Në dasmën time, e fejuara ime e poshtëroi nënën time fermere, por nuk e dinte se çfarë fshihej pas asaj ferme
Getoari kishte menduar se ajo ditë do të ishte dita më e bukur e jetës së tij. Që në mëngjes ishte zgjuar para të gjithëve, kishte dalë në oborr dhe kishte parë shtëpinë e stolisur me lule, tavolinat e shtruara dhe njerëzit që hynin e dilnin duke u marrë me përgatitjet.
Nëna e tij, Ilirja, kishte qenë zgjuar që në pesë të mëngjesit. Edhe pse ishte dita e dasmës së djalit të saj, ajo nuk kishte hequr dorë nga zakoni. Kishte shkuar te stalla, kishte ushqyer kafshët dhe pastaj ishte kthyer në shtëpi me duart që i mbanin ende erën e tokës dhe barit.
Getoari e kishte parë nga dera e kuzhinës dhe kishte buzëqeshur. Për të, ajo erë nuk ishte aspak e keqe. Ishte era e fëmijërisë së tij, era e shtëpisë ku ishte rritur dhe e nënës që kishte punuar gjithë jetën që ai të mos i mungonte asgjë.
Ilirja kishte nxjerrë nga dollapi një fustan të thjeshtë ngjyrë blu. Nuk kishte kërkuar asgjë të shtrenjtë. Madje, kur Getoari i kishte thënë se do t’i blinte një fustan të ri, ajo kishte tundur kokën dhe i kishte thënë se ai duhej të mendonte për dasmën, jo për të.
“Unë jam mirë kështu, bir. Mua më mjafton të të shoh ty të lumtur.”
Getoari e kishte përqafuar fort. Nuk e dinte atëherë se disa orë më vonë, pikërisht ajo grua do të poshtërohej para gjithë njerëzve dhe ai do të merrte një vendim që do t’i ndryshonte jetën përgjithmonë.
E fejuara e tij, Rita, ishte rritur në një familje krejt ndryshe. Babai i saj, Arbeni, kishte një kompani të madhe ndërtimi në qytet dhe ishte mësuar që njerëzit t’i flisnin me respekt edhe kur nuk kishte bërë asgjë për ta merituar.
Nëna e Ritës, Ardita, merrej me organizimin e eventeve luksoze dhe kishte një rreth të madh shoqëror. Për ta, një dasmë nuk ishte thjesht një bashkim i dy njerëzve. Ishte një shfaqje ku çdo detaj duhej të dukej i shtrenjtë.
Që kur Rita kishte njohur Getoarin, ajo e kishte ditur se ai vinte nga një familje fshatare. Por Getoari kishte një punë të mirë, kishte studiuar dhe jetonte në qytet. Për këtë arsye, ai mendonte se ndryshimi mes dy familjeve nuk do të ishte problem.
Ai ishte gabuar.
Rita nuk e kishte dashur kurrë fermën e Ilirjes. Sa herë shkonte atje, ankohej për baltën, për erën e kafshëve dhe për faktin se shtëpia nuk kishte luksin me të cilin ishte mësuar.
Megjithatë, para Getoarit ajo sillej ndryshe. I thoshte se e admironte nënën e tij dhe se mezi priste të bëheshin familje.
Getoari e kishte besuar.
Nuk kishte arsye të mos e besonte, sepse Rita dinte të sillej bukur kur donte. Ajo mund të buzëqeshte, të fliste butë dhe të dukej sikur ishte njeriu më i dashur në botë.
Por njerëzit që e njihnin mirë kishin parë diçka tjetër.
Një prej tyre ishte motra e saj, Enesa.
Enesa nuk i ngjante fare Ritës. Ishte më e qetë dhe nuk e duronte kur dikush sillej keq me njerëzit që nuk kishin pushtet apo para. Shpesh i kishte thënë Ritës se po e tepronte me sjelljen ndaj familjes së Getoarit.
“Ti nuk e kupton,” i përgjigjej Rita. “Unë thjesht dua një jetë ndryshe.”
Enesa e dinte se Rita nuk donte vetëm një jetë ndryshe. Ajo donte diçka tjetër.
Por nuk e dinte ende sa larg do të shkonte.
Në ditën e dasmës, gjithçka dukej perfekte. Muzika ishte e lartë, njerëzit qeshnin dhe kamerat regjistronin çdo moment. Getoari qëndronte pranë Ritës, ndërsa Ilirja ishte ulur në një nga tavolinat e para.
Ajo dukej pak e emocionuar.
Nuk ishte mësuar me aq njerëz dhe aq zhurmë. Megjithatë, sa herë që shihte djalin e saj, fytyra i ndriçonte.
Kur ceremonia përfundoi, të ftuarit filluan të kalonin një nga një për t’i uruar çiftit.
Ilirja priti gjatë.
Nuk donte të dilte përpara të tjerëve. Kur radha i erdhi, ajo u ngrit ngadalë, mori një frymë të thellë dhe iu afrua Ritës me një buzëqeshje.
Ajo hapi krahët për ta përqafuar.
Por Rita u tërhoq menjëherë.
Në fillim, Ilirja mendoi se ndoshta nuk e kishte parë mirë.
Pastaj Rita bëri një hap tjetër prapa dhe ngriti zërin.
“Jo, jo. Mos më prek.”
Disa njerëz kthyen kokën.
Ilirja mbeti e ngrirë.
Rita pa rrobat e saj dhe pastaj bëri një fytyrë të neveritur.
“Si mund të vish në dasmën time kështu? Ti mban erë stalle. Të lutem, rri larg meje.”
Për disa sekonda askush nuk foli.
Pastaj dikush në tavolinën e familjes së Ritës qeshi.
Ishte një e qeshur e shkurtër, por për Ilirjen dukej sikur kishte zgjatur një minutë të tërë.
Ajo uli duart.
Getoari e kishte parë gjithçka.
Në atë çast, diçka brenda tij u këput.
Ai nuk mendoi për të ftuarit. Nuk mendoi për fotografin, muzikën apo paratë e harxhuara.
Mendoi vetëm për nënën e tij.
Për gruan që kishte punuar me duart e veta që ai të kishte mundësi të studionte.
Për gruan që kishte shitur arin e saj për t’i paguar shkollën.
Për gruan që kishte qëndruar pranë tij kur babai i tij kishte ndërruar jetë.
Getoari iu afrua Ritës.
“Çfarë the?”
Rita ngriti vetullat.
“Thashë që duhet të kujdeset pak më shumë për veten. Nuk mund të vijë në dasmën time duke mbajtur erë kafshësh.”
“Ti do t’i kërkosh falje nënës time.”
Rita qeshi me nervozizëm.
“Getoar, mos e bëj skenën më të madhe seç është.”
“Ti e bëre skenën.”
Arbeni, babai i Ritës, u afrua.
“Getoar, mjaft. Sot është dita juaj. Mos e prish për një fjalë të thënë në nerva.”
Getoari e pa drejt në sy.
“Nuk ishte nervozizëm. Ishte përbuzje.”
Rita ndërhyri.
“Ti po më turpëron para të gjithëve.”
Getoari pa unazën në gishtin e saj.
Pastaj pa nënën.
Ilirja i bëri shenjë me kokë.
Mos e bëj, dukej sikur i thoshte.
Por këtë herë Getoari nuk e dëgjoi.
Ia mori dorën Ritës dhe hoqi unazën.
“Dasma mbaroi.”
Muzika u ndal.
Disa të ftuar nisën të flisnin me zë të ulët.
Rita u zbeh.
“Ti nuk je normal. Për një fjalë?”
Getoari e la unazën mbi tavolinë.
“Jo për një fjalë. Për atë që ajo fjalë tregoi.”
Ai u kthye nga nëna.
“Ec, nënë.”
Ilirja nuk tha asgjë. Mori çantën dhe e ndoqi djalin e saj.
Në dalje, Getoari dëgjoi Arbenin duke bërtitur pas tij.
“Do të pendohesh! Nuk e di me kë po zihesh!”
Getoari nuk u kthye.
Por nuk e dinte ende se ajo fjali kishte më shumë kuptim nga sa mendonte.
Gjatë rrugës për në fermë, Ilirja nuk foli.
Vetëm shikonte nga dritarja.
Pas rreth gjysmë ore, ajo tha:
“Bir, ndoshta nuk duhej ta anuloje dasmën.”
Getoari frenoi pak.
“Si mund të thuash kështu?”
“Sepse nuk dua të ta prish jetën.”
“Ti nuk ma prishe jetën. Ajo ma tregoi se çfarë jete do të kisha.”
Ilirja uli sytë.
“Unë jam mësuar të më shohin kështu.”
Getoari e pa me dhimbje.
“Unë nuk jam mësuar.”
Kur arritën në fermë, aty ishte Arsimi, vëllai i Ilirjes, duke pritur pranë portës.
Ai kishte dëgjuar çfarë kishte ndodhur nga një i ftuar.
“Çfarë bëre, more djalë?” e pyeti.
“Anulova dasmën.”
Arsimi e përqafoi.
“Mirë bëre.”
Por pastaj i tha diçka që Getoari nuk e priste.
“Ka ardhur koha të dish një gjë.”
Getoari e pa i habitur.
“Çfarë?”
Arsimi nxori nga xhepi një zarf të vjetër.
“Babai yt nuk të ka lënë vetëm atë që ti mendon.”
Getoari nuk e kuptoi.
Arsimi e futi zarfin në dorë.
“Lexoje kur të jesh vetëm me nënën.”
Në atë moment, telefoni i Getoarit filloi të binte.
Ishte Rita.
Ai nuk u përgjigj.
Pastaj erdhi një mesazh.
“Do të pendohesh. Familja ime do të ta marrë gjithçka.”
Getoari ia tregoi nënës.
Ilirja nuk u habit.
Dhe kjo e bëri edhe më të dyshimtë.
“Nënë, ti e di diçka.”
Ilirja heshti.
“Çfarë po më fsheh?”
Ajo mori frymë thellë.
“Ulu.”
Në kuzhinën e vogël të fermës, Ilirja hapi zarfin.
Brenda kishte disa dokumente të vjetra.
Getoari filloi t’i lexonte.
Emri i babait të tij, Bekimit, ishte në çdo faqe.
Por nuk ishte ajo që e tronditi.
Ishte një kontratë pronësie.
Ferma nuk ishte thjesht tokë bujqësore.
Shumë vite më parë, Bekimi kishte blerë një pjesë të madhe toke që ndodhej pranë rrugës kryesore. Në atë kohë, askush nuk e kishte konsideruar të vlefshme.
Por vite më vonë, zona ishte përfshirë në një projekt të madh zhvillimi.
Toka kishte marrë një vlerë shumë të madhe.
Getoari ngriti kokën.
“Sa vlen kjo?”
Ilirja nuk iu përgjigj menjëherë.
“Babai yt nuk donte që ti të rriteshe duke menduar se paratë janë gjithçka.”
“Sa vlen?”
Arsimi u përgjigj.
“Shumë më tepër se sa mendon.”
Getoari ndjeu një boshllëk në stomak.
“Po pse nuk më thatë?”
Ilirja e pa drejt në sy.
“Sepse donim të shihnim kush do të të donte ty dhe kush do të donte atë që kishe.”
Fjalët i ranë rëndë.
Ai mendoi menjëherë për Ritën.
Por atëherë ende nuk kishte prova.
Vetëm një dyshim.
Të nesërmen në mëngjes, Getoari mori një telefonatë nga një numër që nuk e njihte.
“Jam Fitimi.”
“Po?”
“Kam punuar për kompaninë e Arbenit për pesë vjet.”
Getoari heshti.
“Çfarë do?”
“Duhet të të takoj.”
“Ku?”
“Jo në qytet. Hajde te kafeneja pranë tregut të vjetër.”
Fitimi dukej i shqetësuar kur u takuan.
Ai nxori telefonin dhe ia tregoi disa fotografi.
Në fotografi ishte Rita.
Por ajo nuk ishte vetëm.
Pranë saj ishte Arbeni dhe një burrë që Getoari nuk e njihte.
“Ky është pronari i kompanisë së ndërtimit që ka kërkuar tokën e familjes tënde.”
Getoari vështroi fotografitë.
“Kur janë bërë?”
“Para tre muajsh.”
“Po pse po ma tregon?”
Fitimi uli zërin.
“Sepse Rita nuk të zgjodhi rastësisht.”
Getoari u ngrirë.
Fitimi vazhdoi.
“Kam dëgjuar biseda në zyrë. Arbeni e dinte për tokën e familjes tënde. Ata e kishin planifikuar martesën si mënyrë për të hyrë në pronë.”
Getoari nuk donte ta besonte.
“Ku janë provat?”
Fitimi nxori një USB.
“Brenda ka disa dokumente.”
“Si i more?”
“Kam rrezikuar punën time.”
Getoari e mori.
Por para se të largohej, Fitimi i tha:
“Ka edhe diçka më të keqe.”
“Çfarë?”
“Rita nuk ishte thjesht në dijeni.”
“Çfarë do të thuash?”
“Ajo ka nënshkruar disa dokumente para dasmës.”
Getoari u kthye në fermë me USB-në në dorë.
Arsimi e ndihmoi të hapte dokumentet në kompjuter.
Aty panë një draft marrëveshjeje.
Nëse Getoari do të martohej me Ritën, disa prona do të vendoseshin në një strukturë të përbashkët pas martesës.
Por kishte edhe një dokument tjetër.
Një autorizim që do t’i jepte Arbenit të drejtën të negocionte për tokën.
Getoari ndjeu zemërim.
“Pra, dasma ishte pjesë e planit.”
Ilirja ishte ulur në heshtje.
“Unë e dija që diçka nuk shkonte.”
“Ti e dije?”
“Jo gjithçka. Por disa javë para dasmës, Rita më pyeti për dokumentet e tokës.”
Getoari u ngrit menjëherë.
“Çfarë?”
“Ajo tha se po pyeste vetëm nga kurioziteti.”
“Ti nuk ma the.”
“Nuk doja të të prishja lumturinë.”
Getoari qeshi hidhur.
“Po ti e dije se ajo po interesohej për pasurinë tonë.”
Ilirja uli kokën.
“Mendova se ndoshta po gabohesha.”
Atë mbrëmje, Rita erdhi te ferma.
Nuk kishte ardhur vetëm.
Me të ishte Ardita.
Ato zbritën nga makina me fytyra të ngrysura.
Rita hyri në oborr dhe thirri:
“Getoar!”
Ai doli në derë.
“Çfarë do?”
“Duhet të flasim.”
“Fol.”
Rita u afrua.
“Unë bëra gabim. Ishte dita ime, isha e stresuar.”
Getoari nuk foli.
Ajo vazhdoi.
“Le ta harrojmë atë që ndodhi.”
“Jo.”
“Getoar, unë të dua.”
“Jo, Rita.”
“Si mund të më thuash jo?”
“Sepse tani e di pse më doje.”
Ardita ndërhyri.
“Getoar, mos u bëj fëmijë. Një martesë nuk prishet për një debat.”
Getoari e pa.
“Ju nuk e keni prishur martesën. Ju e keni zbuluar vetë pse nuk duhej të ndodhte.”
Rita filloi të qante.
“Ti po më akuzon se jam martuar me ty për paratë?”
Getoari nxori kopjen e marrëveshjes.
Rita pa dokumentin.
Fytyra i ndryshoi.
“Ku e gjete?”
Getoari buzëqeshi hidhur.
“Kjo ishte pyetja që prisja.”
Ardita mori dokumentin nga dora e tij.
“Është vetëm një draft.”
“Por është nënshkrimi i vajzës suaj.”
Rita nuk foli.
Getoari vazhdoi.
“Dhe kam edhe dokumentet e takimeve me kompaninë e babait tënd.”
Ardita e pa të bijën.
Rita filloi të dridhej.
“Babai më tha se ishte thjesht një mundësi biznesi.”
Getoari nuk u besonte veshëve.
“Pra, ti e dije.”
“Jo kështu.”
“Si atëherë?”
Rita heshti.
Në atë moment, Ilirja doli nga shtëpia.
Rita e pa.
Për disa sekonda, të dyja gratë qëndruan përballë njëra-tjetrës.
Pastaj Ilirja tha:
“Unë nuk të mbaj inat për fjalën që më the.”
Getoari u kthye nga nëna.
“Unë po.”
Ilirja vazhdoi.
“Por ajo fjalë më tregoi diçka që ndoshta nuk do ta kuptonim kurrë.”
Rita uli kokën.
“Çfarë?”
“Se si më sheh ti kur nuk ke nevojë të shtirësh veten.”
Rita filloi të qante.
Por Ilirja nuk u afrua.
“Unë të kisha pranuar si vajzën time.”
Kjo ishte fjalia që e bëri Ritën të shpërthente.
“Unë nuk e doja atë jetë!” bërtiti ajo. “Nuk doja të jetoja në këtë vend!”
Ilirja e pa qetë.
“Atëherë duhej ta kishe thënë.”
Rita heshti.
“Jo të më poshtëroje.”
Pas asaj dite, Getoari ndërpreu çdo kontakt me Ritën.
Por historia nuk mbaroi aty.
Arbeni filloi të ushtronte presion.
Filluan telefonatat.
Filluan letrat e avokatëve.
Filluan kërcënimet për procese gjyqësore.
Madje një mëngjes, një kompani dërgoi njerëz për të matur tokën pa lejen e familjes.
Getoari thirri policinë.
Por Arsimi i tha:
“Ne duhet të bëjmë diçka më të fortë.”
“Çfarë?”
“Duhet të publikojmë dokumentet.”
Getoari hezitoi.
Nuk donte ta kthente familjen në spektakël.
Por Fitimi kishte një ide tjetër.
“Jo në rrjete sociale. Te avokati.”
Ata gjetën një avokat të quajtur Bekim, mik i vjetër i familjes.
Bekimi i analizoi të gjitha dokumentet.
Pas disa ditësh, ai u tha:
“Arbeni ka bërë një gabim të madh.”
“Çfarë gabimi?”
“Ka nënshkruar një marrëveshje paraprake me kompaninë e ndërtimit për një pronë që nuk ishte e tija.”
Getoari u ngrit.
“Pra?”
“Pra, ai mund të ketë futur veten në një problem shumë serioz.”
Bekimi vazhdoi të kontrollonte dokumentet.
Pastaj gjeti diçka edhe më të rëndësishme.
Një transfertë bankare.
Arbeni kishte marrë një shumë të madhe parash si paradhënie për tokën.
Por paratë nuk ishin kthyer.
Getoari kuptoi se Arbeni nuk po luftonte vetëm për tokën.
Ai po përpiqej të mbulonte një borxh.
Dhe nëse projekti nuk realizohej, gjithçka do t’i shembej.
Kjo shpjegonte edhe nxitimin e tij për martesën.
Pas disa javësh, lajmi doli në media lokale.
Një kompani e madhe kishte tentuar të blinte tokë përmes një marrëveshjeje të dyshimtë.
Emrat nuk u publikuan fillimisht.
Por nuk zgjati shumë.
Një gazetar kontaktoi Getoarin.
“Kam disa dokumente që dua t’i verifikoj me ju.”
Getoari pranoi.
Kur pa dokumentet, kuptoi se situata ishte shumë më e madhe.
Arbeni kishte bërë disa marrëveshje të tjera të ngjashme.
Disa prej tyre ishin me njerëz që kishin prona të vogla pranë zonës.
Ai kishte përdorur presion, premtime dhe para për të siguruar tokat.
Por ferma e Ilirjes ishte pjesa më e madhe.
Pa të, projekti nuk mund të zhvillohej.
Prandaj Rita ishte futur në jetën e Getoarit.
Jo sepse e kishte dashur atë.
Por sepse familja e saj e kishte parë si derën që duhej hapur.
Kur kjo u bë publike, Arbeni humbi shumë prej partnerëve të tij.
Kompania e tij filloi të kishte probleme financiare.
Rita u përpoq të kontaktonte përsëri Getoarin.
Këtë herë nuk kërkoi martesën.
Kërkoi falje.
“Getoar, e di që nuk më beson.”
“Jo.”
“Por dua të të them të vërtetën.”
“Thuaje.”
“Babai më tha që nëse martohesha me ty, gjithçka do të zgjidhej.”
Getoari heshti.
“Unë në fillim e bëra për familjen. Pastaj fillova të të dua vërtet.”
Getoari uli sytë.
Ishte ndoshta hera e parë që Rita po fliste pa maskë.
Por ai nuk mund të kthente kohën.
“Rita, edhe nëse një pjesë e jotja më ka dashur, ti më lejove të besoja një gënjeshtër.”
“Po.”
“Dhe ti poshtërove nënën time.”
Rita filloi të qante.
“Do të doja ta ktheja atë ditë.”
“Edhe unë.”
“Atëherë më fal.”
Getoari nuk e urrente më.
Por as nuk mund ta merrte përsëri.
“Po të fal për veten time,” i tha. “Por nuk mund të kthehem te ti.”
Rita e pranoi me lot.
“Po e kuptoj.”
Ishte hera e fundit që folën.
Disa muaj më vonë, çështja e pronës u mbyll.
Marrëveshjet e paligjshme u anuluan dhe kompania e Arbenit u detyrua të përballej me pasojat financiare.
Arbeni nuk shkoi në burg, por humbi pjesën më të madhe të biznesit dhe reputacionit që kishte ndërtuar për vite.
Ardita u tërhoq nga jeta publike.
Rita u largua nga qyteti.
Enesa, ndërkohë, ishte personi i vetëm nga ajo familje që vazhdoi të vinte në fermë.
Jo për tokën.
Jo për paratë.
Por për Ilirjen.
Një ditë, ajo i tha:
“Më vjen turp për atë që bëri motra ime.”
Ilirja ia kapi dorën.
“Ti nuk je përgjegjëse për gabimet e saj.”
Enesa u përlot.
“Do të doja të kisha folur më herët.”
“Edhe unë do të doja të kisha folur më herët me djalin tim.”
Të dyja qeshën lehtë.
Me kalimin e kohës, ferma ndryshoi.
Getoari nuk e shiti tokën.
Përkundrazi, ai dhe nëna e tij investuan në të.
Ndërtuan sera të reja, hapën një punishte për prodhime vendi dhe filluan të punësonin familje nga fshatrat përreth.
Arsimi u bë pjesë e biznesit.
Fitimi, pasi kishte humbur punën për shkak të dëshmisë së tij, u bë menaxher i fermës.
Bekimi merrej me çështjet ligjore.
Dhe Ilirja, edhe pse tashmë kishte njerëz që mund ta bënin çdo punë për të, vazhdonte të çohej herët në mëngjes.
Një mëngjes Getoari e gjeti në stallë.
“Nënë, pse je këtu?”
“Po shoh nëse lopët kanë ngrënë.”
“Ka njerëz për këtë.”
“Po unë jam mësuar.”
Getoari qeshi.
“Ti nuk do të ndryshosh kurrë.”
Ilirja e pa.
“Jo. Por ti ke ndryshuar.”
Getoari heshti.
“Si?”
“Ti dikur mendoje se duhej të kishe gjithçka që të ishe i lumtur.”
Ajo ndaloi.
“Tani e di se duhet të dish kujt t’ia hapësh derën.”
Getoari e përqafoi.
Disa muaj më vonë, ai takoi Anën.
Ajo nuk kishte ardhur në fermë për të parë tokën.
Kishte ardhur për një projekt të vogël për prodhimet vendase.
Ishte e thjeshtë, e qeshur dhe nuk e pyeti kurrë Getoarin sa tokë kishte.
Kur ai e ftoi për kafe në qytet, ajo i tha:
“Unë nuk pi kafe në vende luksoze. Hajde ta pimë te nëna jote.”
Getoari qeshi.
“Nuk të frikëson ferma?”
“Kam frikë vetëm nga njerëzit që shtiren.”
Kjo fjali i mbeti në mendje.
Me kalimin e kohës, Ana u bë pjesë e jetës së tij.
Një vit më vonë, Getoari e çoi te Ilirja dhe i tha:
“Nënë, kjo është Ana.”
Ilirja e përqafoi pa pyetur asgjë.
Ana e përqafoi edhe ajo.
Pastaj Ilirja qeshi.
“Shpresoj të mos të mbajë era e tokës.”
Ana qeshi me të madhe.
“Jo, më pëlqen.”
Getoari i pa të dyja.
Për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu qetësi.
Dasma e dytë nuk u bë në ndonjë sallë luksoze.
U bë në oborrin e fermës.
Nuk kishte qindra të ftuar.
Ishin njerëzit që kishin qenë pranë familjes në ditët e vështira.
Arsimi qante fshehurazi.
Fitimi kërcente pa ritëm.
Bekimi mbante një gotë në dorë dhe tregonte histori të vjetra.
Enesa ishte aty.
Dhe Ilirja kishte veshur të njëjtin fustan blu që kishte dashur të vishte në dasmën e parë.
Por këtë herë askush nuk e pa si një grua që duhej fshehur.
Ajo ishte ulur në vendin e parë.
Ana shkoi drejt saj dhe e përqafoi para të gjithëve.
“Faleminderit që më solle në këtë familje,” i tha.
Ilirja i vendosi dorën në faqe.
“Jo, bijë. Ti erdhe vetë.”
Getoari i pa nga larg dhe buzëqeshi.
Atë natë, kur muzika u ul dhe njerëzit filluan të largoheshin, ai doli vetëm në oborr.
Shikoi tokën.
Të njëjtën tokë që dikur kishte menduar se ishte thjesht vendi ku ishte rritur.
Tani e kuptonte se ajo tokë nuk kishte qenë kurrë pasuria më e madhe e familjes.
Pasuria e vërtetë kishte qenë gruaja që kishte punuar mbi të për gjithë jetën.
Nëna e tij.
Ilirja doli pranë tij.
“Çfarë po mendon?”
“Po mendoj për ditën e dasmës së parë.”
Ajo buzëqeshi.
“Edhe unë e kujtoj.”
“Po të mos kishte ndodhur ajo që ndodhi, ndoshta do të isha martuar me Ritën.”
“Po.”
“Dhe ndoshta do ta kishim humbur gjithçka.”
Ilirja tundi kokën.
“Ndonjëherë, bir, një poshtërim të duket si fundi i botës.”
Ajo pa drejt fermës.
“Por mund të jetë edhe mënyra si jeta të largon nga një derë që nuk duhej ta kishe hapur.”
Getoari e përqafoi.
Atë natë ai e kuptoi diçka që nuk e kishte kuptuar në ditën kur hoqi unazën nga gishti i Ritës.
Ai nuk e kishte anuluar dasmën sepse nëna e tij ishte më e rëndësishme se martesa.
E kishte anuluar sepse në atë moment kishte kuptuar se një martesë pa respekt nuk ishte familje, sado e bukur të dukej nga jashtë.
Dhe ajo fermë që Rita e kishte quajtur me përbuzje vend të njerëzve të thjeshtë, u bë më vonë vendi ku Getoari ndërtoi jetën që ajo kishte dashur t’ia merrte.
Vite më pas, kur njerëzit e qytetit flisnin për suksesin e fermës dhe për biznesin që ishte rritur nga zero, shumë prej tyre nuk e dinin historinë e vërtetë.
Por Ilirja e dinte.
Getoari e dinte.
Ana e dinte.
Dhe sa herë që nëna e tij e shihte djalin duke punuar në tokë, i thoshte të njëjtën fjali:
“Paraja mund të të blejë një shtëpi të madhe, por vetëm njerëzit e mirë ta bëjnë atë shtëpi shtëpi.”
Getoari nuk e harroi kurrë.
Sepse atë ditë në dasmën e parë, kur një grua u turpërua për erën e tokës në duart e saj, shumë njerëz menduan se Ilirja kishte humbur.
Në të vërtetë, ajo nuk kishte humbur asgjë.
Ajo thjesht kishte zbuluar kush nuk e meritonte të hynte në familjen e saj.
Nëse kjo histori ju pëlqeu, atëherë lexo edhe këtë histori:
Ose këtë histori:
Motra ime e quante gruan time “dembele”, por kur fsheha regjistruesin, dëgjova të vërtetën
Motra ime e quante gruan time “dembele”, por kur fsheha regjistruesin, dëgjova të vërtetën
