Ajo natë shiu e nëntorit nuk ishte thjesht e ftohtë, ishte prej atyre netëve që të futet lagështira deri në palcë e të lan me mëkate që s’i ke bërë kurrë. Unë rrija te dritarja e sallonit, me një filxhan çaj të ftohur në dorë, e shikoja pikëzat e shiut që përplaseshin me xhamin.
Dhoma mbante erë lule funerali e shkallë të vjetra druri. Kishte kaluar fiks dy javë që kur e mbuluam Arianin me dhe, e unë ende kapesha pas jastëkut të tij natën, duke kërkuar erën e tij të duhanit e të sapunit të rrojës. Një atak në zemër. Kjo ishte fjala e mjekëve. Një sekondë, një shtrëngim gjoksi, e njeriu me të cilin kisha ndarë krevatin, bukën e gëzimet për 24 vjet me radhë, u kthye në një kujtim të ftohtë. Isha bërë e ve në moshën 52-vjeçare. E vetme, me një vajzë 20-vjeçare, Borën, që mbyllej në dhomë e nuk fliste me njeri, e me një zbrazëti në gjoks që më dukeshte se po më hante nga brenda çdo ditë e më shumë.
Gjatë tërë atyre viteve martesë, Ariani kishte qenë burri ideal. Inxhinier i heshtur, i qetë, punëtor. Kurrë s’e kishte ngritur zërin, kurrë s’më kishte lënë pas dore. Por kishte diçka… një hije që e ndiqte gjithmonë. Diçka nga fëmijëria e tij në ato fshatrat e thella të Malësisë së Rugovës, atje ku lindte e perëndonte dielli mes shkëmbinjve të thepisur. Shtëpia e tij e vjetër e fëmijërisë, ajo fermë e harruar mes pyjeve me pisha, ishte tabuja jonë më e madhe. “Arbresshë, më dëgjo mua e mos pyet më,” më kishte thënë një natë, vite më parë, kur nga kurioziteti i femrës e pyeta pse s’shkonim kurrë atje për pushime.
Syte e tij të zinj ishin ngushtuar e fytyra i ishte bërë si prej guri. “Më premto se nuk do të shkosh kurrë te ajo fermë. Kurrë. Më bëj këtë nder e mos e përmend më atë vend.” Unë i kisha premtuar. E kisha respektuar atë fjalë sepse e doja. Por Zoti e paska shkruar që sekretet s’mund të kalben përgjithmonë nën dhe. Zëri i prerë i avokatit, zotëri Besnikut, më shkëputi nga mendimet.
Ishim ulur në zyrën e tij të mbuluar me pluhur e letra në qendër të Prishtinës. Zëri i tij tingëllonte si gërvishtje letrash të vjetra. “Zonja Arbreshë, a po më dëgjoni?” më tha ai, duke rregulluar syzet e trasha me kornizë të zezë. “Po, zotëri Besnik… më fal, isha me mendje diku tjetër,” fshiva një lot të tharë te këndi i syrit. “E kuptoj, e kuptoj. Është kohë e vështirë. Por duhet të përfundojmë procedurat. Përveç shtëpisë këtu në qytet dhe llogarisë bankare që e dini, ka edhe diçka tjetër.”
Ai u zgjat pas tavolinës së madhe prej lisi, hapi një sirtar të rëndë e nxori prej andej një kuti të vogël metalike. E rrëshqiti ngadalë mbi tavolinë drejt meje. Tingulli i hekurit mbi dru tingëlloi si kambanë alarmi në atë dhomë të heshtur. Brenda kutisë ndodhej një çelës i madh, antik, prej bronzi të nxirë nga koha, i lidhur me një varëse ku ishte gdhendur një gjethe pishe. Mbi çelës qëndronte një zarf i zverdhur me shkrimin e pagabueshëm të Arianit. “Çfarë është kjo?” pyeta, duke marrë çelësin në dorë. Ishte i rëndë, i ftohtë.
“Burri juaj ka blerë sërish fermën e vjetër të familjes së tij në Rugovë, tre vjet më parë,” tha Besniku shkurt. “Sipas amanetit të tij me shkrim, ju duhet të informoheshit për këtë vetëm pas vdekjes së tij. Pronësia tashmë është transferuar plotësisht në emrin tuaj. Të gjitha taksat e lejet janë të paguara e të rregulluara.” Ngela pafjalë. Më mbeti fryma në fyt. “Fermën? Ferma e babait të tij? Por ai… ai e urrente atë vend.
Më thoshte se nuk donte ta shihte më kurrë me sy!” “Gjërat ndryshojnë, zonja Arbreshë. Ose më mirë të them, rrethanat ndryshojnë,” Besniku u mbështet prapa në karrigen e tij e uli zërin. “Ka edhe diçka tjetër që duhet ta dini. Ajo tokë… ajo fermë është bërë jashtëzakonisht e vlefshme muajt e fundit.” “E vlefshme? Një copë fermë e braktisur në mes të maleve?”
“Aty afër u zbuluan burime të pasura uji mineral e mermeri të rrallë rreth një vit e gjysmë më parë. Kompani të mëdha ndërtimi e investitorë nga jashtë kanë ofruar shuma marramendëse për ta blerë atë tokë. Por burri juaj… Ariani i ka refuzuar të gjitha. Nuk ka dashur as të dëgjojë për shitje.” Truri po më vlonte nga brenda. Si ishte e mundur? Ariani kishte punuar si inxhinier me rrogë mesatare, unë si mësuese gjuhe në gjimnaz. Kishim jetuar mirë, por jo me luks. Ku i kishte gjetur paratë për ta blerë atë fermë përsëri?
Pse ma kishte mbajtur fshehur? Pse kishte refuzuar pasurinë e madhe? Me duart që më dridheshin si gjethe vjeshte, hapa zarfin. Letra mbante erë parfumi të tij të lehtë.
*Arbresha ime e dashur,* *Nëse po e lexon këtë letër, do të thotë se zemra ime e tradhtoi premtimin për të qëndruar përgjithmonë me ty. Më fal, shpirt, më fal që të lash vetëm. Kaq shumë gjëra kam dashur të t’i tregoj, por frika e turpi s’më lanë kurrë. Ferma është e jotja tani.* *Këto tre vjet të fundit, pa ditur ti gjë, kam kaluar çdo vikend e çdo ditë pushimi atje. E kam kthyer atë gërmadhë të frikshme të fëmijërisë sime në diçka të bukur. Diçka që ty të ka hije. Diçka që ti e ke merituar gjithmonë.* *E di që të bëra të më premtoje se s’do të shkoje kurrë atje. Sot po të liroj nga ai premtim. Jo vetëm që po të liroj, por po të sugjeroj: shko atje. Shko vetëm një herë, para se të marrësh çfarëdo vendimi. Në tavolinën e dhomës së ndenjes do të gjesh një laptop. Fjalëkalimi është data kur jemi puthur për herë të parë, e ndjekur nga mbiemri yt i vajzërisë.* *Të dua më shumë se jetën time, Arbreshë.* *Ariani yt.*
Lotët më rrodhën pa dashje mbi letrën e zverdhur, duke bërë që boja e zezë të hapej si hije. “Duhet të shkoj atje,” thashë duke fshirë sytë me dorë. “Duhet ta shoh me sytë e mi.” Avokat Besniku mblodhi buzët, me një shprehje shqetësimi në fytyrë. “Zonja Arbreshë… ka edhe një problem të vogël. Ose më mirë me thënë, jo edhe aq të vogël. Familja e Arianit… vëllezërit e tij, Batoni, Arbëri e Dafina, motra e tyre, e kanë marrë vesh për fermën. Ata tashmë kanë angazhuar avokatë për ta kontestuar testamentin.
Pretendojnë se Ariani nuk ka qenë në gjendje të rregullt mendore kur e ka blerë tokën e fëmijërisë dhe se ajo u takon atyre si trashëgimtarë të drejtpërdrejtë të babait të tyre.” “Kjo është çmenduri!” kërceva nga karriga, me gjakun që më ziente në vena. “Ariani ka qenë njeriu më me mend në krye që kam njohur ndonjëherë! Pasi e braktisën e s’i folën me vite, tani kujtohen për tokën sepse doli mermeri e paratë?”
“Ata janë njerëz të fortë atje poshtë, zonja Arbreshë. Batoni e Arbëri njihen si njerëz të egër. Kini kujdes.” Nuk munda të prisja më. E futa çelësin e rëndë në xhep, mora çantën e e lashë avokatin me letrat e tij. Një inat e një vendosmëri që s’e kisha ndier kurrë më parë më kaploi të tërën. Të nesërmen në mëngjes, pa i treguar askujt përveç vajzës sime Borës, mora makinën e vjetër e u nisa drejt Rugovës.
Rruga shëndriste nga dielli i dobët i vjeshtës, ndërsa malet e larta merrnin ngjyrat e arta e të kuqe. Sa më shumë që i afrohesha zonës ku ndodhej ferma, aq më shumë më shtrëngohej stomaku. Rruga e shtruar me asfalt u kthye në një rrugicë të ngushtë malore me zhavorr, ku degët e pishave godisnin xhamat e makinës si gishta fantazmash. Pas më shumë se tre orësh udhëtimi, arrita te një portë e madhe prej druri , e rrethuar me mure guri të gdhendur me dorë.
Mbi portë shkruhej me hekur të farkëtuar: *Ferma e Arianit*. U ndala. Ajo që pashë përtej portës më la pa frymë. Aty nuk kishte gërmadha. Nuk kishte shtëpi të rrënuara apo mure të shembura nga koha. Shtrihej një pronë përrallore. Livadhe të gjelbra të mirëmbajtura me kujdes, rrugica me gurë të lëmuar fshati, e në mes të kësaj bukurie, ngrihej një kullë e madhe guri dykatëshe, e restauruar me një shije të jashtëzakonshme moderne e tradicionale.
Dritaret e mëdha të xhamit reflektonin malet përreth, ndërsa nga oxhaku i madh prej guri nuk dilte tym, por gjithçka dukej sikur priste pronarin të kthehej. E nxora çelësin. Ndryshku te dryni i portës u hap me një kërcitje të lehtë. Zrita nga makina e eca me hapa të ngadaltë mbi zhavorr. Zemra po më rrihte si çekiç. Çfarë mbante fshehur Ariani këtu? Pse e kishte bërë gjithë këtë punë në fshehtësi të plotë?
I kalova shkallët e gurit të verandës së madhe e futa çelësin te dera e kryesore prej lisi të rëndë. Brava u hap me një kërcitje të thellë. E shtyva derën ngadalë. Nga ajo që pashë brenda, më doli fryma jashtë e gjunjët më tradhtuan fare. U kapa te korniza e derës sepse ndjeva se po më merreshin mendët. Kulla nga brenda ishte një galeri e gjallë artit… por jo prej pikturave të zakonshme.
Gjithë salloni i madh, me trarë të ekspozuar druri e oxhak gjigant guri, ishte i mbushur me piktura, skulptura e fotografi kuajsh. Kuaj të bardhë duke vrapuar nëpër livadhe, kuaj të zinj me trok të egër, skulptura prej druri të gdhendura me një detajim që të ngjallte drithërima. Kuajt kishin qenë dashuria ime e madhe e fëmijërisë. Babai im i ndjerë kishte pasur kuaj, e unë gjithë jetën kisha ëndërruar të kisha një fermë të vogël me kuaj, një ëndërr që e kisha varrosur kur u martova e u shpërngula në qytet. Ariani kurrë s’kishte thënë gjë kur unë flisja për këtë me sy të përlotur, por ai… ai e kishte mbajtur mend çdo fjalë timen.
Ai e kishte ndërtuar këtë mbretëri të vogël vetëm për mua. Por nuk ishte vetëm kjo. Mbi një tavolinë pune prej druri të egër, afër dritares së madhe që shihte nga livadhet e pafundme, qëndronte një laptop i argjendtë. Mbi të, siç kishte premtuar në letër, ndodhej një trëndafil i vetëm i kuq, tashmë pak i tharë, por ende me ngjyrë të fortë. Bëra dy hapa drejt tavolinës, me lotët që po më mbytnin, kur papritur prapa meje u dëgjua zhurma e fortë e gomave që frekuentuan egër mbi zhavorr. Ngriva në vend. Pashë nga dritarja e madhe. Një xhip i zi, i mbuluar me baltë malore, u ndal fiks prapa makinës sime.
Dera e xhipit u hap me rrëmbim e prej andej dolën tre persona. Dy burra të gjatë, me trupa të mëdhenj, me xhaketa ushtarake e me fytyra të ashpra si guri i atyre maleve, e një grua me flokë të shkurtra e sy që i shkëlqenin nga inati. Ata kishin të njëjtat tipare me Arianin — por pa atë butësinë e syve të tij. Ishin Batoni, Arberi dhe Dafina. Vëllezërit e motra e Arianit. Zemra më këceu në fyt. I kisha parë vetëm një herë në jetë, në dasmën tonë 24 vite më parë, para se ata të prishnin çdo kontakt me Arianin për shkak të një grindjeje të vjetër familjare për pronat. Nxitova te dera kryesore, e mbylla me shpejtësi e i rrotullova çelësin dy herë. Frymëmarrja më u bë e shpejtë e me ngut.
Nga dritarja anësore i pashë ndërsa ngjitën shkallët e verandës. Batoni, më i madhi, një burrë rreth të 60-ave me flokë të thinjura e nofullë të fortë, i ra derës me grusht aq fort sa u tund e tërë korniza. “Arbreshë! E dimë që je brenda! Hapë derën se kemi për të sqaruar diçka!” zëri i tij ishte i trashë, i mbushur me atë theksin e egër të malit. Qëndrova prapa derës, pa bërë asnjë zë. Nuk guxoja as të merrja frymë lirisht. Fjalët e avokatit e paralajmërimet e Arianit më rrotulloheshin në kokë si eko.
“Hape derën, oj nuse!” bërtiti tani Arbëri, vëllai më i vogël. “Kjo shtëpi është e jona! Toka e babës tonë është kjo! Nuk e gëzon ti e as ajo vajza jote e qytetit gjakun e familjes tonë! Ariani ka qenë i çmendur kur e ka marrë këtë tokë prapë!” “Mos bëj budallallëqe, Arbëreshë,” ndërhyri zëri i ftohtë i Dafinës. “Po vijmë me të mirë. Na jep çelësat e nënshkruaj letrat e heqjes dorë, e nuk do të kesh punë me ne.
Përndryshe, nga këto male s’ke për të dalë me makinë tënde.” Më kaploi një dridhje e ftohtë. Ata nuk kishin ardhur për të ngushëlluar të venë e vëllait të tyre. Ata kishin nuhatur paratë e mermerit e të ujit mineral, e kishin ardhur si korbat mbi karkasë. E mblodha veten. Nuk mund të tregohesha e dobët. Jo këtu. Jo në shtëpinë që Ariani e kishte ndërtuar me aq dashuri për mua. “Nuk kam çfarë t’ju jap!” bërtita me sa zë që kisha, duke qëndruar pas derës së kyçur.
“Kjo tokë është e imja! Ariani e ka blerë me djersën e tij e ma ka lënë mua me testament! Ikni para se të thërras policinë!” Nga jashtë u dëgjua një e qeshur e hidhur e Batonit. “Policinë? Këtu në mes të malit? Derisa të vijë policia nga qyteti, ne e kemi bërë rrafsh me tokë këtë vend! Dëgjo këtu, moj grua: Ariani na e ka vjedhur këtë tokë! Ai iku në qytet e na la në baltë, e tani dashka të na marrë edhe pasurinë e babës? S’ka për të ndodhur!” Batoni i ra përsëri derës me shkelm.
Lisi i trashë rezistoi, por brava kërciti me rrezik. U ktheva mbrapsht e vrapova drejt tavolinës me laptopin. Gishtat po më dridheshin aq shumë sa pothuajse e rrëzova trëndafilin. E hapa kapakun e argjendtë. Ekrani u ndez menjëherë, duke kërkuar fjalëkalimin. Data e puthjes sonë të parë… 12 maj 1999. E mbiemri im i vajzërisë: Berisha. Shtypa mbi tastierë: *12051999Berisha*. Ekrani bëri një tingull të lehtë e u hap. Në desktop ndodhej vetëm një dosje me emrin: *E VËRTETA PËR FAMILJEN E FERMËN*.
I klikova dy herë mbi të. Ekrani u mbush me video, dokumente të skanuara e një regjistrim zanor. Në atë çast, jashtë u dëgjua një goditje edhe më e fortë. Një nga xhamat e vegjël dekorativë pranë derës kryesore u thye me zhurmë, e copat e xhamit ranë mbi dyshemenë prej druri. “Arbëri, gjej një trup ose një sëpatë prapa stallës!” bërtiti Batoni nga jashtë. “Sot do ta mbyllim këtë punë!”
Koha po më ikte nga duart. Klikova mbi regjistrimin zanor. Zëri i Arianit mbushi dhomën e heshtur — i qetë, i thellë, por i mbuluar nga një trishtim i madh. *”Arbëreshë… nëse po e dëgjon këtë, do të thotë se vëllezërit e mi tashmë kanë ardhur. E dija se do të vinin. Ndoshta me kërcënime, ndoshta me dhunë. Ashtu siç bënë gjithmonë.”*
Lotët më rrodhën sërish, por u mbaja frymën për të dëgjuar çdo fjalë. *”Të kam gënjyer gjithë jetën, Arbëreshë. Nuk kam ikur nga ferma sepse e urreja. Kam ikur sepse ata më dëbuan kur isha vetëm 18 vjeç, mbasi zbulova se çfarë po bënin. Im atë… babai ynë, nuk vdiq nga sëmundja siç i thanë fshatit.
Batoni e Arbëri e kishin detyruar të nënshkruante dokumente falso për t’i marrë tokën, e kur ai refuzoi të vazhdonte lojën e tyre të ndyrë me prerjen ilegale të pyjeve e me kontrabandë, ata e lanë të vdiste pa barnat e tij.”* Ngriva. Fjalët e Arianit më goditën si rrufe në qiell të hapur. *”Ata më kërcënuan se do të më bënin të njëjtën gjë nëse flisja. Më dëbuan pa asnjë para në xhep. Prandaj të thashë të mos vije kurrë këtu, sepse kisha frikë se ata do të të lëndonin ty apo Borën.
Por unë nuk ndenja duarkryq këtë kohë, Arbëreshë. Këto tre vjet, pasi mbledha para nga puna ime e zbulova korrupsionin e tyre, e bleva sërish fermën ligjërisht nga shteti, sepse toka u konfiskua nga krimet e tyre të vjetra.”* Zëri i Arianit në regjistrim bëri një pauzë të vogël. *”Në këtë kompjuter do të gjesh të gjitha provat. Dokumentet e falsifikuara të babës, regjistrimet e prerjeve ilegale të pyjeve që Batoni vazhdon të bëjë ende sot në mal, si dhe fletët e pronësisë të nënshkruara nga ministria.
Por më e rëndësishmja… aty është edhe videoja ku im atë tregon të vërtetën para se të ndërronte jetë.”* Nga jashtë u dëgjua një goditje e tmerrshme. Sëpata goditi derën e lisit, duke hapur një të çarë të madhe në mes të saj. “Hape atë derë, moj e çmendur, se do t’i japim flakën të tërës!” bërtiste Arbëri me zë të çjerrë. “Nuk ka nevojë për flakë,” thashë me vete, ndërsa një forcë e panjohur më vërshoi në gjak. Ndjeva se Ariani ishte aty me mua, duke më mbajtur dorën.
Klikova shpejt te dosja e dokumenteve e i dërgova me email me vonesë te avokat Besniku, e njëkohësisht i bëra download në telefonin tim. E mora laptopin në duar, e ngrita lart e ece drejt derës së dëmtuar. Përmes së çarës së madhe në dru, pashë fytyrën e skuqur nga inati të Batonit. Sytë e tij po shkëlqenin nga egërsia. Arbëri mbante një sëpatë të rëndë në dorë, ndërsa Dafina rrihte këmbët te shkallët.
“Ndaleni atë sëpatë!” bërtita me një zë aq të fuqishëm e të prerë, saqë të tre ata ngrinë në vend. “Çfarë thua moj?” Bërtiti Batoni duke mburrur kraharorin. “Po na urdhëron në tokën tonë?” “Kjo nuk është toka juaj!” ktheva ekranin e laptopit drejt të çarës së derës. Në ekran po luhej videoja e plakut të tyre, babait të tyre, me zë e figurë, që tregonte çdo krim të Batonit e Arbërit. “E njihni këtë njeri?” pyeta me zë të ftohtë si akulli. “Apo doni t’ju kujtoj se çfarë thotë këtu për barnat e tij?
Për letrat që e detyruat të nënshkruante? Dhe për pyjet që po i preni ilegalisht edhe sot e kësaj dite në këtë mal?” Fytyra e Batonit ndryshoi ngjyrë në një sekondë. Nga e kuqe flakë u bë e zbehtë si drita e hënës. Arbëri e uli sëpatën ngadalë, ndërsa Dafina bëri një hap prapa, duke mbuluar gojën me dorë. “Kjo… kjo është gënjeshtër! Ariani e ka montuar këtë!” dridhej zëri i Batonit, por nuk kishte më atë trimërinë e mëparshme. “Gënjeshtër?” u qesha me hidhërim.
“Çdo dokument, çdo xhirim e çdo faturë e punëve tuaja të ndyra sapo i shkoi me email avokatit tim në Prishtinë e Policisë Rajonale të Pejës. Nëse nuk largoheni nga kjo pronë brenda tridhjetë sekondave, policia nuk do të vijë për mua — do të vijë për t’ju marrë juve me pranga për kërcënim, prishje prone e krim të organizuar.” Heshtja që pasoi ishte aq e thellë sa dëgjohej vetëm era që shushurinte mes pishave. Batoni më shikoi me një urrejtje të thellë, por në sytë e tij shihej qartë frika.
Ai e dinte se loja kishte mbaruar. Ariani i kishte mundur — jo me armë e me grushte, por me mend e me të drejtë, madje edhe pas vdekjes. “E keqja të marrtë ty e atë burrin tënd,” mërmëriti Batoni me zë të ulët. U kthye nga i vëllai. “Arbër, ikim.” “Por… o Baton, toka—” nisi të thoshte Dafina me zë të dridhur. “Mbyll gojën e ec!” i bërtiti Batoni. Ata u kthyen, zbritën shkallët e verandës me nxitim e u futën në xhipin e tyre të zi.
Motori u ndez me zhurmë e makina iku me shpejtësi duke lënë pas vetëm një re pluhuri e zhavorri. Kur zhurma e motorit u zbeh plotësisht në largësi, sforcimi më bëri të rrëzohesha në gjunjë te pragu i derës së dëmtuar. Laptopin e shtrëngova në gjoks si të ishte gjëja më e çmueshme në botë.
Lotët më rrodhën me lumë, por këtë herë nuk ishin lotë dhimbjeje — ishin lotë çlirimi e mirënjohjeje. Ariani më kishte mbrojtur. Edhe kur nuk ishte më pranë meje, ai kishte menduar për çdo detaj, kishte luftuar për të drejtën e tij e për të ardhmen time e të vajzës tonë. Ndenja aty për pak kohë, duke dëgjuar qetësinë e maleve. Më pas u ngrita, fshiva sytë e eca drejt dritares së madhe që shihte nga livadhet.
Dielli i vjeshtës po perëndonte pas majave të thepisura, duke e mbuluar tërë fermën me një dritë të artë e të ngrohtë. E hapa dritaren e mora frymë thellë. Ajri i malit ishte i pastër, i ëmbël, me erë pishash e toke të lagur. Në atë moment, ndjeva diçka të çuditshme. Një ngrohtësi te supet e mia, sikur dikush të më kishte përqafuar lehtë nga prapa.
E dija se kush ishte. Në mbrëmje, mora në telefon vajzën time Borën. “Mami?” zëri i saj tingëlloi i shqetësuar nga telefoni. “A je mirë? Ku je? Jam bërë merak.” “Jam mirë, zemra e mamit,” thashë me një zë që nuk më kishte tingëlluar aq i qetë prej muajsh. “Jam te shtëpia e babait tënd.” “Te ferma? Por mami, ai të thoshte gjithmonë—” “Babi të donte shumë, Bora. Dhe na ka lënë diçka të jashtëzakonshme.
Merr rrobat e tuaja e eja këtu nesër. Këtu është shtëpia jonë e re.” Që nga ajo ditë, jeta ime ndryshoi përgjithmonë. Nuk u ktheva më në qytet për të jetuar në atë apartament të zbrazët e të ftohtë. Me paratë e kursyera e me mbështetjen e lejeve ligjore, e rindërtova derën e dëmtuar e i dhashë jetë plotësisht fermës. Sot, pas dy vitesh, nga dritarja e kullës sime nuk shoh më vetëm livadhe të zbrazëta.
Shoh kuajt e mi — tre kuaj të bukur të bardhë e një calik të zi — që vrapojnë të lirë nëpër fushë. Bora vjen çdo vikend me shoqërinë e saj, e kulla mbushet me të qeshura e gëzim. Batoni e vëllezërit e tij kurrë më s’guxuan të shkelnin në këto anë. Drejtësia e zuri vendin e vet, e provat e Arianit bënë që ata të përballeshin me ligjin për çdo shkelje që kishin bërë ndër vite.
Çdo mbrëmje, para se të bie të fle, ulem te ajo tavolinë prej druri të egër, hap laptopin e e dëgjoj edhe një herë regjistrimin zanor të Arianit. E di se ai nuk vdiq duke mbajtur një sekret të ndyrë, por duke mbrojtur ëndrrën tonë. E kur rrezet e natës mbulojnë malet e Rugovës e era shushurin mes pishave, unë e di mirë: dashuria e vërtetë nuk vdes kurrë. Ajo thjesht gjen një vend ku mund të jetojë përgjithmonë — si kjo fermë mes maleve, ku unë më në fund gjeta paqen time.
Nëse të pëlqeu ky tregim, atëherë lexo edhe:
E vërteta pas shkallëve: Si e zbuloi kamera e fshehtë monstrën brenda shtëpisë sime
E vërteta pas shkallëve: Si e zbuloi kamera e fshehtë monstrën brenda shtëpisë sime
Ose lexo edhe këtë tregim interesant:
