Kur prindërit e saj u varrosën, burri i dha dokumentet e divorcit dhe i mori vajzën: katër vite më vonë, një telefonatë ndryshoi gjithçka
Erzana nuk e kishte menduar kurrë se do të dilte nga varrezat pa prindërit e saj dhe pa vajzën që kishte mbajtur për dore që në mëngjes. Ajo ditë nisi me shi dhe përfundoi me një dhimbje që nuk dinte ku ta vendoste.
Në varreza kishte njerëz të afërm, komshinj dhe disa miq të vjetër të familjes. Të gjithë i flisnin me zë të ulët, sikur edhe fjalët të ishin të rënda për atë ditë.
Erzana rrinte pranë dy varreve të sapombyllura dhe nuk e kuptonte ende se çfarë kishte ndodhur. Prindërit e saj kishin ikur brenda pak minutash nga një aksident rrugor.
Pranë saj ishte vajza e vogël, Blerta, e cila nuk e lëshonte dorën e nënës. Ishte vetëm shtatë vjeçe dhe nuk e kuptonte pse gjyshi dhe gjyshja nuk do të ktheheshin më në shtëpi.
Erzana i kishte thënë gjithë mëngjesin se gjithçka do të bëhej mirë. Nuk e dinte se pas pak minutash ajo fjali do të bëhej edhe më e vështirë për tu mbajtur.
Burri i saj, Driloni, kishte qëndruar larg saj gjatë gjithë ceremonisë. Nuk e kishte përqafuar asnjëherë dhe nuk i kishte thënë asnjë fjalë ngushëlluese.
Në fillim Erzana mendoi se edhe ai ishte i tronditur. Por kur njerëzit nisën të largoheshin nga varrezat, Driloni iu afrua me një qetësi që e trembi.
Ai nxori nga xhepi një zarf të bardhë dhe ia zgjati. Erzana e mori pa e kuptuar se çfarë ishte. Kur pa dokumentet brenda, fytyra iu zbeh. Ishin dokumentet e divorcit.
Erzana e ngriti kokën dhe e pa drejt në sy. Për disa sekonda nuk arriti të nxirrte asnjë fjalë. “Drilon, çfarë është kjo?” Ai nuk u përgjigj menjëherë. Vetëm pa nga ajo dhe pastaj nga rruga ku ishte parkuar makina.
“Duhet ta firmosësh. Sot.” Erzana mendoi se mos kishte dëgjuar gabim. Prindërit e saj sapo ishin varrosur dhe burri që kishte jetuar me të prej vitesh po i kërkonte divorcin.
“Ti je në vete? Sot?” Driloni mori frymë thellë dhe foli pa ngritur zërin. “Po. Sot. Sepse tani nuk ke më babanë dhe nënën që të dalin përpara meje.”
Fjalët e tij e goditën më shumë se gjithçka që kishte ndodhur atë ditë. Erzana e shikoi sikur të ishte një njeri që nuk e njihte.
Por Driloni nuk kishte mbaruar. “Babai yt la borxhe. Shtëpia ka probleme. Ti nuk ke punë të mirë dhe nuk ke mundësi të mbash as veten, jo më vajzën. Unë nuk dua të vazhdoj më kështu.”
Erzana shtrëngoi dorën e Blertës. “Po vajza?” Driloni uli sytë drejt saj. “Blerta do të vijë me mua.” Aty Erzana ndjeu sikur toka iu hap nën këmbë.
“Jo.”
Ishte fjala e vetme që arriti të nxirrte. “Jo, Drilon. Mund të bësh çfarë të duash me mua, por vajzën nuk ma merr.” Driloni u afrua dhe ia mori dorën e Blertës nga dora e saj.
Blerta filloi të qante. “Mami, dua të rri me ty.” Erzana u ul menjëherë në gjunjë dhe e përqafoi. “Blerta, mami është këtu.”
Por Driloni e tërhoqi vajzën drejt makinës. “Do të vijë me mua. Atje do të ketë çdo gjë që i duhet.” “Ku po e çon?” “Te një shtëpi ku nuk do ti mungojë asgjë.”
Në atë moment nga makina zbriti një grua që Erzana e kishte parë disa herë nëpër fotografi në rrjetet sociale. Ishte Belina, një grua që vinte nga një familje e pasur dhe që prej muajsh përflitej se kishte lidhje me Drilonin.
Ajo kishte veshur rroba të shtrenjta dhe nuk dukej aspak e shqetësuar nga ajo që po ndodhte. Erzana e kuptoi gjithçka. “Ti ke qenë me të.” Belina nuk iu përgjigj.
Driloni hapi derën e pasme të makinës dhe e futi Blertën brenda. “Ti nuk mund ta rrisësh siç duhet. Unë po.” Erzana vrapoi pas makinës, por dera u mbyll.
Blerta mbështeti duart në xham.
“Mami!”
Erzana vrapoi pas makinës derisa nuk mundi më.
Pastaj ra në gjunjë në asfalt.
Ajo nuk e dinte se në atë moment kishte humbur jo vetëm prindërit, por edhe jetën që kishte menduar se do të kishte përgjithmonë.
Ditët që pasuan ishin më të këqija nga sa mund ta kishte imagjinuar.
Driloni kishte bërë kërkesën për divorc dhe kishte siguruar kujdestarinë e përkohshme të Blertës me ndihmën e një avokati që e kishte përgatitur çështjen shumë më herët.
Erzana nuk kishte para për një avokat të mirë.
Shtëpia e prindërve ishte futur në një proces për shkak të disa borxheve që ajo nuk i kishte kuptuar ende.
Ajo shkoi në bankë, në zyrat e komunës, te noteri dhe te njerëzit që kishin punuar me të atin.
Askush nuk i jepte një përgjigje të qartë.
Një ditë, kur po kontrollonte disa dokumente të vjetra të babait, gjeti një fletore të trashë me kopertinë të zezë.
Në faqen e parë ishte shkruar me dorën e tij:
“Numrat nuk gënjejnë. Njerëzit po.”
Erzana e lexoi disa herë atë fjali.
Babai i saj kishte qenë ekonomist dhe gjatë gjithë jetës i kishte thënë se duhej të mësonte të kuptonte paratë.
Por Erzana nuk e kishte marrë kurrë seriozisht.
Ajo kishte menduar se do të kishte gjithmonë kohë.
Tani koha ishte e vetmja gjë që nuk kishte.
Filloi të punonte në një lokal të vogël në qytet.
Në mëngjes pastronte, në drekë shërbente klientët dhe në mbrëmje merrej me llogaritë.
Kthehej në një dhomë të vogël me qira, hiqte këpucët dhe rrinte disa minuta në heshtje.
Pastaj merrte fletoren e babait.
Filloi të mësonte.
Lexonte për kontabilitet, prona, kredi, taksa dhe investime.
Nuk e bënte sepse donte të bëhej e pasur.
E bënte sepse kishte kuptuar se në jetën e saj njerëzit që kishin kontrolluar paratë kishin kontrolluar edhe vendimet.
Dhe ajo nuk donte të ishte më e pambrojtur.
Një ditë, në lokal hyri një burrë i moshuar me emrin Nazmiu.
Ai ishte pronar i një dyqani të vogël dhe kishte një problem me llogaritë.
Erzana e ndihmoi.
Të nesërmen Nazmiu u kthye.
Pastaj solli një shok.
Më pas një tjetër.
Brenda pak muajsh, Erzana kishte filluar të merrej me llogaritë e bizneseve të vogla.
Fitonte pak, por çdo qindarkë e ruante.
Ajo nuk blinte rroba të reja.
Nuk shkonte në restorante.
Nuk udhëtonte.
Gjithçka që mund të kursente e investonte në libra, kurse dhe më vonë në prona të vogla.
Në një nga dosjet e vjetra të babait gjeti diçka interesante.
Një pronë e vogël jashtë qytetit ishte në shitje prej vitesh.
Askush nuk e donte sepse dukej e pavlerë.
Por Erzana pa diçka që të tjerët nuk e kishin parë.
Zona do të zhvillohej.
Ajo nuk kishte shumë para, por mori një kredi të vogël dhe bleu pronën.
Dy vite më vonë, çmimi i saj u rrit disa herë.
Ajo shiti.
Pastaj bleu dy prona të tjera.
Më pas filloi të punonte me kompani që kishin probleme financiare.
Erzana nuk ishte më ajo grua që qante në një dhomë të vogël.
Ajo ishte bërë e qetë.
Më e kujdesshme.
Dhe mbi të gjitha, kishte mësuar të mos i besonte fjalëve pa parë dokumentet.
Në vitin e tretë, ajo krijoi kompaninë e saj.
E quajti “Erzana Invest”.
Nuk kishte zyrë të madhe në fillim.
Kishte vetëm një tavolinë, një kompjuter të përdorur dhe dy punonjës.
Por kompania filloi të rritej.
Një nga njerëzit që e ndihmoi ishte Vullneti, një kontabilist me shumë vite përvojë.
Ai e kishte njohur babanë e Erzanës dhe e dinte se nga vinte ajo.
“Ti nuk ke nevojë të bëhesh si njerëzit që të kanë lënduar”, i tha një ditë.
Erzana e pa.
“Unë nuk dua të bëhem si ata. Dua vetëm të mos kem më frikë prej tyre.”
Vullneti nuk tha asgjë.
E kuptoi se ajo nuk po ndërtonte vetëm një kompani.
Po ndërtonte një jetë ku askush nuk mund t ia merrte më vendimet nga duart.
Katër vite kaluan.
Në ditën kur kompania e saj bleu një ndërtesë të madhe në qendër të qytetit, Erzana qëndroi vetëm në zyrën e saj.
Nga dritarja shihte qytetin.
Tashmë kishte disa milionë në pasuri dhe investime.
Kishte njerëz që i kërkonin këshilla.
Kishte njerëz që donin të punonin me të.
Por ajo nuk e ndiente veten fituese.
Sepse çdo mbrëmje, kur mbyllte derën e zyrës, mendonte për të njëjtën gjë.
Blerta.
Vajza e saj ishte njëmbëdhjetë vjeçe tani.
Katër vite pa e parë.
Katër vite pa e dëgjuar zërin e saj.
Katër vite ku Driloni i kishte thënë vajzës së saj çfarë të besonte për të.
Erzana kishte tentuar disa herë të kontaktonte.
Por çdo përpjekje ishte kthyer mbrapsht.
Driloni kishte përdorur vendimin e përkohshëm të kujdestarisë për ta mbajtur larg.
Dhe më pas ishte zhdukur nga qyteti.
Erzana kishte menduar se ndoshta një ditë Blerta do ta kërkonte.
Ajo ditë erdhi kur nuk e priste.
Ishte një mbrëmje e zakonshme.
Jashtë binte shi.
Erzana po kontrollonte disa dokumente kur telefoni i saj personal ra.
Numri ishte i panjohur.
Ajo zakonisht nuk u përgjigjej numrave të panjohur.
Por atë mbrëmje diçka e bëri ta hapte.
“Po?”
Në anën tjetër nuk foli askush.
Vetëm dëgjohej një frymëmarrje e shpejtë.
“Po, kush është?”
Pastaj dëgjoi një zë.
“Mami?”
Erzana ngriu.
Për disa sekonda nuk mori frymë.
Ishte zëri i saj.
Më i madh.
Më i ndryshuar.
Por ishte Blerta.
“Blerta?”
“Mami…”
Erzana u ngrit nga karrigia.
“Ku je?”
“Kam marrë telefonin e Belinës.”
Erzana mbylli sytë.
“Je mirë?”
“Jo.”
Ajo fjalë i preu zemrën.
“Ku është babai?”
“Është këtu. Po bërtet me Belinën.”
Erzana u përpoq të ruante qetësinë.
“Blerta, më dëgjo. Mos bëj asgjë të rrezikshme. Vetëm më trego ku je.”
“Jam në shtëpinë e madhe pranë detit.”
Erzana e dinte menjëherë për cilën shtëpi bëhej fjalë.
“Silver Bay.”
“Po.”
“Blerta, a të kanë thënë ndonjëherë se mami nuk të ka dashur?”
Në anën tjetër pati heshtje.
Pastaj vajza foli.
“Po.”
Erzanës iu mbushën sytë me lot.
“Çfarë të kanë thënë?”
“Që ti na braktise. Që nuk kishe para. Që nuk doje të më merrje.”
Erzana mbështeti dorën në tavolinë.
“Blerta, unë të kam kërkuar çdo ditë.”
“Unë e dija.”
“Si?”
“Sepse gjeta një kuti.”
Erzana nuk kuptoi.
“Çfarë kutie?”
“Babai e kishte fshehur. Brenda kishte letra që ti i kishe dërguar.”
Erzana u ul.
Ajo kishte dërguar dhjetëra letra.
Asnjëherë nuk kishte marrë përgjigje.
Tani e kuptoi.
Driloni nuk ia kishte dhënë asnjëherë.
“Blerta, dëgjo mamin. Do të vij të të marr.”
“Mami…”
“Po?”
“Kam frikë.”
Erzana u përpoq të mos qante.
“Unë nuk kam më frikë. Dhe këtë herë nuk do të të lë vetëm.”
Telefoni u mbyll papritur.
Erzana doli nga zyra.
Në korridor e priste Burimi, drejtuesi i ekipit të saj të sigurisë.
“Çfarë ndodhi?”
“Kam gjetur vajzën.”
Burimi e pa në sy.
“A je e sigurt?”
“Po.”
Brenda një ore u nisën.
Vullneti kishte filluar të kontrollonte dokumentet ligjore, ndërsa Burimi po përgatiste gjithçka për udhëtimin.
Erzana nuk donte të priste mëngjesin.
Nuk donte të priste avokatët.
Nuk donte të priste askënd.
Por Burimi e ndaloi.
“Do ta bëjmë siç duhet. Nuk shkojmë atje për të krijuar skenë. Shkojmë për ta marrë vajzën në mënyrë ligjore dhe të sigurt.”
Erzana e kuptoi.
Ajo kishte pritur katër vite.
Mund të priste edhe disa orë.
Kur mbërritën pranë shtëpisë, ishte pothuajse agim.
Nga jashtë prona nuk dukej më si dikur.
Gardhi ishte i dëmtuar.
Kopshti ishte mbushur me bar.
Disa dritare kishin perde të grisura.
Erzana e pa shtëpinë dhe mendoi për fjalët e Drilonit katër vite më parë.
“Do të ketë çdo gjë që i duhet.”
Por pasuria e premtuar nuk kishte zgjatur.
Burimi kishte marrë informacione se bizneset e Belinës kishin filluar të binin.
Kishte borxhe, kredi të papaguara dhe prona të vendosura si garanci.
Driloni kishte jetuar për vite me paratë e saj.
Por kur paratë mbaruan, edhe jeta e bukur kishte filluar të shembej.
Në orën gjashtë e gjysmë, dera e shtëpisë u hap.
Blerta doli jashtë.
Erzana e pa.
Për disa sekonda të dyja qëndruan pa lëvizur.
Blerta ishte rritur.
Por për Erzanën ajo ishte ende vajza e vogël që i kishte thënë “Mami” në varreza.
Pastaj Blerta vrapoi.
“Mami!”
Erzana hapi krahët.
Vajza u hodh në përqafimin e saj.
Erzana e mbajti fort.
Nuk tha asgjë.
As Blerta.
Të dyja vetëm qanin.
Pas pak doli Driloni.
Ai dukej shumë më i lodhur se katër vite më parë.
Kur pa Erzanën, mbeti pa fjalë.
“Ti…”
Erzana nuk e la ta përfundonte.
“Po. Unë.”
Driloni u përpoq të merrte veten.
“Çfarë po bën këtu?”
“Po marr vajzën time.”
“Blerta është nën kujdesin tim.”
“Jo më.”
Driloni qeshi me nervozizëm.
“Ti mendon se paratë të japin të drejtë të bësh çfarë të duash?”
Erzana e pa qetë.
“Jo. Dokumentet ma japin të drejtën. Dhe këtë herë kam dokumente.”
Vullneti kishte përgatitur gjithçka.
Ishte zbuluar se vendimi i vjetër i kujdestarisë ishte marrë mbi disa deklarata të pasakta dhe se disa dokumente të dorëzuara në gjykatë kishin pasur probleme serioze.
Por më e rëndësishmja ishte dëshira e vetë Blertës.
Ajo ishte tashmë mjaftueshëm e rritur që zëri i saj të dëgjohej.
Në zyrën e autoriteteve, Blerta tregoi çfarë kishte ndodhur.
Ajo tha se për vite i ishte thënë se nëna nuk e donte.
Tha se letrat ishin fshehur.
Tha se kishte pasur raste kur ishte lënë vetëm për orë të tëra.
Dhe pastaj tha diçka që e bëri Erzanën të kthente kokën.
“Unë nuk dua të dënoj babanë tim. Dua vetëm të jetoj me nënën time.”
Erzana nuk kërkoi që Blerta të fliste kundër babait të saj.
Ajo nuk donte hakmarrje.
Donte vetëm të vërtetën.
Hetimi vazhdoi për disa javë.
U gjetën dokumente të tjera.
U verifikuan letrat.
U dëgjuan njerëz që kishin punuar në shtëpi.
Dhe gradualisht doli në pah se Driloni kishte fshehur nga Blerta komunikimet e nënës dhe kishte përdorur situatën financiare të Erzanës për ta paraqitur atë si të paaftë.
Por kishte edhe një tjetër sekret.
Belina kishte qenë ajo që e kishte shtyrë Drilonin të merrte vajzën.
Ajo kishte menduar se duke pasur një fëmijë pranë, Driloni do të dukej si familjar i respektuar në rrethin e saj.
Por kur pasuria e familjes së saj filloi të binte, marrëdhënia e tyre u kthye në një luftë të përditshme.
Blerta kishte dëgjuar shumë prej atyre debateve.
Dhe pikërisht një natë para telefonatës, kishte dëgjuar Belinën duke i thënë Drilonit:
“Ne nuk kemi më para. Shite shtëpinë dhe ik.”
Aty Blerta kishte marrë telefonin.
Dhe kishte telefonuar nënën.
Pas përfundimit të çështjes, gjykata i dha Erzanës kujdestarinë.
Driloni mori të drejtën për ta takuar vajzën sipas kushteve të përcaktuara.
Erzana nuk kërkoi që Blerta të mos e shihte më.
Ajo e dinte se pavarësisht gjithçkaje, Driloni ishte babai i saj.
Por marrëdhënia e tyre nuk mund të ndërtohej më mbi gënjeshtra.
Belina humbi pjesën më të madhe të pasurisë së familjes së saj dhe u përball me disa procese civile për borxhet e biznesit.
Driloni humbi martesën, shtëpinë dhe jetën që kishte menduar se do ta kishte përgjithmonë.
Por për Erzanën, pjesa më e vështirë nuk ishte fitorja ligjore.
Ishte rikthimi i Blertës në shtëpi.
Ditët e para nuk ishin aspak të lehta.
Blerta zgjohej natën.
Ndonjëherë pyeste nëse nëna do të largohej përsëri.
Ndonjëherë rrinte gjatë para fotografive të vjetra.
Një mbrëmje, Erzana e gjeti duke parë një fotografi ku ishte vetëm shtatë vjeçe.
“Çfarë po mendon?”
Blerta e mbajti fotografinë në duar.
“Po mendoj sa shumë kam humbur.”
Erzana u ul pranë saj.
“Edhe unë.”
“Ti ke humbur më shumë se unë?”
Erzana heshti.
“Kam humbur katër vite me ty.”
Blerta uli kokën.
“Po ti i ke kaluar duke më kërkuar?”
“Çdo ditë.”
“Edhe kur nuk kishe para?”
“Sidomos atëherë.”
Blerta e përqafoi.
“Më vjen keq që nuk të telefonova më herët.”
Erzana ia ledhatoi flokët.
“Ti ishe fëmijë. Nuk kishe faj.”
Ajo ishte një nga ato netët kur të dyja qanë, por për herë të parë lotët nuk ishin vetëm nga dhimbja.
Ishin edhe nga lehtësimi.
Disa muaj më vonë, Erzana vendosi të bënte diçka që e kishte menduar prej kohësh.
Bleu një shtëpi të vogël pranë liqenit.
Nuk ishte pallat.
Nuk kishte dhoma të pafundme.
Por kishte një kopsht.
Dhe Blerta zgjodhi derën e verdhë.
“Sepse dua që shtëpia jonë të duket sikur është gjithmonë ditë,” tha ajo.
Erzana buzëqeshi.
Në kopsht mbollën lule.
Një pjesë të tokës e lanë për perime.
Në fundjavë gatuanin bashkë.
Blerta filloi shkollën e re dhe gradualisht u përshtat.
Një ditë, pas disa muajsh, Erzana ishte duke rregulluar disa dokumente në tavolinë kur Blerta hyri në dhomë.
“Mami?”
“Po?”
“Kam një pyetje.”
“Fol.”
“Pse nuk u dorëzove?”
Erzana e la stilolapsin.
“Kur?”
“Atëherë. Kur babai më mori.”
Erzana mendoi për pak.
“Nuk e di nëse kam qenë gjithmonë e fortë.”
“Por nuk u dorëzove.”
“Jo.”
“Çfarë të mbajti?”
Erzana buzëqeshi lehtë.
“Ti.”
Blerta u ul pranë saj.
“Po sikur të mos më gjeje?”
“Do të të kërkoja përsëri.”
“Edhe pas dhjetë vitesh?”
“Edhe pas njëzet.”
Blerta heshti.
Pastaj pyeti:
“Po paratë?”
Erzana qeshi.
“Çfarë kanë paratë?”
“Ti u bëre e pasur.”
“Po.”
“Prandaj mund të më merrje?”
Erzana tundi kokën.
“Jo. Paratë më ndihmuan të mos isha e pambrojtur. Por nuk ishin ato që të sollën tek unë.”
“Çfarë ishte?”
Erzana e pa në sy.
“E vërteta.”
Blerta u mbështet në shpatullën e saj.
Në atë çast, Erzana mendoi për ditën e varrimit.
Për zarfin e bardhë.
Për fjalët e Drilonit.
Për makinën që ishte larguar me vajzën e saj.
Për dhomën e vogël ku kishte fjetur duke qarë.
Për fletoren e babait.
Për pronën e parë.
Për zyrën e vogël.
Për kompaninë.
Për telefonatën.
Dhe kuptoi se ajo nuk ishte bërë e pasur sepse kishte dashur ti tregonte dikujt se sa shumë vlente.
Ishte bërë e fortë sepse kishte kuptuar se nuk mund të priste më që dikush tjetër ta shpëtonte.
Disa njerëz mendojnë se paratë ndryshojnë njeriun.
Në rastin e Erzanës, paratë nuk e ndryshuan.
Ato thjesht i dhanë mundësinë të mos pranonte më çdo gjë nga frika se do të mbetej pa asgjë.
Ajo nuk u kthye te Driloni.
Nuk u hakmor ndaj tij.
Nuk kërkoi që Blerta ta urrente.
Ajo vetëm ndërtoi një jetë ku e kaluara nuk kishte më të drejtë të vendoste për të ardhmen.
Vite më vonë, Blerta gjeti përsëri fletoren e gjyshit.
E hapi në faqen e parë.
Lexoi fjalinë që kishte ndryshuar jetën e nënës së saj.
“Numrat nuk gënjejnë. Njerëzit po.”
Pastaj në fund të faqes gjeti një shënim që nuk e kishte parë më parë.
Ishte shkruar me laps, me dorën e gjyshit të saj:
“Por mos harro, vajza ime, se jo çdo humbje është fundi. Disa humbje të detyrojnë të zbulosh se sa e fortë je.”
Blerta ia tregoi nënës.
Erzana qëndroi gjatë duke e parë.
Nuk kishte nevojë të thoshte asgjë.
Për herë të parë pas shumë vitesh, ajo ndjeu se prindërit e saj ishin ende diku në jetën e saj.
Jo si dhimbje.
Por si një kujtim që e kishte ndihmuar të ngrihej.
Atë mbrëmje, Erzana dhe Blerta dolën në kopsht.
Dielli po perëndonte mbi liqen.
Blerta mbajti dorën e nënës.
“Mami?”
“Po?”
“Jam e lumtur që më gjete.”
Erzana e shtrëngoi dorën e saj.
“Unë nuk të gjeta, bija ime.”
“Si?”
“Ti më gjete mua.”
Blerta buzëqeshi.
Dhe të dyja vazhduan të ecnin drejt shtëpisë.
Pas tyre mbeti një kopsht i mbjellë me lule, një shtëpi me derë të verdhë dhe një histori që kishte nisur në një varrezë, por që nuk përfundoi aty.
Sepse ndonjëherë njeriu mendon se kur i humb të gjithë, nuk i ka mbetur më asgjë.
Erzana e kishte menduar të njëjtën gjë.
Por ajo ditë nuk ishte fundi i jetës së saj.
Ishte dita kur filloi ta ndërtonte vetë.
Dhe kur më në fund vajza e saj i tha “Mami” në telefon pas katër vitesh, ajo kuptoi diçka që nuk e kishte kuptuar as atë ditë në varreza:
nuk kishte pasur nevojë të bëhej e pasur për ta fituar vajzën.
Kishte pasur nevojë të mos dorëzohej kurrë.
Nëse kjo histori ju pëlqe, atëherë lexo edhe këtë histori:
Ose këtë histori:
