Vajza ia kapi dorën në mes të dasmës dhe i tha vetëm gjashtë fjalë që ia ndryshuan jetën
Ermira kishte mësuar prej vitesh të mos kthente kokën pas. Kishte bindur veten se disa gjëra duhej të mbeteshin aty ku kishin ndodhur, sepse po i hape derën së kaluarës, ajo mund të të hynte përsëri në shtëpi dhe të të prishte gjithçka.
Atë mbrëmje, në sallën e madhe të hotelit, gjithçka ishte menduar deri në detajin më të vogël. Tavolinat shkëlqenin nga gotat, lulet ishin vendosur me kujdes dhe njerëzit flisnin me zë të ulët, sikur edhe fjalët duhej të ishin të shtrenjta.
Ermira ishte ulur pranë të shoqit, Bledarit, dhe po buzëqeshte për fotografët. Ishte një nga ato mbrëmje ku të gjithë të shikonin, por askush nuk e dinte çfarë kishte brenda teje.
Bledari i afrohej herë pas here dhe i thoshte të njëjtën gjë: “Mos u lodh, sonte duhet vetëm të kënaqesh.” Ermira i buzëqeshte, edhe pse prej disa minutash kishte një ndjesi të çuditshme se dikush po e shikonte nga larg.
Në fillim mendoi se ishte thjesht lodhje. Pastaj pa një vajzë të vogël pranë derës së sallës.
Vajza nuk dukej sikur i përkiste atij vendi.
Kishte veshur një fustan të thjeshtë, pak të vjetër, dhe këpucët i kishte të pluhurosura. Ndërsa të gjithë të tjerët shikonin tryezat, muzikantët apo njëri-tjetrin, ajo shikonte vetëm Ermirën.
Ermira e uli gotën mbi tavolinë.
Vajza bëri një hap përpara.
Pastaj edhe një tjetër.
Askush nuk e ndaloi.
Ajo kaloi mes njerëzve pa thënë asgjë dhe u drejtua drejt tavolinës së Ermirës. Bledari e pa me habi dhe u ngrit pak nga karrigia, por Ermira i bëri shenjë të priste.
Vajza u afrua aq shumë sa Ermira mund të dëgjonte frymëmarrjen e saj.
Pastaj i zgjati dorën.
Ermira mbeti për një çast pa lëvizur.
Nuk e dinte pse, por dora e vajzës i dukej e njohur.
Sapo gishtat e vogla prekën dorën e saj, Ermira ndjeu një të ftohtë që i përshkoi gjithë trupin.
Vajza e shtrëngoi dorën dhe iu afrua pranë veshit.
“Unë të gjeta.”
Ermira u ngrirë.
Bledari e pa në fytyrë.
“Çfarë po ndodh?”
Por Ermira nuk iu përgjigj.
Vajza e shikoi drejt në sy.
“Ti më the se do të vije një ditë.”
Zëri i saj ishte i qetë. Nuk kishte as frikë, as nervozizëm. Sikur ta kishte pritur atë moment për një kohë shumë të gjatë.
Ermira e tërhoqi dorën ngadalë.
“Besoj se më ke ngatërruar me dikë tjetër.”
Vajza tundi kokën.
“Jo.”
Vetëm kaq tha.
Bledari u afrua.
“Si quhesh?”
Vajza nuk e pa fare.
Ajo vazhdonte të shikonte Ermirën.
“Ti më ke dhënë këtë.”
Nga xhepi nxori një copë të vogël pëlhure të palosur.
Ermira nuk mori frymë për disa sekonda.
Ishte një fjongo e bardhë.
E vjetër.
Pak e zverdhur.
Por ajo e njihte.
E njihte aq mirë sa për një çast iu duk sikur sallës iu zhdukën të gjithë njerëzit.
Ajo fjongo kishte qenë në dorën e një fëmije shumë vite më parë.
Një fëmije që Ermira ishte betuar se nuk do ta kujtonte më.
Por kujtimet nuk pyesin kur duan të kthehen.
Ato thjesht vijnë.
Dhe atë natë, kujtimi i Ermirës erdhi me një forcë që ajo nuk mund ta ndalte.
Fifteen years earlier, Ermira nuk kishte qenë gruaja që ishte tani.
Nuk kishte pasur shtëpi të madhe, makina të shtrenjta apo darka ku njerëzit e thërrisnin zonjë. Kishte qenë një vajzë e re që punonte nga mëngjesi deri në darkë dhe mezi ia dilte të paguante qiranë.
Në atë kohë kishte njohur Donjetën.
Donjeta ishte pak më e madhe se ajo dhe punonte në një institucion ku Ermira kishte gjetur punë përkohësisht.
Ato u bënë shoqe shpejt.
Donjeta ishte e qeshur, por kishte një jetë të vështirë. Jetonte me vajzën e saj të vogël, Dafinën, dhe pothuajse gjithmonë ankohej se nuk kishte mjaftueshëm para për të paguar ilaçet, ushqimin dhe qiranë.
Dafina ishte një fëmijë i qetë.
Nuk kërkonte shumë.
Kur Ermira shkonte te Donjeta, vajza rrinte shpesh pranë dritares me një libër në dorë.
Një ditë, Ermira i kishte sjellë një fjongo të bardhë.
“Mbaje,” i kishte thënë.
Dafina e kishte marrë dhe kishte buzëqeshur.
“Do të ma lidhësh?”
“Po.”
Ermira ia kishte lidhur në flokë.
Që nga ajo ditë, fjongoja ishte bërë diçka e veçantë për vajzën.
Por pak kohë më vonë, gjithçka kishte ndryshuar.
Donjeta ishte futur në telashe të mëdha.
Burri me të cilin kishte qenë më parë ishte larguar dhe kishte lënë pas borxhe. Disa njerëz kishin filluar ta kërkonin për para.
Donjeta kishte frikë.
Ermira ishte përpjekur ta ndihmonte.
Por edhe ajo ishte në një situatë të vështirë.
Në atë periudhë, Besforti, një biznesmen që Ermira e kishte njohur përmes punës, i kishte ofruar një mundësi që mund t ia ndryshonte jetën.
Ai do ta ndihmonte të largohej nga qyteti, t i siguronte një punë dhe një jetë të re.
Kushti ishte që Ermira të mos përfshihej më në problemet e njerëzve të së kaluarës.
Ajo kishte pranuar.
Por para se të largohej, kishte shkuar te Donjeta.
Ajo ditë ishte ende e gjallë në kujtesën e saj.
Donjeta ishte ulur në kuzhinë dhe kishte qarë.
“Dafina do të mbetet vetëm,” i kishte thënë.
Ermira ishte ulur pranë saj.
“Do të kthehem.”
“Kur?”
“Kur të rregulloj jetën time.”
Donjeta kishte tundur kokën.
“Ti nuk e di sa shumë do të të presë.”
Ermira nuk kishte ditur çfarë t i thoshte.
Pastaj kishte shkuar te Dafina.
Vajza ishte ulur pranë dritares.
Ermira i kishte lidhur përsëri fjongon e bardhë në dorë.
“Kur të kesh frikë, shikoje këtë.”
“Po ti?”
“Unë do të kthehem.”
“Premton?”
“Premtoj.”
Por Ermira nuk ishte kthyer.
Jo atëherë.
As pas një viti.
As pas pesë vitesh.
Jeta kishte marrë një drejtim tjetër.
Dhe një ditë, kur ajo kishte marrë vesh se Donjeta kishte vdekur pas një sëmundjeje të rëndë, Ermira kishte vendosur të mos kërkonte më për Dafinën.
Ajo kishte bindur veten se vajza ishte në duar të sigurta.
I kishte thënë vetes se ndoshta dikush tjetër ishte kujdesur për të.
Kishte vazhduar jetën.
Ishte martuar me Bledarin.
Kishte ndërtuar biznesin.
Kishte fituar para.
Kishte krijuar atë jetë që të tjerët e shikonin me zili.
Por asnjëherë nuk kishte treguar për Dafinën.
Asnjëherë.
Dhe tani ajo që kishte mbetur e varrosur për pesëmbëdhjetë vjet po qëndronte para saj.
“Ti je Dafina?”
Pyetja doli nga goja e Ermirës pa e kuptuar as vetë.
Vajza uli kokën.
“Po.”
Bledari u kthye nga Ermira.
“Ti e njeh?”
Ermira nuk foli.
Dafina e pa Bledarin për herë të parë.
“Unë nuk erdha për të prishur festën.”
“Atëherë pse erdhe?”
“Sepse ajo më tha të të gjeja.”
Bledari u habit.
“Kush?”
Dafina pa Ermirën.
“Nëna ime.”
Ermira ndjeu një shtrëngim në gjoks.
Donjeta.
Emri që kishte shmangur për kaq vite.
“Çfarë të tha?”
Dafina nxori nga çanta një zarf të vjetër.
“Ma la para se të vdiste.”
Ermira nuk e mori.
Dora i dridhej.
“Çfarë ka brenda?”
“Lexoje.”
Bledari e mori zarfin.
Por Dafina ia mori menjëherë.
“Jo ti.”
Pastaj ia dha Ermirës.
“Vetëm ajo.”
Salla ishte bërë e heshtur.
Njerëzit nuk po dinin nëse duhej të shikonin apo të bënin sikur nuk po ndodhte asgjë.
Ermira e hapi zarfin.
Brenda kishte një letër.
Shkrimi i Donjetës.
Ajo e njohu menjëherë.
Lexoi rreshtin e parë dhe iu mbushën sytë me lot.
“Ermira, nëse kjo letër ka arritur tek ti, do të thotë se unë nuk jam më këtu.”
Ajo ndaloi.
Bledari e shikonte.
Dardani, vëllai i Ermirës, që kishte ardhur pak më vonë në festë, u afrua kur pa fytyrën e së motrës.
“Çfarë ke?”
Ermira nuk iu përgjigj.
Vazhdonte të lexonte.
Në letër Donjeta tregonte se Dafina nuk ishte braktisur prej saj. Ajo kishte kërkuar ndihmë në shumë vende, por kishte pasur njerëz që i kishin bërë presion dhe i kishin kërkuar të largohej.
Në fund, një grua e quajtur Bukurija kishte marrë përgjegjësinë për Dafinën.
Bukurija nuk ishte njeri i pasur.
Ishte një grua që kishte punuar gjithë jetën si kujdestare dhe kishte marrë në shtëpi fëmijë që nuk kishin ku të shkonin.
Por Donjeta kishte lënë një porosi.
Dafina duhej ta gjente Ermirën kur të ishte mjaftueshëm e rritur për të kuptuar gjithçka.
Ermira ngriti sytë.
“Sa vjeç je?”
“Pesëmbëdhjetë.”
Ajo mbylli sytë.
Pesëmbëdhjetë vjet.
Pikërisht aq sa kishte kaluar.
“Ti ke ardhur këtu vetëm?”
Dafina tundi kokën.
“Bukurija është jashtë.”
Ermira u ngrit menjëherë.
Por Bledari e kapi lehtë për krahu.
“Ermira, prit.”
Ajo e pa.
“Çfarë?”
“Duhet të flasim.”
“Jo tani.”
“Po kjo vajzë?”
“Është pjesë e së kaluarës time.”
Bledari heshti.
Pastaj tha diçka që e bëri Ermirën të ndalej.
“Jo. Ajo është pjesë e jetës tënde. Dhe unë dua të di pse nuk ma ke treguar kurrë.”
Ermira nuk pati përgjigje.
Jashtë hotelit, Bukurija po priste.
Ishte një grua rreth të gjashtëdhjetave, me një pallto të errët dhe një çantë të vjetër në dorë.
Kur pa Ermirën, nuk u habit.
Sikur ta kishte pritur atë moment prej vitesh.
“Ti je Ermira.”
“Po.”
Bukurija e shikoi gjatë.
“Ke ndryshuar.”
Ermira mezi foli.
“Ti e ke rritur Dafinën?”
“Unë e kam mbajtur gjallë. Të tjerat i ka bërë vetë.”
Ermira uli kokën.
“Unë duhet të isha aty.”
“Po.”
Përgjigjja e drejtpërdrejtë e goditi.
“Por nuk ishe.”
Ermira nuk u mbrojt.
Nuk tha se kishte qenë e re.
Nuk tha se kishte pasur frikë.
Nuk tha se jeta e kishte çuar diku tjetër.
Asnjëra prej tyre nuk do ta ndryshonte atë që kishte ndodhur.
“Donjeta të ka folur për mua?”
“Shumë.”
“Çfarë të ka thënë?”
“Se ti ishe njeriu i vetëm që ajo i besonte.”
Ermira uli sytë.
“Atëherë pse nuk më kërkove më herët?”
Bukurija mori frymë thellë.
“Sepse Donjeta më kërkoi të mos ta bëja.”
“Çfarë?”
“Ajo kishte frikë se ti do të vije nga faji, jo nga dëshira.”
Ermira nuk foli.
Bukurija vazhdoi.
“Por pak muaj para se të vdiste, ajo më dha këtë.”
Nxori një tjetër zarf.
“Kjo duhej të të jepej kur Dafina të mbushte pesëmbëdhjetë vjeç.”
Ermira e mori.
“Çfarë ka?”
“Një të vërtetë që Donjeta e mbajti për shumë vite.”
Në shtëpi, Ermira nuk mund të flinte.
Bledari ishte në dhomën tjetër.
Nuk e kishte pyetur më.
Ndoshta e kuptonte se ajo kishte nevojë për kohë.
Por rreth orës tre të mëngjesit, Ermira u ngrit dhe shkoi në kuzhinë.
Dafina ishte aty.
Ishte ulur pranë dritares.
E njëjta pamje.
Një vajzë pranë dritares.
Ermirës iu duk sikur koha ishte kthyer pas.
“Ti nuk fle?”
Dafina tundi kokën.
“Jo.”
“Ke frikë?”
“Jo.”
“Atëherë çfarë ke?”
Dafina e pa.
“Po mendoj nëse do të më largosh përsëri.”
Ermira u ul përballë saj.
“Jo.”
“Si mund të jem e sigurt?”
Ermira nuk e dinte.
Pas disa sekondash, tha:
“Nuk mund të të premtoj se do të bëj gjithçka siç duhet. Por mund të të premtoj se nuk do të iki.”
Dafina nuk foli.
Pastaj e pyeti:
“A më ke kërkuar ndonjëherë?”
Kjo pyetje ishte më e rëndë se çdo akuzë.
Ermira i tregoi të vërtetën.
“Jo.”
Dafina uli sytë.
“Mirë.”
“Jo, nuk është mirë.”
“Por është e vërteta.”
Ermira u afrua.
“Më fal.”
Dafina e shikoi.
“Unë nuk erdha për të të bërë të ndihesh keq.”
“Atëherë pse erdhe?”
“Sepse nëna më tha se një ditë do ta kuptoja pse më la.”
“Ti e kuptove?”
Dafina heshti.
“Jo plotësisht.”
Pastaj nxori një fotografi.
Ishte një fotografi e vjetër.
Donjeta ishte ulur në një stol.
Pranë saj ishte Ermira.
Dhe në mes tyre ishte Dafina e vogël.
Ermira e mori fotografinë me duar që i dridheshin.
“Ku e gjete?”
“Bukurija e kishte.”
“Ka edhe diçka tjetër.”
Dafina nxori një çelës të vogël.
“Ky ishte në zarfin e nënës.”
Ermira e mori.
Në pjesën metalike ishte shkruar një numër.
Ajo e dinte atë numër.
Ishte numri i një depoje të vjetër në qytet.
Një depo që kishte qenë në pronësi të Donjetës.
Por ajo ishte shitur vite më parë.
Të paktën kështu kishte menduar Ermira.
Të nesërmen në mëngjes, Ermira shkoi me Dardanin dhe Dëfrimin te depoja.
Dëfrimi ishte një mik i vjetër i familjes dhe punonte si jurist.
Kur dëgjoi historinë, nuk bëri shumë pyetje.
Vetëm tha:
“Duhet të shohim dokumentet.”
Depoja ishte pothuajse e braktisur.
Dera e ndryshkur mezi u hap.
Numri 27 ishte ende aty.
Ermira futi çelësin.
U dëgjua një klik.
Brenda kishte një kuti metalike.
Dafina u afrua.
Ermira e hapi.
Në të kishte dokumente.
Fotografi.
Disa fatura.
Dhe një regjistrim të vjetër në një pajisje të vogël.
Dëfrimi mori dokumentet.
“Ermira, kjo nuk është thjesht histori familjare.”
“Çfarë do të thuash?”
“Këtu ka prova që dikush ka përdorur emrin e Donjetës për të transferuar një pronë.”
Dardani u afrua.
“Kur?”
“Pesëmbëdhjetë vjet më parë.”
Ermira ndjeu një të ftohtë.
“Pas vdekjes së saj?”
“Jo. Pak para.”
Dëfrimi vazhdoi të lexonte.
“Prona është kaluar në emër të një personi tjetër.”
“Kujt?”
Dëfrimi ngriti sytë.
“Besfortit.”
Ermira u tërhoq një hap.
Besforti.
Njeriu që i kishte ofruar asaj jetën e re.
Njeriu që e kishte ndihmuar të largohej.
Njeriu që ajo kishte besuar për vite.
“Jo.”
Dardani e pa.
“Ti e njeh?”
“Po.”
Dëfrimi u bë serioz.
“Atëherë duhet të dimë pse.”
Besforti kishte qenë pjesë e jetës së Ermirës në mënyrë shumë më të madhe nga sa ajo kishte kuptuar.
Kur Ermira ishte larguar nga qyteti, ai kishte qenë ai që i kishte gjetur punë.
Ai kishte qenë ai që i kishte paguar muajt e parë të qirasë.
Ai kishte qenë ai që e kishte bindur se nuk duhej të merrej më me Donjetën.
Dhe tani emri i tij ishte në dokumentet e pronës.
Ermira nuk mund ta pranonte.
Shkoi ta takonte.
Besforti ishte në zyrën e tij.
Kur e pa, buzëqeshi.
“Çfarë të solli këtu?”
Ermira vendosi dokumentet mbi tavolinë.
“Ti e di.”
Buzëqeshja iu zhduk.
Ai mori një dokument.
Pastaj një tjetër.
“Ku i gjete?”
“Në depon e Donjetës.”
Besforti u ul.
“Duhej të ishte mbyllur ajo histori.”
Ermira u ngrirë.
“Çfarë the?”
Ai heshti.
“Besfort.”
“Unë mund të shpjegoj.”
“Atëherë shpjego.”
Ai u ngrit.
“Donjeta kishte borxhe.”
“E di.”
“Po kërkonin ta merrnin shtëpinë.”
“Po ti?”
“Unë e bleva.”
“Me emrin tënd?”
“Po.”
“Pa dijeninë e saj?”
Besforti heshti.
Ermira e kuptoi.
“Ti e more pronën e saj.”
“Unë e shpëtova nga njerëzit që po e ndiqnin.”
“Jo. Ti e more.”
Besforti u afrua.
“Ermira, dëgjo. Nëse ajo pronë do të kishte rënë në duart e atyre njerëzve, Dafina do të kishte mbetur pa asgjë.”
“Por ajo kishte të drejtë.”
“Unë e mbajta pronën.”
“Për pesëmbëdhjetë vjet.”
Besforti nuk foli.
“Sa vlen sot?”
Ai nuk u përgjigj.
Ermira e kuptoi.
“Ti nuk po e mbaje për Dafinën.”
“Po e mbaja sepse duhej të prisnim.”
“Çfarë duhej të prisnim?”
Besforti u ul përsëri.
“Që ti të mos e dije.”
Kur Ermira u kthye në shtëpi, Bledari ishte duke pritur.
Ai kishte dëgjuar gjithçka nga Dardani.
“Duhet të më tregosh të vërtetën.”
Ermira u ul.
Dhe për herë të parë i tregoi gjithçka.
Për Donjetën.
Për Dafinën.
Për premtimin.
Për largimin.
Për Besfortin.
Për pronën.
Bledari dëgjoi pa e ndërprerë.
Kur ajo mbaroi, ai tha vetëm:
“Ti ke mbajtur shumë gjëra brenda.”
“Kam pasur frikë.”
“Prej kujt?”
“Prej vetes.”
Bledari u ul pranë saj.
“Ermira, ajo vajzë nuk ka nevojë për një grua perfekte.”
“Po çfarë i duhet?”
“Një njeri që nuk ikën.”
Ajo uli kokën.
“Po nëse nuk më fal?”
“Atëherë do të duhet ta pranosh.”
Kjo ishte ajo që Ermira kishte frikë të dëgjonte.
Jo se Dafina mund ta urrente.
Por se mund të mos e donte.
Dhe këtë nuk mund ta detyronte.
Ditët që pasuan ishin të vështira.
Dafina nuk u vendos menjëherë në shtëpinë e Ermirës si të ishte gjithçka normale.
Ajo vazhdonte të flinte te Bukurija.
Ermira e vizitonte çdo ditë.
Ndonjëherë flisnin.
Ndonjëherë rrinin në heshtje.
Një ditë, Dafina i tha:
“Kam një pyetje.”
“Pyet.”
“Pse nuk u ktheve?”
Ermira mori frymë thellë.
“Sepse kisha frikë.”
“Prej meje?”
“Jo. Prej asaj që do të shihja.”
Dafina heshti.
“Unë të prisja.”
“E di.”
“Jo. Nuk e di.”
Ermira e pa.
“Ke të drejtë.”
“Çdo të diel.”
Ermira u përlot.
“Çdo të diel?”
“Po.”
Dafina tregoi se për vite kishte qëndruar pranë dritares të dielave.
Bukurija i thoshte të mos priste.
Por ajo nuk dëgjonte.
“Ti më kishe thënë se do të vije.”
Ermira nuk mund të fliste.
Dafina vazhdoi:
“Pastaj një ditë kuptova se njerëzit mund të premtojnë edhe kur nuk e dinë nëse do ta mbajnë fjalën.”
Ajo fjali e dhembi Ermirën më shumë se çdo akuzë.
Sepse ishte e vërtetë.
Pas disa javësh, Dëfrimi arriti të gjente edhe dokumente të tjera.
Doli se prona e Donjetës nuk ishte transferuar ligjërisht.
Besforti kishte përdorur një dokument që Donjeta nuk e kishte nënshkruar.
Nënshkrimi ishte kopjuar.
Por kjo nuk ishte e gjitha.
Në dosje kishte edhe një regjistrim të vjetër.
Ishte zëri i Donjetës.
Në regjistrim ajo fliste me Besfortin.
“Unë nuk dua para. Dua vetëm të sigurohem që Dafina të ketë ku të jetojë.”
Zëri i Besfortit ishte i qetë.
“Do të kujdesem.”
“Premton?”
“Po.”
Regjistrimi mbaronte aty.
Dëfrimi e dëgjoi disa herë.
“Ky regjistrim nuk mjafton vetëm.”
“Po çfarë bëjmë?”
“Dokumentet mjaftojnë për të hapur çështjen.”
Ermira nuk donte hakmarrje.
Ajo donte vetëm që Dafina të merrte atë që i takonte.
Pas shumë vitesh, prona iu kthye ligjërisht Dafinës.
Por vajza nuk donte të jetonte në atë shtëpi.
“Është shtëpia ku nëna ime ka qarë,” tha ajo.
“Çfarë do të bësh?”
“Do ta shes.”
“Je e sigurt?”
“Po.”
Ajo i dha Ermirës një letër.
“Por një pjesë dua ta përdor për diçka tjetër.”
Dafina dhe Bukurija hapën një shtëpi të vogël për fëmijë që kishin mbetur pa përkujdesje.
Nuk ishte ndonjë ndërtesë luksoze.
Ishte një shtëpi e thjeshtë, me oborr dhe shumë dritare.
Në hyrje vendosën një tabelë të vogël.
Nuk kishte emër të madh.
Vetëm një fjali:
“Askush nuk duhet të presë vetëm.”
Ermira e pa tabelën dhe u përlot.
“Është ideja jote?”
Dafina buzëqeshi.
“Po.”
“Po fjongoja?”
Dafina e kishte ende.
E mbante në një kuti të vogël.
“Do ta ruaj.”
“Edhe pse tani nuk ke nevojë të më kujtosh?”
Dafina e pa.
“Unë nuk e mbaj për të të kujtuar.”
“Atëherë për çfarë?”
“Që të mos harroj kush kam qenë.”
Ermira buzëqeshi.
Për herë të parë nuk kishte dhimbje në atë buzëqeshje.
Kaluan disa muaj.
Një të diel, Ermira shkoi në shtëpinë e Dafinës.
Vajza po punonte në oborr.
Kur e pa, nuk tha asgjë.
Vetëm iu afrua.
Pastaj i kapi dorën.
Ermira u habit.
Dafina buzëqeshi.
“Çfarë ka?”
“Doja të të tregoja diçka.”
Ajo e çoi te një pemë e vogël që kishte mbjellë.
“Nëna ime e donte këtë lloj peme.”
Ermira e preku trungun.
“Do të rritet.”
“Po.”
“Si ti.”
Dafina qeshi.
“Jo, unë tashmë jam rritur.”
Ermira qeshi edhe ajo.
Për pak minuta, asnjëra nuk foli.
Pastaj Dafina tha:
“Kam menduar shumë për atë natë në hotel.”
Ermira u kthye nga ajo.
“Edhe unë.”
“Unë nuk të kapa dorën për të të turpëruar.”
“E di.”
“Doja vetëm të shihja nëse do të më lëshoje.”
Ermira ndjeu një therje në zemër.
“Po të të kisha lëshuar?”
Dafina heshti.
“Do të isha larguar.”
Ermira e shtrëngoi dorën.
“Por nuk të lëshova.”
“Jo.”
“Edhe ti nuk e lëshove timen.”
Dafina buzëqeshi.
“Sepse këtë herë doja të dija nëse do të qëndroje.”
Një vit më vonë, Ermira shkoi përsëri në atë hotel.
Jo për një darkë.
Jo për një festë.
Por për një aktivitet që po organizonte shtëpia e fëmijëve të Dafinës.
Salla ishte plot.
Bledari ishte aty.
Dardani ishte aty.
Dëfrimi po merrej me dokumentet.
Bukurija rrinte në rreshtin e parë.
Dhe Dafina ishte në skenë.
Kur mbaroi fjalimin, ajo zbriti poshtë.
Disa njerëz e duartrokitën.
Pastaj u drejtua te Ermira.
E kapi dorën.
“Kam diçka për ty.”
Nxori fjongon e bardhë.
Por këtë herë nuk ishte e vjetër dhe e zverdhur.
Ishte një fjongo e re.
E bardhë.
E pastër.
“Çfarë është kjo?”
“Ta kam sjellë.”
“Çfarë të bëj me të?”
“Ta mbash.”
Ermira e mori.
“Por pse?”
Dafina iu afrua.
“Sepse atëherë ti ma lidhe mua që të mos të harroja.”
Ajo buzëqeshi.
“Tani po ta jap ty që të mos harrosh se nuk je më ajo grua që iku.”
Ermira nuk mundi ta mbante veten.
E përqafoi.
Jo si një grua që kërkonte falje.
Por si një nënë që kishte gjetur më në fund një vajzë që dikur kishte menduar se e kishte humbur përgjithmonë.
Bledari i pa nga larg dhe buzëqeshi.
Dardani uli kokën.
Edhe Dëfrimi u kthye nga dritarja.
Në atë sallë nuk kishte më sekret.
Nuk kishte më dokumente të fshehura.
Nuk kishte më njerëz që prisnin.
Vetëm dy njerëz që kishin humbur pesëmbëdhjetë vjet dhe po përpiqeshin të mos humbnin asnjë ditë tjetër.
Ermira e lidhi fjongon rreth kyçit të dorës.
Dafina e pa dhe tha:
“Tani është ndryshe.”
“Çfarë?”
“Këtë herë nuk po më premton se do të kthehesh.”
Ermira e pa drejt në sy.
“Jo.”
“Çfarë po premton atëherë?”
Ermira shtrëngoi dorën e saj.
“Që nuk do të iki.”
Dafina buzëqeshi.
Dhe për herë të parë, të dyja e kuptuan se ndonjëherë një histori nuk mbyllet kur zbulohet e vërteta.
Mbyllet kur njerëzit pushojnë së ikuri prej saj.
Atë mbrëmje, kur të gjithë u larguan nga salla, Ermira mbeti për pak vetëm.
Shikoi fjongon e bardhë në dorën e saj.
Pesëmbëdhjetë vjet më parë kishte menduar se ajo fjongo ishte simboli i një premtimi që nuk kishte arritur ta mbante.
Tani e dinte se nuk ishte ashtu.
Ishte një kujtesë se disa njerëz mund të presin gjatë.
Disa plagë mund të mbyllen ngadalë.
Dhe disa dyer, edhe kur i mbyll për vite, mund të hapen përsëri.
Por këtë herë, Ermira nuk kishte ndërmend të largohej nga ajo derë.
Sepse vajza që dikur e kishte pritur pranë një dritareje tani po ecte pranë saj.
Dhe për të dyja, kjo ishte më shumë se një fund.
Ishte hera e parë që kishin mundësi të jetonin pa pritur më askënd.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexo edhe këtë histori:
Ose këtë histori:
