë ishte…
Papritur, dikush trokiti fort në derën e arkivit.
Jasmine u kthye nga hyrja.
Telefoni i Josephit kërciti dhe zëri i Danielit u ndërpre.
— Daniel? Alo? Daniel!
Lidhja u këput.
Në të njëjtin çast, dera u hap dhe kapiteni Bill Harrison hyri brenda. Ai nuk dukej i zemëruar. Dukej i frikësuar.
Sytë iu ndalën te telefoni i Josephit.
— Me kë po flisje? — pyeti.
Joseph e futi telefonin në xhep.
— Me askënd.
Bill iu afrua ngadalë.
— Mos më gënje, Joseph. E di që Danieli të ka telefonuar.
Joseph nuk lëvizi.
— Si e di?
Kapiteni uli sytë për një çast, pastaj nxori nga xhepi një fotografi të vjetër dhe e vendosi mbi tavolinë.
Ishte fotografia e dy vëllezërve, e bërë shumë vite më parë, përpara se Danieli të zhdukej.
Por në pjesën e pasme të saj ishte shkruar një fjali me shkrimin e Danielit:
“Nëse Joseph e merr vesh të vërtetën, tregojini kush e qëlloi i pari.”
Joseph ngriti sytë drejt kapitenit.
— Kush e qëlloi kë?
Bill nuk u përgjigj.
Vetëm mbylli derën e arkivit me çelës, u kthye nga Josephi dhe tha:
— Para se të dëgjosh pjesën tjetër të historisë së vëllait tënd, duhet të më tregosh një gjë. Atë natë, pranë lumit, a ishe vërtet vetëm me Danielin?
Joseph hapi gojën për t’u përgjigjur, por në atë çast telefoni i Jasmine filloi të binte.
Ajo pa ekranin dhe fytyra iu zbardh.
— Joseph… — pëshpëriti.
— Çfarë ka?
Jasmine ia ktheu ekranin nga ai.
Në të ishte një mesazh nga një numër i panjohur, me vetëm një fotografi të bashkëngjitur.
Ishte një pamje nga kamera e sigurisë e një rruge pesë vjet më parë. Në fotografi dukeshin Josephi, Danieli dhe një burrë i tretë pranë makinës së parkuar buzë lumit.
Burri i tretë ishte kapiteni Bill Harrison.
Dhe poshtë fotografisë ishte shkruar:
“Nëse doni të dini kush e tradhtoi Danielin, pyesni policin që sot ju kërkon të heshtni.”
Kapitulli 3: Njeriu që i tradhtoi të dy vëllezërit
### Skena 1 – Fotografia që ndryshoi gjithçka
Joseph e shikonte fotografinë në telefonin e Jasmine pa mundur t’i largonte sytë. Në të dukej ai, Danieli dhe kapiteni Bill Harrison, pranë makinës që ishte gjetur buzë lumit pesë vjet më parë.
E mbante mend atë natë. E mbante mend aq mirë sa ndonjëherë zgjohej në mes të gjumit duke dëgjuar përsëri zhurmën e shiut mbi xhamin e makinës. Por në kujtesën e tij, Bill nuk kishte qenë pranë tyre kur gjithçka kishte marrë tatëpjetën.
— Kjo fotografi mund të jetë e manipuluar, — tha Bill, duke u përpjekur ta ruante qetësinë.
Joseph ngriti kokën.
— Atëherë pse nuk po më shpjegon çfarë po bënit ti dhe Danieli pranë lumit?
Kapiteni kaloi dorën mbi fytyrë. Për herë të parë që kur Joseph e njihte, dukej sikur nuk dinte çfarë të thoshte.
— Nuk është aq e thjeshtë.
— Për pesë vjet më ke thënë se vëllai im ishte zhdukur. Më ke lënë të besoja se kishte vdekur. Tani zbuloj se nënshkrimi im është përdorur në dokumente që nuk i kam parë kurrë dhe se ti ke qenë aty natën kur ai u zhduk. Çfarë mund të jetë më e thjeshtë se kjo?
Bill hodhi një vështrim drejt Jasmine.
— Na lër vetëm, të lutem.
— Jo, — tha Joseph. — Ajo do të qëndrojë.
Kapiteni shtrëngoi buzët, por nuk këmbënguli.
— Atë natë, Danieli kishte zbuluar diçka për një grup oficerësh që përdornin provat e sekuestruara për të mbuluar punët e tyre të paligjshme. Ai donte t’i dorëzonte dokumentet te prokuroria. Unë u përfshiva sepse më kërkoi ndihmë.
— Dhe pastaj?
— Pastaj gjithçka doli jashtë kontrollit. Dikush e kuptoi se Danieli kishte kopje të dokumenteve. Filluan ta kërkonin. Kur mbërrita te lumi, ti ishe aty me të.
Joseph u tërhoq një hap prapa.
Një kujtim i mjegullt iu kthye papritur. Danieli qëndronte pranë makinës me një çantë të zezë në dorë. Kishte gjak në jakën e këmishës. Joseph e kishte pyetur se kush e kishte goditur, por Danieli vetëm i kishte thënë të largohej.
Pastaj kishte dëgjuar një makinë që afrohej.
Gjithçka kishte ndodhur shpejt. Danieli e kishte shtyrë pas një muri të ulët dhe i kishte bërtitur të mos dilte, pavarësisht se çfarë dëgjonte. Joseph kishte dëgjuar dy zhurma të forta. Kur ishte ngritur, makina ishte larguar dhe Danieli nuk ishte më aty.
Për vite me radhë, ai kishte menduar se zhurmat kishin qenë të shtëna.
— Ti ishe aty, — tha Joseph. — Pse nuk më tregove të vërtetën?
Bill uli kokën.
— Sepse dikush më kërcënoi. Më thanë se nëse do të flisja, do të të akuzonin ty për vrasje.
Joseph e shikoi me neveri.
— Dhe ti zgjodhe të heshtje.
— Mendova se po të mbroja.
— Jo. Po mbroje veten.
Fjalët mbetën pezull mes tyre.
Papritur, nga korridori u dëgjuan hapa të shpejtë. Një oficer hapi derën dhe i drejtoi sytë nga kapiteni.
— Zotëri, kemi një problem. Dy burra kanë hyrë në sistemin tonë dhe po kërkojnë të gjitha dokumentet e çështjes Carter.
Bill u kthye menjëherë.
— Si është e mundur kjo?
— Nuk e dimë. Por po fshijnë kopjet elektronike njëra pas tjetrës.
Joseph mori telefonin nga dora e Jasmine.
— Atëherë duhet të gjejmë dokumentet origjinale para se të zhduken edhe ato.
Bill u përpoq t’i bllokonte rrugën.
— Joseph, mos bëj asgjë pa menduar!
Joseph e pa drejt në sy.
— Kam menduar për pesë vjet, kapiten. Tani është koha të veproj.
### Skena 2 – E vërteta në shtëpinë e braktisur
Jasmine arriti të gjente një shënim të vjetër në regjistrin e arkivit. Dokumentet e para të hetimit ishin dërguar në një depo policore jashtë qytetit, pak para se çështja të mbyllej.
Ajo i shkroi adresën në një copë letër.
— Nëse dokumentet janë ende atje, mund të gjejmë kush e ka falsifikuar nënshkrimin tënd, — tha ajo.
Joseph mori çelësat e makinës.
— Do të shkoj vetë.
— Nuk të lë të shkosh vetëm.
Ai deshi ta kundërshtonte, por e dinte se kishte nevojë për ndihmën e saj.
Ata dolën nga komisariati pa i treguar Billit se ku po shkonin. Gjatë rrugës, Joseph telefonoi numrin nga i cili e kishte marrë Danielin, por telefoni ishte i fikur. Provoi përsëri pas disa minutash. Asgjë.
Kur mbërritën te depoja, gjetën një ndërtesë të vjetër me dritare të pluhurosura dhe një derë metalike që mezi mbahej në mentesha. Jasmine kontrolloi rreth e rrotull, ndërsa Joseph provoi çelësin që kishte marrë nga administrata.
Dera u hap me një kërcitje të gjatë.
Brenda vinte erë lagështie dhe letre të vjetër. Raftet ishin mbushur me kuti kartoni, ndërsa një llambë e vetme ndriçonte korridorin e ngushtë.
— Kutia 214, — tha Jasmine, duke kontrolluar listën. — Duhet të jetë diku këtu.
Pas disa minutash kërkimi, Joseph e gjeti në raftin e fundit. E tërhoqi me kujdes dhe e vendosi mbi një tavolinë.
Brenda kishte raporte, fotografi dhe një zarf të mbyllur me shirit ngjitës.
Në pjesën e përparme ishte shkruar emri i Danielit.
Joseph e hapi.
Letra e parë ishte një deklaratë e shkruar me dorë. Danieli kishte shpjeguar se kishte zbuluar disa pagesa të paligjshme mes oficerëve dhe një kompanie private sigurie. Në fund kishte shënuar emrat e tre personave që dyshonte se ishin përfshirë.
Njëri ishte Bill Harrison.
I dyti ishte një oficer i quajtur Jonathan Reed, i cili kishte dhënë dorëheqjen pak javë pas zhdukjes së Danielit.
I treti ishte Pablo Mitchell, një ish-hetues që tani punonte për një kompani private.
Joseph u ul ngadalë në karrige.
— Bill mund të ketë pasur frikë, — tha Jasmine. — Por kjo nuk do të thotë se ishte pjesë e gjithë kësaj.
Joseph vazhdoi të lexonte. Në fund të deklaratës kishte një fjali të shkruar me shkronja të mëdha.
Nëse diçka më ndodh, mos besoni se jam larguar me dëshirën time. Joseph nuk e di të gjithë të vërtetën.
Joseph e rilexoi fjalinë.
— Çfarë nuk di unë? — pëshpëriti.
Poshtë letrës gjendej një fotografi tjetër. Këtë herë, Danieli ishte fotografuar brenda një dhome të vogël, i ulur në një karrige dhe me duart mbi tavolinë. Përballë tij qëndronte Jonathan Reed.
Në pjesën e pasme ishte shënuar një datë. Tri javë pas natës kur Danieli ishte shpallur i vdekur.
Joseph e afroi fotografinë pranë dritës.
— Ai ishte gjallë tri javë më vonë.
— Atëherë dikush e dinte këtë, — tha Jasmine. — Dhe dikush e mbajti të fshehtë.
Joseph kontrolloi zarfin edhe një herë. Në fund gjeti një çelës të vogël dhe një copë letër me një adresë.
Adresa i përkiste një shtëpie të vjetër në skajin tjetër të qytetit.
Ai e njohu menjëherë.
Ishte shtëpia ku Danieli kishte jetuar përpara se të zhdukej.
— Duhet të shkojmë, — tha Joseph.
Jasmine e kapi nga krahu.
— Prit. Nëse dikush e ka mbajtur Danielin të fshehur për pesë vjet, mund të jetë ende duke e kërkuar.
Joseph futi dokumentet në çantë.
— Atëherë nuk kemi kohë për të humbur.
Kur dolën nga depoja, telefoni i Josephit filloi të binte përsëri.
Këtë herë ishte një mesazh nga Amanda.
“Jacku nuk është më në shtëpi. Dikush e ka marrë. Të lutem, gjeje Danielin para se të jetë tepër vonë.”
Joseph ndjeu se gjaku po i ftohej.
Ai i tregoi mesazhin Jasmine dhe u nisën menjëherë drejt adresës së vjetër.
### Skena 3 – Zëri pas derës
Shtëpia e Danielit ndodhej në fund të një rruge të ngushtë, mes dy ndërtesave të braktisura. Dritaret ishin të mbuluara me perde të zverdhura dhe kopshti ishte mbushur me bar të gjatë.
Joseph parkoi disa metra larg.
— Qëndro pas meje, — i tha Jasmine.
Ai nxori armën e shërbimit, por e mbajti poshtë. Nuk donte të hynte me forcë në shtëpinë e vëllait të tij pa ditur se çfarë e priste.
Dera e përparme ishte e hapur.
Brenda, gjithçka dukej sikur koha kishte ndalur. Në korridor qëndronte një palë këpucë të vjetra. Mbi një tavolinë të vogël kishte një gotë me ujë dhe një pjatë me bukë të paprekur.
Joseph kaloi në dhomën e ndenjjes.
Në mur varej një fotografi e vjetër e tij dhe Danielit, të dy me uniforma të zeza të një turneu sportiv nga koha kur ishin adoleshentë. Joseph e preku kornizën me majat e gishtave.
— Ai ka qenë këtu, — tha.
Nga kati i sipërm u dëgjua një zhurmë.
Jasmine ngriti dorën, duke i kërkuar të mos fliste.
Ata u ngjitën ngadalë në shkallë. Në fund të korridorit ishte një derë e mbyllur. Poshtë saj dukej një vijë e hollë drite.
Joseph trokiti.
— Daniel?
Nuk pati përgjigje.
Ai e provoi dorezën. Dera ishte e kyçur.
Nxori çelësin që kishin gjetur në depo dhe e futi në bravë. U rrotullua menjëherë.
Brenda ishte një dhomë e vogël, me një shtrat, një tavolinë dhe disa kuti të mbushura me dokumente. Në mur kishte një hartë të qytetit me shenja të kuqe mbi disa ndërtesa. Pranë dritares qëndronte një telefon i vjetër.
Por Danieli nuk ishte aty.
Joseph u afrua te tavolina. Mbi të kishte një fletore të hapur, ku në faqen e fundit ishte shkruar emri i tij.
Ai e mori dhe filloi të lexonte.
“Joseph, nëse po e lexon këtë, do të thotë se nuk arrita të të takoja në kohë. Nuk e di kujt mund t’i besosh. Mos kërko vetëm personin që më zhduku. Kërko edhe personin që të bindi se unë kisha vdekur.”
Joseph ndaloi.
Në fund të faqes kishte një fjali tjetër.
“Dhe, mbi të gjitha, mos e lër Jackun të të afrohet te dosja e kuqe.”
— Dosja e kuqe? — pyeti Jasmine.
Joseph hapi kutitë njëra pas tjetrës, por asnjëra nuk kishte dosje të kuqe.
Pastaj dëgjoi një zhurmë nga kati i poshtëm.
Dikush kishte hyrë në shtëpi.
Jasmine nxori telefonin për të kërkuar ndihmë, por ekrani nuk kishte sinjal.
Joseph i bëri shenjë të fshihej pas derës. Ai doli në korridor dhe zbriti disa shkallë, duke mbajtur frymën.
Në dhomën e ndenjjes qëndronte një burrë me pallto të errët. Nuk mund t’ia shihte fytyrën, sepse kishte kthyer shpinën. Në dorë mbante një çantë të vogël.
— E dija se do të vije, Joseph, — tha burri.
Joseph ngriti armën.
— Kthehu ngadalë.
Burri u kthye.
Josephit iu drodh dora.
Nuk ishte Danieli.
Ishte Jonathan Reed, oficeri që kishte dhënë dorëheqjen pak javë pas zhdukjes së vëllait të tij.
— Ku është Danieli? — pyeti Joseph.
Jonathan buzëqeshi lehtë.
— Për këtë kam ardhur të flasim.
— Ku është Jacku?
Buzëqeshja iu zhduk nga fytyra.
— Djali është i sigurt për momentin. Por kjo varet nga ajo që do të bësh ti.
Joseph bëri një hap përpara.
— Nëse i ke prekur qoftë edhe një fije floku…
— Mos më kërcëno, Carter. Ti nuk e di as gjysmën e asaj që ke bërë.
Jonathan hapi çantën dhe nxori një dosje të kuqe.
Joseph e njohu menjëherë nga shënimi i Danielit.
— Ma jep dosjen.
— Do ta marrësh. Por së pari duhet të shohësh diçka.
Jonathan nxori një fotografi dhe ia hodhi mbi tavolinë.
Joseph e mori.
Ishte fotografia e Danielit, e bërë brenda dhomës së marrjes në pyetje, tri javë pasi të gjithë kishin besuar se ai kishte vdekur.
Në anën e pasme ishte shkruar një datë tjetër. Vetëm dy muaj më parë.
Danieli kishte qenë gjallë edhe atëherë.
Por ajo që e bëri Josephin të harronte gjithçka tjetër ishte njeriu që qëndronte pranë tij në fotografi.
Një burrë me uniformë policie, me dorën mbi shpatullën e Danielit.
Një burrë që Joseph e njihte më mirë se këdo tjetër në atë ndërtesë.
Babai i tij, Thomas Carter, i cili kishte vdekur dymbëdhjetë vjet më parë.
Kapitulli 4: E vërteta që i bashkoi vëllezërit
### Skena 1 – Sekreti i babait të tyre
Joseph e mbante fotografinë në dorë dhe nuk mund t’i largonte sytë nga fytyra e babait të tij. Thomas Carter kishte vdekur dymbëdhjetë vjet më parë, pas një sëmundjeje të shkurtër. Joseph dhe Danieli e kishin varrosur së bashku dhe për vite me radhë kishin vizituar varrin e tij çdo përvjetor.
Tani ai shfaqej në një fotografi të bërë brenda një dhome hetimi, pranë Danielit, vetëm pak javë pasi ky i fundit ishte shpallur i vdekur.
— Si është e mundur kjo? — pyeti Joseph, duke ngritur sytë drejt Jonathanit. — Babai im ka vdekur.
Jonathan vendosi dosjen e kuqe mbi tavolinë.
— Babai yt ka vdekur, Joseph. Por kjo fotografi është bërë shumë kohë përpara se ai të sëmurej. Ajo që nuk të kanë treguar është se Thomas Carter ka punuar për vite me radhë si hetues i fshehtë.
Joseph tundi kokën.
— Nuk ka kuptim. Ai ishte mekanik. Kishte një punishte të vogël dhe mezi arrinte të paguante faturat.
— Kjo ishte jeta që ai donte t’ju tregonte juve. Për shumë vite, ai ndihmoi në hetimin e një grupi njerëzish brenda policisë që vidhnin prova dhe zhduknin dokumente. Kur zbuloi se disa prej tyre kishin lidhje me njerëz të fuqishëm, vendosi ta linte punën.
— Dhe Danieli e zbuloi këtë?
Jonathan pohoi.
— Pesë vjet më parë, Danieli gjeti disa dokumente të vjetra të babait tuaj. Ato tregonin se grupi vazhdonte të vepronte. Ai kërkoi ndihmën e Billit dhe timen, por dikush na tradhtoi.
Joseph shtrëngoi grushtat.
— Kush?
Jonathan e shikoi gjatë.
— Pablo Mitchell. Ai kishte hyrë në sistemet e policisë dhe ua kishte dërguar dokumentet njerëzve që Danieli po hetonte. Natën pranë lumit, Pablo erdhi me dy burra të tjerë. Danieli u plagos dhe unë e ndihmova të largohej. Ti u fshehe sepse ai të kërkoi të mos lëvizje.
Joseph kujtoi zhurmat, shiun dhe vëllanë që e shtynte pas murit. Për herë të parë, kujtimi filloi të merrte kuptim.
— Po nënshkrimi im në certifikatën e vdekjes?
— Ishte falsifikuar për të bindur të gjithë se Danieli kishte vdekur. Bill e dinte se ai ishte gjallë, por kishte frikë se Pablo do të të vriste nëse do të fliste.
Joseph e pa me zemërim.
— Të gjithë e dinit diçka, ndërsa unë kalova pesë vjet duke menduar se kisha humbur vëllanë tim.
Jonathan uli kokën.
— Ke të drejtë. Nuk kemi justifikim për këtë.
— Dhe Jacku? Ku është ai?
Jonathan nxori telefonin dhe i tregoi një mesazh.
— Pablo e mori djalin për ta detyruar Danielin të dorëzonte dokumentet. Por Danieli kishte parashikuar se diçka e tillë mund të ndodhte. Ai kishte lënë një kopje të provave në një vend të sigurt dhe i kishte kërkuar Amandës të më kontaktonte nëse Jacku rrezikohej.
Joseph nuk priti më.
— Ku është vëllai im?
Jonathan i dha një adresë në periferi.
— Danieli po përpiqet ta gjejë Jackun. Nëse shkojmë tani, mund të arrijmë para Pablos.
Joseph mori dosjen e kuqe dhe u nis drejt derës.
Këtë herë, nuk do ta linte të kaluarën t’i merrte edhe një pjesëtar tjetër të familjes.
### Skena 2 – Vëllezërit përballë njëri-tjetrit
Adresa i çoi te një magazinë e vjetër pranë hekurudhës. Joseph dhe Jonathan hynë nga një derë anësore, ndërsa nga brenda dëgjoheshin zëra.
Pastaj Joseph dëgjoi një zë që e kishte pritur për pesë vjet.
— Lëre djalin të shkojë, Pablo. Nuk ke më asgjë për të fituar.
Joseph u ndal.
Danieli qëndronte në mes të magazinës. Ishte më i dobët se në fotografi dhe kishte disa fije të bardha në flokë. Por sytë ishin po ata. Në krah të tij qëndronte Jacku, i cili po mbante fort dorën e babait.
Përballë tyre ishte Pablo Mitchell.
— Ti mendon se mund të largohesh pas gjithë kësaj? — tha Pablo. — Ke shkatërruar jetën e shumë njerëzve.
Danieli e shikoi drejt.
— Jo. Unë thjesht kam zbuluar atë që keni bërë ju.
Pablo nxori telefonin nga xhepi.
— Një telefonatë dhe vëllai yt do të arrestohet për falsifikim dokumentesh dhe pengim të drejtësisë. Kam ende njerëz që më dëgjojnë.
Në atë çast, Joseph doli nga hija.
— Atëherë bëje telefonatën.
Danieli u kthye menjëherë. Për disa sekonda, të dy vëllezërit vetëm shikuan njëri-tjetrin.
— Joseph… — pëshpëriti Danieli.
Joseph iu afrua, por nuk e përqafoi menjëherë. Pesë vjet dhimbje, zemërim dhe pyetje që nuk kishin marrë përgjigje qëndronin mes tyre.
— Më le të besoja se kishe vdekur, — tha ai.
Danieli uli kokën.
— E di.
— Pse nuk më kërkove?
— Sepse njerëzit që më kërkonin kishin kërcënuar se do të të vrisnin. Mendova se largimi im ishte e vetmja mënyrë për të të mbajtur gjallë.
Joseph e pa me sy të mbushur me lot.
— Ti nuk kishe të drejtë të vendosje për mua.
Danieli nuk u përpoq të mbrohej.
— Ke të drejtë. Duhej të të kisha besuar. Më vjen keq, vëlla.
Jacku i tërhoqi mëngën Josephit.
— Ti je xhaxhai im?
Joseph u ul në gjunjë dhe buzëqeshi përmes lotëve.
— Po, kampion. Jam xhaxhai yt.
Djali e përqafoi pa hezitim. Joseph e mbajti fort, ndërsa Danieli qëndronte pranë tyre me sytë e përlotur.
Për herë të parë pas pesë vjetësh, të tre ishin bashkë.
Por Pablo nuk kishte ndërmend t’i linte të largoheshin kaq lehtë.
Ai u përpoq të dilte nga dera e pasme, por Jonathan ia preu rrugën. Në të njëjtën kohë, Jasmine dhe disa oficerë të tjerë hynë në magazinë. Joseph kishte arritur t’u dërgonte adresën para se të nisej.
— Pablo Mitchell, jeni i arrestuar, — tha Jasmine.
Pablo u përpoq të kundërshtonte, por Jonathan i tregoi urdhrin e arrestimit dhe provat e mbledhura në dosjen e kuqe.
Këtë herë, nuk kishte më ku të fshihej.
Ndërsa oficerët e nxirrnin jashtë, Danieli iu afrua vëllait.
— A mund të më falësh ndonjëherë?
Joseph e shikoi për disa sekonda, pastaj e përqafoi fort.
— Nuk e di nëse do të harroj gjithçka që ndodhi. Por nuk dua të humbas më asnjë ditë me ty.
Danieli e shtrëngoi edhe më fort.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh, të dy qeshën si dikur.
### Skena 3 – Një fillim i ri
Gjatë javëve që pasuan, e vërteta doli në shesh. Dokumentet e dosjes së kuqe çuan në arrestimin e disa personave të tjerë, ndërsa hetimi zbuloi se Pablo kishte përdorur njerëz brenda policisë për të fshehur krimet e tij. Bill Harrison pranoi se kishte heshtur nga frika dhe dha dëshmi kundër grupit. Ai u pezullua nga detyra dhe u përball me pasojat e veprimeve të tij.
Joseph nuk e justifikoi. Megjithatë, kur Bill i kërkoi falje, ai pranoi ta dëgjonte. Falja nuk do të thoshte se gjithçka ishte në rregull, por Joseph nuk donte të jetonte më i lidhur pas zemërimit.
Danieli dëshmoi për gjithçka që kishte ndodhur dhe emri i tij u pastrua zyrtarisht. Pas pesë vjetësh, ai nuk ishte më një njeri i shpallur i vdekur, por një baba që mund të jetonte hapur me djalin e tij.
Amanda e priti me lot në sy. Ajo e kishte dashur Danielin, por ishte lodhur duke jetuar me frikën se ai mund të mos kthehej kurrë. Ata vendosën të mos i fshihnin më asgjë njëri-tjetrit dhe të ndërtonin një jetë më të qetë për Jackun.
Një të diel në mëngjes, Joseph shkoi në shtëpinë e tyre për mëngjes. Jacku e priti te dera me makinën e tij blu në dorë.
— Xhaxha Joseph! Eja të luajmë!
Joseph qeshi dhe e mori në krahë.
Në kuzhinë, Danieli po përgatiste kafenë, ndërsa Amanda vendoste pjatat mbi tavolinë.
— E di çfarë më mungonte më shumë? — tha Danieli, duke parë vëllanë. — Të ulesha me ty dhe të flisnim për gjëra të zakonshme.
Joseph buzëqeshi.
— Atëherë kemi shumë vite për të kompensuar.
Pas mëngjesit, dy vëllezërit dolën në oborr. Joseph ngriti mëngën dhe pa tatuazhin në parakrah. Danieli bëri të njëjtën gjë.
Shqiponja dhe fjalët ishin ende aty.
Vëllezër deri në fund.
— Mendon se do të na sjellë më fat këtë herë? — pyeti Danieli.
Joseph qeshi.
— Jo. Mendoj se këtë herë duhet të bëjmë pak më shumë kujdes vetë.
Të dy qeshën, pastaj u përqafuan.
Për vite me radhë, Joseph kishte menduar se tatuazhi ishte kujtimi i një premtimi të thyer. Tani e kuptonte se ishte një kujtim i diçkaje që, pavarësisht gabimeve dhe dhimbjes, kishte mbijetuar.
Danieli ishte kthyer. Jacku kishte familjen e tij. Amanda nuk duhej të jetonte më me frikë. Dhe Joseph më në fund mund ta mbyllte kapitullin më të rëndë të jetës së tij.
Para se të largohej atë mbrëmje, Jacku e kapi nga dora.
— Xhaxha, do të vish përsëri nesër?
Joseph u ul pranë tij.
— Patjetër, kampion. Nesër dhe sa herë të kesh nevojë për mua.
Jacku buzëqeshi dhe vrapoi drejt të atit.
Joseph u kthye edhe një herë nga Danieli. Nuk kishin mundur t’i ndryshonin pesë vitet e humbura, por mund të zgjidhnin se çfarë do të bënin me vitet që kishin përpara.
Dhe këtë herë, asnjëri nuk do të largohej pa i thënë tjetrit lamtumirë.
Sepse familja nuk është ajo që nuk gabon kurrë. Është ajo për të cilën ia vlen të luftosh, të thuash të vërtetën dhe të kthehesh, edhe kur rruga për në shtëpi duket e pamundur.
Nëse ky tregim ju pëlqeu, atëherë lexoni edhe këtë tregim:
