### Kapitulli 1
Alicia Gordon sapo kishte lindur djalin e saj të parë, por në vend që të ishte duke shijuar ato ditë të bukura me foshnjën në krahë, ajo po përpiqej të gjente një batanije të pastër për ta mbajtur ngrohtë. Në dhomën e vogël ku jetonte, ngrohja mezi punonte, frigoriferi ishte pothuajse bosh dhe rrobat që kishte veshur ishin aq të vjetra sa i ishin grisur te bërrylat. Megjithatë, sa herë që shikonte fytyrën e vogël të djalit të saj, i premtonte vetes se një ditë gjërat do të ndryshonin.
Ajo e kishte quajtur djalin Eric. Ishte i vogël, me flokë të butë ngjyrë kafe dhe me gishta që shtrëngonin fort gishtin e saj sa herë që ajo i afrohej. Alicia nuk kishte shumë për t’i ofruar, por përpiqej t’i jepte gjithçka që kishte. E mbante pranë trupit për ta ngrohur, i këndonte këngë të vjetra që ia kishte mësuar nëna dhe e puthte në ballë sa herë që ai fillonte të qante.
Burri i saj, John Gordon, i kishte premtuar se do të ishte pranë saj në çdo rrethanë. Por, që nga momenti kur Alicia kishte mbetur shtatzënë, sjellja e tij kishte ndryshuar dalëngadalë. Në fillim, ai thoshte se puna po i merrte shumë kohë. Më pas filloi të kthehej vonë, të mos përgjigjej në telefon dhe të zemërohej sa herë që ajo e pyeste për paratë. Kur Eric lindi, John nuk ishte aty. I kishte dërguar vetëm një mesazh të shkurtër, duke i thënë se kishte një problem në punë dhe se do të vinte sapo të mundej.
Alicia e kishte lexuar atë mesazh aq shumë herë, sa tashmë i dinte fjalët përmendësh. Ajo nuk donte ta pranonte se martesa e saj po shkatërrohej pikërisht në kohën kur kishte më shumë nevojë për mbështetje. Kishte shpresuar se ardhja e fëmijës do ta ndryshonte Johnin, se ai do ta kuptonte më në fund çfarë do të thoshte të ishe familje. Por ditët kalonin dhe ai nuk shfaqej.
Ajo që e lëndonte më shumë ishte se askush nga familja e saj nuk e dinte sa keq ishte gjendja e saj. Ose, të paktën, kështu mendonte ajo. Gjyshi i saj, Nolan Gordon, ishte një biznesmen i pasur që jetonte në një shtëpi të madhe në periferi të Bostonit. Ai kishte ndërtuar një kompani të suksesshme gjatë shumë viteve dhe, megjithëse ishte bërë i njohur për karakterin e fortë, për Alician kishte qenë gjithmonë njeriu që nuk e kishte lënë kurrë vetëm.
Kur ajo ishte e vogël, prindërit e saj kishin kaluar periudha të vështira dhe Nolan ishte kujdesur që asaj të mos i mungonte asgjë. E kishte marrë me vete në udhëtime, i kishte blerë librat e parë dhe e kishte mësuar se njeriu nuk duhet të matet nga paratë që ka, por nga mënyra si i trajton të tjerët. Alicia e adhuronte. Për të, ai nuk ishte vetëm gjyshi i saj, por edhe njeriu që e kishte bërë të ndihej e sigurt kur bota përreth saj dukej e pasigurt.
Kur ishte martuar me Johnin, Nolan nuk e kishte fshehur dyshimin e tij. I kishte thënë se burri që zgjidhte duhej të ishte i gatshëm të punonte, të mbante përgjegjësi dhe të qëndronte pranë saj edhe kur gjërat nuk shkonin mirë. Alicia ishte bindur se gjyshi po e gjykonte shumë shpejt. John dinte të fliste bukur, vishej mirë dhe gjithmonë gjente fjalët e duhura kur Nolan ishte i pranishëm. Për më tepër, ai i kishte treguar se e donte dhe se donte të ndërtonte një familje me të.
Alicia kishte zgjedhur t’i besonte burrit të saj, edhe kur gjyshi i kishte thënë se koha do t’ia tregonte të vërtetën. Tani, ndërsa rrinte në atë dhomë të ftohtë me Ericun në krahë, fjalët e Nolanit i ktheheshin në mendje. Ajo nuk donte të pranonte se gjyshi mund të kishte pasur të drejtë.
Disa muaj para lindjes, Nolan e kishte telefonuar dhe i kishte thënë se nuk donte që ajo të shqetësohej për shpenzimet. Ai e dinte se shtatzënia kishte sjellë shumë ndryshime dhe kishte vendosur t’i dërgonte para çdo muaj, derisa ajo dhe John të stabilizoheshin. Alicia e kishte falënderuar me lot në sy. Nuk i pëlqente të varej nga askush, por në atë kohë kishte nevojë për ndihmë.
Nolan i kishte thënë se paratë do të kalonin përmes një llogarie që menaxhohej nga një person i besuar i familjes. Sipas tij, kjo ishte më e lehtë sesa të merreshin çdo muaj me transferta të ndryshme. Alicia nuk e kishte vënë në dyshim. I besonte gjyshit dhe nuk e kishte menduar se dikush mund të përfitonte nga ajo marrëveshje.
Megjithatë, paratë nuk erdhën kurrë në duart e saj.
Në fillim, Alicia mendoi se kishte vonesa bankare. Pastaj supozoi se Nolan mund të kishte ndryshuar mendje, ndoshta sepse nuk e miratonte martesën e saj. Nuk donte ta telefononte për t’i kërkuar llogari, sepse kishte frikë se mos dukej sikur po i kërkonte para. Kështu, vendosi të përballonte gjithçka vetë.
Ajo shiti disa bizhuteri që kishte ruajtur nga nëna, anuloi sigurimin e makinës dhe filloi të kursente edhe në gjërat më të vogla. Kur erdhi koha për të paguar qiranë, mori hua nga një shoqe që quhej Jessica. I premtoi se do t’ia kthente paratë sapo të zgjidhej problemi me Johnin. Jessica nuk e pyeti shumë. E dinte se Alicia nuk do të kërkonte ndihmë po të mos ishte vërtet në hall.
Por ndihma e shoqes nuk mund të zgjaste përgjithmonë.
Kur Alicia doli nga spitali me Ericun, kishte vetëm një çantë me disa rroba për foshnjën dhe një batanije që infermieret ia kishin dhënë për ditën e parë. Fustani që kishte veshur ishte i vjetër dhe i grisur në njërën anë. Nuk kishte pasur para për të blerë rroba të reja pas lindjes, ndaj kishte veshur atë që kishte në dollap.
Ajo nuk e dinte se pikërisht ajo veshje do ta ndryshonte jetën e saj.
Të shtunën në mëngjes, Nolan e telefonoi papritur. Zëri i tij dukej më i gëzuar se zakonisht.
— Alicia, kam vendosur të vij të të shoh. Dua të njoh stërnipin tim. Pse nuk më the që kishe dalë nga spitali?
Alicia mbeti pa fjalë për disa sekonda. Kishte menduar shumë herë ta telefononte, por çdo herë e kishte shtyrë për më vonë.
— Gjysh, nuk doja të të shqetësoja. E di që ke shumë punë.
— Punë do të kem gjithmonë, por stërnip nuk lind çdo ditë. Do të jem aty pasdite.
Ajo u përpoq të fliste normalisht, edhe pse brenda vetes ndjeu një përzierje gëzimi dhe turpi. Donte ta shihte gjyshin, por nuk donte që ai të kuptonte në çfarë gjendjeje jetonte. Nuk kishte as kohë dhe as para për ta rregulluar apartamentin siç do të donte. Në kuzhinë kishte vetëm pak bukë, qumësht dhe një kuti me supë të gatshme.
Për disa orë, u përpoq ta bënte shtëpinë të dukej më mirë. Pastroi dyshemenë, palosi rrobat dhe e vendosi Ericun në krevatin e tij të vogël. Pastaj u ul pranë dritares dhe pa rrugën poshtë, duke pritur makinën e gjyshit.
Kur një makinë e zezë luksoze ndaloi para ndërtesës, Alicia e kuptoi se Nolan kishte ardhur. U ngrit me vështirësi, e mori Ericun në krahë dhe shkoi te dera. Zemra i rrihte fort. Nuk e dinte nëse do të mund ta fshihte të vërtetën për më shumë se disa minuta.
Nolan hyri brenda me një kuti dhuratash në dorë. Kishte veshur një pallto të gjatë gri dhe mbante atë pamjen serioze që e bënte të dukej sikur asgjë nuk mund ta befasonte. Por sapo pa Alician, fytyra iu ndryshua.
Vajza që kishte përballë nuk ngjante me mbesën që ai kujtonte. Ajo dukej e lodhur, më e dobët dhe shumë më e heshtur se zakonisht. Rrobat e saj ishin të vjetra, flokët i kishte mbledhur shpejt dhe në fytyrë i dukej një lodhje që nuk mund të fshihej me buzëqeshje.
Pastaj Nolan pa foshnjën.
— Ky qenka Ericu im, — tha ai, duke iu afruar me kujdes.
Alicia buzëqeshi dhe ia afroi djalin. Nolan e mori në krahë sikur po mbante gjënë më të çmuar në botë. Për disa çaste nuk tha asgjë. I pa gishtat e vegjël, hundën dhe sytë e mbyllur të foshnjës. Pastaj ngriti shikimin drejt Alicias.
— Është i mrekullueshëm. Por më thuaj diçka, bija ime. Pse dukesh sikur ke kaluar muaj të tërë pa fjetur? Dhe pse je veshur kështu?
Alicia uli sytë.
— Jam mirë, gjysh. Thjesht jam e lodhur nga lindja.
Nolan nuk u bind. Ai kishte njohur njerëz që përpiqeshin të fshihnin problemet pas një buzëqeshjeje dhe e dinte se Alicia po bënte të njëjtën gjë. E vendosi foshnjën me kujdes në krahët e saj dhe vështroi përreth. Apartamenti ishte i vogël, mobiliet të vjetra dhe frigoriferi që dukej nga dera e kuzhinës ishte pothuajse bosh.
Ai u afrua te tavolina dhe vuri kutinë e dhuratës mbi të.
— Alicia, dua të më thuash të vërtetën. A po kujdeset John për ty?
Vajza nuk u përgjigj menjëherë. Shtrëngoi Ericun pak më afër vetes dhe u përpoq të mos qante.
— John ka shumë punë, gjysh.
— Kjo nuk ishte përgjigjja që të kërkova.
Ajo e dinte se nuk mund të vazhdonte të gënjente, por kishte frikë se po të tregonte gjithçka, gjyshi do të zemërohej dhe do të fillonte një luftë me Johnin. Nuk donte që Ericu të rritej mes konflikteve. Megjithatë, kur Nolan u ul përballë saj dhe ia mori dorën, Alicia ndjeu se nuk mund ta mbante më të gjithë atë barrë vetëm.
— Nuk e di ku është John, — tha më në fund. — Nuk ka ardhur të më shohë që kur linda. Më thotë se do të vijë, por gjithmonë i del diçka tjetër.
Nolan shtrëngoi nofullën, por nuk e ndërpreu. E la të vazhdonte.
Alicia i tregoi për qiranë, për borxhin që kishte marrë nga Jessica dhe për netët kur kishte qëndruar zgjuar duke menduar se si do t’i blinte gjërat e nevojshme për Ericun. Nuk i kërkoi para. Nuk u ankua për fatin e saj. Thjesht foli, ndërsa lotët i rridhnin pa mundur t’i ndalte.
Nolan e dëgjoi në heshtje. Sa më shumë fliste ajo, aq më shumë ndryshonte shprehja e fytyrës së tij. Kur Alicia mbaroi, ai qëndroi për disa sekonda pa lëvizur, sikur po përpiqej të kuptonte diçka që nuk kishte kuptim.
Pastaj bëri pyetjen që do të hapte një histori shumë më të madhe nga sa mund të imagjinonte ajo.
— Po paratë që të kam dërguar çdo muaj? Ku janë?
Alicia e pa e hutuar.
— Çfarë parash, gjysh?
Nolan u ngrit ngadalë nga karrigia.
— Paratë që kam dërguar për ty dhe për foshnjën. Çdo muaj, që nga fillimi i shtatzënisë. Kam urdhëruar që të të kalonin një shumë të mjaftueshme për qiranë, ushqimin, shpenzimet mjekësore dhe gjithçka që do të të duhej.
Alicia ndjeu sikur dhoma po i rrotullohej.
— Unë nuk kam marrë kurrë asnjë dollar.
Nolan mbeti i ngrirë. Për herë të parë në shumë vite, burri që drejtonte një kompani me qindra punonjës nuk dinte çfarë të thoshte. Ai e pa mbesën e tij, pastaj rrobat e grisura, apartamentin e ftohtë dhe foshnjën që flinte në krahët e saj.
— Asnjë dollar? — përsëriti ai me zë të ulët.
— Asnjë, gjysh. Mendova se kishe ndryshuar mendje. Nuk doja të të pyesja, sepse nuk doja të mendoje se po të kërkoja para.
Nolan nxori telefonin nga xhepi. Duart i dridheshin nga zemërimi, por zëri i tij ishte i qetë në një mënyrë që e frikësoi Alician më shumë se çdo britmë.
Ai telefonoi avokatin e tij kryesor.
— William, dua të vish menjëherë në adresën që do të të dërgoj. Merr me vete të gjitha dokumentet për transfertat mujore që kam autorizuar për Alician. Dua emrat e personave që i kanë menaxhuar dhe çdo regjistrim bankar që lidhet me to. Mos i telefono askujt tjetër për këtë çështje. Askush nuk duhet të paralajmërohet para se të kuptojmë se çfarë ka ndodhur.
Pastaj mbylli telefonin dhe pa sërish mbesën e tij.
— Alicia, më dëgjo me kujdes. Ti nuk ke bërë asgjë të gabuar duke më besuar. Dhe nuk do të të duhet të kalosh më asnjë ditë duke u shqetësuar se si do ta ushqesh djalin tënd.
Ajo shpërtheu në lot, këtë herë jo nga frika, por sepse për herë të parë pas shumë muajsh dikush po e dëgjonte pa e fajësuar.
Megjithatë, Nolan nuk e dinte ende se paratë e zhdukura ishin vetëm fillimi. Kur avokati të mbërrinte me dokumentet, ata do të zbulonin se dikush jo vetëm kishte marrë ndihmën e destinuar për Alician, por kishte përdorur emrin e saj për të fshehur një mashtrim që po vazhdonte prej muajsh.
Dhe Nolan Gordon, i cili kishte kaluar gjithë jetën duke menduar se dinte gjithçka për njerëzit që kishte pranë, do të zbulonte se tradhtia kishte ardhur nga dikush që e kishte lejuar të hynte në familjen e tij pa asnjë dyshim.
### Kapitulli 2
Nolan qëndroi në apartamentin e Alicias derisa ajo arriti ta qetësonte Ericun. Edhe pse i kishte premtuar se nuk do ta linte më vetëm me ato probleme, ai e dinte se fjalët nuk mjaftonin. Përpara se të largohej, kontrolloi nëse vajza kishte ushqim, nëse kishte gjithçka që i duhej foshnjës dhe nëse qiraja ishte paguar. Çdo përgjigje që merrte e bënte të ndihej edhe më keq. Ai kishte dërguar mijëra dollarë për ta mbajtur mbesën të sigurt, ndërsa ajo kishte kaluar muaj të tërë duke numëruar monedhat për të blerë gjërat më të domosdoshme.
— Gjysh, të lutem, mos u zemëro shumë, — i tha Alicia, duke e parë se sa i tensionuar ishte bërë. — Nuk dua që kjo të kthehet në një luftë mes teje dhe Johnit. Dua vetëm të di çfarë ka ndodhur.
Nolan u ul përsëri pranë saj.
— Nuk do të bëj asgjë pa i ditur faktet. Por dikush ka marrë paratë që ishin të tuat dhe të Ericut. Dhe unë do ta zbuloj kush është.
Pak pas mesditës, avokati William mbërriti me një çantë të madhe dokumentesh. Ishte një burrë rreth të pesëdhjetave, i cili kishte punuar me Nolanin për më shumë se pesëmbëdhjetë vjet. Ai e njihte mirë karakterin e klientit të tij dhe e kuptoi menjëherë se çështja ishte serioze. Nolan nuk e kishte thirrur kurrë në një apartament të vogël, larg zyrave të tyre, pa i dhënë më parë hollësi.
William përshëndeti Alician dhe u ul në tavolinë. Nxori disa dokumente, i vendosi me radhë dhe filloi të shpjegonte se si ishin kryer pagesat. Sipas regjistrave, që nga muaji kur Alicia kishte njoftuar shtatzëninë, Nolan kishte autorizuar transferta mujore prej tetë mijë dollarësh. Paratë duhej të kalonin në një llogari të posaçme dhe më pas të dërgoheshin në llogarinë personale të Alicias.
Në dokumente, çdo pagesë ishte shënuar si e përfunduar.
— Këtu thuhet se paratë janë marrë rregullisht, — tha William, duke treguar disa rreshta. — Por duhet të kontrollojmë se kush e ka konfirmuar marrjen dhe në cilën llogari kanë përfunduar.
Alicia u afrua për të parë emrat. Nuk e njihte bankën që shfaqej në dokumentin e fundit dhe as numrin e llogarisë. Ajo kishte pasur vetëm një llogari të zakonshme, të cilën e përdorte për pagën e saj para se të largohej nga puna gjatë shtatzënisë.
William kërkoi lejen e saj për të kontrolluar të dhënat bankare që lidhnin emrin e saj me transfertat. Kur ajo pranoi, ai bëri disa telefonata dhe kërkoi dokumentet përkatëse. Nuk dha asnjë përfundim të nxituar, por pas pak minutash u ndal te një faqe që e bëri të ngrinte kokën.
— Nolan, ka një problem tjetër. Urdhrat e pagesave janë autorizuar nga zyra e menaxhimit financiar të kompanisë suaj, por ndryshimi i llogarisë përfituese është miratuar nga një person tjetër.
— Kush? — pyeti Nolan.
William e ktheu dokumentin drejt tij.
Në fund të faqes ishte emri i John Gordon.
Alicia ndjeu sikur dikush i kishte hedhur një kovë me ujë të ftohtë. Për disa sekonda nuk mundi të fliste. E pa emrin disa herë, duke shpresuar se ishte një gabim. John kishte qenë burri i saj. Ai e dinte sa shumë kishte nevojë për ato para, e dinte se ajo ishte shtatzënë dhe e dinte se Nolan po përpiqej t’i ndihmonte.
— Ndoshta ka ndonjë shpjegim, — tha ajo, megjithëse zëri i saj nuk tingëllonte aspak i bindur.
Nolan nuk u përgjigj menjëherë. Ai kërkoi që William të kontrollonte të gjitha dokumentet e tjera përpara se të nxirrnin përfundime. Nuk donte që zemërimi t’i prishte gjykimin, por emri i Johnit ishte shfaqur në një vend ku nuk duhej të ishte.
William vazhdoi kontrollin. Sipas dokumenteve, John kishte kërkuar që pagesat të kalonin përmes një llogarie të administruar nga një kompani konsulence. Ai kishte paraqitur një autorizim që supozohej se ishte nënshkruar nga Alicia. Në atë autorizim thuhej se ajo kishte pranuar që bashkëshorti i saj të menaxhonte paratë për shpenzimet familjare.
Alicia e mori letrën dhe e lexoi me kujdes. Nënshkrimi i ngjante të sajt, por ajo e dinte se nuk e kishte firmosur kurrë atë dokument.
— Kjo nuk është firma ime, — tha ajo. — Nuk kam parë kurrë një letër të tillë.
William e vendosi dokumentin veçmas.
— Atëherë nuk duhet ta prekim më shumë se ç’duhet. Do ta ruajmë si provë dhe do të kërkojmë verifikimin e tij. Nëse është përdorur një nënshkrim i rremë, kjo është çështje serioze.
Nolan u ngrit dhe shkoi te dritarja. Për shumë vite kishte menduar se John ishte një djalë i papjekur, por se me kohë do të mësonte të mbante përgjegjësi. Nuk e kishte pëlqyer zgjedhjen e Alicias, por nuk kishte ndërhyrë në martesën e saj. Tani po kuptonte se dyshimet e vjetra mund të kishin qenë më të arsyeshme nga sa kishte menduar.
Megjithatë, diçka nuk i shkonte në mendje. John nuk ishte personi i vetëm që kishte pasur qasje te dokumentet e financave. Ai kishte qenë në kontakt të vazhdueshëm me Karen, një nga punonjëset më të besuara të zyrës së tij. Karen merrej me pagesat private të familjes dhe kishte përgjegjësi për të kontrolluar nëse paratë shkonin te personat e duhur.
Nolan i kërkoi Williamit të kontrollonte edhe emrin e saj.
Përgjigjja erdhi më shpejt nga sa prisnin.
Karen kishte konfirmuar çdo transfertë dhe kishte dërguar raporte mujore ku thuhej se Alicia po i merrte paratë. Në një prej raporteve kishte shkruar se mbesa e Nolanit kishte kërkuar që pagesat të mos i dërgoheshin drejtpërdrejt, sepse po kursente për të blerë një shtëpi.
Alicia tundi kokën menjëherë.
— Nuk kam folur kurrë me Karen për një shtëpi. As nuk kam pasur para për të paguar qiranë, jo më për të blerë një të tillë.
Nolan e ndjeu zemërimin t’i ngrihej sërish. Dikush kishte shpikur një histori të tërë për të justifikuar zhdukjen e parave, ndërsa ai kishte besuar se gjithçka po shkonte sipas planit.
— William, dua një kontroll të plotë. Por mos i paralajmëro Karenin apo Johnin. Nëse janë përfshirë, nuk dua që të kenë kohë të zhdukin dokumente të tjera.
Avokati pohoi me kokë dhe i shpjegoi se do të kontaktonte bankën, do të kërkonte kopjet e dokumenteve origjinale dhe do të këshillohej me autoritetet për hapat e duhur. Nolan e miratoi. Ai nuk donte hakmarrje dhe as një skandal të nxituar. Donte të dinte të vërtetën dhe të sigurohej që askush të mos e përdorte më Alician.
Por, ndërsa ata mendonin se kishin zbuluar një pjesë të rëndësishme të mashtrimit, telefoni i Alicias filloi të binte. Në ekran u shfaq emri i Johnit.
Ajo e pa telefonin dhe nuk lëvizi.
— Përgjigju, — i tha Nolan me qetësi. — Mos i thuaj çfarë kemi zbuluar. Dëgjoje dhe shiko çfarë kërkon.
Alicia e hapi telefonatën.
— Alo?
— Më në fund u përgjigje, — tha John me një ton të irrituar. — Ku je? Të kam telefonuar disa herë.
Alicia e pa gjyshin, i cili po i bënte shenjë të vazhdonte.
— Jam në shtëpi me Ericun. Ku ke qenë ti gjithë këto ditë?
John heshti për një çast.
— Kam pasur probleme. Nuk mund të rri gjithë ditën duke u marrë me ty. Duhet të kuptosh që gjërat janë të vështira edhe për mua.
Alicia i mbylli sytë. Kishte pritur kaq gjatë që ai ta pyeste për djalin, të kërkonte falje ose të paktën të tregonte pak shqetësim. Por John po fliste sikur ajo po i kërkonte diçka të paarsyeshme.
— Ericu ka lindur prej disa ditësh, John. Ti nuk e ke parë asnjëherë. As nuk ke pyetur nëse kemi ushqim apo nëse kemi mundësi ta paguajmë qiranë.
— Mos fillo prapë me këto ankesa. Do të vij të flasim, por dua që të mos përfshish askënd tjetër në problemet tona. Sidomos gjyshin tënd.
Alicia ngriti kokën. Ajo nuk i kishte treguar se Nolan ishte aty, prandaj nuk kuptonte pse John e kishte përmendur.
— Pse po flet për gjyshin tim?
— Sepse e njoh. Ai mendon se mund të blejë gjithçka me paratë e tij. Nuk dua që të vijë e të më tregojë si duhet ta drejtoj familjen time.
Fjalët e tij e lënduan, por këtë herë Alicia nuk u përpoq ta mbronte.
— Familja jote? Ti nuk ke qenë këtu kur kisha nevojë për ty.
John e ngriti zërin.
— Do të flasim kur të vij. Dhe mos i trego askujt për paratë. Do t’i zgjidh vetë gjërat.
Pastaj e mbylli telefonin.
Alicia mbeti me telefonin në dorë. Nolan nuk tha asgjë për disa çaste, por William kishte dëgjuar mjaftueshëm për të kuptuar se telefonata mund të ishte e rëndësishme. Ai shënoi orën dhe i kërkoi Alicias të ruante regjistrin e telefonatës dhe çdo mesazh tjetër që mund të kishte marrë.
Pas rreth një ore, William mori një telefonatë nga banka. Kishin gjetur dokumente që tregonin se një pjesë e parave ishte transferuar në llogarinë e kompanisë së konsulencës, ndërsa pjesa tjetër ishte dërguar në disa llogari të tjera. Njëra prej tyre ishte e lidhur me Johnin, kurse një tjetër me një person që nuk figuronte në dokumentet fillestare të Nolanit.
Kur avokati tha emrin, Nolan u kthye menjëherë nga ai.
Ishte Karen.
Por surpriza më e madhe erdhi kur William kontrolloi pronësinë e kompanisë së konsulencës. Në dokumentet publike, kompania figuronte si biznes i pavarur. Megjithatë, një nga dokumentet e vjetra tregonte se ishte krijuar nga John disa muaj para se të fillonin transfertat. Karen kishte marrë një rol drejtues aty, pa njoftuar Nolanin për konfliktin e mundshëm të interesit.
Tani gjithçka dukej më e qartë. John kishte krijuar rrugën për të marrë paratë, ndërsa Karen kishte ndihmuar që pagesat të dukeshin të rregullta. Por ende nuk e dinin nëse kishte dikush tjetër pas tyre dhe ku kishte përfunduar e gjithë shuma.
Nolan u kthye nga Alicia. Ajo po mbante Ericun në krahë dhe dukej sikur kishte humbur çdo besim te njerëzit që dikur i kishte dashur.
— Më vjen keq që nuk e kuptova më herët, — i tha ai. — Duhej të kisha kontrolluar vetë nëse paratë po të mbërrinin.
— Nuk është faji yt, gjysh. Unë i besova Johnit. Mendova se do të kujdesej për ne.
Nolan ia vendosi dorën mbi sup.
— Të besosh dikë nuk është gabim. Gabim është kur ai e përdor besimin tënd për të të dëmtuar.
Atë mbrëmje, William u largua për të përgatitur dokumentet dhe për të nisur procedurat zyrtare. Nolan vendosi që Alicia dhe Ericu të kalonin disa ditë në shtëpinë e tij, ku do të kishin gjithçka që u duhej. Ajo pranoi, jo sepse donte të varej prej tij, por sepse nuk kishte më arsye të qëndronte vetëm në një apartament ku çdo cep i kujtonte muajt e vështirë.
Para se të nisej, Alicia mori telefonin dhe pa një mesazh të ri nga John.
“Duhet të flasim nesër. Ka disa gjëra që nuk i di dhe nëse gjyshi yt vazhdon të përzihet, do të bëhet shumë më keq për të gjithë.”
Alicia ia tregoi Nolanit.
Ai e lexoi dy herë dhe ia ktheu telefonin pa thënë asnjë fjalë. Për herë të parë, nuk po mendonte vetëm për paratë e vjedhura. Po mendonte se çfarë tjetër mund të kishte fshehur John dhe pse dukej kaq i frikësuar nga ideja që Nolan të vazhdonte hetimin.
Të nesërmen, ata do të përballeshin me të vërtetën. Por Nolan nuk e dinte se John kishte ruajtur një dokument që mund ta kthente gjithë historinë përmbys dhe se ai dokument lidhej me vetë kompaninë e familjes Gordon.
### Kapitulli 3
Të nesërmen në mëngjes, Alicia u zgjua në dhomën e saj të vjetër në shtëpinë e gjyshit. Kishte kohë që nuk kishte fjetur kaq qetë. Ericu ishte në krevatin pranë saj dhe flinte i mbështjellë me një batanije të butë. Për herë të parë pas shumë javësh, ajo nuk u zgjua duke menduar se si do të paguante qiranë apo çfarë do t’i jepte djalit për të ngrënë. Megjithatë, qetësia nuk zgjati shumë. Mesazhi i Johnit i kthehej vazhdimisht në mendje dhe ajo donte të dinte çfarë kishte dashur të thoshte me ato fjalë.
Kur zbriti në kuzhinë, Nolan ishte ulur me Williamin. Mbi tavolinë kishte dokumente, disa dosje dhe një kompjuter të hapur. Gjyshi i saj dukej sikur nuk kishte fjetur fare.
— Mirëmëngjes, bija ime, — i tha ai. — Si është Ericu?
— Mirë. Ka fjetur gjithë natën.
Nolan buzëqeshi lehtë dhe i tregoi karrigen pranë vetes.
— Eja ulu. William ka zbuluar diçka që duhet ta dish përpara se të flasim me Johnin.
Alicia u ul dhe e pa avokatin me shqetësim. William hapi një dosje të trashë dhe nxori një dokument me disa faqe. Ai shpjegoi se gjatë kontrollit të llogarive kishin zbuluar se paratë e dërguara për Alician nuk ishin i vetmi problem. Kompania e Nolanit kishte humbur shuma të tjera parash gjatë muajve të fundit dhe disa prej tyre ishin kaluar përmes së njëjtës kompani konsulence që kontrollonte John.
— A do të thotë kjo se John ka vjedhur edhe nga kompania e gjyshit? — pyeti Alicia.
— Kemi prova se paratë janë transferuar, — u përgjigj William. — Por duhet të përcaktojmë saktësisht se kush i ka autorizuar pagesat dhe kush ka përfituar prej tyre.
Nolan e dinte se kjo çështje mund të bëhej shumë më e madhe nga sa kishte menduar. Ai i kishte besuar Johnit më shumë seç duhej, sidomos sepse ishte burri i mbesës së tij. Kishte lejuar që ai të merrte pjesë në disa takime të kompanisë dhe t’i njihte njerëzit që merreshin me financat. Nuk i kishte dhënë kurrë kontroll të plotë mbi biznesin, por tani dyshonte se John kishte përdorur çdo mundësi për të krijuar lidhje dhe për të fituar besimin e të tjerëve.
William vazhdoi të shpjegonte se dokumentet e kompanisë së konsulencës përmbanin një marrëveshje të nënshkruar disa muaj më parë. Sipas saj, kompania do të merrte pagesa për shërbime këshillimi, por nuk kishte asnjë raport që tregonte se këto shërbime ishin kryer. Disa fatura ishin pothuajse identike, vetëm datat dhe shumat ndryshonin.
Nolan i mori dokumentet dhe i shikoi me kujdes.
— Kush i ka miratuar këto fatura?
— Në disa raste, John. Në të tjera, Karen. Ka edhe disa dokumente ku është përdorur autorizimi juaj elektronik.
Nolan ngriti kokën.
— Unë nuk i kam miratuar këto pagesa.
William pohoi me kokë.
— Këtë do të duhet ta vërtetojmë përmes regjistrave të sistemit dhe ekspertizës së dokumenteve. Por ka një gjë tjetër. John ka dorëzuar një dokument ku pretendohet se ju i keni dhënë të drejtën të merret me disa investime private në emër të familjes.
Nolan e pa dokumentin dhe u bë krejtësisht i heshtur. Nënshkrimi i tij dukej i ngjashëm me të vërtetin, por kishte diçka që nuk i shkonte. Ai e dinte se nuk e kishte nënshkruar atë marrëveshje.
Alicia ndjeu se po i merrej fryma.
— Pse do ta bënte këtë? Ai kishte gjithçka që i duhej. Nuk jetonim në luks, por nuk i kishim munguar gjërat e domosdoshme kur punonim të dy.
Nolan nuk u përpoq ta mbronte më Johnin.
— Sepse disa njerëz nuk kënaqen me atë që kanë. Kur kuptojnë se mund të marrin më shumë duke mashtruar të tjerët, harrojnë edhe njerëzit që u kanë qëndruar pranë.
Në atë moment, zilja e derës ra. Një punonjës i shtëpisë njoftoi se John kishte ardhur dhe po kërkonte të fliste me Alician.
Ajo u ngrit menjëherë, por Nolan e ndaloi me një gjest të qetë.
— Nëse nuk dëshiron ta takosh, nuk je e detyruar. Nuk ke pse t’i japësh askujt një shans vetëm sepse ai e kërkon.
Alicia mendoi për disa sekonda. Kishte kaluar net të tëra duke pritur që John të kthehej. Kishte shpresuar se ai do të shfaqej në spital, do ta merrte Ericun në krahë dhe do t’i thoshte se gjithçka do të bëhej mirë. Tani, megjithëse kishte frikë nga ajo që mund të dëgjonte, donte ta shihte në sy dhe të kuptonte nëse kishte mbetur sadopak nga burri me të cilin ishte martuar.
— Dua të flas me të, — tha ajo. — Por nuk dua të jem vetëm.
Nolan pranoi dhe kërkoi që John të futej në dhomën e ndenjjes.
John hyri me një kostum të shtrenjtë dhe me një buqetë lulesh në dorë. Kur pa Alician, bëri sikur u lehtësua.
— Më në fund të gjeta, — tha ai. — Kam qenë shumë i shqetësuar për ty.
Alicia e pa pa folur. Ai kishte pasur mundësi ta telefononte, ta vizitonte ose të pyeste për djalin e tij, por nuk e kishte bërë. Tani po qëndronte para saj me lule, sikur disa fjalë të bukura mund t’i fshinin të gjitha ato ditë.
John u përpoq t’i afrohej, por Alicia bëri një hap prapa.
— Mos u mundo të sillesh sikur nuk ka ndodhur asgjë, John. Pse nuk erdhe kur linda Ericun?
Ai uli sytë për një çast.
— Kam pasur probleme me punën. Gjërat dolën jashtë kontrollit dhe nuk dija si të të shpjegoja.
— Po paratë? — e pyeti ajo. — Pse nuk mora asnjë nga paratë që gjyshi kishte dërguar për ne?
John hodhi një vështrim drejt Nolanit dhe më pas drejt Williamit. Në fytyrën e tij u duk një shenjë frike, por u përpoq ta fshihte.
— Nuk është aq e thjeshtë sa duket. Paratë u përdorën për disa shpenzime që kishim si familje. Kisha ndërmend t’i ktheja.
— Për cilat shpenzime? — pyeti Nolan. — Për kompaninë tënde të konsulencës? Për faturat që nuk kanë asnjë shërbim pas tyre? Apo për llogaritë ku ke dërguar paratë e mbesës sime?
John u përpoq të qeshte, por askush nuk iu bashkua.
— Nolan, nuk e kupton si funksionojnë bizneset. Ka transferta, investime dhe pagesa që nuk duken gjithmonë siç janë në të vërtetë.
— Atëherë shpjegoji, — ia ktheu Nolan. — William është këtu për të dëgjuar shpjegimin tënd.
John e vendosi buqetën mbi tavolinë. Ai filloi të fliste për vështirësi financiare, për mundësi investimi që nuk kishin shkuar sipas planit dhe për borxhe që duhej të shlyheshin. Por çdo herë që William i kërkonte një dokument ose një datë konkrete, John ndryshonte temën.
Alicia e dëgjoi deri në fund. Pastaj e pyeti atë që kishte më shumë rëndësi për të.
— A e dije se unë nuk kisha para për ushqim? A e dije se po merrja borxh për të blerë gjërat e Ericut?
John nuk u përgjigj menjëherë.
— E dija që po kaloje vështirësi, por mendoja se gjyshi yt do të të ndihmonte.
— Ai të kishte besuar ty që të siguroheshe se paratë do të më mbërrinin, — tha Alicia. — Ti e dije që unë nuk i kisha marrë. Pse nuk më the të vërtetën?
John uli kokën. Për herë të parë që nga hyrja, nuk dukej sikur kishte një përgjigje të gatshme.
— Kisha frikë se do të më lije.
Alicia e pa me habi.
— Pra, kishe frikë se do të të lija nëse do ta merrja vesh që po më mashtroje? Dhe për këtë arsye vazhdove të më lije pa asgjë?
Ai nuk tha asgjë.
Nolan i kërkoi Williamit të vendoste mbi tavolinë kopjen e autorizimit të rremë dhe dokumentet e transfertave. John i pa dhe fytyra iu zbeh. Ai e kuptoi se nuk mund të vazhdonte të pretendonte se gjithçka ishte një keqkuptim.
— Dua të flas vetëm me Alician, — tha ai më në fund. — Është gruaja ime dhe kjo është çështje familjare.
— Jo, John, — u përgjigj Alicia. — Kjo nuk është më vetëm çështje familjare. Ti e ke përdorur emrin tim pa lejen time dhe ke marrë paratë që duhej të na mbanin mua dhe djalin tonë. Nuk mund të më kërkosh të hesht vetëm sepse jemi të martuar.
John u ngrit nga karrigia.
— Po e shkatërroni jetën time për disa para që mund t’i kthej!
Nolan u ngrit gjithashtu.
— Jo. Ti e ke vënë vetë jetën tënde në këtë gjendje me vendimet që ke marrë. Dhe nuk do të përdorësh më familjen time për t’i shpëtuar pasojave.
William i shpjegoi se dokumentet do t’u dorëzoheshin autoriteteve përkatëse dhe se John mund të kontaktonte një avokat të tijin për çdo komunikim të mëtejshëm. Nuk do të kishte kërcënime, marrëveshje të fshehta apo përpjekje për të zhdukur gjurmët e parave.
John u përpoq edhe një herë të bindte Alician që të flisnin privatisht. I tha se e donte, se ishte nën presion dhe se kishte bërë gabime për të cilat ishte penduar. Por Alicia nuk pa asnjë shenjë të vërtetë pendimi në sytë e tij. Ai dukej më shumë i shqetësuar për dokumentet që ishin zbuluar sesa për muajt kur ajo kishte vuajtur.
— Nuk dua të të dëgjoj më duke më thënë se e bëre për familjen, — i tha ajo. — Po të kishe menduar për familjen, do të kishe ardhur të më ndihmoje. Do të kishe mbajtur djalin tënd në krahë. Nuk do të më kishe lënë të besoja se gjyshi më kishte harruar.
John e pa për një kohë të gjatë, pastaj mori pallton dhe doli nga shtëpia pa thënë më asnjë fjalë.
Alicia u ul dhe filloi të qante. Nuk qante sepse donte që John të kthehej, por sepse më në fund po pranonte se burri që kishte dashur nuk ishte ai që kishte menduar. Nolan u ul pranë saj dhe e la të qante pa e ndërprerë. Kur ajo u qetësua, ai i tha se nuk duhej të turpërohej për atë që kishte ndodhur.
— Ti u përpoqe ta mbaje familjen të bashkuar, — i tha. — Ai zgjodhi të të gënjente. Këto janë dy gjëra të ndryshme.
Në javët që pasuan, William dhe ekipi ligjor mblodhën dokumentet bankare, faturat dhe regjistrat e kompanisë. Kontrollet treguan se Karen kishte ndihmuar Johnin të kalonte pagesat përmes kompanisë së konsulencës dhe kishte paraqitur raporte të pasakta për destinacionin e tyre. Një pjesë e parave ishte përdorur për shpenzime personale, ndërsa pjesa tjetër kishte shkuar për të mbuluar borxhe të krijuara nga investime të dështuara.
U vërtetua gjithashtu se disa dokumente ishin ndryshuar pa autorizimin e Nolanit. Ai nuk kishte firmosur marrëveshjen që i jepte Johnit të drejtën të përdorte fondet e familjes dhe Alicia nuk kishte dhënë leje që pagesat e saj të menaxhoheshin nga burri. Çështja iu dorëzua autoriteteve dhe të dy personat u detyruan të përballeshin me pasojat ligjore të veprimeve të tyre.
Nolan nuk u përpoq ta mbyllte çështjen duke përdorur paratë apo ndikimin e tij. Ai donte që gjithçka të trajtohej sipas ligjit, sepse e dinte se nëse do të lejonte që çështja të mbulohej, e njëjta gjë mund t’i ndodhte dikujt tjetër. Kompania e tij ndryshoi mënyrën e kontrollit të pagesave dhe çdo transfertë e rëndësishme filloi të verifikohej nga më shumë se një person.
Ndërkohë, Alicia nisi procedurat për t’u ndarë nga John. Nuk ishte një vendim i lehtë. Kishin pasur edhe ditë të bukura bashkë dhe ajo nuk mund t’i fshinte ato kujtime brenda një nate. Por tani e kuptonte se kujtimet e mira nuk mjaftonin për të mbajtur gjallë një martesë ku mungonin besimi dhe përgjegjësia.
John i dërgoi disa mesazhe ku kërkonte falje. Në njërin prej tyre i shkroi se donte të bëhej një baba i mirë dhe se shpresonte që ajo t’i jepte një mundësi tjetër. Alicia nuk iu përgjigj menjëherë. Ajo nuk donte ta përdorte Ericun për ta ndëshkuar, por as nuk do të lejonte që premtimet e Johnit ta bindnin të harronte gjithçka që kishte ndodhur. Çdo çështje lidhur me djalin do të trajtohej në mënyrë të sigurt dhe sipas këshillave ligjore.
Pas disa muajsh, gjendja e saj ndryshoi shumë. Nolan e ndihmoi të gjente një shtëpi të vogël, të sigurt dhe të përshtatshme për të rritur Ericun. Ai nuk ia dha shtëpinë si një dhuratë që do ta bënte të ndihej e detyruar ndaj tij, por e ndihmoi të krijonte një jetë të pavarur. Alicia filloi të punonte me orar të pjesshëm nga shtëpia, ndërsa kujdesej për djalin. Më vonë, kur Ericu u rrit pak, ajo nisi të merrte më shumë përgjegjësi në një projekt të vogël të kompanisë së familjes, duke mësuar financat dhe menaxhimin.
Një pasdite, rreth një vit pas asaj dite kur Nolan e kishte gjetur me rrobat e grisura dhe foshnjën në krahë, gjyshi e vizitoi në shtëpinë e re. Alicia po përgatiste darkën, ndërsa Ericu luante në dysheme me disa lodra. Kur pa Nolanin, vogëlushi u zvarrit drejt tij dhe ngriti duart që ai ta merrte në krahë.
Nolan e mori dhe filloi të luante me të. Pastaj pa Alician, e cila po i shikonte me buzëqeshje.
— A të kujtohet dita kur erdha për herë të parë pas lindjes? — e pyeti ai.
Alicia pohoi me kokë.
— Më kujtohet çdo gjë. Nuk e dija nëse do të zemëroheshe me mua apo do të zhgënjeheshe.
Nolan u bë serioz.
— Nuk jam zemëruar kurrë me ty, Alicia. Jam zemëruar me veten, sepse mendova se mjaftonte të dërgoja para dhe se gjithçka do të ishte në rregull. Duhej të kisha pyetur më herët si ishe dhe nëse ndihma po të mbërrinte.
Alicia u afrua dhe e përqafoi.
— Ti erdhe kur kisha më shumë nevojë për ty. Kjo është ajo që ka rëndësi.
Ai e puthi Ericun në ballë dhe pastaj e pyeti mbesën nëse kishte ndonjë dëshirë për të ardhmen. Alicia mendoi për një çast.
— Dua që Ericu të rritet duke ditur se mund të mbështetet te njerëzit që e duan. Dua që të mos mendojë kurrë se duhet të pranojë gënjeshtrat e dikujt vetëm sepse ka frikë të mbetet vetëm.
Nolan buzëqeshi.
— Atëherë ke mësuar gjënë më të rëndësishme.
Atë mbrëmje, pasi gjyshi u largua, Alicia e vuri Ericun në krevat dhe qëndroi për disa minuta pranë tij. Mendoi për vajzën që kishte qenë një vit më parë, e cila kishte qarë në heshtje sepse nuk kishte para për të blerë gjërat më të nevojshme për fëmijën e saj. Ajo vajzë kishte menduar se ishte e vetme dhe se nuk kishte askënd ku të mbështetej.
Tani e dinte se kishte bërë gabime duke heshtur dhe duke u përpjekur t’i zgjidhte të gjitha vetë, por nuk e fajësonte më veten për mashtrimin e Johnit. Ajo kishte besuar te burri që kishte zgjedhur të donte. Ai e kishte tradhtuar atë besim, por nuk kishte arritur t’i merrte gjithçka.
Alicia nuk e dinte nëse një ditë do të dashuronte përsëri, dhe për momentin nuk kishte nevojë ta dinte. Ajo kishte djalin e saj, një shtëpi ku ndihej e sigurt dhe mundësinë për të ndërtuar një jetë me punën e vet. Kishte mësuar se familja nuk ishte thjesht një mbiemër i përbashkët, as para që dërgoheshin çdo muaj. Familje ishte ai që të qëndronte pranë kur nuk kishe asgjë për t’i ofruar në këmbim.
Dhe kur Ericu u zgjua e filloi të qante, Alicia e mori në krahë dhe e mbajti pranë zemrës. Për herë të parë pas shumë kohësh, nuk kishte frikë nga dita e nesërme. Ajo nuk kishte fituar vetëm të drejtën për paratë që i takonin, por kishte rifituar diçka shumë më të rëndësishme: besimin te vetja dhe guximin për të mos lejuar që askush ta trajtonte më si dikë që nuk kishte zë.
John kishte menduar se duke kontrolluar paratë mund të kontrollonte edhe jetën e saj. Por në fund, mashtrimi i tij i kishte treguar Alicias se sa e fortë mund të ishte edhe kur ndihej krejtësisht e pafuqishme. Dhe kjo ishte gjëja që askush nuk mund t’ia merrte më.
Nëse ky tregim ju pëlqeu, atëherë lexo edhe këtë tregim:
